Bram, mijn prachtige x Ierse Wolfshond
Geplaatst: 29 jun 2012 10:26
Enige tijd geleden is mijn ouwe bouvieropaatje Bor op de respectabele leeftijd van 13,5 jaar overleden. Wat een kanjer was dat, fysiek en mentaal. Die ouwe maakte je de kop niet gek. Hij kwam bij ons op 11-jarige leeftijd en we hebben ruim 2 jaar volop van hem genoten.
Ik heb een roedel in huis. Na het overlijden van opa was ik heel stellig: nu geen hond er meer bij. Toen kwam Nimmeke voorbij, een kruising Ierse Wolfshond / Komondor ... hij zat in het asiel in Belgie en was na twee heel onrustige, onzekere en onveilige jaren op zoek naar stabiliteit, rust en veiligheid. Ik zag zijn foto en was om.
Kees (BouvierPoedel) is met ons mee geweest naar België om Bram op te halen. Bram kwam in die omgeving over als een rustige grote hond die alles best vond. In de auto ging Bram bij de anderen liggen alsof hij nooit anders had gedaan, heel rustig. Op de terugweg zijn we bij Kees even wezen ontspannen en eten. Bram vond het allemaal prima. Daarna zijn we naar ons, en Bram's definitieve thuis gereden.
Daar bleek al gauw dat de kalme indruk van Bram een flinke onderliggende onzekerheid en angst maskeerde. Hij schrok werkelijk van alles en was heel onzeker. Vooral bezoek aan huis bracht bij hem grote onzekerheid teweeg. Als iemand iets in de brievenbus gooide, stond Bram achterin de tuin met de staart onder de buik door.
Waren we gewoon met eigen volk, dan was er niemand gelukkiger dan Bram. Ondanks zijn angst en onzekerheid genoten we dus volop van de jongen, maar het was wel duidelijk dat er werk aan de winkel was. Ach, dat doen we graag.
Langzamerhand begint Bram te kalmeren. Hij is ongelooflijk gevoelig en de eerste paar weken werden alle indrukken en angsten letterlijk weggekotst
. Hij kreeg ook epileptische aanvallen. Geeft allemaal niks, het is een fase waar hij doorheen moet. Zo heb ik het ook steeds gezien. Langzamerhand kwam er weer rust, kon hij met meer vertrouwen inspelen op de dingen die hem voor de poten kwamen. Ik heb rustig aan gedaan met hem, maar heb er wel voor gekozen hem toch bloot te stellen aan indrukken. Hij woont bij ons, en dit is het leven dat hij met ons zal leiden, dus hij moet er toch aan wennen. Stapsgewijs!
Een van de dingen waar hij op enig moment ook aan blootgesteld moest worden, was de vachtverzorging. Jee .... hij brulde als een klein kind en was volslagen in paniek. Kees had al aangegeven dat hij Bram wilde plukken. En op straffe van een nekschot had hij mij op het hart gedrukt Bram niet te knippen of scheren
. Oke ... braaf als ik ben, heb ik naar Kees geluisterd. Wel heb ik Bram geleerd dat hij geborsteld moet worden. Geleidelijk aan gaf hij zich over en lukte het delen van hem te borstelen. Zijn vacht werd alras mooier maar het moest er wel af. En de borst- en potenpartij, daar mag ik van hem dus beslist niet aankomen. Nou, dat zal toch moeten. Bram wilde heel geleidelijk aan steeds meer meewerken.
Vorige week de knoop doorgehakt: Bram zou geplukt worden door Kees. Gisteren zijn we richting Heteren getogen. Als er iemand is die ik het trimmen van een angstige onzekere hond toevertrouw, dan is het Kees. Mijn eerste bouvier Bo was ook een ongelooflijke bange hond, maar Kees heeft toverhandjes en toverspreuken, want Bo maakte totaal geen kabaal en liet hem zijn gang gaan. Wauw!
Aangekomen in Heteren liep een heel ontspannen en blije en vrolijke Bram bij Kees zonder mankeren naar binnen. Jee ... oke, hij was er al een keer eerder geweest maar dat is alweer een paar weken geleden en die dag was alles nieuw. Vol verrassing keek ik naar Bram, hij deed het super. Bram is bang voor mannen maar Kees vindt hij leuk.
Kees is aan de gang gegaan met Bram, terwijl ik bij Bram ging zitten. Nee, Bram vond het niet leuk maar hij gaf zich zonder mankeren over. Kees werkte snel om Bram zoveel mogelijk stress te besparen. Maar Bram is een flinke loeier en je kunt veel willen, een Ierse Wolfshond heb je niet in een uurtje geplukt. Bram begon wat te morren, maar dan is Kees op de juiste manier duidelijk en consequent. Bram accepteerde het.
Na een paar uur plukwerk gaf Bram toch echt aan dat het genoeg was geweest. Wijs als wij zijn hebben we besloten het daarbij te laten om Bram niet koste wat het kost over de kling te jagen. Hij had het allemaal super gedaan, hij heeft keurig geluisterd. En als er dan een echte grens komt, moet je die accepteren. Nu loopt er dus een driekwart geplukte Ierse Wolfshond bij ons rond. Hij is reuze gelukkig met het feit dat hij voor een groot deel het heel dikke vacht kwijt is. De rest gaan we binnen twee weken alsnog doen.
Bram lag gisteren als dood in de auto op de terugweg naar huis
. Gelukkig heeft hij bij thuiskomst een wederopstanding gehad. Ik wachtte vol spanning af wanneer de kotsbui vanwege alle stress weer zou komen. Die kwam niet ... Bram was heel vrolijk, blij en opgelucht.
Kees (BouvierPoedel), je hebt echt toverhandjes en toverspreuken. Hartstikke bedankt voor al je hulp met Bram. Ik ben er ongelooflijk blij mee! Hieronder een foto van Bram voor (links) en na (rechts). Echt zin om goed te poseren had Bram niet vanochtend, maar hopelijk geeft dit een beetje beeld ....
Ik heb een roedel in huis. Na het overlijden van opa was ik heel stellig: nu geen hond er meer bij. Toen kwam Nimmeke voorbij, een kruising Ierse Wolfshond / Komondor ... hij zat in het asiel in Belgie en was na twee heel onrustige, onzekere en onveilige jaren op zoek naar stabiliteit, rust en veiligheid. Ik zag zijn foto en was om.
Kees (BouvierPoedel) is met ons mee geweest naar België om Bram op te halen. Bram kwam in die omgeving over als een rustige grote hond die alles best vond. In de auto ging Bram bij de anderen liggen alsof hij nooit anders had gedaan, heel rustig. Op de terugweg zijn we bij Kees even wezen ontspannen en eten. Bram vond het allemaal prima. Daarna zijn we naar ons, en Bram's definitieve thuis gereden.
Daar bleek al gauw dat de kalme indruk van Bram een flinke onderliggende onzekerheid en angst maskeerde. Hij schrok werkelijk van alles en was heel onzeker. Vooral bezoek aan huis bracht bij hem grote onzekerheid teweeg. Als iemand iets in de brievenbus gooide, stond Bram achterin de tuin met de staart onder de buik door.
Waren we gewoon met eigen volk, dan was er niemand gelukkiger dan Bram. Ondanks zijn angst en onzekerheid genoten we dus volop van de jongen, maar het was wel duidelijk dat er werk aan de winkel was. Ach, dat doen we graag.
Langzamerhand begint Bram te kalmeren. Hij is ongelooflijk gevoelig en de eerste paar weken werden alle indrukken en angsten letterlijk weggekotst
. Hij kreeg ook epileptische aanvallen. Geeft allemaal niks, het is een fase waar hij doorheen moet. Zo heb ik het ook steeds gezien. Langzamerhand kwam er weer rust, kon hij met meer vertrouwen inspelen op de dingen die hem voor de poten kwamen. Ik heb rustig aan gedaan met hem, maar heb er wel voor gekozen hem toch bloot te stellen aan indrukken. Hij woont bij ons, en dit is het leven dat hij met ons zal leiden, dus hij moet er toch aan wennen. Stapsgewijs!Een van de dingen waar hij op enig moment ook aan blootgesteld moest worden, was de vachtverzorging. Jee .... hij brulde als een klein kind en was volslagen in paniek. Kees had al aangegeven dat hij Bram wilde plukken. En op straffe van een nekschot had hij mij op het hart gedrukt Bram niet te knippen of scheren
. Oke ... braaf als ik ben, heb ik naar Kees geluisterd. Wel heb ik Bram geleerd dat hij geborsteld moet worden. Geleidelijk aan gaf hij zich over en lukte het delen van hem te borstelen. Zijn vacht werd alras mooier maar het moest er wel af. En de borst- en potenpartij, daar mag ik van hem dus beslist niet aankomen. Nou, dat zal toch moeten. Bram wilde heel geleidelijk aan steeds meer meewerken.Vorige week de knoop doorgehakt: Bram zou geplukt worden door Kees. Gisteren zijn we richting Heteren getogen. Als er iemand is die ik het trimmen van een angstige onzekere hond toevertrouw, dan is het Kees. Mijn eerste bouvier Bo was ook een ongelooflijke bange hond, maar Kees heeft toverhandjes en toverspreuken, want Bo maakte totaal geen kabaal en liet hem zijn gang gaan. Wauw!
Aangekomen in Heteren liep een heel ontspannen en blije en vrolijke Bram bij Kees zonder mankeren naar binnen. Jee ... oke, hij was er al een keer eerder geweest maar dat is alweer een paar weken geleden en die dag was alles nieuw. Vol verrassing keek ik naar Bram, hij deed het super. Bram is bang voor mannen maar Kees vindt hij leuk.
Kees is aan de gang gegaan met Bram, terwijl ik bij Bram ging zitten. Nee, Bram vond het niet leuk maar hij gaf zich zonder mankeren over. Kees werkte snel om Bram zoveel mogelijk stress te besparen. Maar Bram is een flinke loeier en je kunt veel willen, een Ierse Wolfshond heb je niet in een uurtje geplukt. Bram begon wat te morren, maar dan is Kees op de juiste manier duidelijk en consequent. Bram accepteerde het.
Na een paar uur plukwerk gaf Bram toch echt aan dat het genoeg was geweest. Wijs als wij zijn hebben we besloten het daarbij te laten om Bram niet koste wat het kost over de kling te jagen. Hij had het allemaal super gedaan, hij heeft keurig geluisterd. En als er dan een echte grens komt, moet je die accepteren. Nu loopt er dus een driekwart geplukte Ierse Wolfshond bij ons rond. Hij is reuze gelukkig met het feit dat hij voor een groot deel het heel dikke vacht kwijt is. De rest gaan we binnen twee weken alsnog doen.
Bram lag gisteren als dood in de auto op de terugweg naar huis
. Gelukkig heeft hij bij thuiskomst een wederopstanding gehad. Ik wachtte vol spanning af wanneer de kotsbui vanwege alle stress weer zou komen. Die kwam niet ... Bram was heel vrolijk, blij en opgelucht.Kees (BouvierPoedel), je hebt echt toverhandjes en toverspreuken. Hartstikke bedankt voor al je hulp met Bram. Ik ben er ongelooflijk blij mee! Hieronder een foto van Bram voor (links) en na (rechts). Echt zin om goed te poseren had Bram niet vanochtend, maar hopelijk geeft dit een beetje beeld ....
hij is leuk, geef rust en vertrouwen, wees duidelijk en het gaat echt een hele leuke relatie worden 
.
Gun deze oude man ook eens wat. 
