Het HondenForum

Beste forummers,

Ik heb Ivy nu bijna drie maanden en eigenlijk is hij voor mij de perfecte hond.
Maar een band opbouwen tussen Ivy en mijn man lijkt niet goed te lukken. Ivy reageert terughoudend en soms zelfs angstig.
Het verhaal:
Ivy is mijn hond. Mijn verantwoordelijkheid en grotendeels mijn tijd. Maar het zou wel fijn zijn als ze met elkaar kunnen opschieten en een ontspannen rondje kunnen wandelen.
Een paar weken terug viel het op dat Ivy terughoudend naar mijn man werd. Bijvoorbeeld met zn tuigje omdoen en meenemen voor een wandeling.
Een tijdje later wilde Ivy niet meer hierkomen als mijn man hem losliet.
Hierop ben ik het gaan proberen te begeleiden. Ik heb mijn man wat simpele spelletjes en oefeningen laten zien en hij is dit zelf gaan oefenen. Het doel was om zelf (zonder mij) een strand wandeling te maken met Ivy los. Dit is (met behulp van leverworst) gelukt.
Vanochtend zou mijn man Ivy uitlaten en dat ging niet goed. Hij wilde in huis niet bij hem komen. Uiteindelijk heb ik hem geroepen en aangelijnd.
Het punt is ook dat mijn man momenteel overspannen thuis zit. Hij kan momenteel dus niet zoveel energie investeren. Zijn gemoedstoestand zal oom heus zijn weerslag hebben op Ivy.
Momenteel vind ik het gewoon naar om ze allemaal thuis te laten...
Wie heeft tips? Hou kan ik dit beter begeleiden? Wat doe/zie ik niet goed? Komt dit goed?

Verstuurd vanaf mijn GT-I9195 met Tapatalk

jan was heel erg eenkennig en die wilde in het begin ook niet met vriendje mee (en ook niet eten als vriendje hem dat gaf)
wij hebben een paar maanden lang 's avonds samen de honden uitgelaten, ik gina en hij jan aan de lijn en hoewel dat in het begin niet makkelijk liep met een jan die zich tussen mijn benen wrong en die eigenljk alleen bij mij wilde zijn, is ie er vanzelf aan gewend en heeft tot zijn dood 7 jaar later met veel plezier het laatste rondje van de dag met vriendje gelopen.

wie weet werkt het bij jullie ook wel zo, honden moeten vaak ook gewoon wennen aan andere situaties, zeker als ze wat eenkennig zijn.

Melody schreef:Een paar weken terug viel het op dat Ivy terughoudend naar mijn man werd. Bijvoorbeeld met zn tuigje omdoen en meenemen voor een wandeling.
Een tijdje later wilde Ivy niet meer hierkomen als mijn man hem losliet.

Was Ivy voor die tijd niet terughoudend naar je man, of was dat altijd al zo? En is het misschien begonnen rond dezelfde tijd als dat je man overspannen werd?

Ik zou het zoals Nanna en Renee zeggen tijd geven en je man vooral leuke dingen laten doen en 's avonds samen de laatste ronde lopen.
Sommige honden hebben ook echt maar 1 baas, Doran was vanaf dag 1 mijn hond, Mart werd geaccepteerd maar dat was het dan ook wel, liepen we samen met hem en riep Mart hem, zag je hem echt kijken van ja doei, mama blijft staan dus ik ook Later kon Mart wel gewoon met hem lopen hoor, maar dat heeft een tijd geduurd

Dank jullie wel voor de reacties!

Heb je Ivy als volwassen hond gekregen? Misschien heeft Ivy wel slechte ervaringen met mannen, dan.
Ik zou er door je man niet teveel druk op laten leggen, laat je man alleen maar leuke dingen doen met de hond.
Eten geven, snoepjes uitdelen, misschien een spelletje. Pas als er dan een vertrouwensband is kun je verder gaan kijken.

Ik heb Ivy gekregen met 10 maanden. Hij is als pup met zijn nestgenoten een Spaans asiel binnengebracht; ze leefden op straat. Met een paar maanden is hij in NL in een opvanggezin gekomen; bij een vrouw. Voor een (spaans) asielhondje heeft hij redelijk weinig bagage voor m'n gevoel, hoewel ik dat natuurlijk nooit zeker weet. Tijdens wandelingen komen we natuurlijk mannen tegen en als mensen al het bezoeken waard zijn, dan wie 'ie ook gerust even met mannen kennis maken.
Het eten gegeven is een goed idee!

jan was heel erg eenkennig en die wilde in het begin ook niet met vriendje mee (en ook niet eten als vriendje hem dat gaf)
wij hebben een paar maanden lang 's avonds samen de honden uitgelaten, ik gina en hij jan aan de lijn en hoewel dat in het begin niet makkelijk liep met een jan die zich tussen mijn benen wrong en die eigenljk alleen bij mij wilde zijn, is ie er vanzelf aan gewend en heeft tot zijn dood 7 jaar later met veel plezier het laatste rondje van de dag met vriendje gelopen.

wie weet werkt het bij jullie ook wel zo, honden moeten vaak ook gewoon wennen aan andere situaties, zeker als ze wat eenkennig zijn.

Goed om te horen dat dit soms gewoon tijd nodig heeft. Ik dacht dat eenkennigheid zich meer uitte in schijt hebben aan een anders dan de baas. Dat is dit niet, het is echt duidelijk angstig.

Was Ivy voor die tijd niet terughoudend naar je man, of was dat altijd al zo? En is het misschien begonnen rond dezelfde tijd als dat je man overspannen werd?

Eerlijk gezegd.. ja. Dus dat zal zeker meespelen. Toen dit allemaal begon hebben we een korte bonje in huis gehad (niet dat de meubels rondvlogen hoor, maar gewoon; woorden) en daar is hij flink van geschrokken. Daarna ben ik begonnen met het te gaan begeleiden en dat ging eigenlijk heel goed. Tot gister opeens weer een terug val. Ik heb geen reden hiervoor gezien of kunnen ontdekken.

Ik zou het zoals Nanna en Renee zeggen tijd geven en je man vooral leuke dingen laten doen en 's avonds samen de laatste ronde lopen.
Sommige honden hebben ook echt maar 1 baas, Doran was vanaf dag 1 mijn hond, Mart werd geaccepteerd maar dat was het dan ook wel, liepen we samen met hem en riep Mart hem, zag je hem echt kijken van ja doei, mama blijft staan dus ik ook Later kon Mart wel gewoon met hem lopen hoor, maar dat heeft een tijd geduurd

Dank je! Het zal ook mijn hond blijven, maar zoals het nu is zijn ze beiden niet helemaal ontspannen als ze met z'n tweeën thuis zijn.

Goed; dus in ieder geval mijn man leuk maken door voer en snoepjes en misschien een ontspannen spelletje en tijd geven...

Melody schreef:

DeDiana schreef:Was Ivy voor die tijd niet terughoudend naar je man, of was dat altijd al zo? En is het misschien begonnen rond dezelfde tijd als dat je man overspannen werd?

Eerlijk gezegd.. ja. Dus dat zal zeker meespelen. Toen dit allemaal begon hebben we een korte bonje in huis gehad (niet dat de meubels rondvlogen hoor, maar gewoon; woorden) en daar is hij flink van geschrokken. Daarna ben ik begonnen met het te gaan begeleiden en dat ging eigenlijk heel goed. Tot gister opeens weer een terug val. Ik heb geen reden hiervoor gezien of kunnen ontdekken.

Hij voelt zich dan dus nu ook niet helemaal op z'n gemak bij je man. Dat kan zijn omdat hij je man als onvoorspelbaar ervaart, bijvoorbeeld. Misschien kan je man (naast bovenstaande tips) daar ook rekening mee houden, en niets van de hond vragen als hij zich bijvoorbeeld erg gestrest voelt. Misschien is hij op zulke momenten wat ongeduldig of snel gefrustreerd en dat kan je hond als druk ervaren die hij liever uit de weg gaat. Dus inderdaad je man vooral leuke dingen met de hond laten doen op de momenten dat hij zich wat beter voelt.

Lunatic schreef:Ik zou het zoals Nanna en Renee zeggen tijd geven en je man vooral leuke dingen laten doen en 's avonds samen de laatste ronde lopen.
Sommige honden hebben ook echt maar 1 baas, Doran was vanaf dag 1 mijn hond, Mart werd geaccepteerd maar dat was het dan ook wel, liepen we samen met hem en riep Mart hem, zag je hem echt kijken van ja doei, mama blijft staan dus ik ook Later kon Mart wel gewoon met hem lopen hoor, maar dat heeft een tijd geduurd

dat is hier in principe ook zo, In t weekend en in de avond loopt mijn man heel veel met en Sneeuw, hij knuffelt en speelt met haar, geeft haar brokjes en beloont haar, maar ik ben t meest consequent, dus ik ben de baas, zo simpel is t voor haar.
Van Gils en ik daar komt helemaal niemand tussen ,......
maar wat ik dus wil zeggen is dat je man door zijn mentale toestand, misschien anders reageert dan hij normaal zou doen en dat de hond dat merkt en je man als niet consequent en betrouwbaar ervaart.
Ik denk eigenlijk niet dat dat met koekjes geven op te vangen of recht te breien is, t neemt de oorzaak niet weg

Hij voelt zich dan dus nu ook niet helemaal op z'n gemak bij je man. Dat kan zijn omdat hij je man als onvoorspelbaar ervaart, bijvoorbeeld. Misschien kan je man (naast bovenstaande tips) daar ook rekening mee houden, en niets van de hond vragen als hij zich bijvoorbeeld erg gestrest voelt. Misschien is hij op zulke momenten wat ongeduldig of snel gefrustreerd en dat kan je hond als druk ervaren die hij liever uit de weg gaat. Dus inderdaad je man vooral leuke dingen met de hond laten doen op de momenten dat hij zich wat beter voelt.

Dit klinkt heel logisch. Dat herken ik wel; hij is momenteel ook niet zichzelf. Dank voor de uitleg.

maar wat ik dus wil zeggen is dat je man door zijn mentale toestand, misschien anders reageert dan hij normaal zou doen en dat de hond dat merkt en je man als niet consequent en betrouwbaar ervaart.
Ik denk eigenlijk niet dat dat met koekjes geven op te vangen of recht te breien is, t neemt de oorzaak niet weg

Wat zou jouw suggestie dan zijn? Zo min mogelijk met elkaar laten bemoeien? We moeten toch deze tijd door. Die overspannenheid gaat wel weer over, maar dat heeft tijd nodig.

Ik zie vooral een hond die je partner een spiegel voorhoudt.
En daar hoef jij verder niets mee dan in de gaten houden hoeveel stress dat voor Ivy veroorzaakt en stress zoveel mogelijk voorkomen.
Het is aan je partner om wel of niet iets te doen met wat hij zou kunnen zien. Jij en Ivy zijn er niet om zijn problemen op te lossen en dat kunnen jullie niet, moet hij zelf doen.

Heel hard werken aan herstel voor je man en ik neem aan dat dat ook gebeurt en daar je energie in steken

maar verwacht gewoon niet teveel van hun interactie, t is even een bumpy ride en t is voor nu even niet op te lossen denk ik. dus geen druk op leggen,

Ik zie vooral een hond die je partner een spiegel voorhoudt.
En daar hoef jij verder niets mee dan in de gaten houden hoeveel stress dat voor Ivy veroorzaakt en stress zoveel mogelijk voorkomen.
Het is aan je partner om wel of niet iets te doen met wat hij zou kunnen zien. Jij en Ivy zijn er niet om zijn problemen op te lossen en dat kunnen jullie niet, moet hij zelf doen.

Die spiegel zie je goed hoor! Maar, ik ben ook niet in de veronderstelling dat ik (of Ivy) meer kan doen dan m'n man steunen. Hij moet inderdaad zelf z'n problemen oplossen. En daar is 'ie mee bezig.

Heel hard werken aan herstel voor je man en ik neem aan dat dat ook gebeurt en daar je energie in steken

maar verwacht gewoon niet teveel van hun interactie, t is even een bumpy ride en t is voor nu even niet op te lossen denk ik. dus geen druk op leggen,

Da's duidelijk. Ik neem het mee. Herstel staat inderdaad voorop en dan zal het denk ik al een stuk beter gaan.

omdat we het niet zien gebeuren , is het m.i. heel moeilijk er iets van te zeggen .

mijn twee centen dan maar : bij bange honden is het in mijn ervaring belangrijk dat je ze consequent rustig en op een voor de hond niet bedreigende manier benadert .

Hier ook ervaring met overspannen man. Honden kunnen hier zeer sterk op reageren. Misty is dol op vriend, maar spiegelt enorm; vriend erg gestressed; Misty niet te genieten.
Angst kan ik me ook goed inbeelden, vriend had toen ook een erg kort lontje!
Houd voorlopig de hond weg bij je man op zijn slechtste momenten en neem het verder zo het gaat.
De hond gaat je man wel weer vertrouwen wanneer deze weer wat betrouwbaarder is.

Rana is ook mijn hond, ze wil niet mee met mijn man. Het maffe is, wanneer we samen lopen, hij wel de ballen moet gooien want hij gooit verder

En de hond hoeft niet eens een nare ervaring met mannen te hebben. Kay kwam van een fokker waarvan de man van een groot (zowel letterlijk als figuurlijk) knuffelgehalte kwam. Kwam ook gewoon bij ons wonen en mijn man is vrij zachtaardig. Toch hebben we met Kay ook wel moeite met mannen gehad, zeker vanaf een maand of 6 (tweede angstfase). Vooral grote mannen, mannen met hoed of zeer dominante mannen. Nog is hij er niet echt fan van maar kan er wel mee omgaan.

Dank jullie wel! Ik heb veel aan verschillende uitleggen. En manlief ook trouwens!
Ik beperk de interactie tussen die twee. Als Man zich goed voelt geeft hij eten.

Hier wel herkenbare situatie in de zin dat Ezio vind dat ik het voor het zeggen heb en de man pas als ik niet thuis ben. Mijn man is echter net zo weg van hondje als ik en vind dat soms wel erg vervelend, pijnlijk. Hij maakt ten slotte zijn eten en als ik er niet ben dan zijn ze echt "samen". Nou geven wij hem 's avonds b.v. allebei een stukje kip, is een soort ritueel zoals je een kind een nachtzoen zou geven of zo. Maar momenteel gaat het hem met eten niet zo lekker en toen man dus kipfilet gaf liet hij het liggen. Toen ik mijn stukje gaf at hij het echter wel op. Man vond dat toch niet zo leuk. Ik heb het hem toen omgedraaid, ik denk n.l. dat Ezio momenteel niet zit te wachten op kipfilet maar omdat ik nogal dwingend kan zijn (b.v. met innemen van medicijnen) denkt hij dat hij het van mij perse moet opeten terwijl hij zich bij man gerust voelt "he' ik mag het laten liggen". Enfin, mijn man vond het onzin zei hij maar ik denk toch wel dat hij er over nadenkt.

Wat ik erg belangrijk vind (en daar moet ik mezelf ook vaak op wijzen) is dat je niet zo je best moet doen. Hoe meer je probeerd en gaat aandringen met of zonder snoepjes etc. etc. hoe meer "het" soms niet gebeurd en gefrustreerd je raakt. Als je die dingen loslaat dan komt de hond zelf vaak wel. Omdat wij mensen zijn verwachten wij vaak direct een reactie op een actie (ik geef snoep dus nu moet jij kwispelen) Soms kan dit even duren, de hond voelt n.l. wel dat er een stuk spanning achter het snoepje zit. Misschien komt het wat meer in de buurt van het "onvoorwaardelijk lief hebben" wat uiteindelijk de truc is; ik geef jou een snoepje en eet dat maar lekker op, punt.
Veel van die zaken; hij gaat weer trekken aan de lijn, hij luisterd opeens slechter, doet zijn oefeningen niet zo goed etc. etc. geven hier wel eens zorgen en/of stress of irritatie. Vaak als ik dan op een punt kom en denk "ach wat, het is nu even zo, misschien hier en daar klein stapje terug................" en onstspan gaan de zaken weer goed.

Enfin, misschien wat zweverig ??? Bij mij werkt het wel al is het niet mijn 2de natuur (laat staan mijn 1ste).

cornelia schreef:Wat ik erg belangrijk vind (en daar moet ik mezelf ook vaak op wijzen) is dat je niet zo je best moet doen. Hoe meer je probeerd en gaat aandringen met of zonder snoepjes etc. etc. hoe meer "het" soms niet gebeurd en gefrustreerd je raakt. Als je die dingen loslaat dan komt de hond zelf vaak wel.

Dat herken ik wel, hoor! Zeker bij een hond die gevoelig is voor druk (zoals Mila). Mensen die hun best doen om 'leuk' gevonden te worden, daar reageert ze vaak minder enthousiast en soms zelf een beetje wantrouwend op. Het lijkt ook alsof ze dit ervaart als druk: O, nou moet ik dus op jouw tempo ineens iets met jou - en dat maakt iemand meteen al minder leuk, want dat is voor haar niet helemaal ontspannen.

Bij de wat terughoudende opvanghondjes merk ik dat ook. Zeker proberen te lokken en overdreven vrolijk doen werkt eigenlijk altijd averechts.

Spaanse honden zijn sowieso wel wat terughoudender naar mannen en ik denk dat de gemoedstoestand van je man nu ook niet meewerkt.. wat mijn voorgangers ook al schreven.. niks forceren maar de tijd geven en alleen als man zich ok voelt en de hond daar goed op reageert iets gaan doen en anders maar niet.

DeDiana schreef:

cornelia schreef:Wat ik erg belangrijk vind (en daar moet ik mezelf ook vaak op wijzen) is dat je niet zo je best moet doen. Hoe meer je probeerd en gaat aandringen met of zonder snoepjes etc. etc. hoe meer "het" soms niet gebeurd en gefrustreerd je raakt. Als je die dingen loslaat dan komt de hond zelf vaak wel.

Dat herken ik wel, hoor! Zeker bij een hond die gevoelig is voor druk (zoals Mila). Mensen die hun best doen om 'leuk' gevonden te worden, daar reageert ze vaak minder enthousiast en soms zelf een beetje wantrouwend op. Het lijkt ook alsof ze dit ervaart als druk: O, nou moet ik dus op jouw tempo ineens iets met jou - en dat maakt iemand meteen al minder leuk, want dat is voor haar niet helemaal ontspannen.

Bij de wat terughoudende opvanghondjes merk ik dat ook. Zeker proberen te lokken en overdreven vrolijk doen werkt eigenlijk altijd averechts.

ik denk dat dit zeker waar is.
zelf zie ik dit ook vaak.

Liet je man de hond vaak uit, of 1x in de zoveel tijd? De ironie is dat juist het wandelen vaak enorm bindt en je daarmee een goede vertrouwensband kan opwekken.

Misschien is het juist goed als je man met hem blijft wandelen. Gewoon lekker lange wandelingen waarbij hij de hond gewoon aangelijnd houdt. Loslaten is zo zien sowieso nog wat te ambitieus. Dus je man alleen zonder jou zodat je hond enkel op hem kan vertrouwen. En dat gewoon met grote regelmaat of als het kan elke dag. Als je man hem niet aangelijnd krijgt is het misschien een idee om dan zijn tuigje aan te laten (met eventueel een licht lijntje).

En zoals anderen al zeiden, je man ook andere positieve ervaringen laten opdoen met de hond. Zoals het eten geven als de situatie dat toe laat. Als het lukt en hij wat meer vertrouwen heeft misschien wat oefeningen laten doen waarbij hij het vertrouwen van de hond kan sterken door hem te belonen. Verder is het inderdaad handig dat hij verder om deze dingen heen de hond dan niet al te veel aandacht geeft.

Ik denk dat je het best kan stoppen met het proberen een band op te bouwen tussen jouw man en Ivy. Een band moet groeien en die kan je niet 'afdwingen'. Het komt zoals het komt of niet.

Hoe meer je probeert, hoe groter de druk en hoe moeizamer eea gaat. En dat geldt niet alleen voor Ivy, maar ook voor je man. Dat is niet goed voor je man en ook niet voor Ivy. Beiden zijn nu even niet gebaat bij (geforceerd) iets willen bereiken.

Ivy is nog jong en nog niet zo heel lang bij jullie. Hij is, denk ik, op zoek naar een stabiele factor en dat ben jij op dit moment.
Ik zou proberen de situatie te accepteren zoals die nu is mbt je man en Ivy. Niks 'forceren' met dingen als eten geven, spelletjes doen, snoepjes geven etc. Ik denk dat Ivy daar niet intrapt en er onzeker door wordt. Dat heeft dan weer zijn weerklank op jou en je man. En je hebt je cirkel rond.

Lastig is dan wel dat de verzorging van Ivy voornamelijk op jou neerkomt, maar daar komt het nu ook meestal al op neer.

Denk aan de 3 R's; Rust, Rust, Regelmaat (reinheid zal me dan even worst wezen ).

Ik bedoel met wandelen niet het afdwingen van aandacht. Wandelen lijkt mij het beste om te doen om een band op te bouwen. Daarbuitenom de hond geen aandacht geven. Misschien helpt dat om vertrouwen te krijgen in haar man. Misschien dat de hond aan het begin niet graag loopt met hem, maar hoe is dat als hij dan doorzet? Hoe consequent wandelt hij met de hond? Daarna kan je dan misschien meer met de hond gaan doen. Dat is wat ik bedoelde.

Mijn tante heeft een soortgelijk probleem. Een herplaatser uit Spanje die zeer slecht gesocialiceerd is met mensen. Deze hond vertrouwd niks of niemand en kan erg lelijk doen naar andere mensen vanuit zijn onzekerheid. 5 maanden geleden is mijn neef terug bij haar in huis komen wonen. De hond deed zeer lelijk naar hem. Constant mijn neef strak in de gaten houden en grommen naar hem. Als mijn tante niet thuis en neef wel was zat hij uren verstopt onder de tafel tot ze weer thuis was. Mijn neef deed zijn best de hond geen aandacht te geven en te negeren en ging zelfs mee met tante wandelingen . Dat hielp uiteindelijk niet. Na 4 maanden deed de hond nog steeds heel vervelend naar hem. Mijn neef besloot met de hond te gaan wandelen, zonder mijn tante.

Aan het begin vond de hond het verschrikkelijk!! Hij probeerde uit zijn tuig te ontsnappen en wilde eigenlijk geen stap verzetten. Mijn neef drukte het wat door en is de hond elke dag blijven uitlaten. Voor het eerst is er flinke vooruitgang geboekt. De hond zit niet meer verstopt als neef thuis is. Hij gromt niet meer en hij kan hem zelfs aaien nu, ondanks dat de hond nog onzeker is en sterk aan mijn tante hangt.

Winston schreef:Ik bedoel met wandelen niet het afdwingen van aandacht. Wandelen lijkt mij het beste om te doen om een band op te bouwen. Daarbuitenom de hond geen aandacht geven. Misschien helpt dat om vertrouwen te krijgen in haar man. Misschien dat de hond aan het begin niet graag loopt met hem, maar hoe is dat als hij dan doorzet? Hoe consequent wandelt hij met de hond? Daarna kan je dan misschien meer met de hond gaan doen. Dat is wat ik bedoelde.

Mijn tante heeft een soortgelijk probleem. Een herplaatser uit Spanje die zeer slecht gesocialiceerd is met mensen. Deze hond vertrouwd niks of niemand en kan erg lelijk doen naar andere mensen vanuit zijn onzekerheid. 5 maanden geleden is mijn neef terug bij haar in huis komen wonen. De hond deed zeer lelijk naar hem. Constant mijn neef strak in de gaten houden en grommen naar hem. Als mijn tante niet thuis en neef wel was zat hij uren verstopt onder de tafel tot ze weer thuis was. Mijn neef deed zijn best de hond geen aandacht te geven en te negeren en ging zelfs mee met tante wandelingen . Dat hielp uiteindelijk niet. Na 4 maanden deed de hond nog steeds heel vervelend naar hem. Mijn neef besloot met de hond te gaan wandelen, zonder mijn tante.

Aan het begin vond de hond het verschrikkelijk!! Hij probeerde uit zijn tuig te ontsnappen en wilde eigenlijk geen stap verzetten. Mijn neef drukte het wat door en is de hond elke dag blijven uitlaten. Voor het eerst is er flinke vooruitgang geboekt. De hond zit niet meer verstopt als neef thuis is. Hij gromt niet meer en hij kan hem zelfs aaien nu, ondanks dat de hond nog onzeker is en sterk aan mijn tante hangt.

Ik begrijp wat je zegt, maar ik vraag me af of dit gaat werken in het geval van TS.
Naar wat ik over jouw neef lees had/heeft hij geen problemen mbt zijn gemoedstoestand en kon hij duidelijkheid overbrengen op de hond.
Man van TS heeft een burn-out en is de ene dag wat sterker dan de andere. Toen ik (jaren geleden) een burn-out had, was ik zeker GEEN stabiele factor.

Liesbeth schreef:

Winston schreef:Ik bedoel met wandelen niet het afdwingen van aandacht. Wandelen lijkt mij het beste om te doen om een band op te bouwen. Daarbuitenom de hond geen aandacht geven. Misschien helpt dat om vertrouwen te krijgen in haar man. Misschien dat de hond aan het begin niet graag loopt met hem, maar hoe is dat als hij dan doorzet? Hoe consequent wandelt hij met de hond? Daarna kan je dan misschien meer met de hond gaan doen. Dat is wat ik bedoelde.

Mijn tante heeft een soortgelijk probleem. Een herplaatser uit Spanje die zeer slecht gesocialiceerd is met mensen. Deze hond vertrouwd niks of niemand en kan erg lelijk doen naar andere mensen vanuit zijn onzekerheid. 5 maanden geleden is mijn neef terug bij haar in huis komen wonen. De hond deed zeer lelijk naar hem. Constant mijn neef strak in de gaten houden en grommen naar hem. Als mijn tante niet thuis en neef wel was zat hij uren verstopt onder de tafel tot ze weer thuis was. Mijn neef deed zijn best de hond geen aandacht te geven en te negeren en ging zelfs mee met tante wandelingen . Dat hielp uiteindelijk niet. Na 4 maanden deed de hond nog steeds heel vervelend naar hem. Mijn neef besloot met de hond te gaan wandelen, zonder mijn tante.

Aan het begin vond de hond het verschrikkelijk!! Hij probeerde uit zijn tuig te ontsnappen en wilde eigenlijk geen stap verzetten. Mijn neef drukte het wat door en is de hond elke dag blijven uitlaten. Voor het eerst is er flinke vooruitgang geboekt. De hond zit niet meer verstopt als neef thuis is. Hij gromt niet meer en hij kan hem zelfs aaien nu, ondanks dat de hond nog onzeker is en sterk aan mijn tante hangt.

Ik begrijp wat je zegt, maar ik vraag me af of dit gaat werken in het geval van TS.
Naar wat ik over jouw neef lees had/heeft hij geen problemen mbt zijn gemoedstoestand en kon hij duidelijkheid overbrengen op de hond.
Man van TS heeft een burn-out en is de ene dag wat sterker dan de andere. Toen ik (jaren geleden) een burn-out had, was ik zeker GEEN stabiele factor.

Dat laatste . Eigenlijk ben je gewoon onbetrouwbaar voor de hond. En dat uit zich in grommen en tegendraads zijn ,gewoon zelf maar in gaan vullen omdat het niet vanuit het baasje komt.
Vooral voor een hond die nog geen band met zo'n iemand heeft kan het funest zijn.
Je kunt wel op sommige vlakken een stabiele factor gaan worden voor de hond zonder daarbij afbreuk te doen . Samen meelopen met de andere partij met wandelen en op vaste tijden water en voer geven zonder daar een heel drama en veel woorden aan vuil te maken.Je kunt wel heel hard je best gaan doen om zieltjes te winnen maar die hond blijft je onbetrouwbaar vinden zolang jij vanuit je overspannenheid/burnout/verdriet vreemde signalen uitstraald.
Heel belangrijk bij honden is je moet het ook echt menen en willen met de juiste energie.
.

Tijdje niet gekeken en weer heel veel reacties, fijn!
Ik ben opgehouden van alles te proberen en dat helpt.
Mijn man gaat langzaam vooruit en als hij zich goed voelt, geeft hij een bakje voer, of wordt er even gespeeld of gekroeld. En zoals hierboven wordt aangegeven; geen drama. Het is dus al een stuk rustiger. Als mn man een slechtere dag heeft, geeft hij dat aan en doet ie niks met Ivy.
Normaal gesproken loopt hij 2-3 wandelingen per week met Ivy. Nu is dat minder en inderdaad aangelijnd. We lopen ook wel met zn drieën. Ik heb wel het idee dat Ivy dat extra feest vindt: de hele troep op pad.

Fijn dat het met je man wat beter gaat
En zo te zien ben je zelf een stuk relaxter geworden t.a.v. Ivy

Fijn dat je al vooruitgang ziet en dat het met je man beter gaat! En dat hij ook kan aangeven wanneer het minder gaat en het dan even kan laten voor wat het is.

Nou, dat aangeven was inderdaad de grootste stap, maar zorgt voor een stuk meer rust in de tent.

Melody schreef:Nou, dat aangeven was inderdaad de grootste stap, maar zorgt voor een stuk meer rust in de tent.

Fijn dat hij zover is dat hij dat aangeeft . Lijkt me een heel grote stap voor hem.

Ook goed dat je bent gestopt met van alles te proberen. Mijn ervaring is dat dat vaak uitloopt in teleurstellingen (in de situatie waarin jullie nu zitten).
"Pluk de dag ."