Het HondenForum

Onze Rumba (geschat op zo'n 12 lentes jong waarvan bijna 10 jaar bij mij ) begon de laatste tijd wat gewicht te verliezen. Ze is altijd al mager geweest, maar nu nam het toch wel zorgwekkende vormen aan. Verder werd haar conditie/uithoudingsvermogen minder ,wat later kwam daar ook wat hoesten bij.
Afspraak bij de dierenarts, klinisch onderzoek wat in de 1e instantie in orde was. Hartslag was snel inclusief hijgen, maar het was dan ook erg warm. Bloed geprikt en naar huis voor de uitslag. Een dag later belde ze alles was goed.
Toch blijft er een onderbuik gevoel knagen, da denkt nog aan kennelhoest, misschien toch een kuur proberen.

Na een nachtje slapen en denken en een nacht van hoesten, staat me iets bij dat hoesten weleens hartgerelateerd kan zijn.
Dierenarts vroeg in ochtend gemaild of ze me wilde bellen zodra ze op de praktijk was om een afspraak te maken voor rontgen van het hart. Zo gebeurt en we konden dezelfde ochtend komen, samen met de assistente de rontgens gemaakt en ik zag het al gelijk.
Zo en zo een vergroot hart (14.5 cm), vooral links en vocht in de longen (wolkjes/slierten) . Na opnieuw luisteren bleek toch de hartslag ook niet juist te zijn (veels te snel)
Gestart met furosemide en doorverwijzing gevraagd naar de cardioloog in belgie waar we 3 dagen later terecht konden.
Echo gemaakt, lekkende hartkleppen in de linkerkamer en vermoedelijk ook in de aorta zelf, maar de bom viel pas toen er naast de aorta een gezwel te zien was. Slecht nieuws.
Medicijnen mee om haar hart te ondersteunen (vetmedin en lasix) en de mededeling dat we nog weken, heel misschien maanden hebben maar geen jaar meer.
Ergens had ik het verwacht. De cardioloog denkt dat de tumor een uitzaaing is van elders, dus dat er vermoedelijk metastasen zijn.

Nu lees ik hier altijd enorm graag mee op dit forum (vandaar dat ik ook aan het hart dacht) en was ik benieuwd of er mensen zijn die ervaringen hebben met een tumor in het hart. Iedere situatie zal anders zijn, maar ik zou graag ervaringsverhalen horen.

Rumba lijkt het goed te doen op de medicijnen,ze hijgt niet meer en hoest nauwelijks. Loopt nog fier voorop met uitlaten ( al moeten we dit beperken qua afstand van de cardioloog), eet en drinkt goed en verder haar boxerstuitermomenten.
Echter spelen met een balletje doet ze niet meer.
We wachten af hoe het zal gaan, beide dierenartsen vonden haar nu nog te goed om in te laten slapen en ik eerlijk ook,al stuit ik op veel onbegrip vanuit de omgeving. Ze is erg mager, maar nog vol leven.
Ik hoop dat ik het zal weten als het moment daar is.

heeft je cardioloog die andere tumoren gezien? Want de boxer heeft soms last van chemodectomen, en die zijn met een relatief niet al te ingewikkelde operatie te verhelpen. Verder: sterkte!

Nee, er is enkel een echo gemaakt van het hart.
De cardioloog trok zijn conclusie voornamelijk omdat ze te mager zou zijn om enkel van het hart af te komen, verder heeft ze enkele maanden geleden een verlamming gehad van de helft van haar gezicht (dit is weg getrokken) en een dag later vasculair syndroom (als ik het goed schrijf). Verder zit er een gezwel bij een tepel.
Alles opgeteld denken ze aan uitzaaingen

Veel sterkte met Rumba
Weet helaas niets zinnigs bij te dragen maar hoop dat jullie nog een tijdje, met de medicijnen, er samen nog het beste van kunnen maken

Ik lees over die chemodectomen wel het volgende:

Wat is de lokalisatie van de chemodectomen die uitgaan van het glomus aorticum?

Meestal aan de hartebasis, vlak bij de oorsprong van de aorta.

http://www.vetline.nl/freetext.asp?ftmo ... =000000020

Dan zou het kunnen dat het bij jullie hond daarom gaat, of niet? Ik lees daar namelijk ook dat het ervoor kan zorgen dat de hond smaak en geur achteruit gaat door deze soort tumoren. Dat zou een reden kunnen zijn voor slecht eten, als je er niks van proeft. Maar je zegt dat ze goed eet, toch? Ik denk wel dat als jullie hond ook al eens last heeft gehad van GVS dat ze geen hond is die topfit is. En ze is al 10. Ik vraag me dan ook af of ze een operatie wel aankan. Maar ik denk wel dat het mogelijk moet zijn om de soort tumor te identificeren, dat zal waarschijnlijk een cardioloog dan moeten doen. Hebben jullie het ook door een cardioloog laten bekijken?

Waarom denk je zelf dat ze zo vermagert? Het kan wel door hartproblemen komen natuurlijk maar er zijn meer mogelijke oorzaken. Ik zie op die link die ik hierboven heb neergezet bijvoorbeeld ook staan dat je soms ook schildkliertumoren ziet in combinatie met deze tumoren, als ze die chemodectomen tenminste heeft en dat kan ook voor snelle vermagering zorgen. Maar meestal zie je dan wel een toegenomen eetlust.

Is er echt helemaal niks verandert aan de manier waarop ze eet, bijvoorbeeld de bak helemaal uitlikken, oppakken ed. Laat ze niets merken van veranderde eetlust? Het kan zijn dat je haar evenveel geeft als normaal maar dat ze daar niet genoeg aan heeft. Eet ze veel van straat? Ik denk dat ik haar sowieso nu wat meer voer zou gaan geven, om te zien of ze dan niet af blijft vallen. Maar ik vind het een hele lastige hoor, misschien heeft ze wel langer een leuk leven als je het met medicatie wat positief probeert te beïnvloeden en haar laten gaan als ze bijvoorbeeld benauwd gaat worden. Ipv een operatie die zwaar voor haar zal zijn waarvan je niet weet hoe die afloopt.

Ik had een kat met ernstig hartfalen en die heb ik in laten slapen. Het hart ging maar door maar dat lijfje was helemaal op, zó mager, hij was vel en botten. Ondanks dat was hij superlevendig, tot een week voor zijn dood rende hij nog en tot een dag voor zijn dood, sprong ie nog op schoot. En hij had toch nog twee spuiten nodig voor ie ging. Ik ben blij dat ik niet heb gewacht tot het echt lijden werd, hij was nog niet zwaar benauwd bijvoorbeeld. Dus denk goed na en wacht zeker niet zo lang tot het lijden wordt want dat verdienen ze niet, vind ik. Soms moet je eerder loslaten dan je wilt maar kun je van de tijd die er nog is, het beste maken. Sterkte ermee iig.

Er is niet over deze ziekte gesproken,ik ga er dan ook niet van uit.
Rumba is altijd te mager geweest,ze heeft leishmania en ernstige spondylose waarvoor ze al lang medicijnen krijgt.
Sinds de aangezichtsverlamming wil ze slecht tot niet brokken eten. Alleen vlees gaat er goed in maar dan in kleine porties.
Ze eet steevast te weinig dan voorgeschreven hoeveelheden. Krijgt nu ook meer voer (lees enkel vlees want dat eet ze wel op).
Ze heeft nooit haar gehele maaltijden opgegeten.

Voor opereren is ze zo en zo te zwak en moet ik dit nog wel willen op haar leeftijd met al haar kwalen?

Momenteel doet ze het nog steeds 'goed ' , ze is vlotter als mijn andere oudje (bijna 11) .

Bedankt voor de reacties!

Met leish is een operatie sowieso af te raden ... ik zou naar je hond kijken en als het echt niet meer gaat afscheid nemen, het is allemaal wel veel wat ze heeft en dat maakt het complex... hopelijk kan ze nog een tijdje happy genieten!
Als ze wel vlees eet zou ik lekker geven wat ze redelijk eet... Samara van mij was ook vaak te mager, ook een leish hond en haar gaf ik met regelmaat satinballs

Ingrediënten en benodigdheden - 1 kilo compleet rauw versvlees of 1 kilo rauw rundergehakt
- 1 vel gelatine
-100 gram havermout (Nutrix rijstebloem (Nutricia) een ander merk is natuurlijk ook goed)
- 1 rauw ei (zonder schil)
- 2 eetlepels stroop (appelstroop)

Bereidingswijze
Eerst los je de gelatine op in warm water. Daarna voegt u de havermout, het ei en de stroop toe en klopt u het mengsel met een vork door elkaar.

Vervolgens mixt u dit samen met het vlees en rolt u er kleine balletjes van. Afhankelijk van de grote van je hond maar als gemiddelde kunt u ping-pong formaat aanhouden.

U kunt het in porties verdelen, en invriezen. (zorg alleen dat je het niet al te lang bewaard)

Satin Balls kan als volledige maaltijd worden gegeven of als extraatje toegevoegd worden bij de normale maaltijd.

Wanneer Satin Balls als hoofdmaaltijd wordt gevoerd dan komt de hond snel aan in gewicht.

LET OP
*Het havermout moet voorbewerkt zijn, zoals bijvoorbeeld Nutricia, Bambix of Brinta. Het vlees en het ei dienen altijd rauw te zijn! Indien het vlees niet rauw is, gaan de goede bacteriën verloren

Ik maakte het altijd met smuldier compleet, ze vond het heerlijk, ws omdat het ook zoet is.. als ik dit een week als hoofdmaaltijd gaf zag ik haar aankomen, je kan het ook als extra geven , je moet gewoon even kijken of het makkelijke gegeten wordt als extraatje of dat je het als hoofdmaaltijd geeft.

Als ik lees wat ze allemaal mankeert zou ik genieten zolang ik kan. Met symptoombestrijding.
En dé beslissing nemen als je denkt dat het genoeg is. Niet te veel meer 'rommelen' aan zo'n oudje dat van alles mankeert.
Maar goed, dat is mijn mening hé.

Ik sluit me aan bij de meningen hierboven,goed is goed.Ze is al heel ver gekomen.

Bedankt voor de satinballs tip, hoeveel geef je dan ongeveer als portie ?

Sterkte.

Even een update, tijdlang goed gegaan op de medicijnen maar sinds enkele dagen de furosemide weer opgehoogd.
Vanmorgen is ze flauw gevallen en hebben we het idee dat de tumor in haar hart groeit. Afwachten of het vaker gebeurt en kans is er dat haar hart op zo'n moment een keer stopt.
We nemen het leven met de dag, ze eet goed en loopt nog steeds voorop tijdens de wandelingen. Kijkt alert en lijkt nog vrolijk.

Eng is dat als ze zomaar flauw valt
Gelukkig is ze voor de rest nog vrolijk en alert, geniet nog van de tijd die jullie samen hebben

Geniet zolang het kan, en verder heel veel sterkte!!

Ik denk dat het flauwvallen komt door zuurstofgebrek, dat heeft mijn Shih Tzu ook gehad en geniet nog van elkaar zolang het kan.

Sterkte.

Advies heb ik niet te geven, maar wil je wel sterkte wensen.
Ik heb weleens gelezen dat het vaak meer het baasje is die er naartoe moet groeien dan het dier zelf...

Wat verschrikkelijk..

Mijn oudje had ook een tumor aan haar hart. Ze bleef vrolijk tot op het laatst.
Ik heb ervoor gekozen om niet te wachten tot ze zou stikken; dat was mijn grootste angst voor haar.
Ik heb dus het intens moeilijke besluit genomen om haar te laten gaan toen de symptomen weer duidelijk erger werden.
Ik mis haar nog verschrikkelijk en had gewild dat ze eeuwig bij me bleef.

Hier lees je meer over haar laatste weken met haar harttumor.
viewtopic.php?f=16&t=260482&hilit=Bonha

Ik kan de titel niet eens lezen zonder dat ik dat tot in het diepst van mijn hart voel en de tranen weer gaan stromen.. Het doet verschrikkelijk veel pijn, maar ik heb geen spijt van dat ik haar met die laatste stap geholpen heb.

Wanneer voor jullie de tijd rijp is weet ik niet, dat weet niemand hier.

Ik hoop dat jullie nog veel mooie momenten samen hebben en wens jullie heel veel sterkte bij het naderende afscheid.

Wat schrijf je vol liefde madelief. Dankjewel om je ervaring te delen.
Het verdriet moet inderdaad nog steeds heel groot zijn.

Ik heb niet het gevoel er naar toe te moeten leven,ik ben reeel.
Leishmania, zware spondylose,tumor in het hart met vermoedelijk uitzaaiingen, vergroot hart en lekkende kleppen en weet ik het wat meer.

... =2&theater

... =2&theater

Ik weet dat het niet meer beter word, maar zolang zij nog de wil heeft geef ik nog niet op/ maak ik de beslissing niet.

Och wat is ze mager, meisje toch.
Maar dat is niet gek, al die kwalen vréten energie, een groeiende tumor niet in het minst. Ik zou haar lekker zoveel laten eten als ze wil, maar dat deed je geloof ik al.

Nogmaals veel sterkte en mooie momenten gewenst samen.

Wat een naar verhaal, heel veel sterkte!

Vandaag was een mooie dag, ze voelde zich goed en de temperatuur was lekker dus we zijn voor het laatst ons rondje samen gaan doen bij het vennetje. Hier is ze al een hele poos niet geweest.
Voor het laatst (hier is het veilig/afgezet) los kunnen lopen, al heeft ze de kracht niet meer om zo vooruit te gaan net als vroeger.
Ze heeft nog lekker pootje gebaad en we hebben even samen genoten, camera had ik meegenomen. Gewoon even samen zijn en genieten!
Daarna mee langs de paarden (vroeger ging ze dagelijks mee) om nog 1x flink tegen de stalpoes te mogen blaffen. Bewust ons rondje daar gemaakt, al was ik me meer bewust dan zij dat dit de laatste keer is.
We houden het bij kleine stukjes thuis,is inspannend genoeg voor haar.
Bij thuis komst lekker gegeten en nu al enkele uren tevreden snurkend met haar koppie op schoot bij mij op de bank.
Een heerlijke dag!

Bij inspanning momenteel met regelmaat een groene snotneus, weet niet of hier ook van binnen iets aan het werken is.. Genieten met de dag denk ik .. Eind deze maand zijn we 10 jaar samen, een hele mooi tijd die we gekregen hebben!

ontroerend om te lezen!
wat een mooie relatie hebben jullie tien jaar gehad, en nog...

Potverdikkie wat is het moeilijk....

Afgelopen dagen redelijk gegaan, hoesten is bij inspanning aanwezig en helaas krijgt ze het daar met momenten dan wat benauwder van.
Al 4 dgn tandje bij moeten zetten aan de riem met uitlaten omdat mensen niet op hun losse hond kunnen letten.
Ik voorkom liever een knokpartij maar oh wat heb ik er last van dat die twee oude sokken dan wat harder moeten terwijl ze eigenlijk niet kunnen. De maatschappij werkt niet echt mee aan bejaarde hondjes heb ik het idee want ook als we moeten oversteken is er weinig geduld en begrip.

Vannacht om half 4 werkt ik wakker van haar gehoest, ze blijft nu wel vaker liggen als ze moet hoesten en slaapt daarna weer verder. Vanmorgen met het opstaan weer, in beweging komen even hoesten. We lopen buiten 3 huizen verder dan mijn huis en ze komt niet uit haar hoest en zie het al aankomen, wit vocht uit de neus en mond en ik kan ze nog net aan haar tuig beetpakken om ze mee naar de grond te begeleiden terwijl ze in elkaar zakt. Achterbenen plat uit elkaar, arm ding. Daar sta je dan, in de ene hand buddy die bij Rumba blijft kijken van wat doe je nou en de andere kant Rumba. Ze is bij want ze heeft oogreflex, ze ligt heel rustig en lijkt gewoon uitgeput. Ik ga erbij zitten, zoek oogcontact met de mensen die voorbij rijden in de hoop dat er iemand stopt zodat ik buddy naar huis kan brengen en rumba op kan tillen om ze naar huis te dragen. Maar niemand ziet het of wil het zien. Wat kun je je machteloos voelen op zo'n moment.
Uiteindelijk besluit ik de riem van Rumba aan de struik te binden zodat ze als ze opstaat niet de weg op gaat en ik buddy eerst snel naar huis kan brengen.
Maar bij het geritsel van de struik staat ze op en loopt zelf mee naar huis. Na even bijgekomen te zijn is ze net als vanouds. Ze heeft net gegeten en gedronken en ligt nu te dutten. Haar oogjes kijken nog zo fris en alert de wijde wereld in en het besef overvalt me dat het zo vreselijk oneerlijk is. .Haar koppie kan nog maar haar lijfje raakt op.
Is het nu dat ik de dierenarts moet bellen en de fatale woorden moet uitspreken? Is het normaal dat als deze komt eerst nog vrolijk begroet word door een zelf wandelende kwispelende blije boxer, om daarna een einde aan haar leven te maken..
Wat een dubio.. natuurlijk wil ik niets liever op zo'n moment dat de dood haar komt halen en het allemaal voorbij is. Maar als ze dan weer 'goed' is kan ik me niet voorstellen om haar leven te beeindigen.
Het besef dat het einde aan 10 jaar trouwe vriendschap dichterbij komt begint bij me binnen te komen zo ook de tranen en het verdriet. Wat is het moeilijk om los te moeten laten.........
Zo en zo apart uitlaten vanaf nu en ik ga mijn dierenarts een mail sturen met het verhaal van vanochtend en een duidelijke vraag wanneer het genoeg is geweest. De lijn is zo dun en ik wil niet te laat ingrijpen dat verdient ze niet.... Ze zeggen weleens je kunt nooit te vroeg zijn... maar het idee dat mijn meisje nog rondkuiert hierbinnen en dan een spuitje te moeten geven vind ik vreselijk moeilijk...
Dus wikken en wegen wat te doen... wanneer is het moment... en ik hoop dat mijn dierenarts wat duidelijkheid kan geven.
Kortom is het duidelijk dat ze achteruit gaat en ik niet het idee heb dat het afscheid nog lang op zich zal laten wachten...

Wat moeilijk heel veel sterkte voor jullie allemaal!

Je boxer is vermoedelijk 12 jaar, al een geweldige leeftijd voor een boxer. Daarnaast de spondylose, de leishmania en de harttumor....
Als ik je verhaal zo lees dan spreekt er een heleboel liefde uit, maar liefde is ook loslaten.

Mijn Hollandse herder had chronische bronchitis waardoor ze het erg benauwd had. Toch bleef ze vrolijk, stond ze overal voorop met haar neus en straalde ze levenslust uit. Tot ze een hoestbui kreeg, dan zag je haar worstelen voor haar lucht. En dat kon en wilde ik haar niet langer aandoen dan nodig, dus ik heb de moeilijke beslissing genomen haar veel te jong (ze was 9,5 jaar oud) te laten gaan.

Inslapen doet pijn, heel veel pijn. Maar je hond laten lijden is niet nodig, je kunt ingrijpen. Je hebt wat extra tijd met haar gehad door de medicatie maar die werkt niet meer afdoende.
Voor mij persoonlijk zou de grens nu bereikt zijn.
Sterkte

Jeetje wat moeilijk. Je schrijft met zoveel liefde over haar. Heel veel sterkte, alleen jij kan de beslissing nemen.

Wat ontzettend moeilijk Voor mij zou de grens denk ik bereikt zijn, maar misschien heb ik makkelijk praten omdat het mijn hond niet is. Heel veel sterkte!

uiteindelijk ben jij degene die de beslissing maakt, maar als ik zo je verhaal lees, zou ik als het mijn hond was nu inderdaad afscheid nemen.

Het moeilijkste telefoontje ooit gepleegd, mijn ouders komen vanavond afscheid nemen en morgenmiddag komt de dierenarts hier thuis om haar de rust te geven.
Ik hoop dat het de juiste keuze is... maar oh wat doet het zeer..
Risico is gewoon heel groot dat ze stikt in haar eigen vocht, dat is iets wat ik absoluut niet wil dus de knoop doorgehakt.

Bedankt voor de lieve berichtjes en steun. Doet enorm goed even je verhaal kwijt te kunnen.

Ik zit met tranen in mijn ogen je verhaal te lezen. Het is zo moeilijk als je zolang maatjes bent geweest en dan opeens afscheid moet nemen. Ik denk weleens dat een hond net zo oud als zijn baas zou moeten worden, dat je samen afscheid van deze wereld kunt nemen maar dat is helaas niet.
De beslissing wel/niet inslapen is zoooo moeilijk. Ik denk dat je het juiste moment hebt gekozen want je hond laten stikken wil je natuurlijk ook niet maar moeilijk en afschuwelijk blijft het.
Heel heel heel veel sterkte de komende tijd.