Het HondenForum

Ik lees steeds travestiet terriërs.

Cleva schreef:Jesis. Alsof iemand dat gaat lezen.

Wat is je punt?

Heb het net gelezen.
Vind het allemaal wel interessante materie.
Neem aan dat de schrijver wilt dat de Kennel Club het boetekleed aantrekt en het beleid verandert maar zou dat nog op tijd zijn voor veel rassen.

Nanna schreef:

ZaZa schreef:Ik lees steeds travestiet terriërs.

Ja lieverd, als je het vertaalt staat dat er ook

Mooi! Dan heb ik toch nog ergens iets van een gevoel voor Engels, aan die tekst was ik al niet eens beginnen, maar er is nog hoop.

Cleva schreef:Nu heb ik pijn in mijn kop.
En ik had het er niet voor over.

Dank je, scheelt mij weer.

De hele tekst: totaal mee eens. Had het zelf kunnen schrijven. Het is ook mijn stokpaardje, onofhankelijk van deze schrijver die ook met terriers werkt, heb ik precies dezelfde mening.
Voor mensen die met echte werkende terriers werken, is dat show circus van Crufts een hoop flauwekul, en de inteelt en de gesloten stamboeken maken karikaturen van de rassen, en maken ze tenslotte kapot.
Het begin van hondenshows was het eind van goede, bruikbare functionele, harde en eerlijke terriers, die hun arbeid konden, en geloof me dat is niet iets makkelijks, zowel geestelijk en lichamelijk voor die honden.
Een niet werkende terrier (dus ook die show terriers) is dan ook niet in staat tot deze arbeid.
Voor mensen die heel andere honden hebben dan terriers, is dit misschien allemaal zware kost en/ of niet relevant of niet interessant, maar als je dit verhaal gelezen hebt begrijp je wel precies wat mensen die echte terriers hebben en geen huppelgordijntjes, decoratieve elementen of snoeihegjes, ergert aan die rashoempa.
Andersom zullen rasterriermensen wel hun bedenkingen hebben over wat wij zeggen en vinden, maar zij moeten toch niet vergeten dat die beestjes waar zij zo dol op zijn, alleen ontstaan zijn en bestaan, voor en door het werk wat ze ooit moesten doen.
Veel van het karakter, wat toen, en nu nog, zo gewaardeerd wordt (zelfs al is de gameness en de capaciteit tot echte arbeid eruit) is een gevolg van het werk wat terriers moesten, en nu nog moeten (en willen) doen.
De oorspronkelijke werkende terrier is vaak buiten zijn werk rustig en evenwichtig van karakter, waardoor veel van deze honden huishond zijn zonder dat hun eigenaar zelfs maar hun bijzondere eigenschappen en gaven vermoedt of kent.
Wij eigenaars van werkende terriers hebben liefst een hond die voor en na zijn werk zijn tijd in rust doorbrengt, makkelijk in de omgang is, en zelfs als hij wel werkt, goed nadenkt, want de beslissingen die hij zelf moet nemen in een hol of bij een everzwijn kunnen cruciaal zijn voor het verdere verloop van de actie, en voor zijn lijfsbehoud. Wij selecteren daarom nog in de eerste plaats op bruikbaarheid en fijn karakter. In tegenstelling tot de showlui, die op uiterlijk selecteren.
Verder selecteren wij op hardheid, uithoudingsvermogen, incasseringsvermogen, stress- en shockbestendigheid, infectieresistentie, en de fysieke en mentale geschiktheid om in elk weer en elk terrein zijn taak te doen.
Hier komen natuurlijk robuuste, en gezonde honden uit voort.
Dat durf ik niet te beweren van de meeste ernstig ingeteelde ras terriers.
"Wij fokken op gezondheid en karakter" is daar zo'n loze zin, dat ik me erbij afvraag: hoe dan?
Zodra iets een stamboom heeft en een beetje op de blauwdruk lijkt, is het toch geld waard- en wordt verkocht als rashond- en wellicht eventueel nog mee gefokt ook. (Want hij heeft een stamboom en is dus een rashond)...Waar is dan die selectie?
En als dat 100 jaar gaat op steeds belachelijker uiterlijk, en alleen daarop, met een gesloten stamboek, hoe kan een bestand of een individu dan nog gezond, robuust of oorspronkelijk zijn? Of, zullen we zeggen, in staat tot iets?
Voor iemand met werkende terriers, zijn show (ras) terriers dan eerder iets belachelijks, wat weinig met het origineel te maken heeft.
En dat wel dankzij het beleid van de officiele overkoepelende kynologische organisaties, die doen of ze een rechtsstaat zijn, met rigoreuze wetten en ge- en verboden, en die weinig goeds doen voor de honden onder hun hoede, die voor een heel deel- vaak expres- genetisch defect, en verzwakt zijn.
Vroeger kon zo'n kennel club of fci daarmee wegkomen en heer en meester over hun zelf uitgeroepen rijkje spelen, maar nu de algemene kennis zo is toegenomen komt er eindelijk, meer kritiek op dit stamboomsysteem van de rashonden. Inteelt en gesloten stamboek zijn een doodlopende weg, punt uit.
Werkende terriers worden regelmatig onderling, en zelfs af en toe met een ander ras of soort, uitgekruist, namelijk als daar behoefte aan is, en hebben dus een gezonde brede basis. Hun genenpoel zal nooit vastlopen, totdat ze worden opgesloten in een fci stamboek, dan zijn ze eigenlijk verloren.
Daarom lachen wij dat systeem uit, en kijken vanaf afstand toe hoe het foutloopt met de rashonden.
Net als een working terrier, moet zijn eigenaar af en toe eens zelf durven nadenken en beslissingen nemen, en niet als een schaap in de kudde meelopen, zeker niet als je ziet dat de kudde de zee inloopt en verderop verzuipt.
En ik denk dat wat voor werkende terriers versus showterriers geldt, dit ook het geval is met werkende versus show collies en andere werkende herdershonden, en eigenlijk zo elke werkende hond (soort of ras.)
Het werken met honden is zowiezo een dynamisch proces. Om maar een voorbeeld te noemen: vroeger had je een soort mastiff die werd gebruikt om grofwild te stellen en vangen: oeros stieren, beren, wilde zwijnen en wolven enzo. Toen het wild vee werd, werd dezelfde hond aangepast om de kudden vee te beschermen tegen aanvallen van grofwild en groot roofwild, maar ook om weerspannige stieren in een kudde te vangen voor de boer. De honden zagen er door duizenden jaren hetzelfde uit, maar hun functie veranderde.
En de sledehonden die de grote wedrennen winnen in Alaska, zijn tegenwoordig nooit meer pure huskies: er worden windhonden, border collies en staande honden ingefokt, en andere honden die hun prestatie (snelheid, uithoudingsvermogen, gehoorzaamheid) merkbaar verbeteren ten opzichte van het oorspronkelijke type. Aangezien iedereen daar nu deze kruisingen doet, betekent deze verandering/ uitkruising een vooruitgang, anders zou het niet gebeuren.
Ook hier geldt als selectiecriterium immers wie er wint, en als een kruising wint over een huskie, zal men met kruisingen doorgaan. In dit geval is de kruising, misschien ook door heterose kracht, beter dan de lokale honden waren, ondanks dat deze toch optimaal aangepast aan hun omgeving en werk zouden moeten zijn.
Ik ben blij dat ik van stamboek en inteelt ketenen bevrijd ben.
Mijn terriers zijn er sindsdien in veel opzichten op vooruit gegaan, (vooral in karakter, maar ook in vacht en gewenste grootte) en ik kan beter selecteren.

Zo dank je.

In het Engels had ik het echt niet gelezen, mijn Engels stelt namelijk niks voor.