Het HondenForum

Sinds ruim een maand heb ik een pupje erbij, een chihuahuateefje van ondertussen bijna 14 weken, Sidhe. Ik heb al redelijk wat volwassen honden gehad, herplaatsers, ook honden die nog opgevoed en gesocialiseerd moesten worden, maar dit is mijn eerste pup.

Het is een supervrolijk speels en braaf hondje wat al best goed reageert op verschillende basiscommando's en al goed meeloopt.... tot de angst/onzekerheid haar parten gaat spelen.

Sidhe heeft vanwege haar leeftijd en formaat natuurlijk behoorlijk wat aantrek van vreemde mensen en ze laat zich gewillig door anderen knuffelen, aaien en zelfs optillen, zonder ook maar een spoortje angst. En dan komen we op puppycursus en maakt ze bijna salto mortales om zich bij het oproepen op afstand niet door de cursusleider vast te laten houden. Idem voor de showtraining, opstellen voor de 'keurmeester' is tot daar aan toe, maar betasten en tandjes kijken, hell no! Ik dacht dat het aan de handeling lag maar vandaag op het strand wat willekeurige vreemden gevraagd of ze even haar tandjes wilden kijken om te oefenen, no problem at all.

Het tweede probleem waar we tegenaan lopen is andere honden. Sidhe is niet bang van andere honden, groot of klein, zolang ze haar negeren. Ze heeft zelfs gespeeld met de 1 jaar oude wawa van mijn neefje en speelde daar na een tijdje de baas over! Mijn andere hond, toch een grote beer, negeert haar en dat gaat prima samen. Honden die haar enthousiast komen begroeten zijn eng. Dodelijk eng dus. (staart tussen de billen en achter mijn benen, evt. vluchten of grommen)
In het bos of op straat verder niet echt een groot issue, ze gaat erlangs, zij het soms in een flinke draf of echt vluchten, maar eenmaal erlangs gelopen is het goed en is haar aandacht terug bij mij.
Bij de puppycursus is het wel een probleem, want ze let helemaal niet meer op me, is alleen maar bezig met kijken waar alle honden zijn. En ik sta daar voor piet snot 'lig' te zeggen, want no way dat ze nog iets doet. Ze is zo gespannen dat ze geen snoepje meer aanpakt.

Ik probeer nu haar angstreacties te negeren en gewoon door te lopen of ik gekke henkie ben, maar ik heb niet het idee dat ze kalmeert en beter socialiseert. Eigenlijk integendeel, vandaag bij de puppycursus nog een middelmaat pup die achter zijn apport aanging en zo over haar heen liep, ik kon dat baasje wel wat doen! (ik was ook bezig met apporteren maar waar ze thuis en buiten al netjes apporteert ziet ze nu haar balletje soms niet eens rollen... ik ben nog een beetje pissed off omdat ik bang ben dat nu in een keer het hele apporteren verprutst is, ik hoop dat ik overdrijf )
Maar aan de ene kant kan ik dat baasje wel villen, aan de andere kant irriteer ik me diep van binnen ook wel waarom het zo'n flauwe truus is, die andere pups zijn lekker aan het spelen en rollebollen en zij is zo'n typisch nuffig schoothondje op dat moment.

Nou ja, ik vraag me dus af welke rol ik erin kan spelen om haar wat stoerder te maken.

Niemand die me wat op weg kan helpen hoe ik het beste met mijn pup omga als ze bang wordt en wat ik evt. kan oefenen met haar om haar op een positieve manier wat sociaal weerbaarder te maken?

Helaas heb ik daar geen echt goede tips voor je.
Heeft die leiding van de hondenschool geen tips?
Als Rasta ergens bang voor is, bijvoorbeeld toen dat réuze enge board aan de lantaarnpaal, dan laat ik hem er gewoon zo dicht mogelijk bij en wachten tot hij ontspant en dan stukje verder, wachten tot ie ontspant enz.
Maar ja dat helpt dus jou niks met bijvoorbeeld langs denderende honden.
en als je haar dan eens tussen je benen laat staan en haar zo steun biedt, de andere honden wegsturen, zo geef je aan dat het bij vrouwtje veilig is.
Ik hoop dat je er wat aan hebt en anders nog betere tips krijgt.
Verder, ach het is nog maar een krummeltje hé, ze moet nog van alles ontdekken

Hoe was ze in het nest? En hoe reageerde ze op socialisatie dingen vd fokker. Neen aan omdat ze tot 10 weken gebleven is dat er wel het een en ander mee gedaan is.

Ptje schreef:Helaas heb ik daar geen echt goede tips voor je.
Heeft die leiding van de hondenschool geen tips?
Als Rasta ergens bang voor is, bijvoorbeeld toen dat réuze enge board aan de lantaarnpaal, dan laat ik hem er gewoon zo dicht mogelijk bij en wachten tot hij ontspant en dan stukje verder, wachten tot ie ontspant enz.
Maar ja dat helpt dus jou niks met bijvoorbeeld langs denderende honden.
en als je haar dan eens tussen je benen laat staan en haar zo steun biedt, de andere honden wegsturen, zo geef je aan dat het bij vrouwtje veilig is.
Ik hoop dat je er wat aan hebt en anders nog betere tips krijgt.
Verder, ach het is nog maar een krummeltje hé, ze moet nog van alles ontdekken

Ik vind het wel een goede tip om steun te geven. Ik doe het ook wel eens bij Mika, ik ga dan op mijn hurken zitten, Mika zit tussen mijn benen dicht tegen me aan. Zo kan ze de situatie even bekijken en eventueel naar de honden toelopen als ze zich veilig genoeg voelt. Zelfs Gol komt even tussen mijn benen staan als ze een situatie zat is.
Mika is ook erg angstig, zij reageert beter aan de lijn wanneer we honden tegen komen. Het lijkt alsof ze via de lijn steun van mij ervaart. Los kan ze net zoals Sidhe reageren, vluchten, blaffen, grommen.
Ik ben wel benieuwd wat er mis is met de cursusleider/ keurmeester dat Sidhe zo bang voor ze is. Het kan ook aan de omgeving liggen, misschien eens kijken of een medecursist o.i.d. wel mag kijken/ betasten.

Ik zou waar mogelijk haar op veilige afstand rustig laten kijken, bijvoorbeeld als het gaat om andere honden en de puppytraining. Dus wat verder van de rest af gaan staan en haar flink belonen voor aandacht voor jou. Ik kan me goed voorstellen dat een groepje honden voor jouw erg kleine hondje nogal overweldigend is.

Wat betreft het vasthouden en betasten door vreemden: het kan natuurlijk aan de persoon zelf of de benadering liggen dat ze deze mensen eng vindt in tegenstelling tot andere mensen, of omdat ze zich in de omgeving sowieso al niet op haar gemak voelt. Je kunt daarmee op ringtraining natuurlijk gewoon rustig oefenen, bijvoorbeeld door de keurmeester niet meteen haar te laten betasten, maar alleen een voertje en een aai te geven en pas verder te gaan als ze daar ontspannen bij is.

Ik zou in ieder geval proberen niet te veel druk te zetten en op een veilige manier met kleine stapjes laten zien dat het allemaal niet zo eng is.

Ik denk dat je je pup heel erg aan het overvragen bent. Je negeert haar, er wordt even over haar heen gerend en je spreekt over je pup alsof het een hele kleine chihuahua is? Klopt dat? En wat verwacht je dan precies van die pup?

Een hondje met pootjes waarin botjes zitten zo dun als een potlood zou gek zijn om zich tussen vreemde honden te begeven. Chihuahua's staan ook nog eens bekend om hun terughoudende karakter naar wat vreemd is. Ik begrijp dus niet helemaal wat je van die hond wil? Je zegt dat je baalt van het feit dat je nuffige schoothondje zich gedraagt zoals ze gefokt is. Want wat denk je dat chihuahua's precies voor rashonden zijn? Nuffige schoothondjes dus die erg eenkennig zijn, uitermate kwetsbaar en dus TERECHT extreem terughoudend naar vreemd. Ze waken ook nog eens heel erg en dat is ook hoe ze gefokt worden en zijn. Ze horen eenkennig te zijn.

Ik zou dus 10 stappen terug doen en je hondje veel en veel minder gedwongen gaan socialiseren. Zoek hele geschikte maatjes op, leer mensen dat ze haar met rust moeten laten en laat het diertje in zijn waarde. Dan zal het vanzelf opbloeien. Gedwongen socialiseren en negeren bij angst gaat echt niet werken. Ik heb ook een pup gehad die niks van vreemd en zeker niks van vreemde honden moest weten. Die hond groeide op en werd alsnog best prima sociaal. Ik heb nooit afgedwongen of gepushed. Dan loop je nl over je hondje heen en daar schiet het dus echt heel weinig mee op.

Ik ben geen heel ervaren hondenbezitter en van chihuahua's heb ik al helemaal geen verstand. Maar het ras dat ik heb (Lagotto) kan ook vrij onzeker reageren dus met onzekerheid heb ik wel wat ervaring. Inderdaad geen druk zetten. Meestal werkt steun geven erg goed, soms negeren en doen of iets heel normaal is. En heel af en toe is er een situatie (bijv. met bepaalde honden) waar ik haar uit haal maar die situaties komen ook steeds minder voor. Het enige wat écht niet is gelukt is de fietskar, dat heb ik opgegeven. Vuurwerk is eng maar het is voor haar draaglijk zolang ze bij me mag zijn. De DA is ook eng maar dat moet nu eenmaal, ik hou haar dan stevig vast (anders springt ze zo van de behandeltafel af) en hoewel ze doodsbang is, laat ze het toch toe en ze gaat niet bijten of zo. Door zelf rustig te blijven, kweek je vertrouwen. Denk dat het daarom draait.

Bedankt voor de tips!

Ze gaat zelf idd ook al gemakkelijk tussen/achter mijn benen staan, dus dat is wel iets waar ik wat mee kan.
Ik zal ook de honden wat voor haar afblocken voortaan, daarmee bevestig ik niet dat een andere hond iets is om bang voor te zijn?
Ik ben er zelf wat onzeker over, omdat ze vorige keer op de cursus naar een hond die toenadering zocht begon te grommen. Toen zeiden mensen die stonden te kijken dat ZIJ dat echt niet zouden laten gebeuren (maw ik had het grommen moeten afstraffen). Ik had dat niet gedaan omdat ik het juist als een 'veilige waarschuwing' zag, ik bedoel, ze had ook kunnen bijten en ze bouwde netjes op van afwerende houding naar grommen. Nu had ik het gevoel dat ik het verkeerd had gedaan. Hoe kijken jullie daar tegenaan?

Ze was in het nest een gemiddelde pup, heel lief en open, niet bang maar ook niet superbrutaal.

Gollum dat is een goede, ik zal een andere cursist eens vragen om te helpen. >Dan kan ik omgeving of persoon filteren.
Ook de tips van DeDiana ga ik zeker meenemen!

Laeken, ik ken chihuahua's eerlijk gezegd niet zo als angstige en terughoudende hondjes, integendeel. Meestal juist grote honden met een fel karakter die in een klein lijfje zitten en dat zelf niet eens zo beseffen.
Sidhe is ook geen angstig hondje naar mensen, alleen blijkbaar bij mensen die er professioneel mee bezig gaan. Ofzo. Wat het is moet ik nog achter komen. En dat zou ik graag ombuigen, omdat het praktisch gewoon niet leuk voor haar is, op cursus moet ze wel eens door anderen vast gehouden en op shows treft ze het natuurlijk ook straks.
Naar honden is ze wel terughoudend maar ik vind haar daar helemaal niet typisch chi in.

Op het gebied van negeren: ik heb dat zo geleerd omdat ik haar anders zou versterken in haar angst. Wat is jullie visie daar op?

Sidhe schreef:Op het gebied van negeren: ik heb dat zo geleerd omdat ik haar anders zou versterken in haar angst. Wat is jullie visie daar op?

Dat ligt heel erg aan de hond en om wat voor angst het gaat.
Mijn ervaring tot nu toe is dat negeren bijna nooit werkt

Meestal ga ik samen met de hond rustig hetgeen bekijken wat eng is, in het tempo dat de hond aankan zonder druk. Dus rustig verkleinen van de afstand. Soms is het dan in een minuutje bekeken, soms zijn er meerdere sessies nodig. Ik zeg dan weinig, blijf zelf vooral rustig en héél geduldig en moedig de hond ook niet aan, omdat sommige honden dat ook al als druk ervaren. Ik probeer dus de nieuwsgierigheid van de hond de overhand te laten krijgen op de angst.
Soms lach ik er ook om, zeg: 'Doe niet zo gek joh, het is maar een tas die over de grond waait!' en gaan we samen even bij die 'enge' tas kijken. Dit doe meer bij angst die voortkomt uit ergens van schrikken.
In andere situaties pas ik counter conditioning toe (als de prikkel goed te isoleren is) en dat werkt vaak erg goed en vrij snel.
Bij mijn opvangers die bang waren voor mensen en andere honden hielp het wel heel goed als die mensen en honden hén negeerden Dat vraag ik mensen dus ook om te doen. Zeker niet de hond proberen te lokken of de armen uitsteken naar de hond.
Bij panische angst (zoals Mila's angst voor vuurwerk) geef ik steun: ze wil dan graag heel dicht tegen mij aan kruipen of op mijn schoot zitten, en dat mag ze dan ook. Ik houd haar dan gewoon rustig vast en dat kalmeert haar ook wel wat. Als ik haar op zo'n moment negeer, dan gaat ze echt flippen.

In jouw geval zou ik denk ik de angst niet negeren: eigenlijk laat je daarmee je hondje juist aan haar lot over. Zij is nog erg jong en ook nog eens erg kwetsbaar omdat ze zo klein is, dus haar angst is niet bepaald irreëel. Haar veel positieve ervaringen op laten doen en leren bij jou te komen in plaats van weg te rennen als ze een andere hond eng vindt (vluchtgedrag kan een trigger zijn) lijkt me dan een betere optie. Gewoon rustig contact laten maken met heel kalme, sociale honden van allerlei grootte en met vreemde mensen die ze eng vindt, het contact op haar tempo en initiatief laten plaatsvinden.

Sidhe schreef:Ze gaat zelf idd ook al gemakkelijk tussen/achter mijn benen staan, dus dat is wel iets waar ik wat mee kan.
Ik zal ook de honden wat voor haar afblocken voortaan, daarmee bevestig ik niet dat een andere hond iets is om bang voor te zijn?
Ik ben er zelf wat onzeker over, omdat ze vorige keer op de cursus naar een hond die toenadering zocht begon te grommen. Toen zeiden mensen die stonden te kijken dat ZIJ dat echt niet zouden laten gebeuren (maw ik had het grommen moeten afstraffen). Ik had dat niet gedaan omdat ik het juist als een 'veilige waarschuwing' zag, ik bedoel, ze had ook kunnen bijten en ze bouwde netjes op van afwerende houding naar grommen. Nu had ik het gevoel dat ik het verkeerd had gedaan. Hoe kijken jullie daar tegenaan?

Door een hond te blokken die ze eng vindt, laat je alleen maar zien dat jij ervoor zorgt dat haar niets zal overkomen en dat ze op jou kan vertrouwen.
Een hond die rustig aan komt lopen en die kalm en sociaal is, hoef je niet te blokken dus. Maar als zij dan toch gromt, en het dus eng vindt, zou ik rustig weglopen (dus haar angst wel serieus nemen, en de volgende keer een stapje terug doen, bijvoorbeeld in de vorm van een iets kleiner hondje). Op den duur gaat je hondje zo ook steeds meer vertrouwen op jouw oordeel: baasje vindt dit oké, dus dan zal het wel goed zijn.
Ik zou het grommen nooit afstraffen. Een hond mag van mij zeker laten weten dat hij zich ergens niet prettig bij voelt, en grommen is gewoon normale hondentaal.

Bedankt voor je fijne onderbouwingen Klinkt inderdaad logisch.
Zou ik beter ook even een pauze inlassen met de puppycursus dan? (ik moet zeggen dat ik ze wel dichtbij vind komen zelf, het viel me heel erg op dat ik met de Berner bij de A'tjes een meter of 5 afstand moest houden en een uurtje later met de pup een slalom tussen de pups moest maken waarbij we net tussen een andere pup en het hek door konden wringen... nou deed Sidhe het prima en liep braaf met me mee ( (later bij de slalom viel er een pup uit naar haar in open vlakte en dat was veel enger) maar ik snapte de logica niet zo waarom de pups zo dichtbij moeten en de volwassen honden afstand moeten houden)

Sidhe schreef:Bedankt voor je fijne onderbouwingen Klinkt inderdaad logisch.
Zou ik beter ook even een pauze inlassen met de puppycursus dan? (ik moet zeggen dat ik ze wel dichtbij vind komen zelf, het viel me heel erg op dat ik met de Berner bij de A'tjes een meter of 5 afstand moest houden en een uurtje later met de pup een slalom tussen de pups moest maken waarbij we net tussen een andere pup en het hek door konden wringen... nou deed Sidhe het prima en liep braaf met me mee ( (later bij de slalom viel er een pup uit naar haar in open vlakte en dat was veel enger) maar ik snapte de logica niet zo waarom de pups zo dichtbij moeten en de volwassen honden afstand moeten houden)

Ik zou zelf juist wél kiezen voor puppycursus om je hondje te laten wennen aan andere honden om zich heen waar ze verder niets mee hoeft (en natuurlijk om samen lekke bezig te zijn en een band op te bouwen). Ik zou even overleggen met de instructeur en aangeven dat je graag wat meer afstand wilt nemen als je merkt dat het voor jouw hondje even te veel wordt. Daar kunnen zulk soort oefeningen heel gemakkelijk op aangepast worden (dan gaat iedereen gewoon wat verder uit elkaar staan als jij moet passeren bijvoorbeeld, zodat je zelf de afstand kunt bepalen waarop het voor jouw pup nog ontspannen is).

Voor een chihuahua is bijna iedereen erg groot en eng, puur door hun grootte. En als zo'n instructeur het hondje ook nog vasthoudt aan het halsbandje voor komen op bevel is het natuurlijk helemaal griezelig. Dat kan ook voor pups van een groot ras gelden. Een oplossing kan zijn om iemand mee te nemen naar de puppytraining die ze wel vertrouwd en waarbij ze het niet eng vindt om vastgehouden te worden. Of de instructeur het riempje te laten vasthouden en niet aan het halsbandje.
Met veel steun geven, zoals hier boven al aangegeven is, zie je dat het karakter na verloop van tijd de overhand krijgt en dat de angst grotendeels verdwijnt (behalve daar waar het nuttig is - angst heeft ook nut!). Succes!