Ferro - 30/4/1996-04/08/2010
Geplaatst: 27 aug 2010 10:41
Dag allemaal,
ik ben hier al lange tijd niet meer echt geweest maar zie nog wel veel oude bekenden. Graag wil ik toch even het nieuws delen over onze Ferro...
Onze Grote Stoere Vent is niet meer. Op 4 augustus jl is hij ingeslapen.
Na zijn herseninfarct of -bloeding (een van de twee was het) van vorig jaar mei leefden we op zich al ruim een jaar in "blessuretijd". Hij is ruim 14 geworden, toch voorwaar niet gek voor een hond van zijn postuur.
Dat neemt natuurlijk niet weg dat we hem heel erg missen en dat het nog steeds af en toe hard terug komt dat hij er echt niet meer is. Op een week na hebben we hem 12 jaar gehad... ook voor ons is met zijn overlijden een tijdperk afgesloten.
Ferro was echt een oude hond geworden. Al anderhalf jaar wisten we dat zijn achterhand langzaam achteruit ging; de spieren en gewrichten werden natuurlijk langzaam die van een oude hond, maar hij raakte ook stukje bij beetje het gevoel in zijn achterhand kwijt doordat zijn ruggemerg de signalen niet meer goed doorgaf. Hij had dus minder en minder controle over zijn achterpoten - beginnend met af en toe een pootje een beetje raar neerzetten of slepen, de kracht er wat verliezen (hij werd al maandenlang dagelijks de trap op- en afgetild om toch mee naar boven te kunnen 's nachts) tot hij uiteindelijk eigenlijk helemaal niet meer zelfstandig kon opstaan. Raar, hoe je dan toch weer in zo'n glijdende schaal belandt... eerst roep je nog dat "hij op een dag helemaal niet meer op kan staan" en dat "dat het dan is". Maar de eerste keer dat het gebeurt help je hem even overeind, en later gaat het dan wel weer... tot je hem 10-15 keer per dag op zijn poten zet omdat hij het zelf niet meer kan.
Moeilijke was dat zijn kop op zich nog goed was - eten ging er nog grif in en daar wilde hij ook nog vrolijk flink om zeuren, hij wilde ondanks zijn moeilijke lopen nog graag mee uit - maar de rest werkte helaas echt niet meer mee. Hij werd daar zelf ook echt gestresst en ongelukkig van. In zoverre heb ik ook geen twijfel over of we de juiste beslissing hebben genomen. Hij isn ook rustig thuis met zijn kop op mijn schoot ingeslapen.
We missen hem, maar dan vooral de hond die hij ooit was - niet zoals hij de laatste tijd nog was. Ferro was onze eerste echte eigen hond en blijft daarmee echt speciaal. Achteraf bezien was het niet zo'n "beginnershondje" met al zijn niet al te sociale trekjes, maar wij hebben er een fantastische, trouwe vriend aan gehad. Daarbij hebben we ook ontzettend veel van/door hem geleerd en ik denk niet dat we er nu zo voorgestaan zouden hebben met onze honden als hij niet zou zijn geweest zoals hij was. In die zin ben ik bijna dankbaar voor al zijn nukken en dingetjes
Wij gaan verder met onze dagelijkse dingetjes met onze drie Spaanse kanjers. Als alles doorgaat krijgen zij over niet al te lange tijd een nieuwe Spaanse vriend erbij. En die gaat Ferro niet vervangen, maar is wel van harte welkom. Ik kan alleen maar hopen dat we aan hem net zo lang een grote, trouwe vriend zullen hebben als aan Ferro.
Onze kanjer nog een paar keer...
ik ben hier al lange tijd niet meer echt geweest maar zie nog wel veel oude bekenden. Graag wil ik toch even het nieuws delen over onze Ferro...
Onze Grote Stoere Vent is niet meer. Op 4 augustus jl is hij ingeslapen.
Na zijn herseninfarct of -bloeding (een van de twee was het) van vorig jaar mei leefden we op zich al ruim een jaar in "blessuretijd". Hij is ruim 14 geworden, toch voorwaar niet gek voor een hond van zijn postuur.
Dat neemt natuurlijk niet weg dat we hem heel erg missen en dat het nog steeds af en toe hard terug komt dat hij er echt niet meer is. Op een week na hebben we hem 12 jaar gehad... ook voor ons is met zijn overlijden een tijdperk afgesloten.
Ferro was echt een oude hond geworden. Al anderhalf jaar wisten we dat zijn achterhand langzaam achteruit ging; de spieren en gewrichten werden natuurlijk langzaam die van een oude hond, maar hij raakte ook stukje bij beetje het gevoel in zijn achterhand kwijt doordat zijn ruggemerg de signalen niet meer goed doorgaf. Hij had dus minder en minder controle over zijn achterpoten - beginnend met af en toe een pootje een beetje raar neerzetten of slepen, de kracht er wat verliezen (hij werd al maandenlang dagelijks de trap op- en afgetild om toch mee naar boven te kunnen 's nachts) tot hij uiteindelijk eigenlijk helemaal niet meer zelfstandig kon opstaan. Raar, hoe je dan toch weer in zo'n glijdende schaal belandt... eerst roep je nog dat "hij op een dag helemaal niet meer op kan staan" en dat "dat het dan is". Maar de eerste keer dat het gebeurt help je hem even overeind, en later gaat het dan wel weer... tot je hem 10-15 keer per dag op zijn poten zet omdat hij het zelf niet meer kan.
Moeilijke was dat zijn kop op zich nog goed was - eten ging er nog grif in en daar wilde hij ook nog vrolijk flink om zeuren, hij wilde ondanks zijn moeilijke lopen nog graag mee uit - maar de rest werkte helaas echt niet meer mee. Hij werd daar zelf ook echt gestresst en ongelukkig van. In zoverre heb ik ook geen twijfel over of we de juiste beslissing hebben genomen. Hij isn ook rustig thuis met zijn kop op mijn schoot ingeslapen.
We missen hem, maar dan vooral de hond die hij ooit was - niet zoals hij de laatste tijd nog was. Ferro was onze eerste echte eigen hond en blijft daarmee echt speciaal. Achteraf bezien was het niet zo'n "beginnershondje" met al zijn niet al te sociale trekjes, maar wij hebben er een fantastische, trouwe vriend aan gehad. Daarbij hebben we ook ontzettend veel van/door hem geleerd en ik denk niet dat we er nu zo voorgestaan zouden hebben met onze honden als hij niet zou zijn geweest zoals hij was. In die zin ben ik bijna dankbaar voor al zijn nukken en dingetjes
Wij gaan verder met onze dagelijkse dingetjes met onze drie Spaanse kanjers. Als alles doorgaat krijgen zij over niet al te lange tijd een nieuwe Spaanse vriend erbij. En die gaat Ferro niet vervangen, maar is wel van harte welkom. Ik kan alleen maar hopen dat we aan hem net zo lang een grote, trouwe vriend zullen hebben als aan Ferro.
Onze kanjer nog een paar keer...
