Het HondenForum

Ik zat net te denken....als een teef blafferig is, betekent dat dan dat de puppies dit gedrag van haar over zullen nemen?
Ik ken honden binnen een ras die erg blafferig zijn, en de andere binnen hetzelfde ras die dat weer helemaal niet zijn. Vraag me af hoe groot de invloed van de moederhond is in deze?

Ik weet wel dat een flink aantal pups de genen van mams hebben overgekregen bij mij. Senna heeft in het nest niet geblaft (niet veel, thuis en binnen blaft ze nauwelijks), maar buiten in het bos blaft ze al een gek als ze uit aan het dagen is.
Een flink aantal nakomelingen doen dit dus ook. De pups hebben het gedrag niet kunnen kopiëren, want hebben dit niet zo meegemaakt van Senna. Het lijkt echt aangeboren.

Een halfzus van Senna (zelfde moeder, andere vader) die we onlangs gezien hebben, is net zo. Het zijn dus echt de genen.

Met een grote groepswandeling konden we precies zien welke honden familie waren (moeder met nakomelingen, oma en halfzus).

Net zoals dat Senna op stoepranden "moet" lopen, krijg ik er niet uit. Een aantal nakomelingen doen dit ook: op randjes en stoepranden lopen.
Evenals hout sprokkelen: Senna heeft de gewoonte om meerdere takjes/takken tegelijk te verzamelen in haar bek. Valt alles eruit, begint ze opnieuw. Een paar dochters en zonen doen dit dus ook.

Genen zijn gek.

V. ´t Brabantse Bont schreef:Ik weet wel dat een flink aantal pups de genen van mams hebben overgekregen bij mij. Senna heeft in het nest niet geblaft (niet veel, thuis en binnen blaft ze nauwelijks), maar buiten in het bos blaft ze al een gek als ze uit aan het dagen is.
Een flink aantal nakomelingen doen dit dus ook. De pups hebben het gedrag niet kunnen kopiëren, want hebben dit niet zo meegemaakt van Senna. Het lijkt echt aangeboren.

Een halfzus van Senna (zelfde moeder, andere vader) die we onlangs gezien hebben, is net zo. Het zijn dus echt de genen.

Met een grote groepswandeling konden we precies zien welke honden familie waren (moeder met nakomelingen, oma en halfzus).

Net zoals dat Senna op stoepranden "moet" lopen, krijg ik er niet uit. Een aantal nakomelingen doen dit ook: op randjes en stoepranden lopen.
Evenals hout sprokkelen: Senna heeft de gewoonte om meerdere takjes/takken tegelijk te verzamelen in haar bek. Valt alles eruit, begint ze opnieuw. Een paar dochters en zonen doen dit dus ook.

Genen zijn gek.

Wat grappig, dat je dat zo ziet. Het zijn toch wel specifieke dingen.

Inge O schreef:bedoel je dan vrolijk blaffen of waaks blaffen?

Waaks idd . Zo, van snel aanslaan als er iemand langs het huis loopt zeg maar.

sonj@ schreef:Wat grappig, dat je dat zo ziet. Het zijn toch wel specifieke dingen.

Ja, heel typisch! We kregen afgelopen zomer een volle zus van Senna te logeren, die hadden we al 2,5 jaar niet meer gezien (zussen hadden elkaar voor het laatst gezien rond de 6 maanden). Meteen de eerste dag dat we met haar liepen, liep ze net als Senna, precies op de stoeprand.

Inge O schreef:bij mijn puppen voorkom ik het om die reden voor 100%, bezoek mag alleen maar leukleukleukkkk zijn.

Wat doe je om het te voorkomen? Want ik kan me zo voorstellen dat zo'n waakse hond gelijk begint te blaffen als er iemand aanbelt bijv. Dan ben je al te laat.

Ik heb een blaf-ras!
Mijn honden blaffen als er mensen binnen komen....
Pups krijgen dit dus zekers mee.
Sterker nog ze blaffen gewoon mee in het nest!
Maar vaak krijg ik bericht van pupkopers dat hun dwergschnauzer bijna tot nooit blaft....
Als mijn honden in de groep zijn dan zijn ze ook blafferiger dan als ze alleen zijn.

Cabasja schreef:Als mijn honden in de groep zijn dan zijn ze ook blafferiger dan als ze alleen zijn.

Ja, dat geloof ik je gelijk .

Cabasja schreef:Ik heb een blaf-ras!
Maar vaak krijg ik bericht van pupkopers dat hun dwergschnauzer bijna tot nooit blaft....

Er zijn nu eenmaal rassen die blafferig zijn, dat is duidelijk. Maar het is mij ook opgevallen dus, wat ik al eerder vertelde, dat er zoveel verschillen tussen de honden binnen een 'niet-blafferig' ras bestaan...daarom ook de vraag in hoverre het met de moederhond te maken heeft.
Vind het zeer interessant dat er pups van jou zijn, die ondanks veel blafferige honden in huis, en het meeblaffen in het nest, toch niet zulke blaffers zijn geworden. Het zou dus idd een combinatie van karakter/aanleren zijn lijkt het zo.

Vergeet dus niet wat genen kunnen doen / aanleg.
Lijkt mij niet allemaal alleen maar aangeleerd gedrag.

Ook binnen het ras kun je een verschil in genetische aanleg hebben v.w.b. het blaffen.

Stellar is echt superwaaks. Haar vader is een soort van hele dure theemuts.
Dus dat klopt in elk geval vast niet

V. ´t Brabantse Bont schreef:Vergeet dus niet wat genen kunnen doen / aanleg.
Lijkt mij niet allemaal alleen maar aangeleerd gedrag.

Dat zei ik toch ook niet?

PlushDogz schreef:Het zou dus idd een combinatie van karakter/aanleren zijn lijkt het zo.

Karakter heeft toch met genen/aanleg te maken?

Karakter is genen, aanleren is aanleren.
Daar is het dus een combi van

Ik heb in mijn 30 jaar ervaring als fokker van diverse terriers, dit meegekregen: dat onstabiele karakters sterk vererven. Dit kunnen bv. honden zijn die snel van alles onder de indruk zijn en zich moeilijk van schrik herstellen. Deze blaffen ook vaker of maken snel herrie als vorm van alarm. Dit zijn overigens beslist niet de doortastende waakhonden, maar juist de aanstellers en opscheppers.
Als er werkelijk moed nodig is en uiterlijk vertoon niet helpt, zijn deze beestjes nergens meer, maar laten hun ware aard kennen: al schreeuwend (soort van met behoud van eer) met staart tussen de poten achteruit.
Ik heb weleens een concessie gedaan en met zulke honden, vooral bij de Parson Russell, gefokt, natuurlijk met een hele stabiele rustige partner. Daaruit kwamen pups die nog steeds niet evenwichtig waren en dan nog eens fokken met een stabiele partner, en nog altijd: schotschuw, angstagressie, snel schrikken.
Krijg ik nu zo'n hond, dan doe ik de concessie niet meer, maar fok er niet mee.
Ik herken ze nu vrij vlug aan hun decibels: om zichzelf gerust te stellen maken ze bij het minste geringste, lang en ergerlijk lawaai. En dit is niet mijn gewenste soort hond, zeker niet.
Ook valt mij op, dat het krijsen en blaffen gepaard gaat met andere tekenen van onstabiliteit, meestal angstagressie en schrikkerigheid/ schuwheid, ondanks goede socialisatie.
Ik mijd dit soort honden nu uit mijn kennel en mijn fokkerij als een ziekte. Het is hardnekkig.
De beste werkhonden zijn fundamenteel kalm en hebben die flauwekul niet nodig om zich te bewijzen.

Bij Tadej haar fokker zie (en hoor ) je dit ook duidelijk. Een outcross nest met mechelse herder bloed is altijd veel vocaler ingesteld. Dat komt dan dus alleen bij de reu vandaan ipv bij moeder. Dat zijn dan dus duidelijk ook genen.

terrierjunk schreef:Ik heb in mijn 30 jaar ervaring als fokker van diverse terriers, dit meegekregen: dat onstabiele karakters sterk vererven.

Eerlijk gezegd begrijp ik niet helemaal waarom mensen dat soort dingen als een soort bijzondere ontdekking melden.

Hoe denken mensen anders dat rassen zijn ontstaan? Doordat ze zo door de fokker persoonlijk gebakken zijn?

Rassen zijn ontstaan door selectie op werkeigenschappen.
En wat zijn die eigenschappen anders dan karakter en aanleg?
Het is toch alleen maar logisch dat zulke dingen erfelijk zijn?
Anders had er nooit een verschil kunnen ontstaan tussen staande en lopende honden, alerte herders en laid back molossers en noem maar op.
Natuurlijk zijn het genen. Vroeger haalde geen mens het in zijn hoofd eerst eens uitgebreid te gaan trainen voor een hond geschikt werd bevonden.
Hij deed 't of hij deed 't niet en als ie het niet deed ging ie eruit

Terrierjunk, wat heb je dat soort honden treffend omschreven! Ik moet zeggen dat ik veel honden ken die zo zijn. Vooral binnen de gezelschapshonden groep. Meestal kleine hondjes dus.
Heb het idee dat het karakter binnen die groep niet op de eerste plaats staat bij het uitkiezen van fokgeschikte honden. En ook op de tweede niet . Want hoe anders te verklaren dat deze honden vaak het gedrag vertonen wat jij omschrijft. Klein, dus niet echt gevaarlijk als ze een fout karakter hebben, so what . Fokken maar.