Het HondenForum

Aangezien ik vrijwel dagelijks met Ezio lange wandelingen maak waarop hij ook stukken kan loslopen oefen ik met hem ook dagelijks op "hier". Enfin, loslopen en "hier" is aan elkaar verbonden en dus vrijwel continu een oefening maar hij is balverslaafd en net een boemerang. Verder waak ik er voor dat ik hem niet in een situatie breng waarvan ik weet dat hij niet meer aan de vraag kan voldoen. Ik steek mijn hand b.v. niet in het vuur voor een geslaagde recall als hij gekonfronteerd word met een huppelend konijn dus als we die zien gaat hij aan de riem.

Toch probeer ik te participeren op dat huppelend konijn en oefen b.v. op terug roepen uit vlucht. Smijt dus de bal, hij er achter aan en dan "hier". Eerst gedaan met "stop" en dan vandaaruit "hier" maar soms ook direct "hier". Ik heb dit voorzichtig opgebouwd qua afstand. Ik merk dat hoe meer hij in de vlucht zit hoe moeilijk het word dit af te breken. Dit lijkt me ook logisch. Goede tip die ik hier kreeg en welke goed werkt is een 2de bal in zetten. Ik laat hem soms zodra hij bij mij is een andere kant op door rennen achter bal 2 aan of ik stuur hem zodra hij zich gemeld heeft als nog achter bal 1 aan (die we dan soms kwijt zijn maar dan maken we er direct een zoekspel van)

Maar nu heb ik soms dat hij duidelijk aan het overwegen is "ga ik nu terug of als ik die 10 stappen nog neem ga ik terug met de bal". Je ziet het aan zijn houding, hij neemt wat gas terug maar zijn hele lijf straalt twijfel uit (mooi om te zien trouwens) Soms helpt een extra "hier" nog wel hem over te halen om te draaien maar soms kiest hij toch voor de bal.
Nou zegt men wel eens dat als hij dit gedaan heeft zonder consequentie ("straf") hij er niet zo zwaar aan zal tillen en de fout vaker zal maken. Ik doe nu echter de fout negeren, hooguit een beetje "nou moe, potverdorrie, dat had wel beter gekund"-gemompel. Nooit hard of boos. Doet hij het goed dan krijgt hij applaus en alles wat zijn hartje begeerd bij wijze van spreken.

Zal dit uiteindelijk dan toch leiden naar toenemende goede recall's of zal hij leren "ach, het komt allemaal niet zo precies".
Leuker dan leuk zijn zal niet gaan lukken denk ik (of er moet nog een geheime troef zijn maar die weet ik dan nog niet) en ik kan me voorstellen dat zelfs een hond eens iets heeft van "ja, hoor we weten het wel............".

Jullie daar nog bedenkingen over, tips, goede raad etc. etc.

PS; ik speel veel recall achtige spelletjes met hem en heb over zijn "hier komen" echt niets te klagen hoor. Maar ik zit maar met dat konijn in mijn kop en de gedachte aan hem kwijt raken etc. etc.

ik heb dit nooit gedaan maar wat bij me opkomt is het spel afbreken als ie toch voor die bal kiest en hem eventueel ophalen, aanlijnen en de wandeling aangelijnd afmaken of misschien zelfs afbreken.
ik denk als je dat een paar keer gedaan hebt dat ie die link wel leggen zal.

maar zoals ik al zei, ik heb hier zelf geen ervaring mee dus misschien praat ik wel poep

renee-uk schreef:ik heb dit nooit gedaan maar wat bij me opkomt is het spel afbreken als ie toch voor die bal kiest en hem eventueel ophalen, aanlijnen en de wandeling aangelijnd afmaken of misschien zelfs afbreken.
ik denk als je dat een paar keer gedaan hebt dat ie die link wel leggen zal.

maar zoals ik al zei, ik heb hier zelf geen ervaring mee dus misschien praat ik wel poep

Bij een herder zou ik daar inderdaad ook voor kiezen maar misschien werkt dat toch weer anders bij een jachthond (alhoewel bij een plots wegschietende haas de adrenaline ook uit hun oren spuit maar dan ben je al te laat). Misschien weet Nettie daar meer over te vertellen.

alm@ schreef:

renee-uk schreef:ik heb dit nooit gedaan maar wat bij me opkomt is het spel afbreken als ie toch voor die bal kiest en hem eventueel ophalen, aanlijnen en de wandeling aangelijnd afmaken of misschien zelfs afbreken.
ik denk als je dat een paar keer gedaan hebt dat ie die link wel leggen zal.

maar zoals ik al zei, ik heb hier zelf geen ervaring mee dus misschien praat ik wel poep

Bij een herder zou ik daar inderdaad ook voor kiezen maar misschien werkt dat toch weer anders bij een jachthond (alhoewel bij een plots wegschietende haas de adrenaline ook uit hun oren spuit maar dan ben je al te laat). Misschien weet Nettie daar meer over te vertellen.

ja dat bedoel ik ook, was weer eens niet duidelijk.
ik ben trouwens wel benieuwd wat jachthondenbazen in zo'n geval doen en waarom.

Ik zou het in elk geval ook niet te vaak doen. Lola vindt t allemaal wel prima als ik tien keer op een wandeling de 'hier' oefen. Wel of geen konijn, na een paar keer is de lol er toch een klein beetje vanaf. Dus ik oefen sowieso maar een keer of drie en zorg dat die drie keer héél erg de moeite waard zijn. Als ik ergens nijnen verwacht, gaat ze überhaupt al niet los maar daar heb je met jouw vraag verder niks aan

Lijkt me heel gemakkelijk, als er konijnen zijn gewoon aan de lijn. Of je moet een keer een overkill aan konijnen hebben. Alle drie mijn honden vonden de konijnen hier eerst heel erg spannend, zoals ook de eenden, maar tja, zeker die konijnen die houden niet op, er zitten er altijd wel 'n stuk of 10 of meer op het veld en je komt ze overal en in iedere straat tegen, zo niet in onze eigen achtertuin, dat is niet bij te houden en de eenden, die hebben twee bewakers: ganzen, en al hebben de honden daar niet altijd ontzag voor, ik wel.

Boef kent ook prima het hier commando. Alleen als hij eendjes in het water of nog leuker op de kant ziet en ik ben niet snel genoeg met hier laten komen of aanlijnen neemt hij een spurt. In de run is hij niet te stoppen, maar als hij bij zijn doel is heeft hij 1 momentje waarop hij te bereiken is. Ik heb dan ook voor die momenten een andere fluit en zeg het commando HIERRRR op een andere en langere toon dan normaal. dan weet hij dat als hij zich direct omdraait en terug komt hij zijn ultieme beloning krijgt: de bal! daar mag hij 1 x achteraan rennen en eventjes meenemen totdat we de "uitdaging" voorbij zijn. dan neem ik hem weer in.

luistert hij niet en komt hij bijv. na 3x roepen, dan blijft de bal en beloning met stem uit en gaat hij aan de lijn tot de "uitdaging" voorbij is.

nu zal je denken "maar jij hebt een herder" ja klopt, maar wel een kruising onbekend en er zit zeker jachtinstinct in.

Hoe vaak doe je die recall spelletjes?
Als zijn neiging om direct te komen minder wordt kan dat ook zijn omdat hij het misschien zo langzamerhand wel weet.
Je moet wel heel goed afwisselen en ook eens door laten lopen (dus niet roepen) anders zijn ze het snel zat is mijn ervaring.

Hoe je dat doet met een wegspringend konijn is weer een ander verhaal.
Ik heb een keer een workshop over brillliant recall gelopen om te zien hoe er over werd gedacht.
Degene die de workshop leidde had van tevoren gevraagd wat de moeilijke punten waren.

Ik heb toen opgeschreven dat terugroepen van de hond in hetz achter een konijn of haas wat moeilijk was.
Het bleek dat het idee toen opkwam bij de trainster om dan een hazenvelletje aan een hengel te gebruiken (is toen niet verder uitgewerkt)
En ik weet heel zeker dat mijn hond dat meteen door heeft en rustig blijft zitten...............
Een echte haas of echt konijn is anders

Ik heb getraind met een "springkonijn" (lang sterk elastiek uit de zeilwinkel met een harige dummy er aan).
Je hebt er wel hulp bij nodig.
De afstand van jou en je hond steeds groter maken als de vorige afstand tot een effectieve, betrouwbare, stop of recall heeft geleid.
Enig appèl moet je wel hebben voor je hier aan kan beginnen
En daarna de echte konijnen opzoeken.
Eventueel een lijn laten meeslepen zodat je je commando's kracht bij kan zetten.
Ik vind het niet eenvoudig.
Ita is nu 6 en het gaat behoorlijk goed.
Maar het heeft me enorm veel tijd gekost.

Hoe heet het ook weer, dat je ergens zo mee wordt doodgegooid dat je niet meer wilt?

Dat heb ik gedaan met konijnen.
Op de dijk van Zeewolde gaan de stabijs voor het fatsoen tien meter achter die konijnen aan, maar na de 73e zit het ze wel gebakken.
Ik kom daar vrij regelmatig en ze mogen er achteraan daar. Het rammelt ervan en ze steken tien meter voor je zo het pad over.
Zeker de wetters hobbelen op een drafje en stoppen acuut als het spul in de struiken duikt, de stabijs lopen nog iets langer door en kijken dan achterom: klaar he?

Ik maak me er nooit druk om en misschien juist wel daarom boeit het ze tegenwoordig minder dan niks. En zeker minder dan mijn koekjes

Inge O schreef:

Marjoleine schreef:Hoe heet het ook weer, dat je ergens zo mee wordt doodgegooid dat je niet meer wilt?

Dat heb ik gedaan met konijnen.
Op de dijk van Zeewolde gaan de stabijs voor het fatsoen tien meter achter die konijnen aan, maar na de 73e zit het ze wel gebakken.
Ik kom daar vrij regelmatig en ze mogen er achteraan daar. Het rammelt ervan en ze steken tien meter voor je zo het pad over.
Zeker de wetters hobbelen op een drafje en stoppen acuut als het spul in de struiken duikt, de stabijs lopen nog iets langer door en kijken dan achterom: klaar he?

Ik maak me er nooit druk om en misschien juist wel daarom boeit het ze tegenwoordig minder dan niks. En zeker minder dan mijn koekjes

ja, dat kan je wel doen met konijnen maar hazen die honderden meters wegspurten is vaak toch andere koek .

Nou en of!
Hele andere koek

Hazen vind ik inderdaad een probleem. Ze liggen verscholen en sprinten plots voor de herders weg en altijd eerder dan ik het zie. Zelfs Biko heeft de smaak te pakken gelukkig duurt de rush maar even. Biko is vrij gemakkelijk terug te roepen en Reina na veel oefenen tegenwoordig ook. Maar het echt voor zijn is bijna onmogelijk.

alm@ schreef:Hazen vind ik inderdaad een probleem. Ze liggen verscholen en sprinten plots voor de herders weg en altijd eerder dan ik het zie. Zelfs Biko heeft de smaak te pakken gelukkig duurt de rush maar even. Biko is vrij gemakkelijk terug te roepen en Reina na veel oefenen tegenwoordig ook. Maar het echt voor zijn is bijna onmogelijk.

ik roep ook eigenlijk nooit in de eerste rush. Heeft toch bijna geen nut. Pom is niet echt een fervent jager, maar zo heel af en toe wil ze wel eventjes een achtervolginkje aangaan. Toevallig vorige week nog met 2 patrijzen (ofzo) die ineens recht voor ons uit een weiland kwamen tokken.. Bij pom is de fut er sowieso snel uit, die is liever lui dan moe, dus na een meter of 20 fluit ik en meestal keert ze dan vrijwel direct om.

Hazen vind ik ook wel lastig want die zitten vaak in heel open gebied en op zo'n akker kunnen ze ze lang in zicht houden. En met een beetje doorzettingsvermogen zijn ze zo een roteind weg...

Hier komen als ze al aan het jagen zijn is het allermoeilijkst.. Als je hond dat kan heb ik heilig respect.
Mijn herder heb ik het alleen met Teletac af kunnen leren, nadat ik van alles al had geprobeerd.

sbientje schreef:

alm@ schreef:Hazen vind ik inderdaad een probleem. Ze liggen verscholen en sprinten plots voor de herders weg en altijd eerder dan ik het zie. Zelfs Biko heeft de smaak te pakken gelukkig duurt de rush maar even. Biko is vrij gemakkelijk terug te roepen en Reina na veel oefenen tegenwoordig ook. Maar het echt voor zijn is bijna onmogelijk.

ik roep ook eigenlijk nooit in de eerste rush. Heeft toch bijna geen nut. Pom is niet echt een fervent jager, maar zo heel af en toe wil ze wel eventjes een achtervolginkje aangaan. Toevallig vorige week nog met 2 patrijzen (ofzo) die ineens recht voor ons uit een weiland kwamen tokken.. Bij pom is de fut er sowieso snel uit, die is liever lui dan moe, dus na een meter of 20 fluit ik en meestal keert ze dan vrijwel direct om.

Hazen vind ik ook wel lastig want die zitten vaak in heel open gebied en op zo'n akker kunnen ze ze lang in zicht houden. En met een beetje doorzettingsvermogen zijn ze zo een roteind weg...

Ik roep ook nooit meteen maar pas als ik zie dat ze weer enigszins bereikbaar zijn. Biko werd het wel erg moeilijk gemaakt vorige week. Telkens als hij netjes terug kwam schoot er weer een haas voor zijn snuffert weg, tot drie keer aan toe. Hij was op het laatst figuurlijk helemaal de weg kwijt

........spel afbreken als ie toch voor die bal kiest en hem eventueel ophalen, aanlijnen en de wandeling aangelijnd afmaken of misschien zelfs afbreken.

Dit lijkt me wel bruikbaar. Bal meteen in de zak, over en uit. Wat hij heel erg zou vinden is als ik de bal daar gewoon liet liggen want een bal kwijt raken vind hij heel erg, haha. Gisteren een heel drama meegemaakt toen zijn bal met de stroming in de Geul meedreef en hij er niet achteraan durfde (en had hij dat wel gedaan dan had dat niet gemogen van mij) Wat een ingehouden spanning/paniek van "wat nu......?

mijn keuze zou het inderdaad niet zijn, temeer omdat je ook zegt dat je er een evolutie in ziet naar de verkeerde kant (tenminste, zo begrijp ik het).

Goed dat je het zegt maar er is gelukkig geen negatieve evolutie hoor. Hij doet het eigenlijk erg goed maar een enkele keer (soms) kiest hij er voor om door te lopen. Dat neemt, tot op heden niet toe. Maar ook niet echt af.

Ik oefen ook niet "tot de dood er op volgt" hoor. Het moet zeker leuk zijn, een spel. Ik ken hem ook wel genoeg om te weten wanneer het omslagpunt komt van "moet dat nou echt, ik heb geen zin meer". En ik doe ook andere oefen spelletjes zoals bal zoeken, verstoppertje etc.

workshop over brillliant recall

Die heb ik dus vorige maand gedaan. Misschein ga ik de hele cursus nog eens doen.

Wat leuk zou zijn (denk ik) is oefenen op zo'n renbaan met zo'n "konijn" voor die hardlopers. Iets wat dus echt zo over het veld weg schiet. Ik denk n.l. dat als hij 100 % zou terug komen op een bal een konijn toch weer anders is. Mogelijk de lucht die dat konijn op dat moment afgeeft of whatever.

dat je ergens zo mee wordt doodgegooid dat je niet meer wilt?

Dit lijkt me ook een goede maar zoveel konijn zitten hier dan weer niet.

ik roep juist meteen

Ik denk of meteen of als de grote euforie al wat aan het afnemen is. In dat middenstuk kun je het wel vergeten.

Enfin, is het dan zo, ook bij de mensen met jachthonden ervaring, dat het voor een aantal % ook een zaak van onzekerheid is en maar gewoon billen bij elkaar en hopen op een goede afloop ?

1x is wel genoeg.

Inge O schreef:

alm@ schreef:Ik roep ook nooit meteen maar pas als ik zie dat ze weer enigszins bereikbaar zijn.

ik roep juist meteen, dan zijn ze na een paar meter nog te stoppen - of dat nog lukt als ze verder weg zijn betwijfel ik sterk, heb het nog maar één keer gehad, toen zaten ze er met z'n tweeën achteraan (wat de rush alleen maar groter maakt) en dan duurde het toch een paar minuten.

Dat heb ik in het verleden ook gedaan maar ik was altijd te laat, een haas zie je niet en sprint plotseling weg dus je honden ook. Ben toen gaan oefenen om binnen een aanvaardbare afstand (zeg 100 meter) terug te komen. Biko doet dat vanaf het begin al netjes (is misschien wat minder gedreven en wil ook duidelijk de baas niet uit het oog verliezen) en met Reina lukt dat tegenwoordig ook goed. Deze combinatie jut elkaar ook duidelijk veel minder op gelukkig, met Rock en Reina samen was dat wel anders. Die zag je ook duidelijk samenwerken in de hazenjacht. Mooi om te zien maar dat is weer een ander verhaal.

Inge O schreef:

alm@ schreef:Ik roep ook nooit meteen maar pas als ik zie dat ze weer enigszins bereikbaar zijn.

ik roep juist meteen, dan zijn ze na een paar meter nog te stoppen - of dat nog lukt als ze verder weg zijn betwijfel ik sterk, heb het nog maar één keer gehad, toen zaten ze er met z'n tweeën achteraan (wat de rush alleen maar groter maakt) en dan duurde het toch een paar minuten.

Als ik op tijd ben roep ik wel dat ze niet mag, uiteraard, maar soms loop je gewoon lekker te wandelen en ineens zijn ze weg. op het moment van aanzetten kan ik haar meestal nog wel stoppen maar het moment daarna is het al te laat. Wel lastig hoor..

Wellicht scheelt het ook wat voor hond je hebt, Pom is niet zo snel dus die kan de meeste beesten niet lang bijbenen. Dan is het lolletje al snel over.

Als ik zulke topics lees komen er altijd vragen in mij op over mijn omgang met mijn heidewachtel.
Ik heb nooit getraind met Herman, ik heb geloof ik nog nooit hier geroepen
En ik loop elke dag meerdere uren in natuurgebieden en Herman loopt altijd los. En ja, hij kan goed aangeven waar wild zit en hij heeft ook wel eens succes gehad. Waarom gaat hij dan niet ongecontroleerd jagen.
Als wij aan het wandelen zijn, heb ik altijd kijker en fototoestel mee en daar ben ik ook intensief mee bezig en ja ik houd Herman en de omgeving ook wel in de gaten. Herman houdt mij en zijn balletje en de omgeving in de gaten en meldt mij als hij iets ziet, fietsers, joggers, paarden, koeien noem het maar op, hij doet dat heel subtiel, zitten gaan en met zijn ogen van mij naar zijn object, dan gebaar ik wel wat we gaan doen. Als ik iets zie, laat ik hem ook weten wat te doen, daar komt geen tekst bij kijken. Ik kan aan hem zien, waar de wildwissels zijn en ook is aan hem te zien als er in een bosgedeelte waarschijnlijk jonge reetjes liggen.

De keuze waar te gaan wandelen en waar niet is soms ook wel slim,'s avonds en 's morgens zijn konijnen bijv veel in groepen aktief, overdag is dat veel minder, in de broedperiode kun je weilanden ook beter niet doorlopen.
Ik denk dat ik meer wild zie dan Herman en kan dat ook rustig bekijken en hem erlangs loodsen.

Luistert Herman goed naar commando's, nee, maar hij werkt wel goed samen, hij geeft mij wel eens aanwijzingen, die ik serieus neem en ik geef hem wel eens aanwijzingen. Hij heeft volgens mij wel altijd het gevoel dat we aan het werk zijn samen.

Als ik dan zo'n topic lees denk ik wel eens dat wel trainen best iets toe had kunnen voegen.
Aan de andere kant zou het natuurlijk ook kunnen dat we dan vaker gefrustreerd zouden zijn en elkaar minder goed zouden kennen en begrijpen.

Je hebt hier natuurlijk niks aan, maar het houdt me wel eens bezig.

Soms heb je een hond die je niets hoeft te leren.
Dat kan zijn omdat je elkaar zo goed aanvoelt dat er geen probleem ontstaat.
Of omdat de hond dat gejakker achter een haas minder leuk gaat vinden omdat hij er niet bij kan.
Of omdat hij ontdekt dat baas kwijt (bij ver jakkeren) voor hem erger is en dus belangrijker om bij de baas te blijven.

Ik heb indertijd diverse adviezen gekregen voor het achter hazen aan gaan van Rana (mijn vorige hond).
De een zei. "laat maar gaan ze merkt vanzelf wel dat het niet lukt hem te pakken"
De ander zei ".................."vanaf het begin is een haas taboe"

Beiden spraken uit eigen ervaring.
En dat was veel ervaring.

Rana vond het achter hazen jagen op zich al zo vreselijk leuk dat ze dat dus niet opgaf "omdat ze er niet bij kon komen"
De hond van een vriendin was nog feller, want die was er een keer in geslaag een haas te pakken.
Dus die kon er wel bij komen.

Bij Rana had een haas vanaf het begin taboe moeten zijn.
Juist omdat ze het najagen zo geweldig leuk vond.
Bij een andere hond kan dat weer anders zijn.

Mijn eerste teckel kon ik van een spoor roepen en achter een vluchtend ree wegroepen.
De volgende teckels hadden gewoon geen boodschap aan mij als ze op spoor zaten.
Het zit voor een deel toch ook wel in de individuele hond.
Naar mijn idee.

j.werkman schreef:Als ik zulke topics lees komen er altijd vragen in mij op over mijn omgang met mijn heidewachtel.
Ik heb nooit getraind met Herman, ik heb geloof ik nog nooit hier geroepen
En ik loop elke dag meerdere uren in natuurgebieden en Herman loopt altijd los. En ja, hij kan goed aangeven waar wild zit en hij heeft ook wel eens succes gehad. Waarom gaat hij dan niet ongecontroleerd jagen.
Als wij aan het wandelen zijn, heb ik altijd kijker en fototoestel mee en daar ben ik ook intensief mee bezig en ja ik houd Herman en de omgeving ook wel in de gaten. Herman houdt mij en zijn balletje en de omgeving in de gaten en meldt mij als hij iets ziet, fietsers, joggers, paarden, koeien noem het maar op, hij doet dat heel subtiel, zitten gaan en met zijn ogen van mij naar zijn object, dan gebaar ik wel wat we gaan doen. Als ik iets zie, laat ik hem ook weten wat te doen, daar komt geen tekst bij kijken. Ik kan aan hem zien, waar de wildwissels zijn en ook is aan hem te zien als er in een bosgedeelte waarschijnlijk jonge reetjes liggen.

De keuze waar te gaan wandelen en waar niet is soms ook wel slim,'s avonds en 's morgens zijn konijnen bijv veel in groepen aktief, overdag is dat veel minder, in de broedperiode kun je weilanden ook beter niet doorlopen.
Ik denk dat ik meer wild zie dan Herman en kan dat ook rustig bekijken en hem erlangs loodsen.

Luistert Herman goed naar commando's, nee, maar hij werkt wel goed samen, hij geeft mij wel eens aanwijzingen, die ik serieus neem en ik geef hem wel eens aanwijzingen. Hij heeft volgens mij wel altijd het gevoel dat we aan het werk zijn samen.

Als ik dan zo'n topic lees denk ik wel eens dat wel trainen best iets toe had kunnen voegen.
Aan de andere kant zou het natuurlijk ook kunnen dat we dan vaker gefrustreerd zouden zijn en elkaar minder goed zouden kennen en begrijpen.

Je hebt hier natuurlijk niks aan, maar het houdt me wel eens bezig.

Het klinkt toch allemaal prima.
Je zult het tijdens je wandelingen ook wel eens ervaren dat het middels trainen ook niet altijd van een leien dakje gaat: hinderlijk blaffen, fluitconcerten, een riedel aan commando's, gevolgd door verwensingen.

Als ik zulke topics lees komen er altijd vragen in mij op over mijn omgang met mijn heidewachtel.
Ik heb nooit getraind met Herman, ik heb geloof ik nog nooit hier geroepen

Misschien super veel geluk of juist toch dat de omstandigheden waarin Herman kon opgroeien (?) niet zoveel regels behoeven ? Als je ergens de ruimte hebt waar hondje van pup af aan achter je aan kan hobbelen en zonder veel gevaar eens de wijde wereld kan gaan ontdekken dat je al een andere basis hebt ?
Of het is iets persoonlijks ?
Ik weet het niet maar jullie kennen misschien ook wel zo'n figuur die een hondje neemt en er ahw amper naar omkijkt (opvoedkundig gezien) en zo'n beestje wijkt niet van de zijde van zijn baas. Hier b.v. zo'n randfiguur die opeens een loslopend puppy (type klapkaak) achter zich aan had. Nu jaren verder loopt dat beest nog steeds los achter hem aan, ligt los bij de ALDI te wachten etc. etc. en niemand heeft er last van. Ik heb die man nog nooit een woord tegen het beestje horen zeggen. Man loopt b.v. de winkel uit, kijkt niet op of om, hondje sjokt er direct achteraan. Man gaat de winkel in, zegt niets, beestje gaat gewoon liggen wachten.

Misschien toch de aard van het hondje, wijs geboren of zo?
En misschien bestaat er toch iets van de perfecte match. Iets waar anderen jaren over doen maar wat soms bij anderen vanaf dag 1 duidelijk is.

Inge O. Herman loopt op en langs de paden en ja, ik lees nooit bordjes. Hij loopt ook niet door weilanden, wel langs beken en sloten en paden door weilanden. Baasje daarentegen wil nog wel eens van het pad gaan om iets nader te bekijken, Herman zit dan op het pad, te wachten op terugkeer onverlaat. Iemand zag hem eens zitten zonder baas, waarna de baas, die onder de struiken lag, ineens weer tevoorschijn kwam. Herman negeerde die persoon ook volkomen en kwam pas in beweging toen we verder liepen.

Of het een perfect match is, sommigen zeggen het, mijn zus zegt alle honden die bij jou komen worden zo. Zelf weet ik het niet
Wat ik wel altijd ervaar is, de beestjes die ik in huis heb, zijn afhankelijk van mij in heel veel dingen. Dat betekent dat ik ze heel goed moet leren kennen in de zin, wat is belangrijk voor hem, wat hij zelf niet kan regelen. En wat zijn voor hem belangrijke grenzen en wat zijn mijn grenzen. Maar dat zijn geen trainingsdingen maar wordt duidelijk in het dagelijkse leven. Wel fijn is dat hij heel goed communiceert, een heel duidelijke lichaamstaal heeft en volgens mij gebruik ik ook heel veel lichaamstaal,gewoon van nature al.

Ja, dat ik mazzel heb is zeker, maar ik onderschat zijn jachtinstinct niet, hij heeft wel eens succes gehad en dat kan zomaar weer gebeuren. De keren dat hij ging, heb ik gefacineerd staan kijken en ook genoten moet ik zeggen. Het is werkelijk een prachtig gezicht en paraat zijn om op het juiste moment zijn blik te vangen om bij mij terug te komen.
Het zijn wilde eenden als het misgaat.

Ja, dat ik mazzel heb is zeker, maar ik onderschat zijn jachtinstinct niet, hij heeft wel eens succes gehad en dat kan zomaar weer gebeuren. De keren dat hij ging, heb ik gefacineerd staan kijken en ook genoten moet ik zeggen. Het is werkelijk een prachtig gezicht en paraat zijn om op het juiste moment zijn blik te vangen om bij mij terug te komen.
Het zijn wilde eenden als het misgaat.

Ja, dus toch ? Maar dat is nu net die situatie waarover ik het heb. Als het misgaat. Maar jij kan dan ook niets anders meer doen dan het laten gebeuren en wachten tot hij eens opkijkt (zijn blik vangen) om hem terug te krijgen. Jij bent dan met Herman in die situatie dat het misschien niet zo vaak mis gaat maar dat heb ik met Ezio ook. Die heeft 1 x samen met een andere hond en 1 x alleen achter een vogel aan lopen jagen. Daar is dus (ook) geen sprake van een jacht-driftige hond, althans hij neemt genoegen met zijn bal.

Standaard loopt hij ook bij mij in de buurt, wacht hij keurig als zijn bal ergens invliegt waar hij niet mag komen, wacht op instructies of komt mij "waarschuwen". Van de week liep hij 20 m voor mij uit, langs een maisveld. Het pad maakt een bocht naar links en daar is hij even uit het zicht. Hij komt echter direct naar mij terug gelopen, zonder dat ik hem riep, heeft zijn bal zelfs laten vallen. Ik loop met hem op, blijkt de gerst geoogst te zijn en het veld helemaal omgeploegd, dus een enorme open vlakte met her en der vogels. Voor het zelfde geld gaat hij voor een vogel maar hij kiest er dan niet voor.

In dat opzicht heb ik best een groot vertrouwen in hem. Maar ik ben geïnteresseerd in dat moment "als het mis gaat" en hoe de situatie dan weer onder controle te krijgen. Daar zijn mijn oefeningen op gericht, hem leren een jagende actie af te breken.