Het HondenForum

heya,

Mijn hond Rakker (Maltheser x fox, 15 jaar) is een baasje met een groot zelfbeeld, voor de duvel niet bang.
Maar wanneer hij op bed of op een stoel ligt en hij wordt per ongeluk aangeraakt dan lijkt hij te schrikken en geeft hij een protesterende snauwende blaf.
Dit kan gebeuren wanneer ik met mijn been beweeg, wanneer Mikkie (ons andere hondje) zich beweegt en nu zelfs al wanneer ik op de andere kant van het bed op het matras stap.
Zelf denk ik dat dit komt vanwege een verminderde waarneming gerelateerd aan zijn leeftijd (ook al hoort en ziet hij nog goed genoeg)
Hoe kan ik hier het best op reageren: licht corrigerend (wat jij! Ik ben het maar... of Sorry hoor!), troostend (het is goed joh), negerend...
En hoe te reageren wanneer hij dit tegen Mikkie doet (die hier danig van onder de indruk is en meteen angstig kijkend (maar baasje, ik deed toch niks...) naar het andere eind van het bed vlucht)

Nanna schreef:Ik zou er helemaal niet op reageren. Hij schrikt gewoon even en reageert daardoor. Daar hoef je verder niks aan te doen.
Je andere hondje leert snel genoeg om niet bij hem in de buurt te springen.

Als je zeker weet dat hij nergens pijn heeft en verder goed in orde is en inderdaad goed genoeg kan horen en zien, lijkt me dit ook de beste oplossing

Okido.
Lullige voor Mikkie is alleen dat Rakker er vaak zelf voor kiest om vlak naast hem te gaan liggen en dan gewoon vergeet dát-ie naast hem is gaan liggen.

Vervelende is dat-ie dit blijkbaar ook doet bij de kleindochter van het vrouwtje.
Het kind liep om hem heen, Rakker schrok en raakte het handje van het kind.
Geen schade hoor, enkel een lichte afdruk zichtbaar, maar de moeder van dat kind maakte meteen een soort van monster van mijn hond.
Het kind was het vijf minuten later alweer vergeten. Geen verdere problemen bij het logeerpartijtje van kleindochter bij vrouwtje.
En zo snibt hij ook weleens naar andere mensen waar hij van schrikt.
Als baasje ben je nu eenmaal niet altijd snel genoeg wanneer men hem aan wil halen (hij heeft ook zo'n hoog aaibaarheids-gehalte!).
Normaliter neemt men dit goed op (de aaier kiest er nu eenmaal zelf voor om een hond te aaien) maar bij aaiers van jongere leeftijd kan dit natuurlijk niet.
Rakker corrigeren of straffen heeft natuurlijk geen zin want hij schrikt gewoon dus daar kun je als hond dan ook weinig aan doen denk ik.

Hamster-007 schreef:Vervelende is dat-ie dit blijkbaar ook doet bij de kleindochter van het vrouwtje.
Het kind liep om hem heen, Rakker schrok en raakte het handje van het kind.
Geen schade hoor, enkel een lichte afdruk zichtbaar, maar de moeder van dat kind maakte meteen een soort van monster van mijn hond.
Het kind was het vijf minuten later alweer vergeten. Geen verdere problemen bij het logeerpartijtje van kleindochter bij vrouwtje.
En zo snibt hij ook weleens naar andere mensen waar hij van schrikt.
Als baasje ben je nu eenmaal niet altijd snel genoeg wanneer men hem aan wil halen (hij heeft ook zo'n hoog aaibaarheids-gehalte!).
Normaliter neemt men dit goed op (de aaier kiest er nu eenmaal zelf voor om een hond te aaien) maar bij aaiers van jongere leeftijd kan dit natuurlijk niet.
Rakker corrigeren of straffen heeft natuurlijk geen zin want hij schrikt gewoon dus daar kun je als hond dan ook weinig aan doen denk ik.

Ik zou gewoon proberen te voorkomen en de aaier een fikse waarschuwing geven de handen bij zich te houden.
Met de kleinkinderen zou ik ook voor voorkomen kiezen en ze anders gewoon gescheiden houden indien dat mogelijk is.

Bezoekers kun je bij de voordeur al zeggen de hond met rust te laten omdat ie kan happen. Kleine kinderen moeten door hun moeder bij het hondje weg worden gehouden. Als dat allemaal te moeilijk is dan het hondje maar even in de slaapkamer wegsluiten.

Ik zou hem inderdaad ook beschermen tegen dit soort situaties.

Daarnaast zou je hem misschien kunnen leren om minder te schrikken van aanrakingen.
Dat kan in principe door hem aan te raken op momenten dat hij daar niet op bedacht is en dan meteen - ongeacht zijn reactie - iets lekkers te geven.
Niets zeggen.
Geen correcties, geen vriendelijke woorden, gewoon helemaal niets zeggen.
Alleen direct iets lekkers geven.
Door dit vaak te herhalen kan zijn schrik verminderen omdat een dergelijke aanraking een positief vervolg heeft.
Zo kan je dat ook doen bij dove en/of blinde honden die ook snel kunnen schrikken van een aanraking die ze niet zien aankomen.

ranetje schreef:Ik zou hem inderdaad ook beschermen tegen dit soort situaties.

Daarnaast zou je hem misschien kunnen leren om minder te schrikken van aanrakingen.
Dat kan in principe door hem aan te raken op momenten dat hij daar niet op bedacht is en dan meteen - ongeacht zijn reactie - iets lekkers te geven.
Niets zeggen.
Geen correcties, geen vriendelijke woorden, gewoon helemaal niets zeggen.
Alleen direct iets lekkers geven.
Door dit vaak te herhalen kan zijn schrik verminderen omdat een dergelijke aanraking een positief vervolg heeft.
Zo kan je dat ook doen bij dove en/of blinde honden die ook snel kunnen schrikken van een aanraking die ze niet zien aankomen.

Dit is een hele goede van je die ik zeker in de praktijk ga brengen.
Bedankt!
Ik reken er dan natuurlijk wel op dat ik het snauwen op zich niet aan het belonen ben...

Hamster-007 schreef:

ranetje schreef:Ik zou hem inderdaad ook beschermen tegen dit soort situaties.

Daarnaast zou je hem misschien kunnen leren om minder te schrikken van aanrakingen.
Dat kan in principe door hem aan te raken op momenten dat hij daar niet op bedacht is en dan meteen - ongeacht zijn reactie - iets lekkers te geven.
Niets zeggen.
Geen correcties, geen vriendelijke woorden, gewoon helemaal niets zeggen.
Alleen direct iets lekkers geven.
Door dit vaak te herhalen kan zijn schrik verminderen omdat een dergelijke aanraking een positief vervolg heeft.
Zo kan je dat ook doen bij dove en/of blinde honden die ook snel kunnen schrikken van een aanraking die ze niet zien aankomen.

Dit is een hele goede van je die ik zeker in de praktijk ga brengen.
Bedankt!
Ik reken er dan natuurlijk wel op dat ik het snauwen op zich niet aan het belonen ben...

Als je snel bent krijgt hij niet eens meer de kans om te snauwen (koppie omhoog = lekkers er al instoppen).
Met deze trainingsmethode ga je het gevoel, de emotie van de hond veranderen.
Het aanraken wordt gevolgd door wat heel lekkers en doorgaans snauwen honden daar niet meer om zodra ze dat door hebben.

Heb je de indruk dat er na twee of drie dagen totaal geen verandering is, dan begin je een stap eerder.
Dan ga je belonen terwijl hij ziet dat je hem aanraakt en hij de aanraking dus verwacht.
Van daar uit kan je dan toewerken naar nauwelijks verwachte aanraking en daarna onverwachte aanraking.

Woop, late reactie.
De aanrakingen die hij ziet aankomen is het punt niet, enkel de aanraking van een verschuivende voet waar-ie half op ligt of een irritant baasje (ikzelf dus) die zich zomaar ineens omdraait in bed waardoor-ie uit zijn sluimer schrikt .

Hamster-007 schreef:Woop, late reactie.
De aanrakingen die hij ziet aankomen is het punt niet, enkel de aanraking van een verschuivende voet waar-ie half op ligt of een irritant baasje (ikzelf dus) die zich zomaar ineens omdraait in bed waardoor-ie uit zijn sluimer schrikt .

Om het onverwachte aanraken minder eng te maken begin je met verwacht (dus zichtbaar) aanraken.

Je moet toch ergens beginnen ?

En als dat gedrag zich voordoet als hij bij jullie in bed ligt is daar ook een oplossing voor.
Niet meer in bed.
Want dat lijkt me echt een beetje te gek.
Al mag je daar natuurlijk zelf best anders over denken