Het HondenForum

Gijs die blaft soms naar dingen die hij geloof ik niet zo goed begrijpt,
de eerste keer staande voerbak (nu soms nog steeds weer), de hark, grasmaaier
en dan hoeven die dingen helemaal niet te bewegen, gewoon als ze soms ergens staan

Hij gaat blaffen, loop achteruit, weer vooruit, weer blaffen
Als je dan bij hem komt zoekt hij even steun om vervolgens weer met bovenstaande riedel verder te gaan
Hoe kunnen we dit gedrag het beste in goede banen leiden?

Ik probeer het "ding" dan iets makkkelijker te maken, voerbak weer laten zakken tot de grond bijv, of ik haal de prikkel weg, maar dan leert hij het natuurlijk niet echt

Graag tips!

Samen naar het "ding" gaan kijken?
Over het algemeen hadden mijn pups niet veel problemen met nieuwe dingen, maar soms wel even en dan idd ook blaffen.
Dan bekeek ik het object even samen met ze en dan was het ok.

ranetje schreef:Samen naar het "ding" gaan kijken?[knip]Dan bekeek ik het object even samen met ze en dan was het ok.

Yep, zo deed ik dat ook. In die fase heb ik wat containers en sneeuwmannen geaaid

Ja ik loop met mijn hond mee om naar onbekende enge dingen te gaan kijken. Toen ze nog pup was deed ik dat en nu nog steeds.

Het is wel zoals ik veel bij stabij(pups) bij mij in de cursussen zie. Door de koppigheid willen ze niet altijd samen met de baas gaan kijken. Lokken lukt in de regel ook niet. Ergens langzaam met een omweg soms heen gaan, is wel iets wat vaker lukt. Even afleiden kan helpen. Focussen op dat wat vreemd is werkt in mijn ervaring niet zo vaak bij de stabijs.

Figo heeft heel wat sneeuwpoppen/ballen aangeblaft, of een vergeten jas in de speeltuin, een plastic zak die aan de weg stond.
Dan gingen we ( dan was hij aangelijnd ) samen kijken. Geen poeha van maken, maar gewoon laten zien dat het heel zo spannend niet is.
Binnen was de stofzuiger en de dweil iets dat heel spannend was, dat moest aangevallen worden. Dat heb ik geblokt.
Stond op een gegeven moment te dweilen alsof het topsport was. Was het ook, combi van dweilen en soort van moderne karate/beeldende kunst
Heeft niet zo heel lang geduurd. Ja, ik had hem ook op kunnen sluiten in zijn bench, maar dat had niet mijn voorkeur. We gebruiken de bench daar niet voor ( lees: wij. Geen oordeel over een ander ). Wou gewoon duidelijk hebben dat hij dat moest laten.

Soms heb ik dus met geduld laten zien dat het niet eng is, en soms genegeerd en op latere leeftijd gewoon niet geaccepteerd.

Ik vind dat juist leuk, samen kijken.

'O jee, wat hebben we daar nou weer?'

Van de week nog, waren ze hier bomen gesnoeid. Lagen er zomaar ineens een paar dikke afgezaagde stammetjes op de grond tijdens ons avondrondje. Niet dat er dan geblaft wordt (Jet af en toe), maar even stil blijven staan, rustig naderen.

Ach zo heb ik vaak de prullenbak/poepbak in het bos staan aaien......
Elke hond die ik daar ooit naartoe nam was er bang voor.....

Ik zie echt de meest lachwekkende taferelen voor me, heerlijk
de volgende keer ga ik geloof ik ook maar aaien, het klinkt als een effectieve manier!

Ik doe mijn hond altijd even aan de riem en dan gaat ze zo mee kijken, voelt veilig voor d'r Niet direct erop af lopen maar gewoon alsof je toevallig langsloopt, en dan was het altijd direct over

[Sandra] schreef:Ik vind dat juist leuk, samen kijken.

'O jee, wat hebben we daar nou weer?'

Van de week nog, waren ze hier bomen gesnoeid. Lagen er zomaar ineens een paar dikke afgezaagde stammetjes op de grond tijdens ons avondrondje. Niet dat er dan geblaft wordt (Jet af en toe), maar even stil blijven staan, rustig naderen.

Ik ook hoor. Met veel geduld bedoel ik niet als negatief.
Ik ga niet zo snel iets staan aaien ofzo. Maar samen het 'gevaarte' bekijken doen we dan gewoon op ons gemak. Geen gedwing, maar gewoon laten zien dat het niet eng is.
Toen Figo ongeveer een halfjaar was, werd er bij ons voor vanalles omgegooid. Reden veel grote trekkers en sloten werden drooggelegd / omgelegd.
Was ideaal voor ons om dan buiten te gaan lopen en het allemaal op zijn gemakkie op hem in te laten werken en bekijken. Geweldig om te zien, hoe dat geobserveerd werd.

Gaia was nog al een onzeker hondje. Zo moest ongeveer alles aangeblaft worden. Brandkranen, stokken op een rare plaats, water, stokken in het water, spuitbussen (al had dat dan wel een goede reden), lantaarnpalen die licht gaven in het donker, mensen die bang waren in de tram en ik kan nog wel even doorgaan.

Daar waar het kon liet ik het haar meestal zelf even uitzoeken. In het geval van de brandkranen ging ik dan op een bankje er tegenover zitten en laat haar het zelf maar uitzoeken. Net doende of ik een boekje aan het lezen was. Ga zelf maar bepalen of het gevaarlijk is of niet. Soms duurde dat toch wat langer, minuut of vijf, maar meestal had ze vrij vlot door dat het voorwerp totaal niet onder de indruk was of bewoog. Bij stokken in het water leerde ze zelf heel rap dat het ongevaarlijk was, maar naar 'onbekende' brandkranen heeft ze toch een goed jaar naar geblaft. Ook als ik dat ding begon te aaien. Zelf had ik het idee dat als ik er een 'heisa' van maakte dat het ding zo speciaal was ze er sterker op reageerde.

Mensen in de tram die bangig waren aanblaffen werd niet getolereerd. Of je nou bang bent of niet, je hebt je maar te gedragen. Dus dat was een geval heel vlot aanleren onder het bankje te liggen en je kop houden. Dit kon door middel van afleiding zijn, maar als dat niet hielp dan ging ik ergens anders zitten en vermeed dus de situatie. Ook dat hield vrij snel op. Net zoals mensen aanblaffen in het donker. Per ongeluk 'vijf keer per week' een bekende tegenkomen met iets óngelofelijk lekkers, dan wel een bal hielp behoorlijk snel.

De stofzuiger is nog steeds een dilemma. De wereld vergaat als het ding aangaat en hoewel ze dan in dezelfde kamer blijft, wordt de stofzuiger echt niet in haar persoonlijke ruimte getolereerd. Daarnaast heeft ze over de jaren een angst ontwikkeld voor snoeren, die zich met name uit in mijn wat smallere gang. Als de stofzuigersnoer los over de grond ligt en het uiteinde in het stopcontact dan kún je daar dus niet overheen stappen. Neen, ze moet tussen de muur en het loshangende snoer. Anders gaat het dus echt niet. Na maanden en maanden trainen heb ik het maar opgegeven. Het is een tic.

gyanty schreef:Door de koppigheid willen ze niet altijd samen met de baas gaan kijken.

Waarom noem je dat koppigheid?
Stabijs zijn niet het meest stabiele ras en zeker in de pupfase zijn ze snel van hun apropos. Het is geen koppigheid maar onzekerheid waarom ze niet gaan. Ze durven niet.

Je ziet het heel veel bij stabijs inderdaad.
Samen erheen met iets lekkers werkt vaak wel, dwingen dat te doen werkt niet. De meeste stabijs eten erg graag en voor dit soort dingen moet je dus iets superlekkers bij je hebben, dat je alleen voor moeilijke dingen gebruikt. Steeds dichterbij en dan het lekkers steeds dichterbij leggen of geven.
Wil dat niet, dan gewoon negeren (beetje afhankelijk van hoe heftig hij reageert).

Hij is gewoon veels te slim en heeft alles door, dan worden dingen al snel "niet pluis"
Laatst stond er ergens een sarah pop in de tuin, ja dat hoort daar natuurlijk niet, dan is het niet pluis en probeert hij te vluchten
buitenshuis probeert hij eerder te vluchten of loopt hij er met een boog omheen, binnenshuis gaat hij "in de aanval" dwz blaffen enzo

Genoeg tijd geven werkt voor gijs het beste, zoveel mogelijk zelf laten ontdekken en helpen waar nodig

Ach Buster is inmiddels 7 maar dat mensen zomaar hun container s avonds al bij de weg zetten of oud papier


Dat mag niet . Niet dat hij gaat blaffen maar hij ziet echt alle veranderingen en kijkt er naar .

Shib is 10 inmiddels, maar heeft soms nog dat dingen ergens niet horen te staan. Hij staat dan stil, krijgt een hanenkam en gaat laag bromgrommen. Ik vind het wel schattig eigenlijk

Ik laat hem rustig kennismaken met het 'enge object' en als hij als grote held heeft gesnuffeld, is hij een hele brave hond

Tieske heeft het als pup ook heel veel gedaan! Vooral van die stenen leeuwen die mensen aan hun oprit hebben staan was paniek!
Ik heb er geen probleem van gemaakt en er gewoon heen / langs gelopen.
Hij is inmiddels bijna 7 maar hij is laatst aangevallen door een andere hond. Nu ziet hij ook weer overal spoken. Laatst ook weer een hele grote houten uil die hij al minstens 700 keer heeft gezien. Borstelen en grommen.. ik ben naar de uil heen gelopen en heb tieske er aan laten ruiken en toen was het weer goed

Ooooh van die stenen dieren in de tuin ja! Dan zit hij ook echt heel verward te kijken

Misschien kun je er anders eens een kleine beloning opleggen? Balletje of een koekje? Dat hij het met iets leuks associeert?

Ja maar dan moet ik de voortuin van die mensen inlopen en ik leer hem nou juist dat dat niet de bedoeling is
want hij wil bij iedereen de oprit oplopen om te kijken, haha
ik laat hem gewoon kijken en op een gegeven moment lopen we weer verder, voor het weer verder lopen krijgt hij dan wel altijd een beloning

Hahaha ja bij de ranzijn staan die stenen honden op de grond....
Zie daar maar eens fatsoenlijk langs te lopen....

En gister ging Charly grommen naar mn dochtertje, zij lag op mijn schoot diep te snurken na haar eerste dag op de basisschool. Dat geluid hoort niet bij een kind hahahaha

Marjoleine schreef:

gyanty schreef:Door de koppigheid willen ze niet altijd samen met de baas gaan kijken.

Waarom noem je dat koppigheid?
Stabijs zijn niet het meest stabiele ras en zeker in de pupfase zijn ze snel van hun apropos. Het is geen koppigheid maar onzekerheid waarom ze niet gaan. Ze durven niet.

Je ziet het heel veel bij stabijs inderdaad.
Samen erheen met iets lekkers werkt vaak wel, dwingen dat te doen werkt niet. De meeste stabijs eten erg graag en voor dit soort dingen moet je dus iets superlekkers bij je hebben, dat je alleen voor moeilijke dingen gebruikt. Steeds dichterbij en dan het lekkers steeds dichterbij leggen of geven.
Wil dat niet, dan gewoon negeren (beetje afhankelijk van hoe heftig hij reageert).

Tja waarom noem ik het koppigheid? Omdat ze zich in de regel niet laten omkopen zoals ik ze zie. Ook niet met super lekkers. Dus hoe meer jij er ergens op focust hoe meer zij juist de kont in de krib gooien. Terwijl als je gewoon nonchelant een beetje met ze bezig gaat en juist niet focust op wat moet, ze er helemaal niet moeilijk over doen. Leuk met baasjes bezig en er dan zonder pardon ergens bij in de buurt komen waar ze eigenlijk anders niet heen zouden gaan.

Maar ik zie ook veel stabij (en bijna's) die toch in de jongere jaren iets te veel angst hebben in onbekende situaties, waardoor ze dus al vluchten of wegwillen voordat je ook maar iets hebt kunnen doen. Tja en dan werkt lokken sowieso al niet meer. Overigens trekken deze honden later allemaal bij en worden het allemaal stabiele hondjes, maar als pupjes zijn het niet de grootste durfals en zijn het ook niet de meest onderzoekende puppies. Dat maakt ze echt niet minder leuk: intrigerend zou ik ze eerder noemen: je hoeft niet alles cadeau te krijgen