Het HondenForum

Cara wordt enorm snel opgewonden. Zelfs met simpele gehoorzaamheidstraining raakt ze zo opgewonden dat ze niet meer bereikbaar is. Ze gaat hijgen, heeft oversprong(?) gedrag (ineens heel iets anders doen dan waar we actief op aan het trainen waren, meestal *iets* bij mij vandaan targetten, even ergens aan snuffelen, enz), en dan gaat ze vocaliseren, eerst murmelen, dan steeds harder, wat uitmondt in blaffen. Dit alles zowel bij het aanleren van nieuwe oefeningen, als bij het herhalen van oude.

Dit gebeurt als ik met de clicker train, met clickerwoord train, maar ook als ik zonder clicker-idee train, maar gewoon directe beloningen. Er is naar mijn beloningsfrequentie en -timing gekeken, de frequentie kan wat hoger, de tussenstappen die ik wil nemen kunnen wat kleiner, maar de timing is over het algemeen prima (tuurlijk af en toe een misser, ik ben menselijk).

Wat ik nu doe, is haar bij de eerste tekenen van opwinding (meestal hijgen of het 'overspronggedrag') voor laten zitten, en net zo lang laten blijven tot ze weer rustig is. Dat werkt redelijk, als ze nog niet te ver heen is. Wat mij makkelijker lijkt, is haar op de een of andere manier aanleren dat hyper zijn helemaal niet nodig is, of om op commando rustig te worden, en dus niet in het hyper gedrag te schieten. Ik heb geen idee of dit nou een heel raar idee is van mij, maar het lijkt me wel een hele prettige oplossing.

Is er een manier om aan meer rust/minder hyperheid te werken? En zo ja, hoe?

misschien eens wat minder druk op dat hondje leggen?
ze doet dit niet voor niks natuurlijk.

Zoveel druk staat er niet op haar hoor

We trainen 2 keer per week een uurtje behendigheid, wat ze geweldig vindt om te doen (en waarbij ze gewoon hyper mag zijn, hoort bij de sport)
Dan een 1 of 2 keer per week wat gehoorzaamheid, of trucjes training, wat ook hulphonden taken kunnen zijn. Dagelijks tijdens het wandelen stukjes volgwerk en altijd wandelen zonder trekken (vindt ze erg moeilijk, maar gaat steeds beter). 1 a 2 keer per week mag ze dan met mij mee naar afspraken waarbij ze een uurtje af-blijf moet liggen, waarbij ze meestal nog slaapt ook, en me vervolgens naar mijn auto terug leidt. Da's haar enige actieve hulphondenwerk op dit moment.

Voor de rest is ze vrij om te doen wat ze wil, we wandelen (ook dagelijks los), we spelen, we knuffelen.

Jura vertoonde voor een deel hetzelfde gedrag bij de groepslessen die we deden. Onze oplossing hiervoor was geen groepslessen meer volgen want een gestresst hondje vind ik niet leuk.

Uitdaging krijgt ze tijdens de wandeling, een keertje dummyapport bijvoorbeeld of waterapport. Daarbij heeft ze zelf veel vrijheid om het te doen hoe ze het wil. Dit vindt ze veel leuker dan korte gehoorzaamheidsoefeningen of truukjes. Dan heeft ze toch al snel stress dus dat doen we ook heel erg spelenderwijs, en kort. Dus tijdens spel een korte opdracht geven en daarna meteen weer verder spelen.

Juist het stil staan, wachten tussen oefeningen door, en een uur les 'moeten' hebben gaf haar stress. Misschien kan je iets met deze tips.

Jacksel schreef: We trainen 2 keer per week een uurtje behendigheid, wat ze geweldig vindt om te doen (en waarbij ze gewoon hyper mag zijn, hoort bij de sport)

Daar ga je al fout. Het hoort niet en je zou het daar ook niet moeten toelaten Hier hebben ze beide de neiging om zo te hyperen en met Nilo maakte ik diezelfde fout, ik was dolblij met zo'n enthousiaste hond! Tot hij toch inderdaad onbereikbaar was vanwege al die drukte in z'n kop en we niet meer fatsoenlijk konden trainen. Sindsdien gebeurt er niets als ze zo druk zijn. Eerst rust en aandacht en dan gaan we lol maken Met Coda zat ik er bovenop en die heeft dat gehyper dus helemaal niet aangeleerd, dat werkt stukken beter. Maar ook bij haar is alles in de training gericht op rust.

Om Nilo te kalmeren heb ik verschillende dingen geprobeerd, er is niet één methode die je een rustige hond gaat opleveren vrees ik. Het belangrijkste was dat ik niet mee ging in zijn drukke gedrag. Dus gerust stil staan en gewoon niets zeggen of doen als hij onrustig aan de riem trok. Ook niet opgefokt raken en corrigeren, dat zijn alleen maar meer prikkels voor de hond. Daarnaast hielp het als ik voor de training een minuut of 5 de tijd nam om hem te laten wennen aan de omgeving. Dus gewoon het trainingsveld over lopen, hem laten snuffelen waar hij dat wil, in alle rust. Als de training dan begint is dat terrein al geen belangrijke factor meer. Verder zorgde ik dat er 0,0 druk op hem stond, als hij weer drukker werd gingen we terug naar de makkelijke oefeningen.

En wat doet ze als je haar heel simpel negeert als ze gaat hyperen? En dan weer de oefening op pakt als ze weer rustig is?

Als ik haar volledig negeer wordt ze nog getikter, dan wordt het zo'n geflipte clickerhond die maar gedrag naar je hoofd blijft gooien in de hoop het goede te vinden, al vocaliserend.

@Maeve: Bij behendigheid blijft ze tijdens het lopen volledig bereikbaar, wachten aan de kant tot we aan de beurt zijn is wel lastig, maar vooral omdat het saai is. Ze wil liever overal snuffelen tot ik haar vertel dat wij weer aan de beurt zijn (we hebben een 'konijnenveld', stapels keutels overal, dus legitiem snuffelen, niet oversprong snuffelen). Gewoon op het terrein aanwezig zijn gaat bijna niet, aangezien het parcours al is opgebouwd als we aankomen (jippie poink stuiter stuiter stuiter), en dan ook nog al die leuke mensen die haar altijd knuffelen omdat ze zo vrolijk en blij is (nog meer poink en stuiter). Ik ben wel altijd vroeg en ik probeer haar normaal naar het veld te krijgen van de auto, maar dat kost ook veel tijd tussen het keffen en trekken door (ik vertik het om me naar het veld te laten trekken, en de kofferbak gaat ook al niet open als ze keft).

Hmm nu ik dat teruglees vallen er wel dingen op de plaats. Tijdens het lopen van behendigheid weet ze precies wat ik van haar verwacht (tenzij ik onduidelijk ben, dan vertraagt ze erg, dus da's een heel duidelijk signaal). Dan kan ze wel redelijk heftig zijn, maar goed hanteerbaar. Daarnaast wil ze bij behendigheid dat ik meer op afstand met haar werk, dan doet ze het veel beter (en dat werkt goed voor ons). Bij gewoon trainen enzo zit ik er ten eerste natuurlijk dichter op, ten tweede kan ze de adrenaline niet kwijt (wat door het rennen in behendigheid automatisch gebeurt), ten derde ben ik misschien toch op de een of andere manier onduidelijker in wat ik wil, zeker bij clickeren en push ik te hard (te grote stappen willen nemen, te perfectionistisch)...

Dat betekent dat de oplossing niet ligt bij het aanleren van iets bij Cara, maar juist bij mij. Duidelijker zijn, kleinere stapjes en iets aan dat perfectionisme doen (maar daar was ik al mee bezig, aangezien ik me daar al bewust van was).

Jacksel schreef:Als ik haar volledig negeer wordt ze nog getikter, dan wordt het zo'n geflipte clickerhond die maar gedrag naar je hoofd blijft gooien in de hoop het goede te vinden, al vocaliserend.

@Maeve: Bij behendigheid blijft ze tijdens het lopen volledig bereikbaar, wachten aan de kant tot we aan de beurt zijn is wel lastig, maar vooral omdat het saai is. Ze wil liever overal snuffelen tot ik haar vertel dat wij weer aan de beurt zijn (we hebben een 'konijnenveld', stapels keutels overal, dus legitiem snuffelen, niet oversprong snuffelen). Gewoon op het terrein aanwezig zijn gaat bijna niet, aangezien het parcours al is opgebouwd als we aankomen (jippie poink stuiter stuiter stuiter), en dan ook nog al die leuke mensen die haar altijd knuffelen omdat ze zo vrolijk en blij is (nog meer poink en stuiter). Ik ben wel altijd vroeg en ik probeer haar normaal naar het veld te krijgen van de auto, maar dat kost ook veel tijd tussen het keffen en trekken door (ik vertik het om me naar het veld te laten trekken, en de kofferbak gaat ook al niet open als ze keft).

Hmm nu ik dat teruglees vallen er wel dingen op de plaats. Tijdens het lopen van behendigheid weet ze precies wat ik van haar verwacht (tenzij ik onduidelijk ben, dan vertraagt ze erg, dus da's een heel duidelijk signaal). Dan kan ze wel redelijk heftig zijn, maar goed hanteerbaar. Daarnaast wil ze bij behendigheid dat ik meer op afstand met haar werk, dan doet ze het veel beter (en dat werkt goed voor ons). Bij gewoon trainen enzo zit ik er ten eerste natuurlijk dichter op, ten tweede kan ze de adrenaline niet kwijt (wat door het rennen in behendigheid automatisch gebeurt), ten derde ben ik misschien toch op de een of andere manier onduidelijker in wat ik wil, zeker bij clickeren en push ik te hard (te grote stappen willen nemen, te perfectionistisch)...

Dat betekent dat de oplossing niet ligt bij het aanleren van iets bij Cara, maar juist bij mij. Duidelijker zijn, kleinere stapjes en iets aan dat perfectionisme doen (maar daar was ik al mee bezig, aangezien ik me daar al bewust van was).

dat is een lang verhaal om hetzelfde te zeggen wat ik in een zin deed: 'misschien eens wat minder druk op dat hondje leggen!'

In jouw zin kon ik het niet plaatsen zoals ik dat in mijn lange verhaal wel kon Maar je hebt inderdaad gelijk

ik ben het met renee eens. Ook al denk je dat het wel meevalt met de druk, blijkbaar ervaart zij het zo want anders hoeft ze niet al die signalen te laten zien. Doet ze dat ook als je thuis met haar 1 op 1 clickertraining doet?

Wat ik zelf ervaar: Pom is geen hond die makkelijk gaat hyperen tijdens training, maar bij haar is het wat lastig om haar te sturen. Te weinig en ze maakt zelf een plan, iets meer en ze laat zich vallen of gaat heel opzichtig krabben en gapen. Een beetje stress is niet zo erg, maar ik probeer wel te voorkomen dat dat gebeurt. Dient geen enkel doel, behalve dan dat het onze band niet ten goede komt en ze er ook niets van leert. En echt, het ligt altijd aan mij Ik ben niet duidelijk, ik geef tegenstrijdige signalen en meestal verwacht ik iets van haar wat ze nog niet kan, of waarvan ze niet weet wat ik bedoel.. Ik moet dus leren om haar op een manier aan te sturen waarbij ze mij snapt, waarbij ze wel weet dat dit is wat ze gaat doen, en niet iets wat ze zelf bedenkt, maar niet zoveel nadruk leggen dat ze er gedrukt van maakt. Lastig, maar te doen.

Nou wil ik niet zeggen dat jouw hond de mijne is hoor, maar gewoon om even te delen hoe ik ertegenaan kijk

Enige groepstraining die ik doe is behendigheid. De rest train ik allemaal thuis of tijdens het wandelen. Ik begrijp wat je zegt met het uitzoeken hoeveel druk je kan leggen. Ik denk dat ik dat erg lastig vind omdat het niet een vaste factor is 'zo kan het', want druk komt ook van mijn stemming af natuurlijk, en die is sterk wisselend (en meestal in het negatieve helaas), dat zal zeker ook zijn invloed op Caatje hebben. Ik hou al rekening met mijn stemming in zo verre dat ik niet eens ga trainen als ik merk dat ik erg onrustig of verrot ben, want dan werkt het sowieso niet. Behendigheid weer wel, met Jamey kon dat niet, die blokkeerde, maar Cara blijft gewoon lopen (wat is ze toch eigenlijk een superhondje he!)

Ik vind hyperen niet bij 'de sport' horen, ondanks dat het misschien veel samengaat. Het is mooi dat ze bereikbaar is in het parcours, maar dat ze vantevoren zo hyper is zou ik niet gewoon zo laten. Maar goed, ik heb dan ook een hekel aan gestuiter dat niet te stoppen is.

Jacksel schreef:Gewoon op het terrein aanwezig zijn gaat bijna niet, aangezien het parcours al is opgebouwd als we aankomen (jippie poink stuiter stuiter stuiter), en dan ook nog al die leuke mensen die haar altijd knuffelen omdat ze zo vrolijk en blij is (nog meer poink en stuiter). Ik ben wel altijd vroeg en ik probeer haar normaal naar het veld te krijgen van de auto, maar dat kost ook veel tijd tussen het keffen en trekken door (ik vertik het om me naar het veld te laten trekken, en de kofferbak gaat ook al niet open als ze keft).

Dat zou ik dus niet in stand willen houden. Ik zou desnoods een uur vantevoren naar het terrein gaan. Daar lekker trainen op rust en met lekkers afleiden. Uiteraard is dat niet in één keer klaar, daar kan best een tijd overheen gaan.
Daarnaast zou ik haar in hypere toestand helemaal niet meer laten knuffelen door jan en alleman. Voorlopig sowieso stoppen met dat geknuffel. Als ze die drukte weer aankan kun je dat altijd nog weer toestaan als Cara en jij dat willen.


Met het clickeren denk ik inderdaad dat je te snel gaat en te grote stappen verwacht. Als ik te snel ga (en dus teveel frustreer) dan gaat Lais ook vanalles uit de kast halen en snapt ze er niets meer van. Ik mag daarin best een foutje maken, maar het moet geen gewoonte zijn om te snel te willen: dat vind ik oneerlijk naar mijn hond toe aangezien ze verschrikkelijk haar best doet voor me.

Jacksel schreef:... Ik denk dat ik dat erg lastig vind omdat het niet een vaste factor is 'zo kan het', want druk komt ook van mijn stemming af natuurlijk, en die is sterk wisselend (en meestal in het negatieve helaas)

Is het dan wel eerlijk om met je hond te gaan trainen als je in een negatieve stemming bent? Het kan natuurlijk prima als je door of tijdens het trainen goed positief kunt trainen. Maar in jouw geval lijkt me dat niet het geval, aangezien dat Cara jou niet snapt en gaat hyperen. Dus eerlijk gezegd zou ik het trainen achterwege laten wanneer je in een stemming bent die Cara negatief beïnvloedt.

Beau lijkt altijd heel relaxt, maar hij is bijzonder gevoelig voor mijn stemmingen en ook voor de minste druk. Wat ik doe is de stappen zo klein mogelijk maken, terwijl ik soms denk dat hij het best zou snappen als ik ze groter zou maken. Maar dat doe ik toch niet. Als hij al te opgewonden raakt vraag ik hem af of op zijn rug (niet zelf neerleggen uiteraard), dan kan hij ook wel tot rust komen. Alleen zaak is dat gewoon te voorkomen. Eigenlijk wat Renée zegt dus.

Ik ben er nu ook mee bezig, Tallie hypert vooral als ze aan de kant moet wachten bij iets wat ze heel graag wil en waar ook andere honden bezig zijn (o.a. schapendrijven). Vervolgens is ze dan zo opgefokt dat ze niet meer bereikbaar is om mee samen te werken. Via onze hondenschool ben ik hier nu mee bezig en het werkt! We zijn een aantal weken bezig en ik merk al duidelijk verschil, al zijn we er nog niet.

Het eerste wat we hebben gedaan is voor rust belonen, gewoon staan, voet op de riem om de bewegingsvrijheid te beperken en voor elke aangeboden rust belonen. Rustig zitten, rustig liggen en als dat nog niet gaat eerst alleen voor het moment dat ze even een tel niet staat te piepen of te gillen. Komt geen clicker aan te pas, geen commando's geven, gewoon alleen als ze rustig gedrag vertoont een brokje op de grond gooien. Snuffelgedrag kalmeert de hond automatisch, dus strooi ook rustig wat meer brokjes. Als dit goed gaat kun je steeds meer prikkels toevoegen. Ik moet bij Tallie uitkijken dat ik niet beloon voor haar kunstjes, maar echt alleen voor rust, want ook zonder commando's of clicker in zicht biedt ze uit zichzelf van alles aan.

Daarnaast werken we aan inchecken op naam, maakt ze oogcontact als ik haar naam noem dan koekje erin en als ze na 2 keer nog niet reageert dan loop ik een stukje weg en negeer haar tot ze stil is. Rug naar haar toe, niet aankijken. Daarna weer contact maken en volproppen

Verder trainen we lopen zonder trekken aan de lijn met sterke prikkels in de buurt (paarden, schapen, gillende trainster in een rolstoel ) wat ook bijdraagt aan de rust en aandacht voor de baas in plaats van de omgeving.

renee-uk schreef:

Jacksel schreef:Als ik haar volledig negeer wordt ze nog getikter, dan wordt het zo'n geflipte clickerhond die maar gedrag naar je hoofd blijft gooien in de hoop het goede te vinden, al vocaliserend.

@Maeve: Bij behendigheid blijft ze tijdens het lopen volledig bereikbaar, wachten aan de kant tot we aan de beurt zijn is wel lastig, maar vooral omdat het saai is. Ze wil liever overal snuffelen tot ik haar vertel dat wij weer aan de beurt zijn (we hebben een 'konijnenveld', stapels keutels overal, dus legitiem snuffelen, niet oversprong snuffelen). Gewoon op het terrein aanwezig zijn gaat bijna niet, aangezien het parcours al is opgebouwd als we aankomen (jippie poink stuiter stuiter stuiter), en dan ook nog al die leuke mensen die haar altijd knuffelen omdat ze zo vrolijk en blij is (nog meer poink en stuiter). Ik ben wel altijd vroeg en ik probeer haar normaal naar het veld te krijgen van de auto, maar dat kost ook veel tijd tussen het keffen en trekken door (ik vertik het om me naar het veld te laten trekken, en de kofferbak gaat ook al niet open als ze keft).

Hmm nu ik dat teruglees vallen er wel dingen op de plaats. Tijdens het lopen van behendigheid weet ze precies wat ik van haar verwacht (tenzij ik onduidelijk ben, dan vertraagt ze erg, dus da's een heel duidelijk signaal). Dan kan ze wel redelijk heftig zijn, maar goed hanteerbaar. Daarnaast wil ze bij behendigheid dat ik meer op afstand met haar werk, dan doet ze het veel beter (en dat werkt goed voor ons). Bij gewoon trainen enzo zit ik er ten eerste natuurlijk dichter op, ten tweede kan ze de adrenaline niet kwijt (wat door het rennen in behendigheid automatisch gebeurt), ten derde ben ik misschien toch op de een of andere manier onduidelijker in wat ik wil, zeker bij clickeren en push ik te hard (te grote stappen willen nemen, te perfectionistisch)...

Dat betekent dat de oplossing niet ligt bij het aanleren van iets bij Cara, maar juist bij mij. Duidelijker zijn, kleinere stapjes en iets aan dat perfectionisme doen (maar daar was ik al mee bezig, aangezien ik me daar al bewust van was).

dat is een lang verhaal om hetzelfde te zeggen wat ik in een zin deed: 'misschien eens wat minder druk op dat hondje leggen!'

Plus dat ze nog je redder in nood moet zijn voor je psychische problemen.

Lotje is ook zo'n hondje dat helemaal hyper kan worden. Wat ik de afgelopen weken met de training heb gedaan is zorgen dat ik eerder aanwezig ben en daar even flink met haar wandelen. Op de training zelf negeer ik haar tenzij we iets moeten doen. En als ze dan weer hyper de pieper wordt, sta ik weer stil totdat ze gaat rustig is. Zo ook de laatste les, hadden ze behendigheid dingen neergezet die we mochten proberen. Lotje in haar element, totdat ze echt begon door te draaien. Ik ben toen aan de kant gaan staan totdat ze rustig werd.

Ik denk dus dat behendigheid niets is voor een hond die zo makkelijk hyper wordt, dat je daar met gehoorzaamheidstrainingen of andere trainingen, waar ze wel met hun koppie bezig zijn, maar geen dingen doen waardoor ze weer hyper worden. Nu ja, dat is dus mijn insteek.

Neeltje schreef: Ik denk dus dat behendigheid niets is voor een hond die zo makkelijk hyper wordt, dat je daar met gehoorzaamheidstrainingen of andere trainingen, waar ze wel met hun koppie bezig zijn, maar geen dingen doen waardoor ze weer hyper worden. Nu ja, dat is dus mijn insteek.

Kan prima hoor, maar het vergt meer van jezelf. Met name heel veel rust en duidelijkheid. Ziva kan zich ook behoorlijk opnaaien en zichzelf daarin verliezen. Met name als ze spanning voelt. Toen ik met haar begon met trainen ben ik heel veel bezig geweest met rust. Naast de kant op mij letten. En dan geen trucjes maar gewoon rustig zitten, naar mij kijken en je niet met de rest bemoeien. Tijdens het lopen heel erg gelet op dat ik duidelijk ben en rust hou. Als ik dat niet doe merk ik het ook meteen, dan wordt ze hyper en gaat maar wat doen. Heeft me heel wat kruim gekost (en nog) maar we beginnen er wel de vruchten van te plukken.



Verzonden vanaf mijn iPhone met behulp van Tapatalk

Lysette schreef:

Neeltje schreef: Ik denk dus dat behendigheid niets is voor een hond die zo makkelijk hyper wordt, dat je daar met gehoorzaamheidstrainingen of andere trainingen, waar ze wel met hun koppie bezig zijn, maar geen dingen doen waardoor ze weer hyper worden. Nu ja, dat is dus mijn insteek.

Kan prima hoor, maar het vergt meer van jezelf. Met name heel veel rust en duidelijkheid. Ziva kan zich ook behoorlijk opnaaien en zichzelf daarin verliezen. Met name als ze spanning voelt. Toen ik met haar begon met trainen ben ik heel veel bezig geweest met rust. Naast de kant op mij letten. En dan geen trucjes maar gewoon rustig zitten, naar mij kijken en je niet met de rest bemoeien. Tijdens het lopen heel erg gelet op dat ik duidelijk ben en rust hou. Als ik dat niet doe merk ik het ook meteen, dan wordt ze hyper en gaat maar wat doen. Heeft me heel wat kruim gekost (en nog) maar we beginnen er wel de vruchten van te plukken.

Je bent dan inderdaad heel intensief bezig met je hond, maar wel goed als het dan lukt, dan ben je al een heel eind gekomen.