Het HondenForum

Sinds een tiental dagen barst het weer van de padden in de tuin. Overdag zie je ze niet, maar 's avonds struikel je erover. Vriend, mijn hond niet mijn man , vindt ze reuze interessant. Sterker nog, hij begint er een obsessie voor te ontwikkelen.

De eerste keer stak er een pad voor hem over en dook hij er bovenop. De tweede dag speurde hij of hij er één zag en de derde dag stond hij strak gespannen te wachten tot ik de deur open deed om naar buiten te gaan. Vanaf eergisteren begint hij zodra het donker wordt al bij de deur te dribbelen en te piepen, ik was in de veronderstelling dat hij nodig moest, maar dat bleek niet zo. Hij was op zoek naar padden. Zodra ik hem aanlijn zie je zijn staart en kop omhooggaan en trilt zijn hele lijf van opwinding. Hij probeert zich langs mij heen te wurmen om maar zo snel mogelijk buiten te zijn op zoek naar DE PAD. En ze zijn er echt altijd, hij ziet en ruikt ze eerder dan ik. Hij maait met zijn poten en hapt ernaar. Ik sleep hem gewoon mee en probeer er geen aandacht aan te schenken, maar ik moet hier wel iets mee doen

Normaal gesproken zou ik denk ik niet eens met hem naar buiten gaan als hij zich zo gedraagt, dan zou ik wachten tot hij gekalmeerd was, maar om 23.30 ben ik moe en heb ik geen zin om uren bezig te zijn om te wachten tot meneer rustig is. En dat rustig worden kan echt zo lang duren, hij is hyperdepieper. Hij wordt morgen 1 en ik ben nu zo ver dat hij rustig kan wachten tot hij aangelijnd is als we naar buiten gaan. Overdag in elk geval, 's avonds zijn er padden.
Rustig wachten tot hij de auto uit mag springen, tot hij mag eten, tot hij zijn dummy mag halen, hij kan het allemaal maar dat heeft ons bijna 10 maanden trainen gekost. Tien maanden een aanslag op mijn nachtrust zie ik niet zitten

Tot nog toe heb ik kunnen voorkomen dat hij een pad in zijn bek nam, maar wat als het wel gebeurd, hoe giftig zijn ze?

Iemand tips hoe hier mee om te gaan?

als de padden op de hei rondspringen tegen zonsondergang, moet ik luna aanlijnen, want ik krijg haar niet meer mee. ik zou ook wel willen weten hoe giftig ze zijn.

Ik heb geprobeerd om hem met lekkers af te leiden en dan gaat hij helemaal uit zijn dak: vrouwtje heeft lekkers er is vast iets bijzonders wat ik niet mag zien. Waar is het waar is het .

Volgens mij zijn ze niet giftig hoor.
Toen ik nog aan het water woonde en een Blauwe Brits Korthaar kat had, had ik ze bij bosjes in huis.
In alle staten van heel en levend tot in brokjes of alleen een pootje.
wist je dat ze kunnen gillen?
En dat ze kunnen verstijven terwijl ze rechtop zitten? brrrrr

Ze zijn niet giftig maar een hond gaat er wel enorm van schuimen, alsof er wasmiddel in zijn bek zit.
En dat kan wel een half uur doorgaan.
Met een washandje met schoon water maar zoveel mogelijk in de bek schoonmaken.

kooi schreef:Volgens mij zijn ze niet giftig hoor.
Toen ik nog aan het water woonde en een Blauwe Brits Korthaar kat had, had ik ze bij bosjes in huis.
In alle staten van heel en levend tot in brokjes of alleen een pootje.
wist je dat ze kunnen gillen?
En dat ze kunnen verstijven terwijl ze rechtop zitten? brrrrr

Ze zijn wel giftig. Ik heb ze idd wel eens horen gillen, duurde even tot ik door had dat dat de pad was.

http://dierenartsdelaak.nl/paddengif-di ... -vathorst/

Pemba schreef:Ze zijn niet giftig maar een hond gaat er wel enorm van schuimen, alsof er wasmiddel in zijn bek zit.
En dat kan wel een half uur doorgaan.
Met een washandje met schoon water maar zoveel mogelijk in de bek schoonmaken.

Dat schuimen doen ze toch vanwege gif van de pad ?

Ze geven inderdaad wat gif af als ze zich bedreigt voelen. Dit gif is werkzaam als het in aanraking komt met slijmvliezen van de hond en geeft een branderig gevoel. De hond kan gaan schuimbekken, niezen en soms braken.
Op zich is het allemaal redelijk onschuldig, tenzij de hond de pad op eet ofzo ik weet niet wat er dan gebeurt.

Wat je zou kunnen doen om het te voorkomen vind ik een moeilijke.. Sam vind ze ook erg interessant maar ze pakt ze niet vast.
Corrigeren heeft geen effect? En is zijn aandacht helemaal niet meer te vangen na het zien/vinden van een pad? Als je zijn aandacht wel kan pakken dan heeeeel uitbundig belonen en als de aandacht weer bij de pad is zo veel mogelijk negeren maar wel zorgen dat hij er niet bij kan...???

Frolic schreef:

Pemba schreef:Ze zijn niet giftig maar een hond gaat er wel enorm van schuimen, alsof er wasmiddel in zijn bek zit.
En dat kan wel een half uur doorgaan.
Met een washandje met schoon water maar zoveel mogelijk in de bek schoonmaken.

Dat schuimen doen ze toch vanwege gif van de pad ?

Ik bedoelde niet zo giftig dat ze er dood aan gaan. Zelf schrik je je wel dood hoor van al dat schuim.

eveliendepien schreef:Ze geven inderdaad wat gif af als ze zich bedreigt voelen. Dit gif is werkzaam als het in aanraking komt met slijmvliezen van de hond en geeft een branderig gevoel. De hond kan gaan schuimbekken, niezen en soms braken.
Op zich is het allemaal redelijk onschuldig, tenzij de hond de pad op eet ofzo ik weet niet wat er dan gebeurt.

Wat je zou kunnen doen om het te voorkomen vind ik een moeilijke.. Sam vind ze ook erg interessant maar ze pakt ze niet vast.
Corrigeren heeft geen effect? En is zijn aandacht helemaal niet meer te vangen na het zien/vinden van een pad? Als je zijn aandacht wel kan pakken dan heeeeel uitbundig belonen en als de aandacht weer bij de pad is zo veel mogelijk negeren maar wel zorgen dat hij er niet bij kan...???

Ik kan niet goed inschatten of hij hem door zou slikken, kan zo maar zijn van wel als hij denkt dat hij hem af moet staan.
En aandacht krijgen dat lukt echt niet, al ga ik op mijn kop staan dansen. Ik heb al geprobeerd om via de voortuin naar buiten te gaan, maar daar zitten ze ook. Ik heb een waar paddenparadijs rond mijn huis en paddendril in de vijver. Eén groot paddenwalhalla

Pemba schreef:

Frolic schreef:

Pemba schreef:Ze zijn niet giftig maar een hond gaat er wel enorm van schuimen, alsof er wasmiddel in zijn bek zit.
En dat kan wel een half uur doorgaan.
Met een washandje met schoon water maar zoveel mogelijk in de bek schoonmaken.

Dat schuimen doen ze toch vanwege gif van de pad ?

Ik bedoelde niet zo giftig dat ze er dood aan gaan. Zelf schrik je je wel dood hoor van al dat schuim.

Oké dan begreep ik je verkeerd. Als het daarna gedaan zou zijn met de jacht is het misschien niet eens zo gek...
Het vervelende is dat er binnen Vriend zijn nest al twee broertjes doodgegaan zijn (3 en 8 maanden) door problemen met het immuunsysteem. Ik vindt dat toch best eng en ben dus erg voorzichtig met dit soort dingen. Ik denk dat mijn hond oké is, maar het zit me ergens toch niet helemaal lekker.

Bovendien, giftig of niet, hij moet gewoon stoppen met dat obsessieve gedrag. Alleen weet ik niet hoe.

Frolic schreef:Normaal gesproken zou ik denk ik niet eens met hem naar buiten gaan als hij zich zo gedraagt, dan zou ik wachten tot hij gekalmeerd was, maar om 23.30 ben ik moe en heb ik geen zin om uren bezig te zijn om te wachten tot meneer rustig is. En dat rustig worden kan echt zo lang duren, hij is hyperdepieper. Hij wordt morgen 1 en ik ben nu zo ver dat hij rustig kan wachten tot hij aangelijnd is als we naar buiten gaan. Overdag in elk geval, 's avonds zijn er padden.
Rustig wachten tot hij de auto uit mag springen, tot hij mag eten, tot hij zijn dummy mag halen, hij kan het allemaal maar dat heeft ons bijna 10 maanden trainen gekost. Tien maanden een aanslag op mijn nachtrust zie ik niet zitten

Nouja, je hóéft natuurlijk niet tot 23u30 te wachten om met hem te gaan trainen. Hij wordt al hyper met de schemer toch? Prima tijdstip om te gaan trainen dus. Daarnaast, als jij wil dat hij rustig is voordat je aanlijnt dan begin je toch om 22u daarmee? Als dat dan anderhalf uur duurt ben je nog steeds op tijd om om half twaalf de laatste ronde te doen.

Je geeft ook aan dat hij bij het lekkers gelijk hyper in de rondte gaat zoeken naar wat er aan de hand is. Dan zou ik eens kijken naar hóé lekker dat lekkers is en vooral ook regelmatig lekkers geven zónder dat er iets aan de hand is.

En het hypere in huis gewoon niet toestaan. Dus drentelen voor de deur? Nou dan neem je hem voor de zekerheid 1 keer (aangelijnd) naar buiten. Niet direct plassen? Dan direct weer naar binnen en afgelopen met dat gedoe: je gaat maar in je mand liggen of een rustig spelletje doen. Eventueel geef je hem een gevulde kong of zet je hem even aan het werk met clickeren ofzo. Maar pertinent géén gehyper, is ie nou helemaal besodemieterd .

Nog even over het trainen: je begint op een afstand (en/of tijdstip) waarop hij nog bereikbaar is. Dan steeds dichter naar de prikkel; wordt hij weer onbereikbaar? Afstand vergroten, desnoods weer naar binnen dus.

Inge O schreef:

Frolic schreef: Bovendien, giftig of niet, hij moet gewoon stoppen met dat obsessieve gedrag. Alleen weet ik niet hoe.

ik weet dat jij tegen corrigeren bent dus waarschijnlijk doe je niks met mijn reactie maar ik wil ze toch even geven, gewoon omdat ik dit zo'n typisch geval vind waarbij het niet zelf willen stellen van grenzen (door een correctie dus) eigenlijk ten koste gaat van de hond omdat je hem een soort van laat gaar koken in zijn eigen obsessief hypersop en daar is eigenlijk niks leuks aan - niet voor jullie maar ook niet voor hem.

ik hoop voor jullie dat de paddenperiode dus snel voorbij is.

Ik ben niet tegen corrigeren hoor. Ik weet alleen niet hoe ik hem moet corrigeren aangezien hij niet snel ergens van onder de indruk is.
Een ferm nee, een brul, foei, ruk aan de riem en verder kom ik niet met mijn correcties. Binnen reageert hij trouwens prima op nee, maar buiten werkt dat niet.

Als ik hem trouwens in zijn nekvel pak, dat gebeurt echt wel eens, dan gilt hij moord en brand. Is dat dan wat ik moet gaan doen. Hem flink in zijn nek grijpen en op het moment dat hij onder de indruk is appèl oefeningen doen en dan met wat lekkers mee proberen te krijgen? Is de correctie niet te heftig dan?

Weet je wat het is? Vroeger, 20 jaar gelden, toen ik mijn eerste hond had leerde ik met de slipketting werken en greep je een hond in zijn nek en drukte hem evt tegen de grond als niets werkte.
Met Vriend heb ik een puppycursus gedaan waar alleen positief getraind werd, ik dacht dat dat zo hoorde tegenwoordig. Geen stemverheffing, geen ruk aan de riem en ongewenst gedrag negeren. Het klonk al veel te mooi om waar te zijn.
Helaas ben ik nu dus in de war, wat kan wel, wat kan niet, wanneer wordt je voor dierenbeul uitgemaakt.
En ik realiseer me nu dat ik me eigenlijk niks moet aantrekken van wat een ander vindt, ik mishandel mijn hond echt niet.

Ik wil wel graag proberen om het eerst met positieve training op te lossen, maar als dat niet werkt dan ben ik niet tegen correcties. En waar ik het binnen prima met NEE afkan, lukt me dat buiten niet. Daar zal ik echt harder moeten zijn.

Zamunda schreef:

Frolic schreef:Normaal gesproken zou ik denk ik niet eens met hem naar buiten gaan als hij zich zo gedraagt, dan zou ik wachten tot hij gekalmeerd was, maar om 23.30 ben ik moe en heb ik geen zin om uren bezig te zijn om te wachten tot meneer rustig is. En dat rustig worden kan echt zo lang duren, hij is hyperdepieper. Hij wordt morgen 1 en ik ben nu zo ver dat hij rustig kan wachten tot hij aangelijnd is als we naar buiten gaan. Overdag in elk geval, 's avonds zijn er padden.
Rustig wachten tot hij de auto uit mag springen, tot hij mag eten, tot hij zijn dummy mag halen, hij kan het allemaal maar dat heeft ons bijna 10 maanden trainen gekost. Tien maanden een aanslag op mijn nachtrust zie ik niet zitten

Nouja, je hóéft natuurlijk niet tot 23u30 te wachten om met hem te gaan trainen. Hij wordt al hyper met de schemer toch? Prima tijdstip om te gaan trainen dus. Daarnaast, als jij wil dat hij rustig is voordat je aanlijnt dan begin je toch om 22u daarmee? Als dat dan anderhalf uur duurt ben je nog steeds op tijd om om half twaalf de laatste ronde te doen.

Je geeft ook aan dat hij bij het lekkers gelijk hyper in de rondte gaat zoeken naar wat er aan de hand is. Dan zou ik eens kijken naar hóé lekker dat lekkers is en vooral ook regelmatig lekkers geven zónder dat er iets aan de hand is.

En het hypere in huis gewoon niet toestaan. Dus drentelen voor de deur? Nou dan neem je hem voor de zekerheid 1 keer (aangelijnd) naar buiten. Niet direct plassen? Dan direct weer naar binnen en afgelopen met dat gedoe: je gaat maar in je mand liggen of een rustig spelletje doen. Eventueel geef je hem een gevulde kong of zet je hem even aan het werk met clickeren ofzo. Maar pertinent géén gehyper, is ie nou helemaal besodemieterd .

Nog even over het trainen: je begint op een afstand (en/of tijdstip) waarop hij nog bereikbaar is. Dan steeds dichter naar de prikkel; wordt hij weer onbereikbaar? Afstand vergroten, desnoods weer naar binnen dus.

Dat is logisch ja, hoe uilig kun je zijn
Het hyper binnen is er zo goed als vanaf, hij had het echt heel erg, nu dus alleen nog als het paddentijd is. Lekkers krijgt hij echt niet alleen als er iets aan de hand is. Hij doet haast een moord voor komkommer, maar tegen padden kan een komkommer niet op

Ik denk dat ik hem uiteindelijk wel rustig naar buiten krijg, maar zodra er één poot buiten staat is daar de eerste pad al en dan kan het toch echt heel lang gaan duren.
Ik zal vanavond eerst eens alleen naar buiten gaan, dan heb ik er al een aantal weggejaagd en ligt de verleiding niet gelijk op hem te wachten. Dan heb ik in elk geval een begin.

Interessant, Inge. Zou je een hond die je alleen kunt corrigeren door 'grote' correcties zoals schreeuwen of flink rukken aan de riem (ik noem maar wat) ook weer kunnen leren op dat kleine 'uhh' te reageren? En hoe kun je dat aanpakken in grote lijnen? Zijn volgens mij best wat honden die al heel grote correcties gewend zijn en het is mogelijk interessant voor bijvoorbeeld nieuwe eigenaren van asielhonden om die kleine correctie weer aan te leren.

Inge O schreef:

Frolic schreef:Een ferm nee, een brul, foei, ruk aan de riem en verder kom ik niet met mijn correcties. Binnen reageert hij trouwens prima op nee, maar buiten werkt dat niet.

Als ik hem trouwens in zijn nekvel pak, dat gebeurt echt wel eens, dan gilt hij moord en brand. Is dat dan wat ik moet gaan doen. Hem flink in zijn nek grijpen en op het moment dat hij onder de indruk is appèl oefeningen doen en dan met wat lekkers mee proberen te krijgen? Is de correctie niet te heftig dan?

ja, die correctie vind ik wel te heftig, vooral omdat hij daar natuurlijk ook weer aan went en je dan bij een volgend vergrijp waarschijnlijk met een goedendag of zo moet aankomen .

dat is ook het probleem : wat een correctie inhoudt moeten ze eigenlijk net zo goed aanleren en wat ze moeten leren is niet dat jij na een 'uhh!' of een rukje aan de riem tesamen met een strenge stem (is dus niet hetzelfde als roepen, eerder het tegenovergestelde) gaat slaan of zo maar dat zo'n 'uhh !' inhoudt dat je onverbiddelijk bent in wat je verbiedt en dat je hoe dan ook doorgaat tot je je zin hebt gekregen . dat boze mannetje slaat niet op hoe je moet reageren naar de hond maar drukt uit dat je daar voor jezelf helemaal van overtuigd moet zijn dat hij moet en zal reageren op de manier zoals je wil en daar moet je de eerste keren ook heel veel geduld in hebben alleen laat je hem niet telkens zelf uitvogelen wat nu wel of niet de bedoeling is waardoor sommige honden alleen maar hyperder worden maar ga jij hem vertellen wat joúw grens is 'en daarmee basta !'.

eens een hond doorheeft dat je onvermuwbaar bent na een uhh! of nee! putten ze daar juist hun rust uit = de grens is bereikt, ik kan niet meer verder, oké, kunnen we weer over naar de orde van de dag .


en voor nu zou ik hem toch eventjes laten proeven dat zo'n pad geen lekkertje is.

Die uhhh- nee, schrapen met de keel dat weet hij prima, echt. Maar alleen binnen, buiten is dat een stuk lastiger. Hij heeft , lijkt het wel, een gespleten persoonlijkheid, binnen- en buitenhond.

Als hij het binnen wel weet en buiten niet, kun je stellen dat hij het dus niet prima weet. Heb je al je commando's/oefeningen ook in meerdere omgevingen geoefend en dus ook buiten? Een hond moet vaak op meerdere plekken leren dat bv. zit buiten hetzelfde betekend als binnen.

Frolic schreef:

Inge O schreef:

Frolic schreef:Een ferm nee, een brul, foei, ruk aan de riem en verder kom ik niet met mijn correcties. Binnen reageert hij trouwens prima op nee, maar buiten werkt dat niet.

Als ik hem trouwens in zijn nekvel pak, dat gebeurt echt wel eens, dan gilt hij moord en brand. Is dat dan wat ik moet gaan doen. Hem flink in zijn nek grijpen en op het moment dat hij onder de indruk is appèl oefeningen doen en dan met wat lekkers mee proberen te krijgen? Is de correctie niet te heftig dan?

ja, die correctie vind ik wel te heftig, vooral omdat hij daar natuurlijk ook weer aan went en je dan bij een volgend vergrijp waarschijnlijk met een goedendag of zo moet aankomen .

dat is ook het probleem : wat een correctie inhoudt moeten ze eigenlijk net zo goed aanleren en wat ze moeten leren is niet dat jij na een 'uhh!' of een rukje aan de riem tesamen met een strenge stem (is dus niet hetzelfde als roepen, eerder het tegenovergestelde) gaat slaan of zo maar dat zo'n 'uhh !' inhoudt dat je onverbiddelijk bent in wat je verbiedt en dat je hoe dan ook doorgaat tot je je zin hebt gekregen . dat boze mannetje slaat niet op hoe je moet reageren naar de hond maar drukt uit dat je daar voor jezelf helemaal van overtuigd moet zijn dat hij moet en zal reageren op de manier zoals je wil en daar moet je de eerste keren ook heel veel geduld in hebben alleen laat je hem niet telkens zelf uitvogelen wat nu wel of niet de bedoeling is waardoor sommige honden alleen maar hyperder worden maar ga jij hem vertellen wat joúw grens is 'en daarmee basta !'.

eens een hond doorheeft dat je onvermuwbaar bent na een uhh! of nee! putten ze daar juist hun rust uit = de grens is bereikt, ik kan niet meer verder, oké, kunnen we weer over naar de orde van de dag .


en voor nu zou ik hem toch eventjes laten proeven dat zo'n pad geen lekkertje is.

Die uhhh- nee, schrapen met de keel dat weet hij prima, echt. Maar alleen binnen, buiten is dat een stuk lastiger. Hij heeft , lijkt het wel, een gespleten persoonlijkheid, binnen- en buitenhond.

Nee niks geen gespleten persoonlijkheid.....alles wat een hond leert is situatie gebonden, dus kan hij binnen zit dan houd dat niet in dat hij dat overal kan, dan moet je dat buiten in feite weer opnieuw aanleren....zo ook met uh, nee en keelschrapen.
Gewoon in de tuin gaan oefenen met die commando's zoals je ze binnen ook aangeleerd heb en doe dit op een moment dat er geen afleiding is van padden of wat dan ook.

Hilde schreef:Interessant, Inge. Zou je een hond die je alleen kunt corrigeren door 'grote' correcties zoals schreeuwen of flink rukken aan de riem (ik noem maar wat) ook weer kunnen leren op dat kleine 'uhh' te reageren? En hoe kun je dat aanpakken in grote lijnen? Zijn volgens mij best wat honden die al heel grote correcties gewend zijn en het is mogelijk interessant voor bijvoorbeeld nieuwe eigenaren van asielhonden om die kleine correctie weer aan te leren.

ja dat kan wel al zul je een lange adem moeten hebben.
rita stopt met blaffen om niks als ik hard schreeuw en ik denk dat het haar zo aangeleerd is.
maar aangezien dat niet zo mijn manier is, haal ik haar aan haar halsband weg bij de deur met een 'nee, mag niet: zwijgen' met de nadruk op 'zwijgen' en als ze zwijgt (al is het maar heel even) krijgt ze een 'goed zo' en een koekje.
ik had al haast de moed opgegeven dat het zou lukken, maar nu -na bijna een jaar- lijkt toch het kwartje te vallen en kan ik haar laten stoppen door haar bij me te roepen of zelfs verhinderen dat ze naar de deur rent om te blaffen door een 'nee, mag niet'.
alleen een enkele keer moet ik haar nog daadwerkelijk bij de deur weghalen en blaffen als de postbode zijn ronde in de straat doet zal ze wel nooit afleren, maar daar kan ik dan nog wel mee leven.

misschien had het met een ander soort hondje wel sneller gegaan, maar tiet heeft nou eenmaal muilezelgenen en alles duurt wat langer bij haar

oh en ik ben niet inge, maar dacht dat je een praktijkvoorbeeld ook wel leuk zou vinden

Hij weet de commando's buiten wel, hij is alleen veel minder gemakkelijk bereikbaar buiten. Zijn neusvleugels gaan open en dan komt er zoveel informatie bij hem binnen dat hij mij nog maar bar weinig interessant vindt. De plekken waar we vaker komen daar gaat het ook goed. Sinds kort kan hij zwemmen en nu gaan we dus dagelijks op stap naar nieuwe waters om ook over te kunnen zwemmen en dan merk ik dat het echt heel moeilijk voor hem is. Nou, eigenlijk is het heel moeilijk voor mij om de aandacht van hem te krijgen.

Natuurlijk begrijp ik best dat hij echt geen gespleten persoonlijkheid heeft, maar het verschil tussen binnen en buiten is zo groot. Die grote bruine dopneus van hem maakt echt overuren.Elk zuchtje wind brengt wel iets met zich mee dat nader onderzocht dient te worden.
Ach en hij doet zo zijn best om aandacht te hebben, dan kijkt hij me zo blij aan. "Kijk vrouwtje hoe goed ik het kan" , ondertussen draait zijn neus mee met een lekker luchtje , maar zijn ogen blijven op mij gericht, zijn staart maakt overuren tot hij het niet meer uithoudt en alsnog zijn ogen met zijn neus meedraait. En die tijd dat hij aandacht heeft wordt langzaam maar zeker wel langer, hij is ook nog jong.
Belonen is ook echt een uitdaging. Niet te enthousiast en niet te snel, dan denkt hij dat het einde oefening is, maar ook niet te lang wachten, want dan is zijn aandacht weg. Het is in elk geval nooit saai met hem

Ik ga in paddenseizoen regelmatig helpen met overzetten van padden die b.v. over een drukke weg moeten naar het water. Ezio gaat gewoon mee en helpt door "zwervers" aan te wijzen zodat die ook mee over kunnen, zonder naar of in een pad te happen etc. etc.

Doet dit niet omdat het een pad betreft maar op basis van "hoe gedraag je je tov interessante bezienswaardigheden om je heen zoals vogels, konijnen, MacDonald verpakkingen etc.

Stap 1; eten van de straat is altijd verboden, ook als het beweegt. Stap 2; padje oppakken en laten zien met "kijk eens wat lief"-bla, bla. (of als het om iets groters gaat samen er naar kijkenonder "oh dat is mooi"-bla, bla)
Stap 3; rustig kijken naar beestjes etc. gaat hier altijd gepaard met "koekkie erbij". Dus, beestje zien en rustig er naar kijken is een koekje en verder niks.


Of padden nu giftig zijn of niet, je moet nooit toestaan dat een hond padden of wat dan ook doodbijt.
Overigens zijn padden beschermd (of toch zeker een aantal soorten)

Frolic schreef:Hij weet de commando's buiten wel, hij is alleen veel minder gemakkelijk bereikbaar buiten. Zijn neusvleugels gaan open en dan komt er zoveel informatie bij hem binnen dat hij mij nog maar bar weinig interessant vindt. De plekken waar we vaker komen daar gaat het ook goed. Sinds kort kan hij zwemmen en nu gaan we dus dagelijks op stap naar nieuwe waters om ook over te kunnen zwemmen en dan merk ik dat het echt heel moeilijk voor hem is. Nou, eigenlijk is het heel moeilijk voor mij om de aandacht van hem te krijgen.

Natuurlijk begrijp ik best dat hij echt geen gespleten persoonlijkheid heeft, maar het verschil tussen binnen en buiten is zo groot. Die grote bruine dopneus van hem maakt echt overuren.Elk zuchtje wind brengt wel iets met zich mee dat nader onderzocht dient te worden.
Ach en hij doet zo zijn best om aandacht te hebben, dan kijkt hij me zo blij aan. "Kijk vrouwtje hoe goed ik het kan" , ondertussen draait zijn neus mee met een lekker luchtje , maar zijn ogen blijven op mij gericht, zijn staart maakt overuren tot hij het niet meer uithoudt en alsnog zijn ogen met zijn neus meedraait. En die tijd dat hij aandacht heeft wordt langzaam maar zeker wel langer, hij is ook nog jong.
Belonen is ook echt een uitdaging. Niet te enthousiast en niet te snel, dan denkt hij dat het einde oefening is, maar ook niet te lang wachten, want dan is zijn aandacht weg. Het is in elk geval nooit saai met hem

Het klinkt als een typische staande hond.
Ik zou hem buitenshuis gaan voeren in plaats van binnenshuis.
Verder zou ik qua padden doen wat cornelia aangeeft. Ga maar eens een avond, of desnoods een paar avonden, in alle rust met hem buiten zitten aan een heel korte lijn. Net zolang totdat hij zelf rustig is geworden. Dan is hij bereikbaar en kun je eventueel samen, in alle rust, naar een pad gaan kijken.

Jaap* schreef:

Frolic schreef:Hij weet de commando's buiten wel, hij is alleen veel minder gemakkelijk bereikbaar buiten. Zijn neusvleugels gaan open en dan komt er zoveel informatie bij hem binnen dat hij mij nog maar bar weinig interessant vindt. De plekken waar we vaker komen daar gaat het ook goed. Sinds kort kan hij zwemmen en nu gaan we dus dagelijks op stap naar nieuwe waters om ook over te kunnen zwemmen en dan merk ik dat het echt heel moeilijk voor hem is. Nou, eigenlijk is het heel moeilijk voor mij om de aandacht van hem te krijgen.

Natuurlijk begrijp ik best dat hij echt geen gespleten persoonlijkheid heeft, maar het verschil tussen binnen en buiten is zo groot. Die grote bruine dopneus van hem maakt echt overuren.Elk zuchtje wind brengt wel iets met zich mee dat nader onderzocht dient te worden.
Ach en hij doet zo zijn best om aandacht te hebben, dan kijkt hij me zo blij aan. "Kijk vrouwtje hoe goed ik het kan" , ondertussen draait zijn neus mee met een lekker luchtje , maar zijn ogen blijven op mij gericht, zijn staart maakt overuren tot hij het niet meer uithoudt en alsnog zijn ogen met zijn neus meedraait. En die tijd dat hij aandacht heeft wordt langzaam maar zeker wel langer, hij is ook nog jong.
Belonen is ook echt een uitdaging. Niet te enthousiast en niet te snel, dan denkt hij dat het einde oefening is, maar ook niet te lang wachten, want dan is zijn aandacht weg. Het is in elk geval nooit saai met hem

Het klinkt als een typische staande hond.
Ik zou hem buitenshuis gaan voeren in plaats van binnenshuis.
Verder zou ik qua padden doen wat cornelia aangeeft. Ga maar eens een avond, of desnoods een paar avonden, in alle rust met hem buiten zitten aan een heel korte lijn. Net zolang totdat hij zelf rustig is geworden. Dan is hij bereikbaar en kun je eventueel samen, in alle rust, naar een pad gaan kijken.

Ik was al met de voerdummy begonnen, gewoon een etui, maar heb een echte besteld die ik straks mag afhalen. Dan kan ik zijn KVV daar in geven

Tip van Cornelia ga ik ook toepassen, dat moet te doen zijn en is zeker met het mooie weer op komst geen straf. Straks gaat-ie nog voorstaan op padden

En ik weet niet of het wel een typische staande hond is hoor. Vorige week zat hij op zijn gat te wachten op mij, twee meter bij hem vandaan stond een gans te gakken die vervolgens weg waggelde. HIj keek er even naar en toen weer naar mij, zo van waar BLIJF je nou met die dummy. Ach, misschien is zijn jachtknobbel nog niet volgroeid

Frolic schreef:

Jaap* schreef:

Frolic schreef:Hij weet de commando's buiten wel, hij is alleen veel minder gemakkelijk bereikbaar buiten. Zijn neusvleugels gaan open en dan komt er zoveel informatie bij hem binnen dat hij mij nog maar bar weinig interessant vindt. De plekken waar we vaker komen daar gaat het ook goed. Sinds kort kan hij zwemmen en nu gaan we dus dagelijks op stap naar nieuwe waters om ook over te kunnen zwemmen en dan merk ik dat het echt heel moeilijk voor hem is. Nou, eigenlijk is het heel moeilijk voor mij om de aandacht van hem te krijgen.

Natuurlijk begrijp ik best dat hij echt geen gespleten persoonlijkheid heeft, maar het verschil tussen binnen en buiten is zo groot. Die grote bruine dopneus van hem maakt echt overuren.Elk zuchtje wind brengt wel iets met zich mee dat nader onderzocht dient te worden.
Ach en hij doet zo zijn best om aandacht te hebben, dan kijkt hij me zo blij aan. "Kijk vrouwtje hoe goed ik het kan" , ondertussen draait zijn neus mee met een lekker luchtje , maar zijn ogen blijven op mij gericht, zijn staart maakt overuren tot hij het niet meer uithoudt en alsnog zijn ogen met zijn neus meedraait. En die tijd dat hij aandacht heeft wordt langzaam maar zeker wel langer, hij is ook nog jong.
Belonen is ook echt een uitdaging. Niet te enthousiast en niet te snel, dan denkt hij dat het einde oefening is, maar ook niet te lang wachten, want dan is zijn aandacht weg. Het is in elk geval nooit saai met hem

Het klinkt als een typische staande hond.
Ik zou hem buitenshuis gaan voeren in plaats van binnenshuis.
Verder zou ik qua padden doen wat cornelia aangeeft. Ga maar eens een avond, of desnoods een paar avonden, in alle rust met hem buiten zitten aan een heel korte lijn. Net zolang totdat hij zelf rustig is geworden. Dan is hij bereikbaar en kun je eventueel samen, in alle rust, naar een pad gaan kijken.

Ik was al met de voerdummy begonnen, gewoon een etui, maar heb een echte besteld die ik straks mag afhalen. Dan kan ik zijn KVV daar in geven

Tip van Cornelia ga ik ook toepassen, dat moet te doen zijn en is zeker met het mooie weer op komst geen straf. Straks gaat-ie nog voorstaan op padden

En ik weet niet of het wel een typische staande hond is hoor. Vorige week zat hij op zijn gat te wachten op mij, twee meter bij hem vandaan stond een gans te gakken die vervolgens weg waggelde. HIj keek er even naar en toen weer naar mij, zo van waar BLIJF je nou met die dummy. Ach, misschien is zijn jachtknobbel nog niet volgroeid

Dat generaliseren op één favoriet is niet vreemd hoor
Let er op, als je gaat 'socialiseren' met padden, dat er steeds rust is, en dat je voldoende beloningsmateriaal bij je hebt dat je kunt geven als hij lekker rustig bij je zit of ligt.
Je hoeft niks tegen hem te zeggen, gewoon rustig zitten.
Ik vond dit nog in een ouder topic, maar het is hier net zo goed van toepassing

Jaap* schreef:

Janie schreef:Hij hoeft van mij niet alles leuk en fijn te vinden, maar ik wilde met die muziekman laten zien dat die man helemaal niet eng is.

Áls je dat wilt, zul je dat net zo moeten doen als op de manier waarop iedereen om zou moeten gaan met socialiseren. Niet het gedachtenloos afvinken van een lijstje, maar de tijd nemen om de hond het hele proces te laten doorlopen per situatie.
Als je je hond wilt laten socialiseren met drukte, ga je net zo lang op een koopavond op een bankje in de stad zitten tot je hond er rustig bij gaat liggen.
Je zult dus, bijvoorbeeld, bij die muziekman moeten gaan zitten en je hond het hele proces van opwinding tot het weer kalm worden moeten laten doorlopen. Pas dán heeft hij iets geleerd.
Als je weggaat terwijl je hond nog opgewonden is komt het punt waarop de hond kalmeert steeds verder weg te liggen en wordt het 'probleem' dus steeds groter.

Je kunt het zien als een grafiek in de vorm van een heuvel. Als je steeds weggaat op het topje van die grafiek, stapel je dat eerste stukje naar boven (spanning opbouwen) elke volgende keer bovenop het vorige stukje als het ware.
Op deze manier:


Terwijl dit de bedoeling is

Speur je trouwens ook met hem? Dat hij die speurbehoefte een beetje (op door jou gekozen momenten) kan bevredigen?

Hilde schreef:Zou je een hond die je alleen kunt corrigeren door 'grote' correcties zoals schreeuwen of flink rukken aan de riem (ik noem maar wat) ook weer kunnen leren op dat kleine 'uhh' te reageren? En hoe kun je dat aanpakken in grote lijnen? Zijn volgens mij best wat honden die al heel grote correcties gewend zijn en het is mogelijk interessant voor bijvoorbeeld nieuwe eigenaren van asielhonden om die kleine correctie weer aan te leren.

Ja hoor dat kan, alleen niet iedereen heeft dit in zich, daar zit vaak het grootste probleem
Ik had ook een keer een hond in de opvang dat van niets onder de indruk was, bikkelhard, maar niet omdat de hond niets voelde, maar gewoon omdat de hond alles op eigen zinnen zette en totaal geen respect toonde, omdat de hond nog nooit duidelijke leiding had gekregen.
dus de hond jou leren te respecteren met wederzijds vertrouwen, zodat hij/zij jou ziet als leider en niet als snoepautomaat wanneer het de hond uitkomt sommige eigenaren gebruiken trucjes om de hond te foppen, maar honden zijn niet achterlijk, dus werkt misschien een paar keer, maar zo krijg je geen vertrouwen van je hond en werkt logisch averechts. zelf vind ik dat de grootste miscommunicatie tussen hond en eigenaar. als iemand jou bedonderd trap je er als het goed is ook niet nog een keer in

Er zijn hele simpele oefeningen voor (die je op kan bouwen met een steeds grotere prikkel) om de hond met een "uh" of "foei" te laten stoppen, met duidelijke lichaamshouding kun je de hond echt wel een toontje lager laten waffen

meestal worden honden met hyper gedrag nog meer opgewonden van een historische baas, die loopt te rukken aan een lijn en schreeuwt dat iets niet mag, de hond wordt dan vaak alleen maar enthousiaster.

als je in google, foei oefening intypt krijgt je genoeg methodes. volgens mij heb ik het ergens hier een keer uitgetypt hoe ik het doe, maar ik weet niet meer waar.

Om te kijken of jachtgerelateerd gedrag te corrigeren is moet je het proberen. Als het eraan ligt dat de hond te weinig of onduidelijke sturing krijgt zal hij reageren op een correctie.
Een hond die louter reageert op passie zal in de meeste gevallen niet reageren op een correctie. Dat zie je pas veel later vaak terug door een groeiend wantrouwen jegens de baas. Maar op het moment zelf lijkt het alsof het totaal aan de hond voorbijgaat.

Duidelijk Jaap

Zamunda schreef:Speur je trouwens ook met hem? Dat hij die speurbehoefte een beetje (op door jou gekozen momenten) kan bevredigen?

Speuren heb ik nog niet gedaan, daar gaan we nu mee bezig met de jachttraining.
Ik laat hem wel zoeken naar zijn dummy, zowel kaal als met vleugels of konijnenvel. In het bos, tussen het riet of gewoon in het veld. Zijn energie raakt hij wel kwijt. Thuis ligt hij ook de hele dag op zijn rug luidruchtige te snurken.
Zou hij dan ook nog specifiek behoefte aan speuren kunnen hebben? In elk geval, dat komt er bijna aan

Jaap* schreef:Om te kijken of jachtgerelateerd gedrag te corrigeren is moet je het proberen. Als het eraan ligt dat de hond te weinig of onduidelijke sturing krijgt zal hij reageren op een correctie.
Een hond die louter reageert op passie zal in de meeste gevallen niet reageren op een correctie. Dat zie je pas veel later vaak terug door een groeiend wantrouwen jegens de baas. Maar op het moment zelf lijkt het alsof het totaal aan de hond voorbijgaat.

Uh.. dit snap ik niet helemaal.
Dus als mijn hond buiten niet op een correctie reageert, niet bereikbaar is om bv die pad, dan is dat jachtgerelateerd gedrag? Omdat hij op andere momenten wél naar een correctie luistert?
Wat bedoel je dan met dat wantrouwen jegens de baas? Waar ontstaat dat dan uit? Gewoon niet begrijpen waar de correctie voor dient en daardoor bang voor correcties worden?