Katten fixatie
Geplaatst: 15 sep 2014 18:36
Ik heb een mechelaar-teefje in de herplaatsing. Ik ben haar gastgezin op dit moment. Omdat ze niet met katten kan de haar eigenaar ook katten heeft, en nu zelfs kittens. En in een woonwijk woont, terwijl ik op een boerderij woon. Ze is hier nu drie week, ze is tien maand oud.
Ik heb ook katten, en dat gaat redelijk. In mijn aanwezigheid weet de dame wel beter ondertussen. Ik heb hard getraind met haar op het accepteren van de katten. Dit door haar aangelijnd te hebben in huis, en haar te laten kijken. Kijken is goed, alle actie die daar op volgt wordt "bestraft"door terugzetten op haar plek.
Ik heb deze manier gekozen omdat ze compleet in haar fixatie zit. Er is geen contact te krijgen, er valt niets af te leiden, niets te straffen, niets te belonen. De adrenaline heeft haar op zo'n moment zo in zijn greep dat ze compleet van de wereld is.
Op het moment dat haar lichaam de adrenaline-golf niet langer in stand kan houden (opwinding kan niet eeuwig duren) en ze oogcontact zoekt wordt ze beloond met iets heel lekkers.
Binnen:
Bij het zien van een kat verstard ze, er wordt niet meer gehijgd, puntje van de tong uit de (gesloten) bek. Trillen van de adrenaline. Compleet onbereikbaar, maar niet agressief bij fysieke correctie (het terugzetten op de plaats)
Dit wordt dus beter, ik heb een ontzettend bijdehante kat, die het werkelijk niet boeit, en rustig op schoot komt liggen terwijl Lay naast me ligt. En dan kan ze zich "beheersen". Op een gegeven moment gaat ze smakken en gapen en een seconde wegkijken, en dat beloon ik dan dus. Wel kan ze een poosje later weer in een "episode" schieten.
Buiten:
Ze kan de katten nu negeren als ze mijn oog op haar voelt. Ze kan buiten in de tuin spelen, terwijl de katten op het tuinmeubilair slapen. Maar als ze er eentje om een hoekje treft, of ergens in de bosjes, dan gaat ze door het lint, en ik denk dat ze een kat zou durven doden.
Bij het naar buiten gaan zit ze aan de lijn (er kunnen katten in de gang zitten) en weet ze precies hoe het moet. Zitten en wachten voor de deur, en dan zonder geloer door naar het voorhek, waar ze na netjes zitten los mag mee de tuin uit. Omgekeerd hetzelfde bij het naar binnen gaan. Ze wil het heel graag goed doen.
Ik zie dus wel verbetering. Maar ik weet nu even niet zo goed wat ik mag verwachten.
Gaat dit gedrag ooit helemaal slijten? Of blijft ze een risico met katten?
Ik heb nog nooit een hond gehad/begeleidt die zó op katten gefixeerd is.
Überhaupt heb ik geen ervaring met deze extreme mate van fixatie. Zou het probleem zich kunnen verleggen? Het zoeken van een andere uitlaatklep als ik haar zoals nu dwing geen katten meer te fixeren? Ze krijgt uiteraard genoeg uitdaging aangeboden.
Iemand meer ervaring? Of misschien een andere aanpak die heel goed gewerkt heeft? Nu sta ik achter de aanpak die ik nu gebruik, maar twee weten meer dan een, nietwaar?
Het speelt een beetje in mijn hoofd haar te houden, al zijn daar ook wel wat (andere) tegens aan verbonden. Maar buiten de katten om is het werkelijk de meest fantastische hond. Maar goed, niet alleen ik hoef blij te zijn, zij moet ook zo fijn mogelijk leven.
En er is vast iemand zonder katten die haar net zo geweldig vind als ik. Alleen daar, als er geen katten zijn om te fixeren, wat gebeurt er dan met dit gedrag? Wie heeft ervaring/ideeën?
Ik heb ook katten, en dat gaat redelijk. In mijn aanwezigheid weet de dame wel beter ondertussen. Ik heb hard getraind met haar op het accepteren van de katten. Dit door haar aangelijnd te hebben in huis, en haar te laten kijken. Kijken is goed, alle actie die daar op volgt wordt "bestraft"door terugzetten op haar plek.
Ik heb deze manier gekozen omdat ze compleet in haar fixatie zit. Er is geen contact te krijgen, er valt niets af te leiden, niets te straffen, niets te belonen. De adrenaline heeft haar op zo'n moment zo in zijn greep dat ze compleet van de wereld is.
Op het moment dat haar lichaam de adrenaline-golf niet langer in stand kan houden (opwinding kan niet eeuwig duren) en ze oogcontact zoekt wordt ze beloond met iets heel lekkers.
Binnen:
Bij het zien van een kat verstard ze, er wordt niet meer gehijgd, puntje van de tong uit de (gesloten) bek. Trillen van de adrenaline. Compleet onbereikbaar, maar niet agressief bij fysieke correctie (het terugzetten op de plaats)
Dit wordt dus beter, ik heb een ontzettend bijdehante kat, die het werkelijk niet boeit, en rustig op schoot komt liggen terwijl Lay naast me ligt. En dan kan ze zich "beheersen". Op een gegeven moment gaat ze smakken en gapen en een seconde wegkijken, en dat beloon ik dan dus. Wel kan ze een poosje later weer in een "episode" schieten.
Buiten:
Ze kan de katten nu negeren als ze mijn oog op haar voelt. Ze kan buiten in de tuin spelen, terwijl de katten op het tuinmeubilair slapen. Maar als ze er eentje om een hoekje treft, of ergens in de bosjes, dan gaat ze door het lint, en ik denk dat ze een kat zou durven doden.
Bij het naar buiten gaan zit ze aan de lijn (er kunnen katten in de gang zitten) en weet ze precies hoe het moet. Zitten en wachten voor de deur, en dan zonder geloer door naar het voorhek, waar ze na netjes zitten los mag mee de tuin uit. Omgekeerd hetzelfde bij het naar binnen gaan. Ze wil het heel graag goed doen.
Ik zie dus wel verbetering. Maar ik weet nu even niet zo goed wat ik mag verwachten.
Gaat dit gedrag ooit helemaal slijten? Of blijft ze een risico met katten?
Ik heb nog nooit een hond gehad/begeleidt die zó op katten gefixeerd is.
Überhaupt heb ik geen ervaring met deze extreme mate van fixatie. Zou het probleem zich kunnen verleggen? Het zoeken van een andere uitlaatklep als ik haar zoals nu dwing geen katten meer te fixeren? Ze krijgt uiteraard genoeg uitdaging aangeboden.
Iemand meer ervaring? Of misschien een andere aanpak die heel goed gewerkt heeft? Nu sta ik achter de aanpak die ik nu gebruik, maar twee weten meer dan een, nietwaar?
Het speelt een beetje in mijn hoofd haar te houden, al zijn daar ook wel wat (andere) tegens aan verbonden. Maar buiten de katten om is het werkelijk de meest fantastische hond. Maar goed, niet alleen ik hoef blij te zijn, zij moet ook zo fijn mogelijk leven.
En er is vast iemand zonder katten die haar net zo geweldig vind als ik. Alleen daar, als er geen katten zijn om te fixeren, wat gebeurt er dan met dit gedrag? Wie heeft ervaring/ideeën?