Het HondenForum

Even een vraagje. Ik heb wel eens gehoord dat Rottweilers meer - en in andere situaties - grommen dan honden van andere rassen. Het zou dan niet zijn om te waarschuwen, maar ook om andere (ook positieve) dingen te communiceren. Op mijn werk loopt een rottweiler rond en zo nu en dan gromt ze inderdaad op momenten waarvan je je afvraagt of ze nou echt geen gedoe wil (als ze bij mensen ligt te kroelen, en dan ineens gromt ze, ook soms bij ons). Als dat bij kinderen gebeurt, zeg ik voor de zekerheid maar dat ze haar maar even met rust moeten laten, maar ik kan het niet helemaal plaatsen, want als ze geen gedoe wil, kan ze ook gewoon naar 'huis' gaan. Ze is dan zelf in het restaurant komen liggen. Iemand een idee?

Rotties grommen idd ook als ze iets fijn vinden dus van plezier.

Ik vind het meer brommen dan grommen
Dol bromt als ze het naar haar zin heeft net als een kat die aan het spinnen is.Andere vinden dat soms eng omdat er gedacht word dat ze gromt maar ik hoor duidelijk het verschil

Strega schreef:Even een vraagje. Ik heb wel eens gehoord dat Rottweilers meer - en in andere situaties - grommen dan honden van andere rassen. Het zou dan niet zijn om te waarschuwen, maar ook om andere (ook positieve) dingen te communiceren. Op mijn werk loopt een rottweiler rond en zo nu en dan gromt ze inderdaad op momenten waarvan je je afvraagt of ze nou echt geen gedoe wil (als ze bij mensen ligt te kroelen, en dan ineens gromt ze, ook soms bij ons). Als dat bij kinderen gebeurt, zeg ik voor de zekerheid maar dat ze haar maar even met rust moeten laten, maar ik kan het niet helemaal plaatsen, want als ze geen gedoe wil, kan ze ook gewoon naar 'huis' gaan. Ze is dan zelf in het restaurant komen liggen. Iemand een idee?

Hier ook een flink verbale Rottweiler.
Ze kan heel goed brommen en grommen.
Brommen doet ze vooral bij spelen, knuffelen, als je tegen haar praat, als erg tevreden is, eigenlijk dus alleen maar bij positieve dingen, ook als onze kleindochters hier zijn.
Grommen doet ze ook wel eens, maar dat accepteren we meestal niet.

Ik vind brommen dan ook heel anders klinken als grommen.
Brommen klinkt veel lager dan grommen. Let ook op haar hele houding als je het waarneemt.
Het vereist tijd, maar op den duur ga je het zeker herkennen

Hier ook met name Cujo doet dat vaak. Als ze me iets duidelijk probeert te maken blijft ze net zolang brommen, grommen piepen en janken tot het duidelijk wordt wat THE Queen wil ik vind het heerlijk en echt super als ze dat doet slim kind noem ik haar dan altijd

Mijn Golden doet het ook. Maar ik hoor wel heel goed het verschil tussen waaks grommen en grommen op een positieve manier; dat klinkt veel hoger en vriendelijker. En ook heeft ze haar kopstand en staart dan op standje 'aardig'.

Bruno bromt ook vaak! Ik dacht eerst ook, huh, gromt ie nou? Maar het is inderdaad veel lager, en hij doet het als ie met Shelly speelt. Dan houdt ie ook zijn bek half open. Mijn vriend en ik liggen dan in een deuk, want het klinkt echt heel schattig. Als ze op het dakterras wel eens echt los gaan met spelen, klinkt het best eng! Ik stond er eerst bij te kijken van, moet ik ingrijpen? Maar dat is echt lol dan. Hij wordt Shelly ook wel eens zat want ze bijt hem vaak in zijn poten, stomme border collie gen, en dan gromt ie wel lelijk. Maar dat mag ook wel natuurlijk.

Grommen doet ie wel eens waaks, maar ook wel eens als ie een lekker bot heeft en Shelly kijkt ernaar. Het hangt er vanaf hoe dichtbij ze is of we dat corrigeren. Mevrouw heeft er namelijk een handje van om 5 cm van zijn neus naar hem te gaan zitten kijken terwijl hij kluift!

Hier zo een rare toller die bij alles wat hij leuk en/of spannend is heel goed kan brommen.
Ik zie en hoor heel vaak van mensen om me heen dat hij zo eng klinkt als hij het doet maar ik hoor wel heel goed het verschil.
Ik kan me trouwens heel goed voorstellen dat anderen het verschil niet goed kunnen horen.

Herkenbaar. Mijn teef deed het nooit, maar de reu daartegen... die heeft wat af gebromd in zijn leven.
Een heel verbaal typetje, met aaien, met knuffelen.

Als hij écht gromde hoorde je wel wat anders.

hier doet hij het ook (geen rottie).
maar het zijn meer berengeluiden.
als hij echt gromt dan trillen de ruiten.

Spike, de rottweiler x tosa kruising die ik herplaatst heb, gromt zo hard dat veel mensen verschrikt hun hand terug trekken wanneer ze hem aan het aaien zijn.

Pluis was minder vocaal en terughoudender naar mensen, maar met ons 2 op de bank kon hij ook zo lekker liggen brommelen.

Oké, dat is dus geen Broodje Aap . Ik weet niet hoe ze klinkt als ze wel 'echt' gromt, dus het verschil is moeilijk... Laatst gebeurde het toen de kinderen van een partijtje met z'n allen tegelijk bij haar hoofd gingen aaien toen ze lekker lag. Dan vind ik het dus lastig in te schatten en zeg ik voor de zekerheid maar dat ze niet met z'n allen tegelijk om haar heen moeten staan. Het is écht een schat van een beest hoor, maar op mijn werk kruipen, rollen, rennen en gillen best wat kinderen rond en dan ben ik toch voorzichtig (met alle honden hoor, niet omdat het een rottie is).

Het is een broodje aap dat alleen rotties dat doen

Hier kletsten ze wat af.
De stabijs meestal heel hoog trouwens, maar genoeglijk morrelen doen ze soms ook.
En de wetters doen het ook, ik noem het eerder kreunen.
Je ziet het aan de houding duidelijk. en bij grommen trilt er vaak wel een lipje en wordt er wat gefixeerd.
Maar als er een op haar rug ligt en doet, is het duidelijk dat het geen fout gegrom is

Het zal best dat Rottweilers brommen van genot, maar ik heb weleens mijn twijfels gehad in bepaalde situaties. Mijn Bouvier teef speelde vaak met een Rottweiler reu. Die gromde dan flink en had alle stekels overeind op nek en kont en stond ook regelmatig met beide voorpoten op de rug van mijn hond te grommen. Maar dat stelde niets voor, het was allemaal spel en liefde volgens zijn baasje. Ik daarentegen vond het er niet altijd even leuk aan toe gaan en mijn hond ook niet. Dus ik heb mijn hond weleens weggehaald omdat het wel heel veel "spel en liefde" werd.

je hoort het verschil en ziet het aan de hond zelf, maar het blijft altijd moeilijk
als een hond gromt en verstard is het niet goed, ziet de hond er ontspannen ziet het meestal wel goed. (dus niet alijd)

bij me eigen hond kan ik het makkelijk zien en horen bij vreemde honden twijfel ik ook nog weleens.

Ik heb hier 2 Staffies rondlopen die het doen. De oma van deze 2 deed het ook. En onze jongste Patter doet het ook. Je ziet en hoort het verschil vind ik.

Inge O schreef:

Strega schreef: Laatst gebeurde het toen de kinderen van een partijtje met z'n allen tegelijk bij haar hoofd gingen aaien toen ze lekker lag. Dan vind ik het dus lastig in te schatten en zeg ik voor de zekerheid maar dat ze niet met z'n allen tegelijk om haar heen moeten staan.

dat zou ik zelfs niet toestaan als de hond niet gromt, laat staan als hij het wel doet en het moeilijk correct te interpreteren is.

Is wat moeilijk in de hand te houden met honderden kinderen over een groot terrein verspreid . Het is een heel makkelijke hond, want ze is op die manier opgegroeid (met dus altijd zoveel kinderen overal), maar als ik er zicht op heb, houd ik die interactie vanzelf in de gaten.

Shima schreef:Het zal best dat Rottweilers brommen van genot, maar ik heb weleens mijn twijfels gehad in bepaalde situaties. Mijn Bouvier teef speelde vaak met een Rottweiler reu. Die gromde dan flink en had alle stekels overeind op nek en kont en stond ook regelmatig met beide voorpoten op de rug van mijn hond te grommen. Maar dat stelde niets voor, het was allemaal spel en liefde volgens zijn baasje. Ik daarentegen vond het er niet altijd even leuk aan toe gaan en mijn hond ook niet. Dus ik heb mijn hond weleens weggehaald omdat het wel heel veel "spel en liefde" werd.

Finn had een rottiemaatje, de baas en ik liepen samen behoorlijk wat af. En altijd gezellig. Het gebrom en gemurmel werd altijd goed begrepen, honden onderling ook want mijn reu in spel/wedijver kon er ook wat van. Af en toe sloeg wel eens de vlam in de pan omdat beiden niet wilden wijken om iets.
Zelf kon ik hem redelijk goed inschatten, ook dat gebrom en gegrom. Altijd lostte hij als ik dat wilde en op een bepaalde dag constateerde ik iets anders in het geluid, in zijn houding etc. het was niet mijn hond, dus ik keek naar zijn baas en die had het uiteraard door dat het anders was dan anders. Finn was ook al allerter dus klaar, ik ga geen wedijver aan met een hond die niet van mij is, waar de baas bij is en waar het om spel ging. Spel niet leuk, klaar en negeren. We liepen vrolijk verder. Maar die grom was oprecht en niet speels, dat heb ik zelfs met mijn eigen reu ook wel eens dat spel ineens over kan gaan tot wat meer. Het is subtiel verschil in houding en geluid, ik stop dat spel dan ook direct.
Maar niet iedereen ziet of hoort het verschil. (dat bedoel ik niet bagataliserend, meer omdat ik bijvoorbeeld mijn vader ook eens maande om te stoppen met een stoeispel omdat ik de houding van mijn eigen hond zag veranderen, terwijl die hond niet aggressief is en ook zeker niet negatief t.o.v. pa staat maar toch werd dat spel feller en pa stopte ook niet, met een fermere grip op de pols van pa tot gevolg die in een reflex zijn arm terug trok.)

Heel erg herkenbaar.

al mijn honden maakte/maken eigenlijk geluid bij alles wat ze doen, misschien hebben ze het elkaar wel aangeleerd juist als ze geen geluid maken moet ik of een andere hond op zijn hoede zijn, ze hebben verschillende geluidjes en als je goed luisterd weet je eigenlijk snel genoeg wat ze bedoelen.

blondie schreef:

Shima schreef:Het zal best dat Rottweilers brommen van genot, maar ik heb weleens mijn twijfels gehad in bepaalde situaties. Mijn Bouvier teef speelde vaak met een Rottweiler reu. Die gromde dan flink en had alle stekels overeind op nek en kont en stond ook regelmatig met beide voorpoten op de rug van mijn hond te grommen. Maar dat stelde niets voor, het was allemaal spel en liefde volgens zijn baasje. Ik daarentegen vond het er niet altijd even leuk aan toe gaan en mijn hond ook niet. Dus ik heb mijn hond weleens weggehaald omdat het wel heel veel "spel en liefde" werd.

Finn had een rottiemaatje, de baas en ik liepen samen behoorlijk wat af. En altijd gezellig. Het gebrom en gemurmel werd altijd goed begrepen, honden onderling ook want mijn reu in spel/wedijver kon er ook wat van. Af en toe sloeg wel eens de vlam in de pan omdat beiden niet wilden wijken om iets.
Zelf kon ik hem redelijk goed inschatten, ook dat gebrom en gegrom. Altijd lostte hij als ik dat wilde en op een bepaalde dag constateerde ik iets anders in het geluid, in zijn houding etc. het was niet mijn hond, dus ik keek naar zijn baas en die had het uiteraard door dat het anders was dan anders. Finn was ook al allerter dus klaar, ik ga geen wedijver aan met een hond die niet van mij is, waar de baas bij is en waar het om spel ging. Spel niet leuk, klaar en negeren. We liepen vrolijk verder. Maar die grom was oprecht en niet speels, dat heb ik zelfs met mijn eigen reu ook wel eens dat spel ineens over kan gaan tot wat meer. Het is subtiel verschil in houding en geluid, ik stop dat spel dan ook direct.
Maar niet iedereen ziet of hoort het verschil. (dat bedoel ik niet bagataliserend, meer omdat ik bijvoorbeeld mijn vader ook eens maande om te stoppen met een stoeispel omdat ik de houding van mijn eigen hond zag veranderen, terwijl die hond niet aggressief is en ook zeker niet negatief t.o.v. pa staat maar toch werd dat spel feller en pa stopte ook niet, met een fermere grip op de pols van pa tot gevolg die in een reflex zijn arm terug trok.)

Heel herkenbaar inderdaad. De baas waar ik het over heb was altijd heel erg aan het promoten dat Rottweilers geen gevaarlijke honden zijn bij de juiste baas. Ben ik met haar eens, ik ken heel leuke Rottweilers, maar deze baas ging een beetje ver in haar liefde voor haar hond en zag NERGENS meer gevaar in. Als mijn hond het niet leuk (meer) vindt, wel of geen spel, dan help ik haar zonder meer.

hier doen ze het alleen tegenover elkaar, hele gromconcerten als ze spelen

mijn border doet het.

blondie schreef:

Shima schreef:Het zal best dat Rottweilers brommen van genot, maar ik heb weleens mijn twijfels gehad in bepaalde situaties. Mijn Bouvier teef speelde vaak met een Rottweiler reu. Die gromde dan flink en had alle stekels overeind op nek en kont en stond ook regelmatig met beide voorpoten op de rug van mijn hond te grommen. Maar dat stelde niets voor, het was allemaal spel en liefde volgens zijn baasje. Ik daarentegen vond het er niet altijd even leuk aan toe gaan en mijn hond ook niet. Dus ik heb mijn hond weleens weggehaald omdat het wel heel veel "spel en liefde" werd.

Finn had een rottiemaatje, de baas en ik liepen samen behoorlijk wat af. En altijd gezellig. Het gebrom en gemurmel werd altijd goed begrepen, honden onderling ook want mijn reu in spel/wedijver kon er ook wat van. Af en toe sloeg wel eens de vlam in de pan omdat beiden niet wilden wijken om iets.
Zelf kon ik hem redelijk goed inschatten, ook dat gebrom en gegrom. Altijd lostte hij als ik dat wilde en op een bepaalde dag constateerde ik iets anders in het geluid, in zijn houding etc. het was niet mijn hond, dus ik keek naar zijn baas en die had het uiteraard door dat het anders was dan anders. Finn was ook al allerter dus klaar, ik ga geen wedijver aan met een hond die niet van mij is, waar de baas bij is en waar het om spel ging. Spel niet leuk, klaar en negeren. We liepen vrolijk verder. Maar die grom was oprecht en niet speels, dat heb ik zelfs met mijn eigen reu ook wel eens dat spel ineens over kan gaan tot wat meer. Het is subtiel verschil in houding en geluid, ik stop dat spel dan ook direct.
Maar niet iedereen ziet of hoort het verschil. (dat bedoel ik niet bagataliserend, meer omdat ik bijvoorbeeld mijn vader ook eens maande om te stoppen met een stoeispel omdat ik de houding van mijn eigen hond zag veranderen, terwijl die hond niet aggressief is en ook zeker niet negatief t.o.v. pa staat maar toch werd dat spel feller en pa stopte ook niet, met een fermere grip op de pols van pa tot gevolg die in een reflex zijn arm terug trok.)

Herkenbaar en dan hoeft het geen specifiek ras te zijn hoor Kiran heeft het ook. Een hond is een hond ongeacht het ras.

ok is wel goed om te weten alleen zou ik het bij die van mij nog moeten onderscheiden want ze heeft tot nu toe 1 x lopen blaffen en grommen naar de glazenwasser en voor de rest gromt/bromt (1 van die 2) als ik haar oppak voor de trap op en af te lopen en soms met het spelen maar het zal alleen maar dan beter gaan

dogo4ever schreef:Ik heb hier 2 Staffies rondlopen die het doen. De oma van deze 2 deed het ook. En onze jongste Patter doet het ook. Je ziet en hoort het verschil vind ik.

Yup, onze Staffie doet het ook, loopt ze met bot in de mond om je heen te kwispelen. Het is echt wel een heel andere grom als dat ze laat horen uit waaksheid bijvoorbeeld. Het verschil is, als je een hond goed kent, goed te horen vind ik.

herejede schreef:hier doen ze het alleen tegenover elkaar, hele gromconcerten als ze spelen

Dat was hier ook. Nu spelen deze 2 bijna geluidloos.

Mensen stonden wel eens te kijken en dachten ook dat ze elkaar afmaakten... niet dus. De teef dan niet, die was wel stil, maar Spike maakte herrie voor 2.

Hier ook ons oudje van 12 gromt bij alles en vooral als je haar op haar buikt aait, en onze jongste gromt bij het knuffelen en spelen .En als ze samen spelen denk je dat ze elkaar afmaken , maar beide hebben nog nooit naar kinderen gegromt..

Ik heb een oude rott teef gekent. die gromde/bromde heel hard. Met tanden laten zien en alles.
zo dra je haar maar ging aanhalen en dat vond ze geweldig. Maar de eerste keer dat ik dat mee maakte schrok ik wel.

Mijn overleden rottie deed het ook. En Simba, de enige rottweiler in het asiel nu doet het ook, zo'n gezellige kerel.