Het HondenForum

Ik heb inmiddels een dikke week Katie. Overgekomen uit Spanje met 4 maanden. Ze is gevonden samen met haar zusjes als paar weken oude pups. Ze zijn daar bij een pleeggezin gebleven met veel honden. Inmiddels zijn ze allemaal geplaatst in NL. En met de zusjes gaat het allemaal een stuk beter als met Katie. Nu heb ik achteraf wel gehoord dat Katie het meest schuwe was van allemaal richting mensen.

Katie blijft angstig voor mij. Of angstig...wantrouwig. Ze komt niet uit zichzelf naar me toe en zodra ze in de gaten heeft dat ik haar wil vastpakken gaat ze zich snel verstoppen. Buiten in de tuin is ze super levendig en is ze bij me weg te slaan en ze wil ook zo graag dat ik erbij ben. Binnen trekt ze zich voornamelijk terug in haar manden ik moet echt mijn best doen om haar aan het spelen te krijgen maar ze blijft toch afstand houden. Ze is wel superlief en leuk, dat is wel te merken!! Wat ik sowieso fout heb gedaan weet ik nu is wat ik hier lees:

Het allerbelangrijkste is dat u de hond zoveel mogelijk negeert. Laat Iedere vorm van contact van de hond zelf uitgaan. Dit gaat op voor een wantrouwige hond die geen leuk ervaringen met mensen heeft gehad. Dring uzelf niet op. Kijk de hond niet rechtstreeks aan. Dit is bedreigend, al bedoelt u het niet zo. Loop nooit recht op de hond af. Doe eigenlijk of u niet in de gaten heeft dat hij er is want daar gaat de minste bedreiging vanuit.

Ik heb haar juist zoveel mogelijk genegenheid geprobeerd te laten voelen. Van de riem raakt ze echt zwaar beangstigt dus naar buiten met haar is nog niet aan de orde. Ik durf ook nog niet langs de dierenarts bijvoorbeeld, wil haar toch gewoon even laten checken.

Hoe moet ik dit nu aanpakken? Ben ik te laat? Wordt dit een probleem geval? Ik wordt er een beetje moedeloos van eerlijk gezegd...

Help!

Misschien je aanmelden op het buitenlandsehondenforum, daar zitten veel mensen met kennis en ervaring met buitenlandse honden.
Een week is echt nog heel kort, geef het de tijd.

Tijd geven joh! Ik heb ook een Spaanse hond geadopteerd en dat zal gewoon nooit een grote held worden. Ik kon haar in het begin ook nauwelijks aanlijnen etc. Laat de hond zelf het huis en haar bewoners verkennen, zorg dat ze weet dat jij voor haar eten zorgt en geef haar tijd. Heeeeeeel veel tijd. En een rustige omgeving. Voorspelbaarheid dmv structuur in dagen en handelingen kan haar vertrouwen geven. Ze zal dan situaties gaan herkennen en weten wat er gaat gebeuren. En inderdaad, dring jezelf niet op. Datzelfde geldt voor speeltjes. Mijn hond heeft denk ik nooit leren spelen en zal dat ook nooit gaan doen. Niet elke hond snapt speeltjes.

Heb veel geduld, en blijven proberen, niet opgeven.
Over een jaartje kijk je terug naar dit topic en zul je zien dat al je inzet zich geloond heeft

Super, dit moest ik echt even horen! Gewoon geduld hebben...

Bedankt!!

Inderdaad: geef haar wat meer tijd!
Wat ik hier bijvoorbeeld doe met opvangers die schuw of angstig zijn: ik geef ze uit de hand te eten zittend op mijn hurken (als ze dat wel durft aan te pakken natuurlijk) en als dat goed gaat, ga ik langzamerhand wat meer overeind staan. Ik ga veel op de grond zitten; gewoon een boek lezen of zo, en let daarbij niet op de hond. Komt de hond dan bij me snuffelen (wat vroeg of laat altijd gebeurt), dan gooi ik een voertje - in een iets later stadium geef ik het uit de hand.
Inderdaad geen direct oogcontact maken en de hond niet steeds proberen te aaien of te lokken.
Ik probeer altijd vooral niets van de hond te willen. Ik ga pas aaien bijvoorbeeld als de hond uit zichzelf naar me toekomt op een ontspannen manier.

DeDiana schreef: Ik ga veel op de grond zitten; gewoon een boek lezen of zo, en let daarbij niet op de hond. Komt de hond dan bij me snuffelen (wat vroeg of laat altijd gebeurt), dan gooi ik een voertje - in een iets later stadium geef ik het uit de hand.
Inderdaad geen direct oogcontact maken en de hond niet steeds proberen te aaien of te lokken.
Ik probeer altijd vooral niets van de hond te willen. Ik ga pas aaien bijvoorbeeld als de hond uit zichzelf naar me toekomt op een ontspannen manier.

Dit is een heel goede methode bij echt wantrouwige honden. Het dikgemaakte is erg belangrijk.

Het allerbest werkt het als je met de rug naar de hond toe gaat zitten.
Bij 99% van de honden wint uiteindelijk de nieuwsgierigheid het van de angst. Verpest het dan niet door iets te zeggen, oogcontact te maken of te praten. Je reageert wel, maar dan door rustig een voertje neer te leggen voor de hond. Iets echt lekkers.

Neem hier heel erg veel tijd voor. Vertrouwen komt te voet, maar gaat te paard.

DeDiana schreef:Inderdaad: geef haar wat meer tijd!
Wat ik hier bijvoorbeeld doe met opvangers die schuw of angstig zijn: ik geef ze uit de hand te eten zittend op mijn hurken (als ze dat wel durft aan te pakken natuurlijk) en als dat goed gaat, ga ik langzamerhand wat meer overeind staan. Ik ga veel op de grond zitten; gewoon een boek lezen of zo, en let daarbij niet op de hond. Komt de hond dan bij me snuffelen (wat vroeg of laat altijd gebeurt), dan gooi ik een voertje - in een iets later stadium geef ik het uit de hand.
Inderdaad geen direct oogcontact maken en de hond niet steeds proberen te aaien of te lokken.
Ik probeer altijd vooral niets van de hond te willen. Ik ga pas aaien bijvoorbeeld als de hond uit zichzelf naar me toekomt op een ontspannen manier.

Niets forceren, laat haar maar nieuwsgierig worden.

DeDiana schreef:Inderdaad: geef haar wat meer tijd!
Wat ik hier bijvoorbeeld doe met opvangers die schuw of angstig zijn: ik geef ze uit de hand te eten zittend op mijn hurken (als ze dat wel durft aan te pakken natuurlijk) en als dat goed gaat, ga ik langzamerhand wat meer overeind staan. Ik ga veel op de grond zitten; gewoon een boek lezen of zo, en let daarbij niet op de hond. Komt de hond dan bij me snuffelen (wat vroeg of laat altijd gebeurt), dan gooi ik een voertje - in een iets later stadium geef ik het uit de hand.
Inderdaad geen direct oogcontact maken en de hond niet steeds proberen te aaien of te lokken.
Ik probeer altijd vooral niets van de hond te willen. Ik ga pas aaien bijvoorbeeld als de hond uit zichzelf naar me toekomt op een ontspannen manier.

Helemaal mee eens

Laat het echt vanuit de hond zelf komen, want hoe meer jij je ' opdringt' hoe meer ze zich zal terugtrekken.
Je kan ook met je rug naar haar toe gaan staan met iets lekkers in je handen (handen achter je rug houden) en gewoon naar buiten kijken en zien of ze komt of niet. Komt ze niet, gewoon een paar uur later weer doen, wel met iets wat ze ruikt natuurlijk.
En dan niet reageren als ze komt snuffelen, ze moet eerst jou rustig kunnen onderzoeken voordat jij haar kan gaan 'onderzoeken'.

Echt geduld hebben

Bovenstaande dus. Barney (hond in mijn os) was ook vrij bang en schuw toen ik hem nov 2012 ophaalde uit het asiel. Hij komt officieel uit Turkije.
Het heeft wel een half jaar geduurd eer hij zich echt kon ontspannen bij mij. En nu nog kan hij wel eens ietwat angstig doen dus het blijft een work in progress.

Miranda schreef:

DeDiana schreef: Ik ga veel op de grond zitten; gewoon een boek lezen of zo, en let daarbij niet op de hond. Komt de hond dan bij me snuffelen (wat vroeg of laat altijd gebeurt), dan gooi ik een voertje - in een iets later stadium geef ik het uit de hand.
Inderdaad geen direct oogcontact maken en de hond niet steeds proberen te aaien of te lokken.
Ik probeer altijd vooral niets van de hond te willen. Ik ga pas aaien bijvoorbeeld als de hond uit zichzelf naar me toekomt op een ontspannen manier.

Dit is een heel goede methode bij echt wantrouwige honden. Het dikgemaakte is erg belangrijk.

Het allerbest werkt het als je met de rug naar de hond toe gaat zitten.
Bij 99% van de honden wint uiteindelijk de nieuwsgierigheid het van de angst. Verpest het dan niet door iets te zeggen, oogcontact te maken of te praten. Je reageert wel, maar dan door rustig een voertje neer te leggen voor de hond. Iets echt lekkers.

Neem hier heel erg veel tijd voor. Vertrouwen komt te voet, maar gaat te paard.

Precies! En wat weinig lijkt op te leveren; maar heel veel waard is: gewoon niets doen, helemaal niets. Alleen maar bij elkaar zitten, hoofd leeg maken, zitten en ontspannen.

lanz78 schreef:
Hoe moet ik dit nu aanpakken? Ben ik te laat? Wordt dit een probleem geval?

Ik denk het niet hoor. Ik vang regelmatig een hondje op uit Griekenland, en die zijn allemaal rond de 4 tot 10 maanden geweest. Jonge schuchtere honden, de eerste paar weken. En daarna komt het karaktertje steeds vaker ongeremd tevoorschijn. Op en duur graven ze je de planten uit de tuin, jagen ze op de kat van de buren, jatten ze ongemerkt je koekje uit je vingers, weten hoe ze je het beste moeten aankijken om hun favoriete snack voor ze te gaan halen.

De probleemgevalletjes die uit het buitenland komen, hebben vaak langere tijd gezworven. En ook die honden trekken na een tijdje echt wel recht, in de meeste gevallen.

inderdaad heel veel geduld en tijd geven. Silky van mij was ook doodsbang toen ze kam, als ik naar haar keek liet ze haar plas lopen....

na 6 weken kon ik haar voorzichtig aaien en nu na 4 jaar wil ze met iedereen en alles knuffelen, een grotere knuffelkont bestaat niet
Dus het komt vast goed, succes!!!

Ik sluit me bij mijn voorgangers aan. De grootste fout die je bij (angstige) herplaatsers is erachter aan sjouwen en proberen contact te leggen. Ik ga gewoon mijn gang in huis zodat de hond zo snel mogelijk gewend is aan het ritme en negeer de hond daarbij. Ik laat het contact zoeken aan de hond zelf over maar laat wel op onopvallende manieren blijken dat ik degene ben met het lekkers.
En verder geduld, geduld en nog eens geduld.
Komt heus goed.

Inderdaad ga op de grond zitten en doe iets anders (dit in belang om niet ongeduldig te worden). Lekker op een kussen voor de bank tv kijken of een boek lezen of met de laptop ofzo. Let wel, de komende tijd, verwacht niet meteen resultaat en wees niet teleurgesteld. Mogelijk zo ik een dergelijk hondje al wel een halsbandje omgeven die geen kwaad kan zodat ze hem om kan houden, zodat je minder problemen ervaart met aanlijnen e.d. Maar dan moet de omgeving zich daar wel voor lenen, want zo', schuw hondje kan rare fratsen uithalen.

lieke schreef:Ik sluit me bij mijn voorgangers aan. De grootste fout die je bij (angstige) herplaatsers is erachter aan sjouwen en proberen contact te leggen. Ik ga gewoon mijn gang in huis zodat de hond zo snel mogelijk gewend is aan het ritme en negeer de hond daarbij. Ik laat het contact zoeken aan de hond zelf over maar laat wel op onopvallende manieren blijken dat ik degene ben met het lekkers.
En verder geduld, geduld en nog eens geduld.
Komt heus goed.

Lieke heeft gelijk, komt echt goed, ze is er een weekje joh over een paar maand lach je erom heus
iedereen die al eens een herplaatser of opvanger of een angstigere hond heeft gehad herkend dit, komt goed echt
gewoon rustig aan en tijd.

Ik ben het met de voorgangers eens.

Laat je hond met rust en laat haar zelf uitzoeken hoe en wanneer ze contact met jou wil krijgen. Maak haar nieuwsgierig naar jou toe. Doe iets voor jezelf op haar niveau, op de grond dus. Je zou bv een kong voor haar kunnen gaan vullen en die dan later ergens neerleggen. Jezelf interessant maken zonder daarbij nadruk op jezelf te leggen, als je begrijpt wat ik bedoel .
Hoe minder druk van jou uit, hoe sneller zij contact zal zoeken.