Het HondenForum

Ik vroeg me dus altijd af of de kleur van een hond wat te maken had met t karakter.
Bijv. De labrador ze zeggen dat zwart hele pittige honden zijn en de gele hele zachte. Klopt dit en voor welke rassen, welke kleuren?

Bij Engelse cockers wordt altijd gezegd dat de éénkleurig pittiger en eenkenniger (vooral de chocoladebruine) zijn dan de meerkleurige en de meerkleurige zouden drukker zijn dan de eenkleurige en allemansvrienden. Ik heb thuis 2 éénkleurige, Saartje de chocoladebruine dame is best pittig, klopt dus wel. Maar Teun is denk ik een meerkleur in een eenkleurig jasje. Hij is niet pittig, eerder een sul, is lekker druk en echt een allemansvriend. Hij is gek op baby's, kindjes en andere honden. Hij wil altijd spelen en is altijd alert. Een A-typische eenkleur cocker dus.... ach uitzonderingen bevestien de regel, zegt men toch???
Ik hecht zelf weinig waarde aan dat soort gemeenplaatsen.

Dit was laatst nog in het fototopic over Rhodesian Ridgebacks:

Irisz schreef:

_Leonie schreef:

Irisz schreef: Maar ze zijn zoooo vreselijk leuk! Je ziet zelfs een paar andere karaktertrekken in de livers, dan in de zwarte neuzen. Heel bijzonder.

Nu ben ik benieuwd, wat voor karaktertrekken dan?
Vind het een hele mooie dame, vind het best wat hebben - dat liver.

Van wat ik van iedereen hoor, hebben ze veel humor, zijn het enorme goedzakken en zijn ze erg aanhankelijk.
Helaas (nog) geen eigen ervaringen.

De brindle Akita's zouden wat terughoudender zijn dan de rode. De langhaartjes zouden weer makkelijker zijn dan de korthaartjes
De witte weet ik niet, zoveel zie je die ook niet.

Kleuren vererven op een bepaalde manier en daardoor krijg je al snel dat er bepaalde lijnen ontstaan.
Zo ook bij bv cockers, waar men veelal bont apart fokt en eenkleur ook. Daardoor krijg je dan een verschil.
Bij labjes is dat ook zo.

Er is nog nooit aangetoond dat er specifiek een relatie is tussen karakter in het algemeen.
Wel in wijze van reactie op dingen.
Ik zal eens zoeken, ik heb er ooit iets over geschreven dus ik kan wel even in mijn archief spitten.

Dankjewel voor de reacties!
@marjoleine ik ben heel benieuwd

Heeft iemand ervaring met de labjes?

Luckyday schreef: Heeft iemand ervaring met de labjes?

Bij de labjes is er ook geen verschil hoor.
Er is wel wat verschil in karakter en uiterlijk maar dat is meer afhankelijk van uit welke lijn de hond komt en in bepaalde lijnen kan bijvoorbeeld ook vaker een bepaalde kleur voor komen.

Bij de CC "zeggen ze" dat de grijze qua karakter toch net zachtst zijn.
maar goed of je daar ook een vaststaande conclusie aan moet vastplakken

Marjoleine schreef:Kleuren vererven op een bepaalde manier en daardoor krijg je al snel dat er bepaalde lijnen ontstaan.
Zo ook bij bv cockers, waar men veelal bont apart fokt en eenkleur ook. Daardoor krijg je dan een verschil.
Bij labjes is dat ook zo.

Dat denk ik ook, door bepaalde lijnen met kleuren dat daardoor bepaalde karakters soms aan kleur gelinkt wordt.
Mijn ervaring met labradors is dat de zwarte labradors flink door kunnen draaien in opwinding, totaal niet te bereiken. De bruine zijn weer wat zachter en minder plaat voor de kop. De gele kom ik te weinig tegen om er een beeld van te hebben

Mijn ervaring met de kleuren van de newfoundlanders is dat de zwarten het rustigste zijn en daarna de bruinen en dan de bonten. In het geval van zwarten uit een bonte ouder hebben die weer wel meer trekjes zoals een bonte newf.
Bij het grootbrengen van een nest pups merkte ik duidelijk dat de bonte nesten van verschillende ouders bijdehanter waren dan de zwarten en bruinen, de pups hadden bijvoorbeeld eerder door dat de wereld niet ophield boven hun hoofd en keken eerder omhoog en waren alerter op hun omgeving. Ook zindelijkworden ging vlotter.

Misschien onnodig te zeggen maar qua karakter gaat mijn voorkeur naar de bonte newf of zwart van een bonte ouder!

Een engelse fokster typeerde altijd mooi het verschil, laat een newf je krant halen, ze brengen hem alledrie maar de bonte leest hem eerst

In de collie- en sheltiewereld geldt dat de (fokzuivere) sable het zachtaardigst is, de blue merle het temperamentvolst en de tricolor er tussen in zit.

Natuurlijk zijn er uitzonderingen, maar ik ken colliefokkers die na een aantal jaren opgehouden zijn met het fokken van bm's en zelfs tri's omdat ze ze te fel vinden.
Vaak hoor je bijvoorbeeld ook dat, hoewel collies over het algemeen prima met andere dieren kunnen, juist de combinatie blue merle met katten niet goed gaat.

Ik heb overigens zelf ook die ervaring. Al zullen er natuurlijk genoeg uitzonderingen op de regel zijn.

De bonte langharen zijn doorgaans ook pittiger dan de effen bruine.Waarschijnlijk omdat er Grote Münsterlanderbloed in is gekruist.

Nou ik moet zeggen dat ik de bruine labradors lompe boeren vind.
Maarja die kleur was bijzonder dus wordt er maar raak mee gefokt (stamboomloos).

Heb me laten vertellen dat de bruine poedels ook beste clowntjes zijn.

Voor rode en rood schimmel cockers kijk ik altijd uit. Die hangen zo in je vingers.

*Marina* schreef:Bij Engelse cockers wordt altijd gezegd dat de éénkleurig pittiger en eenkenniger (vooral de chocoladebruine) zijn dan de meerkleurige en de meerkleurige zouden drukker zijn dan de eenkleurige en allemansvrienden. Ik heb thuis 2 éénkleurige, Saartje de chocoladebruine dame is best pittig, klopt dus wel. Maar Teun is denk ik een meerkleur in een eenkleurig jasje. Hij is niet pittig, eerder een sul, is lekker druk en echt een allemansvriend. Hij is gek op baby's, kindjes en andere honden. Hij wil altijd spelen en is altijd alert. Een A-typische eenkleur cocker dus.... ach uitzonderingen bevestien de regel, zegt men toch???
Ik hecht zelf weinig waarde aan dat soort gemeenplaatsen.

Bob, best wel éénkennig, gaat het liefst zijn eigen gang, hangt heel erg aan mij (éénkleur en ook nog eens choco)
Billy iedereen komt op zijn feestje, lekker druk (feestje hiero??), hangt heel erg aan mij (meerkleurig)

Nu moet ik wel toegeven dat ze in de verte familie van elkaar zijn, dus allebei hebben ze gemengd bloed

Ik heb hier een super stabiele bruine labrador die ook nog eens super werkt, een heerlijke hond waar je werkelijk alles mee kan en dat heeft hij ook zeker al bewezen.
Hij is dus ook absoluut niet lomp, maar gewoon enorm rustig/stabiel/beheerst, zoals een lab hoort te zijn dus.
Het is inderdaad zo dat de bruine erg populair zijn geweest en dat is absoluut niet goed voor ze geweest.
Maar er zijn dus ook gewoon zat stabiele bruine labjes net als dat er in de zwarte en de gele ook stuiterballen zijn.

Dankjewel iedereen voor de reacties!
Leuk om te lezen!

Bij ons in de buurt heeft iemand een zwarte lab maar dat is echt een rotzak. Ontzettend pittig (en deze hond is niet erg sociaal).
En waar ik een keer ben wezen kijken in een asiel had die man gezegt dat de bruine lab (waarvoor ik kwam kijken) een zacht karakter had, de zwarte een pittig en lastiger karakter en de gele het makkelijkste zijn. Maar was wel erg beniewd wat jullie daarover te zeggen hadden.

Dat pittig zijn of niet heeft bij de labrador niet met kleur te maken hoor.
DJ is zwart en is een superzacht hondje, net als Macho.
Ik ken van alle 3 de kleuren zachte en minder zachte of zelfs pittige honden.
Mijn volgende labje wordt ook een zwartje, gewoon toevallig omdat ik graag uit deze ouders een pup wil, de kleur had me niets uitgemaakt.

samantha! schreef:Dat pittig zijn of niet heeft bij de labrador niet met kleur te maken hoor.
DJ is zwart en is een superzacht hondje, net als Macho.
Ik ken van alle 3 de kleuren zachte en minder zachte of zelfs pittige honden.
Mijn volgende labje wordt ook een zwartje, gewoon toevallig omdat ik graag uit deze ouders een pup wil, de kleur had me niets uitgemaakt.

oke top! Was ik erg benieuwd naar.

Gevonden.
Er was een onderzoeker die ging kijken nav het rode cockersyndroom.
Ik citeer even uit mijn artikel:

Pérez-Guisado en zijn team onderzochten in 2006 een groep Cocker spaniel pups, omdat hij wilde weten hoe het nu eigenlijk zit met de erfelijkheid van dominante agressie binnen dit ras. Het zogeheten “Rode Cocker-syndroom” is velen bekend, maar de verhalen erover zijn niet allemaal even realistisch of waarheidsgetrouw.
Er werden voor dit onderzoek 51 pups van 7 weken onderzocht, het gedrag werd gemeten met de zogenaamde Campbell-test. De pups waren alle nauw gerelateerd aan elkaar: volle broers en zusters of halfbroers en –zusters, alle afkomstig van paringen uit vier reuen met tien teven. Het doel was vast te stellen of het gedrag een genetische component zou kunnen hebben, en indien die uitkomst positief bleek, om dan de erfelijkheidsgraad vast te stellen. Zowel geslacht als kleur werden meegenomen in dit onderzoek.
Er werd vastgesteld dat het vertoonde dominant-agressieve gedrag duidelijk in gradaties onder te brengen was. Reutjes waren dominanter in hun uitingen dan teefjes, ongeacht de vachtkleur.
Maar gerelateerd aan de vachtkleuren werden ook verschillen gevonden in gedragsuitingen. De meest dominant-agressieve uitingen werden gevonden in de rode honden, daarna de zwarte dieren en de minst heftige uitingen werden gevonden bij de bonte dieren. Er is geen interactie gevonden tussen geslacht en kleur waar het uitingen van dominant-agressief gedrag betreft.
Zoals te verwachten was werd vastgesteld dat de overeenkomsten van gedragspatronen afkomstig van de ouderdieren er daadwerkelijk waren; de variatie van gedragspatronen blijken gedeeltelijk een erfelijke component te hebben. Van moeders kant blijkt de invloed ruim tweemaal groter dan van vaders kant, wat zou impliceren dat de invloed van de teef niet alleen genetisch is maar ook omgevingsgerelateerd: een teef met een stabiel en goed karakter mag dus van groot belang worden geacht.

En omdat er reactie kwam op de wijze van onderzoeken ging deze meneer ook onderzoek doen naar de test die hij gebruikt heeft.


De Campbell-test bestaat uit vijf onderdelen, te weten Sociale binding (1), De wil om (de leider) te volgen (2), Onderwerpingtest (3), Sociale overheersing (4), Zweefproef (5). Pérez-Guisado wilde weten of er een link is tussen de uitkomsten van de test en factoren als leeftijd, ras, geslacht, interactie binnen een ras zelf, formaat, FCI-groepen en vachtkleur.

Dit onderzoek werd uitgevoerd op een grotere groep dieren: 342 pups van verschillende rassen, 191 reutjes en 151 teefjes, zowel rashonden (uit vrijwel alle rasgroepen) als kruisingen. Uit de resultaten bleek dat de gebruikte classificatiemethodes weliswaar een snelle meting geven van de eigenschappen van de pups op het moment van meting, maar dit resultaat is niet per se blijvend en vaststaand. Wat er getest wordt is in feite of er wel of geen onafhankelijke en (mogelijk) dominante gedragspatronen worden getoond.
Er werd vastgesteld dat de sterkere neiging tot het uiten van dominante gedragspatronen al aanwezig is in reuen, en dit bleek in alle subgroepen te gelden.
Van alle pups die adequate menselijke socialisatie hadden genoten en die daardoor sociaal naar mensen waren, waren er slechts weinig die onafhankelijk gedrag vertoonden. Er was geen verschil tussen reutjes en teefjes hierin. Dit gedrag versterkte de stelling dat honden sociale dieren zijn die afhankelijkheid en relaties met mensen makkelijk opbouwen indien dit mogelijk wordt gemaakt.
Formaat bleek niet uit te maken.

Uit het onderzoek bleek dat pups zich zeer snel weten aan te passen aan nieuwe situaties. De Campbell-test wordt gedaan in een voor de pup onbekende omgeving, en naarmate de test vordert scoren de pups lager (positiever) doordat ze wennen aan de situatie en zich al snel beter op hun gemak voelen. Leeftijd is van groot belang: er is een positieve samenhang tussen goede scores en leeftijd. Pups scoren beter naarmate ze ouder zijn. Er is ook een duidelijk verband tussen de uiteindelijke score en het rastype en ook het geslacht heeft invloed op de eindscore. In de subtesten 1, 2 en 3 van de Campbell-test wordt de socialisatie naar mensen en de onafhankelijkheid van de pup gemeten. Opvallend was dat de dieren ut de FCI-groepen 2 en 3 het meest onafhankelijke gedrag vertoonden en dat zij het minst contact maakten met de testers. Er was een duidelijk aantoonbaar verschil in dominant gedrag binnen de verschillende rassen.
Maar wat ook hier weer uit de bus kwam was dat vachtkleur een duidelijke link weergaven met het getoonde gedrag: rode of golden vachtkleuren toonden het meest onafhankelijke gedrag, zwarte honden kwamen daarna en bonte honden waren het makkelijkst op dit vlak.

Resumerend lijkt het er dus op dat de rassen op zich verschillen in temperament, dat formaat van een hond niets uitmaakt voor dat temperament maar dat er ook een link lijkt te zijn met de vachtkleuren en –patronen.

Beide onderzoeken zijn gedaan in 2006, er is geen vervolgonderzoek op volwassen dieren gedaan tot nog toe.
Het onderzoek is ook wat vaag in die zin dat deze meneer alleen naar fenotype heeft gekeken. En een zwarte hond kan natuurlijk rood en/of bont dragen zonder dat je dit ziet.
Ik heb hem daarover gevraagd en hij moest dat antwoord ook schuldig blijven, hij had zich dat niet gerealiseerd doordat hij niet veel van de vererving van kleuren weet.
Het lijkt er feitelijk op dat de verschillen getriggerd zouden kunnen worden door de verschillen op K-locus, en dat is iets dat al vaker gedacht is in de genetica.
Verder zou dit onderzoek erop kunnen wijzen dat ook S-locus iets triggert en ook dat is al eerder door kleurengenetici gesuggereerd.
S muteert namelijk een pigmentuiting op nogal drastische wijze (S is bontpatronen).
Dat K effecten zou kunnen hebben denkt men omdat K uiting van eumelanine ofwel phaeomelanine reguleert en van eumelanine wordt al langer gedacht dat het meer doet dan alleen kleur geven.

Overigens zou dat dan voor newfies betekenen dat de verschillen tussen bruin en zwart niet realistisch zijn, aangezien dat beide varianten van hetzelfde zijn.

Interessant Marjoleine!
Ik ben benieuwd of er ooit nog een vervolgonderzoek naar komt.

wow wat een verhaal! Dankjewel voor het posten!

Luckyday schreef:Dankjewel iedereen voor de reacties!
Leuk om te lezen!

Bij ons in de buurt heeft iemand een zwarte lab maar dat is echt een rotzak. Ontzettend pittig (en deze hond is niet erg sociaal).
En waar ik een keer ben wezen kijken in een asiel had die man gezegt dat de bruine lab (waarvoor ik kwam kijken) een zacht karakter had, de zwarte een pittig en lastiger karakter en de gele het makkelijkste zijn. Maar was wel erg beniewd wat jullie daarover te zeggen hadden.

Ik heb 2 zwarte (de derde is net geboren) en een bruine, allemaal zijn ze anders, ze hebben allemaal hun eigen karakter.
Luna, mijn zwarte dame is ontzettend relaxed en lief. Max mijn bruine man, is mega lief, te lief bijna, zit geen druppel kwaad in. Doran mijn jongste zwarte knul is vrij pittig, dat wil zeggen, hij houd niet van vervelende, patsende reuen.

Bruine zijn een hele tijd vreselijk populair geweest, waardoor ze enorm zijn doorgefokt daarbij is dus totaal niet naar karakter gekeken, gevolg was dat meeste gewoon ongelovelijk lomp zijn en moeilijker te trainen, ze zien het nut en de lol van het samenwerken met de baas niet zo in. Tegenwoordig is het allemaal weer wat rustiger geworden qua populariteit geloof ik, dus worden er minder gefokt en worden ze weer wat stabieler.

Maar het heeft hoofdzakelijk met karakter te maken, iets wat je in het nest al terug ziet. Mijn Doran was het dominantje in het nest, dat is hij nog steeds, zijn broertje daarintegen is een lief sulletje eerste klas

vosse schreef:
Voor rode en rood schimmel cockers kijk ik altijd uit. Die hangen zo in je vingers.

meen je dat nou? er zijn inderdaad wat pittigere rode cockers, maar de roodschimmels of bonte zijn echt heel anders dan de hele rode. Maar dat ze zo in je vingers hangen is naar mijn idee tegenwoordig echt niet meer zo hoor.

hier een bonte cocker, een echte mensenvriend en je kunt bijna alles met hem. Andere honden (reuen) daarintegen heeft hij niks mee. Boris is niet terughouden, altijd blij en een echte bonte cocker. Komt ook uit alleen maar bonte voorouders. (ook rood>noem je oranje, schimmels)

Ik praat ook niet over alle
Maar over het algemeen kijk ik wel uit voor die.
Zowel in de DA praktijk als in de trimsalon zijn ze behoorlijk fanatiek, om het zo maar even te zeggen.

Ja, ik herken dat rare gedrag ook nog wel in rode Cockers hoor. Wil het nou niet gelijk een rage syndrom noemen, maar ken er meerderen die ik wel wat onbetrouwbaar vind. Terwijl dat bij de andere kleuren amper voorkomt.

Maeve schreef:Ja, ik herken dat rare gedrag ook nog wel in rode Cockers hoor. Wil het nou niet gelijk een rage syndrom noemen, maar ken er meerderen die ik wel wat onbetrouwbaar vind. Terwijl dat bij de andere kleuren amper voorkomt.

Dat kun je Bob en Billy wel knuffelen hoor, die zijn bruin en bruin-schimmel

Maar de fokster van de mannen heeft 2 oranje-schimmels en dat zijn de heerlijkste knuffelkonten (waarvan er één zich hoogblond gedraagt ook nog ), diegene bij wie je je vingers moet tellen is de oma van Bob (ook choco) dat is een grumpy old lady (visite is , vreemde honden zijn zelfs haar kleinzoon Bob )

Reny schreef:

Maeve schreef:Ja, ik herken dat rare gedrag ook nog wel in rode Cockers hoor. Wil het nou niet gelijk een rage syndrom noemen, maar ken er meerderen die ik wel wat onbetrouwbaar vind. Terwijl dat bij de andere kleuren amper voorkomt.

Dat kun je Bob en Billy wel knuffelen hoor, die zijn bruin en bruin-schimmel

Maar de fokster van de mannen heeft 2 oranje-schimmels en dat zijn de heerlijkste knuffelkonten (waarvan er één zich hoogblond gedraagt ook nog ), diegene bij wie je je vingers moet tellen is de oma van Bob (ook choco) dat is een grumpy old lady (visite is , vreemde honden zijn zelfs haar kleinzoon Bob )

Ja, Bob en Billy zijn leuk Mja, das die kleur he Had vandaag trouwens twee black & tan Cockers, die waren ook erg leuk.

Nouja en oma van Bob is dan uitzondering op de regel

gelukkig niet alle! maar ik vind oranjeschimmels echt heeeeeel anders dan de rode. Dan vind ik black en tan eerder pittige honden die meer neigen naar rode, dan de oranjeschimmels.

Ik ken aardig wat rode cockers en ook andere kleurtjes, maar ik kan nu niet zeggen dat de rode eruit springen qua agressie of onbetrouwbaarheid.

Finn is een rode Cocker. Hij is pittig (eigen karakter), maar zeker betrouwbaar. Heeft alle trainingen met glans doorlopen, doet aan behendigheid en luistert als geen ander. Hij is een held op sokken, maar heeft wel duidelijkheid nodig. Een Cocker (een-kleurig of bont) is nu eenmaal een eigenwijze ras, consequent zijn is belangrijk. Ik zou onze knuffel dier niet willen missen (en met mij de vele vrienden & familie-leden die, onlangs de rode Cocker verhalen, Finn in hun hart hebben gesloten).