Het HondenForum

Nee hoor, mijn honden wilden als pup ook niet met andere mensen spelen. En nu nog niet.

Ik had er ook een die dat had, vandaag is ze tien geworden en vreemde mensen vindt ze nog niets. Ze negeert ze straal.

Nee, Jamie was zo als pup en Teun is nu ook zo.
Jamie is nu wel heel vriendelijk naar iedereen eigenlijk maar als pup moest ze er echt niks van weten, ze draaide vreemde mensen gewoon haar rug toe.
En nu met Teun hetzelfde, mensen willen hem allemaal oppakken maar dat lukt dus mooi niet. Vinden die mensen niet leuk, maar ik vind het wel prettig.
Hij went wel gauw trouwens als hij mensen wat vaker gezien heeft, dan laat hij zich wel aaien.

Heb een Beauceron en een Cane Corsopup op les, die hoeven echt geen gefrut aan hun lijf van iedereen. En dat ze gelijk hebben

Bros houd helemaal niet van vreemde mensen, als pup niet en nu nog niet.
Bruno vind iedereen aardig en vind dat gefrunnik het einde, behalve de mevrouw die nu bij mijn ouders aan huis komt.
Die mevrouw is de masseur van mijn moeder vanwege een operatie, maar voor haar moeten ze Bruno echt opsluiten.
Hij word echt boos als ze aan mijn moeder zit.

Kobus was als pup zo eentje die bij iedereen zijn knuffels ging collecteren, maar mijn acdtjes zijn van het type "keep you're hands off me". Eigenlijk ben ik zelf ook zo. Geen klef gedoe en al helemaal niet door vreemden. Ik ben zelf ook niet zo een die direct op de knieën gaat en van je koetjie koetjie koe doet tegen puppen. Voor mij toont Pirke dan ook geen vreemd gedrag

Laicka is op dat vlak altijd al een éénling geweest en ik vind het prima. Zou er niet aan moeten denken een hond die iedereen maar leuk vind

Mijn eerste hond (een weimaranerteef) was als pup heel afstandelijk. Dat is ze ook haar hele leven gebleven naar anderen. Ze werd de koningin genoemd omdat ze zo hooghartig keek. Ze wilde wel een koekje van anderen aanpakken, maar liever niet geaaid worden. Het was overigens een hele zachte lieve hond.

harley moest en moet het nog steeds niet,een select gezelschap mag hem aanraken en verder geen gelazer aan zijn lijfje wat hem betreft,zo anders dan Sookie die denkt dat ieder mens op deze wereld er voor haar is.

mijn molossers vonden iedereen helemaal te wauw dat ze klein waren, alle 3 dat is later gelukkig wat bedaard, alleen Baco bleef echt een mensen vriend, iedereen wat leuk

Volgens mij is er niks mis met Pirke.

Kimo houdt van iedereen, hij maakte als pup al een rondje langs alle eigenaren in het park, hij is nu 9 maanden en er is nog niks veranderd.

Voor veel mensen erg moeilijk te geloven want labradors horen toch echt iedereen geweldig te vinden maar Jack destijds en Jones nu willen ook geen contact met vreemde mensen.
Met Jones vanmorgen nog meegemaakt, we liepen langs een man af en die wilde hem aaien, nou dan neemt ie n grote boog eromheen.
Als Jones de kans krijgt even rustig kennis te maken wil hij soms wel even contact, maar niet te uitbundig en mensen moeten dus vooral niet zonder kennis te maken gelijk aan m zitten.
Jack was daar extremer in, die wilde echt geen enkel contact buiten met vreemde mensen, al stond ik een half uur met ze te praten, hij wilde het niet (nu nog niet trouwens).

Yazoo vond ook iedereen maar prachtig en dat is (behalve bij grote mannen) nog steeds zo.
Noa is van pup af aan al geen held met vreemden. Ze loopt er alleen niet van weg maar blijft dan bescheten staan kijken tot het klaar is. Ze laat het dus wel toe maar je ziet dat ze het niet cool vindt. Als ze aan de lijn zit dan laat ik het ook niet toe als ze niet wil, los moet ze het zelf weten als ze blijft staan, ze zal nooit wat doen.

Ik vind het vrij normaal.

Volgens mij werkt het zo:
Honden en dus ook pups trekken naar mensen van wie de "energie" ze aanspreekt. Mensen waarbij ze stabiliteit en rust bemerken en waarbij ze zich daardoor prettig voelen.
En dat betekent dus dat zelfbewuste honden niets moeten hebben van mensen die zo nodig poele-poele-poele willen doen.
Want die stralen veel te veel ikwilzograag uit en dat is verwarrend voor een hond. Zeker voor een zelfbewuste hond, die kan daar niks mee.
Een wildvreemde die zich aan je voeten werpt! (overdrachtelijk natuurlijk).
Dat is namelijk hun lichaamstaal en dat vindt een stabiele, zelfbewuste hond raar, en die moeten dat dus niet.

Kiwi kwam dan niet als pup bij mij maar die moest in het begin ook echt niks van vreemde weten. Mijn opa was er van overtuigd dat Kiwi doof was , dan riep hij nog zo blij, Kiwi keek gewoon de andere kant op.

Tara schreef:Mijn huidige pup vindt vreemde mensen ook niet buitengemeen boeiend. Hij wil best even komen kijken, maar hij gaat er echt niet uitgebreid voor staan of zo. Pupmansje houdt eigenlijk het meest van de mamma.

Dat lijkt me nou net fijn. Charlie vond alles en iedereen leuk. Te leuk.
En puppies worden natuurlijk ook leuk geworden. Maar toen was het puppenmeisje opeens 20 kilo en werd nog net zo wild van de mensen die met haar speelden toen ze kleiner was.
Ja, daar had ik voor gewaarschuwd. Voor haar vond ik het toch wel sneu.

Pom vond en vindt iedereen leuk. Tegenwoordig luistert ze wat beter dus kan ik haar bij me houden/terugroepen, maar als ik haar laat kiezen springt ze bij iedereen in de nek. Ze hoeven haar niet eens te roepen, ze gaat zo wel Dat vind ik weleens een nadeel hoor, voor mij hoeft dat niet!

Marjoleine schreef:Ik vind het vrij normaal.

Volgens mij werkt het zo:
Honden en dus ook pups trekken naar mensen van wie de "energie" ze aanspreekt. Mensen waarbij ze stabiliteit en rust bemerken en waarbij ze zich daardoor prettig voelen.
En dat betekent dus dat zelfbewuste honden niets moeten hebben van mensen die zo nodig poele-poele-poele willen doen.
Want die stralen veel te veel ikwilzograag uit en dat is verwarrend voor een hond. Zeker voor een zelfbewuste hond, die kan daar niks mee.
Een wildvreemde die zich aan je voeten werpt! (overdrachtelijk natuurlijk).
Dat is namelijk hun lichaamstaal en dat vindt een stabiele, zelfbewuste hond raar, en die moeten dat dus niet.

Maar is het deels ook niet een raseigenschap? Zoals bijvoorbeeld bij Pom en Ayleen?
Die vinden iedereen leuk. Al merk ik bij Ayleen wel duidelijk verschil - mensen die poele-poele doen wordt ze druk en beetje hyper. Andere mensen kan ze ook rustig zitten voor een aai.

Gelukkig gaat het al de goede kant op en negeert ze mensen steeds meer. Alleen bekende mensen moet ze even een knuffel van krijgen.

Dat merk ik nu met Uschka. Die vindt andere mensen ook niet interessant. Ze is er ook niet bang voor, maar voor haar hoeft het geaai ook niet zo. Vind ik helemaal niet erg trouwens. Maar dit is wel de eerste pup die zo reageert. De rest wilde op zijn minst kennis maken, ook al vonden ze het soms wat eng.

Nanna schreef:Dat zei een mevrouw me vanochtend

Ze wilde nl. Pirke aaien en die is helemaal niet gediend van onbekende handen. Hij vindt ons helemaal het einde maar mensen die hij niet kent, daar heeft ie niks mee. Hij is er totaal niet bang voor maar hij wil dat gefrunnik aan zijn lijf gewoon niet.
De mevrouw was denk ik wat gepikeerd dat er op haar avances in zijn richting niet werd ingegaan

Nou moet ik zeggen dat ik ook maar weinig pups ken die niet meteen willen spelen en springen en hoezee aandacht, maar goed, je hebt ze erbij.
Denk ik. Of is Pirke nou een heel rare?

Twee van mijn teckels hadden van pup af aan ook niets met aaien door vreemden en Ita had er als pup ook niets mee.
Af en toe gaat ze zelf een aai halen bij mijn medecursisten.
Die kent ze nu een beetje.
Maar voor de rest hoeft ze ook nu nog geen belangstelling van vreemden.
Rana en een van mijn teckels vonden belangstelling heeeeeeeeeeeeeeeerlijk

Dus ik vind Pirke heel normaal

_Leonie schreef:Maar is het deels ook niet een raseigenschap? Zoals bijvoorbeeld bij Pom en Ayleen?
Die vinden iedereen leuk. Al merk ik bij Ayleen wel duidelijk verschil - mensen die poele-poele doen wordt ze druk en beetje hyper. Andere mensen kan ze ook rustig zitten voor een aai.

Gelukkig gaat het al de goede kant op en negeert ze mensen steeds meer. Alleen bekende mensen moet ze even een knuffel van krijgen.

Jawel, natuurlijk. Honden die geselecteerd zijn op heel sociaal zal het minder boeien wat mensen doen. Dat zijn volgens mij dan honden die niet hoefden waken en zo.
En honden die van nature wel dat waakse hebben, reageren sterker op hoe ze worden benaderd. Denk ik.

Onze wetters en stabijs hebben heel erg een en watmotje-reactie bijvoorbeeld. Daarbij moet je je even voorstellen, zeg maar. Even netjes de poot schudden.
Bij Fien niet. Volslagen omkoopbaar en dan ook voor iedereen die gezellig doet. Als je je hand uitsteekt ligt ze al kreunend en kwispelend op haar rug

Mijn pups vonden iedereen erg lief maar de moeder vond het niks.
Krijg die krengen dan maar eens te slijten.

Coda was als pup precies zo, en nog wel. Al is ze er tegenwoordig wat relaxter mee, maar die kon echt heel beledigd zijn als mensen haar zomaar begonnen te aaien. En het is inderdaad niet uit te leggen aan mensen, dat niet alle pups daar op zitten te wachten. Ik merk ook wel wat Marjoleine vertelt. Ze zoekt eerder contact bij mensen die zich rustig en stabiel opstellen en haar eigenlijk negeren. En dan kan het ook een echte knuffel zijn hoor, maar wel op haar tempo zeg maar

Nilo is ook geen allemansvriend, maar die maakt zich ook niet zo druk als mensen hem willen aaien. Hij vindt het raar en onnodig, maar als men daar blij van wordt is het best zeg maar

Inge O schreef:

*Ellen* schreef:Mijn pups vonden iedereen erg lief maar de moeder vond het niks.
Krijg die krengen dan maar eens te slijten.

dat was hier geen probleem hoor - relax moest - toen het nest er was - ook a b s o l u u t niks van al dat bezoek hebben, ze was er ronduit allergisch aan maar ik heb nooit puppenmensen gehad die dat niet begrepen.

nadat de pupjes weg waren werd ze weer haar normale zelf en dat is : ik mag alles, een ander mag niks (qua knuffelen dan) .

Boe, de moeder dus, duldde geen visite.
Ik ben een dag weg geweest om er even uit te zijn en ik had oppas geregeld om de pups te verzorgen.
Dat was geen succes. Ik kwam thuis en de oppas stond in een hoek van de slaapkamer met een grommende Boe ervoor.

Daarna was het ook meteen goed hoor. Boe neergelegd, pups eraan, klaar, geen gezeik.
Maar wat kan moederinstinct groot zijn zeg.

Ik vind het niet raar en ken wel meer pups die zo zijn of waren.
Mila vond als pup de meeste mensen wel leuk, maar toen al wilde ze zelf bepalen of en wanneer er contact werd gemaakt. Mensen die meteen aan haar gingen zitten, vond ze maar vreemd en een beetje verdacht en dat probeerde ze dus te ontwijken. Zo is ze nu nog steeds: als het contact op haar voorwaarden gaat, dan vindt ze het prima en ook leuk om aandacht te krijgen. Maar vreemden die 'iets van haar willen', daar moet ze niets van hebben.
Als pup was het ijs wel sneller gebroken bij haar. Nu moet ze iemand meestal een paar keer gezien hebben om die persoon als niet-meer-vreemde te beschouwen.

Mensen kunnen ook knap opdringerig zijn naar pups en willen ook nog dat pup daar positief op reageert.
Misschien zijn deze mensen wel niet goed gesocialiseerd, je kunt tenslotte de pup ook bewonderen zonder opdringerig te zijn Ze zijn meestal nieuwsgierig genoeg om zelf te komen.

Hazel was en is nog steeds zo.
Bloem daarin tegen wilt naar iedereen toe

Ik heb maar 1x een pup gehad, mijn vorige tekkel Miesje. Zo'n pupje heeft een hoge aaibaarheidsfactor, maar het hondje ziet volgens mij alleen maar wildvreemde reuzen met rare graaiende handen. Zij moest er ook niets van weten. Dat is later wel bijgetrokken, maar ze koos haar eigen vrienden en vriendinnen uit -- meestal de mensen die zich rustig en gereserveerd opstelden. Precies wat iedereen ook zelf kan bedenken
Pirke lijkt me heel verstandig en normaal

Mexx vond als pup al iedereen geweldig leuk en nu nog steeds. En bear, moet weinig van vreemde hebben, maar laat zich soms wel aaien en JC is, als ik moet geloven wat iedereen zegt, niet rastypisch , labradors die niets van vreemde moeten weten en alleen maar de baas zien zijn niet normaal