Wat zullen we je missen Timo. 26-08-2010
Geplaatst: 30 aug 2010 13:31
Ik heb eerst zitten twijfelen of ik hier wel een stukje wilde/kon schrijven over onze stoere teckelmans Timo (officieel Orion-Timo van Sovenhare). Het is allemaal nog zo vers en het gemis is zo groot. Overal waar ik kijk zie ik herinneringen.
Timo is maar 6 jaar, 7 maanden en 7 dagen oud geworden.
Toen hij 5 jaar oud was kreeg hij zijn eerste Hernia. Daar moest hij aan geopereerd worden en na de revalidatie is het helemaal goed gekomen met hem. Wij superblij natuurlijk.
Maar dit jaar sloeg de Hernia weer toe. Hij was bij de oppas (wij waren 2 weken kamperen) en na een week wilde hij niet meer drinken. Oppas (mijn moeder & haar vriend) naar de DA, tabletten mee en toen ging het weer. 2 dagen later kon ons kereltje niet meer lopen op zijn achterbeentjes. Weer naar de DA en deze heeft hem daar ter observatie gehouden. Een operatie was nog niet noodzakelijk en Timo zat aan het infuus (tegen de zwelling in zijn ruggegraad). De volgende dag echter kon hij niet meer zelf plassen enzo en waren de pijnprikkels ook ver te zoeken. Wat te doen? De kans was net zo groot op herstel als de vorige keer. Na de goede ervaring van de 1e keer hebben we hem weer laten opereren. Arm mannetje, hij lag er zo zielig bij als een berenvelletje met een jaap in zijn rug. Volgens de DA was het een knoeper van een Hernia geweest. Alles was weg, maar één zenuw zag er blauwig uit (zuurstof tekort). Het was afwachten of deze zenuw het weer ging doen.
Na een week was er nog geen enkel herstel. We hebben hem meegenomen naar huis met fysio-opdrachten (4 keer per dag). We hebben dit trouw gedaan, hoewel Timo ons wilde bijten (moest er op een gegeven moment een zakdoek bijhalen voor z'n snuitje). Na een week bij ons ook geen herstel. Eén pootje had helemaal geen pijnprikkels meer en hij had geen controle over zijn blaas. Dit kwam niet meer goed. We hebben dan ook, met heel veel pijn in ons hart, onze lieverd thuis in laten slapen.
Ik weet wel dat dit de moeilijkste beslissing was die wij ooit hebben gemaakt en voorlopig wil ik deze dus niet nog eens maken....
Rust zacht mijn hartedief......
Timo is maar 6 jaar, 7 maanden en 7 dagen oud geworden.
Toen hij 5 jaar oud was kreeg hij zijn eerste Hernia. Daar moest hij aan geopereerd worden en na de revalidatie is het helemaal goed gekomen met hem. Wij superblij natuurlijk.
Maar dit jaar sloeg de Hernia weer toe. Hij was bij de oppas (wij waren 2 weken kamperen) en na een week wilde hij niet meer drinken. Oppas (mijn moeder & haar vriend) naar de DA, tabletten mee en toen ging het weer. 2 dagen later kon ons kereltje niet meer lopen op zijn achterbeentjes. Weer naar de DA en deze heeft hem daar ter observatie gehouden. Een operatie was nog niet noodzakelijk en Timo zat aan het infuus (tegen de zwelling in zijn ruggegraad). De volgende dag echter kon hij niet meer zelf plassen enzo en waren de pijnprikkels ook ver te zoeken. Wat te doen? De kans was net zo groot op herstel als de vorige keer. Na de goede ervaring van de 1e keer hebben we hem weer laten opereren. Arm mannetje, hij lag er zo zielig bij als een berenvelletje met een jaap in zijn rug. Volgens de DA was het een knoeper van een Hernia geweest. Alles was weg, maar één zenuw zag er blauwig uit (zuurstof tekort). Het was afwachten of deze zenuw het weer ging doen.
Na een week was er nog geen enkel herstel. We hebben hem meegenomen naar huis met fysio-opdrachten (4 keer per dag). We hebben dit trouw gedaan, hoewel Timo ons wilde bijten (moest er op een gegeven moment een zakdoek bijhalen voor z'n snuitje). Na een week bij ons ook geen herstel. Eén pootje had helemaal geen pijnprikkels meer en hij had geen controle over zijn blaas. Dit kwam niet meer goed. We hebben dan ook, met heel veel pijn in ons hart, onze lieverd thuis in laten slapen.
Ik weet wel dat dit de moeilijkste beslissing was die wij ooit hebben gemaakt en voorlopig wil ik deze dus niet nog eens maken....
Rust zacht mijn hartedief......
En je hebt er goed aan gedaan dit hier neer te zetten, hoor. Timo verdient ook een mooi plaatsje en eerbetoon.
