Fleurtje, 10-11-2003 - 20-10-2010
Geplaatst: 04 nov 2010 08:23
Ik ben een tijd niet echt actief op het forum geweest, misschien herinneren jullie mijn topics over Fleur 1 van mijn Russelltjes nog, in mei is de ellende begonnen, wat begon als een onschuldig lijkend kennelhoestje is geëindigd in het overlijden van mijn geliefde Fleurtje. Ik heb haar 2 weken geleden in moeten laten slapen, ze was nog geen 7 jaar, veel te jong, zeker voor een russelltje.
In het kort haar verhaal, in mei dit jaar begon ze te kwakkelen. Het begon met hoesten, toen prutoogjes, de da en ik dachten aan kennelhoest, vanwege de prutogen antibiotica, hoesten werd minder, maar ogen bleven rood, ze werd loops, ging heel veel plassen met bloed erbij, kon door de loopsheid komen.
Maar de loopsheid ging voorbij, t vele plassen met bloed bleef.
Allerlei onderzoeken volgden, bloedonderzoek, rontgen foto's en echo van blaas, vele kuren en oogdruppels, niets hielp.
Uiteindelijk prednison, toen ging het beter, niet 100% maar wel veel beter, prednison langzaam afgebouwd, toen ze er net vanaf was werd ze zieker, en ging puur bloed plassen. Maandenlang heb ik gedweild, ieder morgen lagen er een stuk of 5 plasjes, mede door de prednison, wel zonder bloed maar goed was het niet.
Prednison weer verhoogd tot maximaal, waardaar ze zo ontzettend veel ging plassen dat het ondoenlijk werd, het liep er af en toe gewoon uit, op de bank, in haar mandje.
Dus weer afbouwen, inmiddels was mijn da er na veel denken, overleggen en zoeken in haar studieboeken wel achter dat het zo goed als zeker vasculitis was, ontstekingen van de haarvaatjes, een auto immuun ziekte.
Plassen werd minder, maar de ogen waren al zoveel verslechterd dat ze totaal blind was, ogen zagen er uit als leer, kurkdroog, en met opgedroogd pus erop.
Het hondje bleef maar vrolijk, onvoorstelbaar, daarom hebben we het nog zo lang geprobeerd.
Uiteindelijk ging ik dus 2 weken geleden voor een controle van de oogjes, da had al eerder aangegeven dat het waarschijnlijk niet goed zou aflopen, bij de controle zei ze dat Fleur heel erg veel pijn aan haar oogjes moest hebben, en dan de rest van de ellende er nog bij (blaasproblemen, blaffen kon ze bijna niet meer, veel "reversed sneezing" en een vieze geur uit haar neusje, en de wetenschap dat het niet meer beter zou worden, alleen erger, heb ik de beslissing genomen, en het ook meteen laten doen, toch nog heel onverwacht uiteindelijk.
Dit was het wel ongeveer denk ik, kort samengevat.
Waar het door is ontstaan, geen idee, ze had de allergische aanleg al, helaas van haar moeder, helaas is dit probleem niet aan te tonen.
Het heeft jaren stil gelegen, maar kan dus getriggerd zijn door vanalles, enting, medicijnen, pollen.
Ze is al die tijd vrolijk gebleven en in voor alles, maar toch, als ik terugkijk, was ze wel anders, minder fel tegen Pebbles, ze kon niet goed meer springen, kroop op de bank vaak met haar koppie onder kussens, waarschijnlijk vanwege pijnlijke ogen.
Het was een heel hard hondje voor zichzelf.
Een paar dagen na het overlijden kreeg ik een kaartje van mijn da, om me nogmaals sterkte te wensen en dat ik de juiste beslissing had genomen, dat ik haar een lijdensweg heb bespaard, daar houd ik me maar aan vast, het ging niet meer.
Fleurtje rust in vrede...
In het kort haar verhaal, in mei dit jaar begon ze te kwakkelen. Het begon met hoesten, toen prutoogjes, de da en ik dachten aan kennelhoest, vanwege de prutogen antibiotica, hoesten werd minder, maar ogen bleven rood, ze werd loops, ging heel veel plassen met bloed erbij, kon door de loopsheid komen.
Maar de loopsheid ging voorbij, t vele plassen met bloed bleef.
Allerlei onderzoeken volgden, bloedonderzoek, rontgen foto's en echo van blaas, vele kuren en oogdruppels, niets hielp.
Uiteindelijk prednison, toen ging het beter, niet 100% maar wel veel beter, prednison langzaam afgebouwd, toen ze er net vanaf was werd ze zieker, en ging puur bloed plassen. Maandenlang heb ik gedweild, ieder morgen lagen er een stuk of 5 plasjes, mede door de prednison, wel zonder bloed maar goed was het niet.
Prednison weer verhoogd tot maximaal, waardaar ze zo ontzettend veel ging plassen dat het ondoenlijk werd, het liep er af en toe gewoon uit, op de bank, in haar mandje.
Dus weer afbouwen, inmiddels was mijn da er na veel denken, overleggen en zoeken in haar studieboeken wel achter dat het zo goed als zeker vasculitis was, ontstekingen van de haarvaatjes, een auto immuun ziekte.
Plassen werd minder, maar de ogen waren al zoveel verslechterd dat ze totaal blind was, ogen zagen er uit als leer, kurkdroog, en met opgedroogd pus erop.
Het hondje bleef maar vrolijk, onvoorstelbaar, daarom hebben we het nog zo lang geprobeerd.
Uiteindelijk ging ik dus 2 weken geleden voor een controle van de oogjes, da had al eerder aangegeven dat het waarschijnlijk niet goed zou aflopen, bij de controle zei ze dat Fleur heel erg veel pijn aan haar oogjes moest hebben, en dan de rest van de ellende er nog bij (blaasproblemen, blaffen kon ze bijna niet meer, veel "reversed sneezing" en een vieze geur uit haar neusje, en de wetenschap dat het niet meer beter zou worden, alleen erger, heb ik de beslissing genomen, en het ook meteen laten doen, toch nog heel onverwacht uiteindelijk.
Dit was het wel ongeveer denk ik, kort samengevat.
Waar het door is ontstaan, geen idee, ze had de allergische aanleg al, helaas van haar moeder, helaas is dit probleem niet aan te tonen.
Het heeft jaren stil gelegen, maar kan dus getriggerd zijn door vanalles, enting, medicijnen, pollen.
Ze is al die tijd vrolijk gebleven en in voor alles, maar toch, als ik terugkijk, was ze wel anders, minder fel tegen Pebbles, ze kon niet goed meer springen, kroop op de bank vaak met haar koppie onder kussens, waarschijnlijk vanwege pijnlijke ogen.
Het was een heel hard hondje voor zichzelf.
Een paar dagen na het overlijden kreeg ik een kaartje van mijn da, om me nogmaals sterkte te wensen en dat ik de juiste beslissing had genomen, dat ik haar een lijdensweg heb bespaard, daar houd ik me maar aan vast, het ging niet meer.
Fleurtje rust in vrede...
Veel sterkte 