Het HondenForum

Laatste ronde, eerste ronde madam wil meestal niet mee. Gisteren begreep ik het, storm, onweer etc. Nu is het rustig buiten, het regent niet en het is gewoon heerlijk weer.
Ik wil weg met de kleine. De dame ligt ergens boven. Roepen. Geen reactie. Nog een keer en nog een keer, nope.
Vriend zegt, als ze niet wil, dan wil ze niet. Maar ondertussen zie ik madam dichtgroeien en ze wordt er soms niet gezelliger op.
Onderwijl roepend, Jol kom nou, "eten?" loop ik naar boven. Ligt ze opgerold op een logeerbed. Ik heb er aan de halsband gepakt en hoppa, naar beneden. Het hielp niet mee dat er een enthousiaste pup haar onder aan de trap stond op te wachten
Aki kappen! Hop, Jol op een kleed in de kamer en niet van plan om mee te gaan.
Lijntje eraan geklikt, en een andere lijn aan de kleine en gaan. Er werd me succes gewenst, maar het viel mee. Ze was het er niet echt mee eens, maar eenmaal op weg kwam er een kwispel, eigen initiatief aan snuffelen etc. maar jemig zeg. We moeten bijna op onze knieën of ze aub mee gaat lopen. En het is dat ik nu doorpakte en haar gewoon van boven haalde en meenam anders had ze morgenochtend pas weer gegaan.
Medisch niets mis, ze is al nagekeken.
Leuk is anders hoor, we doen van alles om haar erbij te betrekken. Maar soms heb ik het even gehad met bepaald gedrag. Ze vond de wandeling overigens wel leuk. En na afloop is ze kluifjes gewend van huis uit, die gingen er met smaak in, en dan vertrekt ze weer naar boven. Maar ik ben blij dat ik haar net wel naar beneden heb getrokken voor een ommetje, maar nogmaals leuk is anders.

Kan je haar dan niet even een plas laten doen en daarna alleen met Aki een rondje gaan lopen? Dat doe ik ook als we de reu van vrienden te logeren hebben. Sterre wil 's avonds ook geen rondje, maar ik wil wel dat ze nog een plas doet. Dus plas en weer naar binnen en dan ga ik met de reu een rondje lopen.

ik weet niet hoe je voert. Maar voeren na of enkel tijdens de wandeling misschien een optie?

Otto heeft ook wel eens zo'n dwarse bui. Dan doe ik eigenlijk hetzelfde wat jij doet, gewoon even doorpakken en eenmaal buiten is er niks meer aan de hand.

Het is ook lastig, Tama van mij wil ook heel vaak niet meer mee.

Soms wil lokken met een brokje nog weleens helpen, en soms moet ik boos worden en als ze dan meegaat dan loopt ze mee te sjokken. En soms blijft ze stil staan.

Lijkt me ook heel lastig...
Had ze dit ook al voordat Aki bij jullie was?

Misschien helpt het als je haar beperkt in het zoeken van afzondering op 'eigen' plekken? Of wat meer van haar vraagt binnenshuis? Of als je buiten iets nuttigs gaat doen met haar voer?

als het probleem alleen de laatste ronde is snap ik het probleem niet. dan gaat ze lekker niet mee... boeien.. afvallen gaat alleen met dat rondje missen niet de mist in. dan voer je gewoon wat minder.

sam doet al jaren geen laatste rondje meer. vindt hij totaal overbodig en 's ochtends staat hij ook niet te springen omdat hij zo nodig moet

M@scha schreef:als het probleem alleen de laatste ronde is snap ik het probleem niet.

Dat ook inderdaad.
Maar ik kreeg de indruk dat ze zich helemaal wat onttrekt aan gezelschap.

Zit ze wel lekker in haar vel en op dr plek bij jullie. Een hond die niet mee wil, alleen maar afgezonderd wil liggen, en waar heel weinig initiatief heeft komt een beetje depri op me over

Jaap* schreef:Misschien helpt het als je haar beperkt in het zoeken van afzondering op 'eigen' plekken? Of wat meer van haar vraagt binnenshuis? Of als je buiten iets nuttigs gaat doen met haar voer?

Ik denk dat Jaap hier een goed punt heeft. Ze klinkt alsof ze gedeprimeerd is. En haar de afzondering dan laten zoeken werkt averechts. Dan wordt het alleen maar erger.
Houd haar in de kamer. Roep haar regelmatig bij je.

Daarnaast zou ik ook dingen met haar alleen ondernemen. Fietsen bijvoorbeeld (je zegt dat ze dichtgroeit). Fysieke inspanning werkt ook op het humeur, dat wordt er beter van. Puur door stofjes die vrijkomen.
En niet zeggen dat ze er geen zin aan heeft. Gewoon doorpakken. Dat kun je best, want het is in het belang van de hond. Je vriend klinkt als een grote schat, maar is volgens mij niet echt een hondenmens. Dus ook al is het 'zijn' hond, neem jij nu maar even de leiding. Zodra hij ziet dat ze er van opknapt, zal hij ook wel inzien dat je gelijk had

Het is een combi van alles denk. Bij mijn vriend lag ze voorheen ook vaak afgezonderd en daar was ze enigs hond. Toen we hierheen verhuisden en ze Bluf wat meer ging velen kwam ze steeds vaker erbij. Het was juist fijn om te zien dat ze zo bijdraaide. Denk toch dat ze meer last heeft van het wegvallen van Bluf en de komst van Aki dan ik dacht.
Aki doet af en toe druk, maar persoonlijk vind ik het nogal meevallen hoe hij doet naar haar toe. Hij probeert af en toe wel toenadering te zoeken maar als ze dan laat merken dat absoluut niet te willen gaat hij zichzelf weer vermaken of komt hij ons vermaken.
Eten is al flink gereduceerd want in de ochtend wilde ze ook al niet meer eten. Nu overigens dat ene hapje dat ik erin leg weer wel, maar dat is echt minimaal. De brokjes die Aki krijgt vind ze dan weer wel geweldig en als ik naar mijn werk ga krijgt ze er een paar. In de middag gaat ze overigens ook lekker mee en dan is het prima.
Nu ligt ze ook gelukkig in de woonkamer te kauwen op een botje. Ze heeft écht gewoon momenten dat er geen land met haar te bezeilen is. En wat ik volgens mij in mijn post ook zei, we proberen juist haar er meer bij te betrekken, roepen haar ook vaak, kroelen etc. maar het blijft lastig als je dan een uur later weer tegen een droeve kop aan zit te kijken omdat ze blijkbaar vindt dat ze niet genoeg aandacht krijgt. Het is een beetje alles of niets bij haar. Want bij een beetje aandacht eist ze weer aandacht, in de zin van een krabbende poot op je hand die je wil dwingen haar te blijven aaien. En dat is nu net iets wat ik niet wil, want dat doet ze niet alleen bij ons maar ook bij anderen die even langs komen.
Wat lekkers is ze voor te paaien dat gaat er altijd wel in. Naast de fiets schijnt ze een drama te zijn, dat is haar ook niet goed aangeleerd dan vliegt ze van links naar rechts, plus dat ze wind en regen en gerommel niet fijn vind. En ons dagritme is in de vroege ochtend lopen, tussen de middag, eind van de middag en in de avond. En dat was altijd al zo voor haar ook daar is dus niets in veranderd. (extra rondje tussen de middag is erbij gekomen)
En ik vind het gewoon lastig, want af en toe ben ik dat gedrag gewoon zat. En, ja daar komt de aap uit de mouw, ook omdat ik op die momenten Bluf dan zo enorm mis. En ik zie een Aki die zijn best doet om maatjes met haar te worden en het liefste wat zij volgens mij wil is alleen zijn met mensen die haar de hele dag knuffelen en betuttelen.
Ze heeft in haar hondenleven gewoon behoorlijk wat meegemaakt, als pup al op straat gezet in een doos met broertjes en zusjes en vanuit het asiel naar haar baasjes gegaan. Daar was het ook niet altijd even stabiel en is ze heel erg op een voetstuk geplaatst. Toen weer een verandering en moest ze ineens met een andere hond en twee katten gaan wonen. En daarna weer verhuisd om na gesetteld te zijn ineens weer geconfronteerd te worden met het wegvallen van Bluf en daarvoor in de plaats komt een jonge reu..
Ik snap het allemaal ook wel, maar soms is het erg lastig om de juiste snaar weer te vinden.

Hoe is ze op straat eigenlijk met andere honden? Waardeert ze contact? Hadden jullie vooraf het idee dat ze het zou waarderen om met een jonge hond te komen wonen, of hebben jullie dit gedaan in de wetenschap dat het voor Jol flink wennen wordt?
Lijkt me lastig hoor, want achteraf zit je natuurlijk te malen of je er wel goed aan hebt gedaan.

Misschien is ze gewoon niet blij met een 2e hond en is ze liever alleen?
Ze heeft enorm moeten wennen aan Bluf en nu Aki weer...

Ik zou haar niet de mogelijkheid geven om boven te gaan slapen, of te afgezonderd. En verder zou ik elke dag even een half uurtje alleen voor haar inplannen

Paisley schreef:Hoe is ze op straat eigenlijk met andere honden? Waardeert ze contact? Hadden jullie vooraf het idee dat ze het zou waarderen om met een jonge hond te komen wonen, of hebben jullie dit gedaan in de wetenschap dat het voor Jol flink wennen wordt?
Lijkt me lastig hoor, want achteraf zit je natuurlijk te malen of je er wel goed aan hebt gedaan.

Paisley je bedoelt het denk goed. Maar het komt wat belerend over.

Jol is een loner, ze hoeft niet veel contact met andere honden. Als er honden op haar af komen is dat prima, ze verstaat de hondentaal heel goed, en ze zal niet uitvallen naar een hond maar is ook niet de mindere, bij wat voor type hond ook. Klein of groot, met andere honden in de omgang is ze heel zeker van zichzelf.

Wij wisten dat ze een jonge hond niet fijn zou vinden, maar geen enkele hond zou ze fijn vinden puur omdat ze graag alle aandacht graag voor zichzelf heeft. Toen zij met haar baasje bij Bluf en destijds reu Finn langskwam bij mij was Finn de reu de stabilisator. Van teef Bluf moest ze niet veel hebben. Finn heb ik toen in moeten laten slapen en een paar maanden daarna kwam zij met baasje bij ons wonen. Dat ging ook niet zonder slag of stoot tussen Bluf en haar.
Toen dat eenmaal goed ging en we in een groter huis allemaal een nieuwe start kregen hebben we besloten om er een pup bij te nemen. In gedachten dat Bluf haar aandacht naar de pup zou gaan, en andersom. En dat heeft helaas niet zo mogen zijn, want Bluf heb ik onverwachts moeten laten inslapen nog voor de pup kwam.
Dat is het in een notendop.

En als ik het zelf zo lees is het allemaal best veel wat er is gebeurd in een vrij korte periode. Het is mij eerlijk gezegd ook niet in de koude kleren gaan zitten.
Maar wel lees ik nu ook dat het me (ons) ook is gelukt om haar stabieler te krijgen met Bluf en gewoon in dit "gezin" waar dus ook nog twee katten rondhobbelen waar ze ook aan heeft moeten wennen. Het heeft gewoon weer wat tijd nodig denk ik, en dan moet ik gewoon diep ademen en tot tien tellen.

Bedankt Heavy. Dat is inderdaad voor mij ook herkenbaar ja. Ik verwacht ook wel dat als Aki straks wat volwassener is dat ze weer meer bijdraait. Het is ook absoluut niet zo dat ik denk dat ze elders beter af is. Ik denk wel dat ze sowieso erg op mijn vriend gesteld is, maar in mij heeft ze enorm veel vertrouwen. Ik ben alleen niet zo van het kroelen als ze dat afdwingt en wat strikter en daar had ze in het begin veel moeite mee, en nu kan ze dat wel accepteren.
Het is deels ook karakter in combi met een rugzakje van wat ze allemaal heeft meegemaakt. Stabijtjes zijn toch wat koppig en op zichzelf vaak?
We komen er wel weer ik had het gisteren gewoon weer even gehad. Puur omdat je alles al probeert om het voor haar leuker te maken, haar ergens bij te betrekken etc.
Het is ook gewoon wat ik gewend ben, jut en jul van mij lagen altijd bij je in de buurt. En mijn vriend vond dat ook zo fijn, maar Jol is gewoon niet zo. Maar continue zelf vertrekken naar een plek waar je alleen bent is gewoon depressief gedrag, ook voor een hond vind ik.

blondie schreef: En als ik het zelf zo lees is het allemaal best veel wat er is gebeurd in een vrij korte periode. Het is mij eerlijk gezegd ook niet in de koude kleren gaan zitten.
Maar wel lees ik nu ook dat het me (ons) ook is gelukt om haar stabieler te krijgen met Bluf en gewoon in dit "gezin" waar dus ook nog twee katten rondhobbelen waar ze ook aan heeft moeten wennen. Het heeft gewoon weer wat tijd nodig denk ik, en dan moet ik gewoon diep ademen en tot tien tellen.

dit dus
het zal met jol altijd wat moeilijker gaan, gewoon omdat ze anders is dan je gewend bent en eigenlijk ook dan je wil, maar ik denk dat je je daar beter bij neer kunt leggen want jol gaat vast niet meer veranderen.

knuffel voor je, want om elke keer zo met je neus op het gemis van je twee kanjers gedrukt te worden is gewoon ronduit k*t.
maar con, laat jol daar niet de dupe van worden, zij kan ook niet helpen dat ze is zoals ze is.

Heavy schreef:Sinds we trouwens een hondensofa hebben waar ze allebei graag op liggen is het weer een gedoe
Jip wil op de sofa dus als Heavy erop ligt komt hij bij mij zielig doen , ik leg stuur hem op zijn kussen en zodra Heavy opstaat vliegt Jip op de sofa

Na een tijdje wil Heavy er gezellig bij komen liggen maar dan gaat Jip er weer af want samen wil hij niet of maar heel kort.
Omdat mijn vriend met Heavy heeft gesport en ik alle lange wandelingen met Jip doe , ik Jip eten geef en hij Heavy is het wel zo dat Jip echt mijn hond is en Heavy zijn hond.

Als ik weg ben ligt Jip voor de deur op mij te wachten en als vriend soms ' savonds weg is dan loopt Heavy te zenuwen

We hebben nu de grote sofa van buiten naar binnen gehaald en hadden de hoop dat Jol nu ook wat meer beneden erbij zou komen liggen op de bank. Komt misschien nog.

Ook herkenbaar trouwens als Aki bij Jol wil gaan liggen dan heeft ze dat liever niet, ook al doet hij het nog zo rustig.

Ze ligt nu overigens heel tevreden op het kussentje beneden te dutten. Misschien was het wel goed dat ik gisterenavond ineens haar gewoon maar meenam. Vriend is vaak van, wil je niet, dan niet, ik ga niet smeken. En gisteren ging ik de avondloop doen.

renee-uk schreef:

blondie schreef: En als ik het zelf zo lees is het allemaal best veel wat er is gebeurd in een vrij korte periode. Het is mij eerlijk gezegd ook niet in de koude kleren gaan zitten.
Maar wel lees ik nu ook dat het me (ons) ook is gelukt om haar stabieler te krijgen met Bluf en gewoon in dit "gezin" waar dus ook nog twee katten rondhobbelen waar ze ook aan heeft moeten wennen. Het heeft gewoon weer wat tijd nodig denk ik, en dan moet ik gewoon diep ademen en tot tien tellen.

dit dus
het zal met jol altijd wat moeilijker gaan, gewoon omdat ze anders is dan je gewend bent en eigenlijk ook dan je wil, maar ik denk dat je je daar beter bij neer kunt leggen want jol gaat vast niet meer veranderen.

knuffel voor je, want om elke keer zo met je neus op het gemis van je twee kanjers gedrukt te worden is gewoon ronduit k*t.
maar con, laat jol daar niet de dupe van worden, zij kan ook niet helpen dat ze is zoals ze is.

Dit is zo goed verwoord door Renée vind ik. Ik heb zelf een jachthond en zo te lezen zijn die echt zo anders dan herdershonden dat ik dacht dat je misschien daarom zo'n moeite met Jol hebt. Ik herken de drammerige trekjes van het aandachtvragen enz. heel erg.

blondie schreef:

Paisley schreef:Hoe is ze op straat eigenlijk met andere honden? Waardeert ze contact? Hadden jullie vooraf het idee dat ze het zou waarderen om met een jonge hond te komen wonen, of hebben jullie dit gedaan in de wetenschap dat het voor Jol flink wennen wordt?
Lijkt me lastig hoor, want achteraf zit je natuurlijk te malen of je er wel goed aan hebt gedaan.

Paisley je bedoelt het denk goed. Maar het komt wat belerend over.

Hoe het over komt mag je helemaal zelf kiezen Ik zit zelf in de fase waarbij ik aan het oriënteren ben voor een tweede hond en ik schiet al haast in de kramp als ik eraan denk hoe het is om er achter te komen dat de nieuwe hond negatief gedrag van mijn huidige hond zou veroorzaken. Het lijkt me gewoon een lastige situatie, dat is alles. Ik moet er niet aan denken om nu keuzes te maken waar ik achteraf een triest hondje aan overhoudt, maar zoals je beschrijft is het sowieso een hondje wat moeite heeft met veranderingen en daar kun je natuurlijk niet altijd de situatie op instellen.

Nadat ik je reacties heb gelezen, ga ik ook met Renée mee, het is wel veel verandering in een vrij korte tijd.

Paisley schreef:

blondie schreef:

Paisley schreef:Hoe is ze op straat eigenlijk met andere honden? Waardeert ze contact? Hadden jullie vooraf het idee dat ze het zou waarderen om met een jonge hond te komen wonen, of hebben jullie dit gedaan in de wetenschap dat het voor Jol flink wennen wordt?
Lijkt me lastig hoor, want achteraf zit je natuurlijk te malen of je er wel goed aan hebt gedaan.

Paisley je bedoelt het denk goed. Maar het komt wat belerend over.

Hoe het over komt mag je helemaal zelf kiezen Ik zit zelf in de fase waarbij ik aan het oriënteren ben voor een tweede hond en ik schiet al haast in de kramp als ik eraan denk hoe het is om er achter te komen dat de nieuwe hond negatief gedrag van mijn huidige hond zou veroorzaken. Het lijkt me gewoon een lastige situatie, dat is alles. Ik moet er niet aan denken om nu keuzes te maken waar ik achteraf een triest hondje aan overhoudt, maar zoals je beschrijft is het sowieso een hondje wat moeite heeft met veranderingen en daar kun je natuurlijk niet altijd de situatie op instellen.

Nu snap ik je vragen wat beter
Je slaat de spijker wel op de kop dat Jol een hondje is die wat moeite met veranderingen heeft, en nee sommige situaties kunnen we weinig aan veranderen die overkomen je gewoon. Het had denk al heel anders gegaan als Bluf er nog wel was geweest. En destijds als Finn er nog was geweest toen zij in huis kwam wonen. Finn gaf op een hondse manier te kennen dat het gedrag van Jol naar Bluf toe niet ok was en hield de dames beiden onder de duim

Sterre schreef:

renee-uk schreef:

blondie schreef: En als ik het zelf zo lees is het allemaal best veel wat er is gebeurd in een vrij korte periode. Het is mij eerlijk gezegd ook niet in de koude kleren gaan zitten.
Maar wel lees ik nu ook dat het me (ons) ook is gelukt om haar stabieler te krijgen met Bluf en gewoon in dit "gezin" waar dus ook nog twee katten rondhobbelen waar ze ook aan heeft moeten wennen. Het heeft gewoon weer wat tijd nodig denk ik, en dan moet ik gewoon diep ademen en tot tien tellen.

dit dus
het zal met jol altijd wat moeilijker gaan, gewoon omdat ze anders is dan je gewend bent en eigenlijk ook dan je wil, maar ik denk dat je je daar beter bij neer kunt leggen want jol gaat vast niet meer veranderen.

knuffel voor je, want om elke keer zo met je neus op het gemis van je twee kanjers gedrukt te worden is gewoon ronduit k*t.
maar con, laat jol daar niet de dupe van worden, zij kan ook niet helpen dat ze is zoals ze is.

Dit is zo goed verwoord door Renée vind ik. Ik heb zelf een jachthond en zo te lezen zijn die echt zo anders dan herdershonden dat ik dacht dat je misschien daarom zo'n moeite met Jol hebt. Ik herken de drammerige trekjes van het aandachtvragen enz. heel erg.

Goed dat je haar quote, ik had haar reactie over het hoofd gezien.
Ja, af en toe komt het missen van erg om de hoek kijken, en als je dan veel moeite doet om haar erbij te betrekken en je ziet zo'n terugval dan laat ik haar even in haar sop gaarkoken. Ze komt dan vanzelf wel weer. Te weinig aandacht eraan schenken is niet goed, teveel ook niet heb ik gemerkt.
En ze is al wel heel veel veranderd, maar wat ik zeg, dat terugvallen vind ik dan heel moeilijk om te zien, we waren juist zo een eind op weg.
Overigens was ze gisteren weer de hele avond bij ons in de kamer, en nu zijn we ook lekker even weggeweest en ligt ze te knagen op de kauwstaaf hier.
Het gaat langzaam aan weer beter, en ik weet dat zij ook gevormd is door haar verleden. Haar pluspunten zijn weer dat ze heel duidelijk is naar andere vreemde honden zonder écht ruzie te maken, dat voorbeeld krijgt Aki ook mee buiten en dat vind ik o.a. heel fijn aan Jol. Ik zie haar geenszins als een hond die ik liever niet erbij wil hebben hoor heb er veel tijd in gestoken om haar mij te leren kennen, en andersom. Ik leer haar ook wel kennen, maar dat betekend niet dat ik alles wat zij normaal vind voor zoete koek aan moet nemen. Heb ik destijds bij Finn en Bluf ook niet altijd geaccepteerd

Jol speelt alleen als ze loops is. Deed ze met Bluf ook en buiten speelt ze ook niet met andere honden. Ze maakt kennis, maar overgaan tot spel doet ze niet, maar goed dat deden mijn andere twee ook niet.
En ze mag op de bank nu, we hebben de loungebank van buiten naar binnen gehaald maar ze taalt er even niet naar. Ze is gewoon een hondje die haar momenten zo heeft. Vorig weekend waren we in Zeeland en daar lag ze ineens op de bank tegen me aan en Aki lag daar weer naast op de bank. Waren we allemaal weer in harmonie daar.
En die kleine is helemaal niet zo opdringerig hoor, sporadisch daagt hij haar eens uit, maar ze heeft er gewoon geen zin in. En dan denkt hij "ok, dan niet" en gaat zelf weer elders zich vermaken.
Hij lijkt er ook wat stoïcijns in geworden. Leven met een andere hond, maar toch ook weer niet dat is het een beetje. Hij heeft meer interactie met de katten.

Kruising stabij toch?
Die zijn vaak wat autistisch met andere honden. Ik herken het wel.
Het went wel, laat haar maar en geef wat aparte aandacht.
En de hemel in prijzen als ze wel reageert.

Dan moet ze nog 2 jaar wachten

renee-uk schreef:

blondie schreef: En als ik het zelf zo lees is het allemaal best veel wat er is gebeurd in een vrij korte periode. Het is mij eerlijk gezegd ook niet in de koude kleren gaan zitten.
Maar wel lees ik nu ook dat het me (ons) ook is gelukt om haar stabieler te krijgen met Bluf en gewoon in dit "gezin" waar dus ook nog twee katten rondhobbelen waar ze ook aan heeft moeten wennen. Het heeft gewoon weer wat tijd nodig denk ik, en dan moet ik gewoon diep ademen en tot tien tellen.

dit dus
het zal met jol altijd wat moeilijker gaan, gewoon omdat ze anders is dan je gewend bent en eigenlijk ook dan je wil, maar ik denk dat je je daar beter bij neer kunt leggen want jol gaat vast niet meer veranderen.

knuffel voor je, want om elke keer zo met je neus op het gemis van je twee kanjers gedrukt te worden is gewoon ronduit k*t.
maar con, laat jol daar niet de dupe van worden, zij kan ook niet helpen dat ze is zoals ze is.

Ze kan het idd niet helpen dat ze is zoals ze is.

En als je je best gaat doen om haar ergens bij te betrekken werkt het ook niet, want dan maak je er zelf al een punt van.
Laat het geen punt worden blondie.
Zoals je zelf al aangeeft, jij beslist dat er op de avondwandeling nog een keer geplast wordt en je neemt haar gewoon mee.
Prima.
Geen "discussie" van maken

veranderingen zijn voor veel honden lastig om te verwerken.
Maar gewoon resoluut aangeven wat er nu gaat gebeuren is dan volgens mij het duidelijkste en helpt een hond meer dat iets maar te laten "omdat ze niet wil".

Jol draait wel weer bij, dat heeft ze tot nu toe al vaker gedaan
En van een hondje dat qua karakter niet helemaal bij je past leer je ook weer een hoop

Moet even zeggen dat ik het wel fijn vind dat er niet negatief gereageerd wordt, het komt best klagerig over .

En wat je zegt Ranetje (en Inge O). Even doorpakken op momenten dat ze geen zin heeft om mee te gaan. Gisterenavond lag ze heerlijk op het kussentje in de kamer en toen wilde mijn vriend de honden uitlaten. Staat met Aki al in de keuken en blijft roepen en lokken. Jol was wel opgestaan en stond wat te kwispelen en mij aan te kijken in de woonkamer. Toen heb ik de riem gepakt, omgedaan en de riem in de handen van mijn vriend gedrukt. Zonder woorden, zonder getrek of boos te zijn. En toen huppelde ze ineens gewoon redelijk relaxed met hem mee en hebben ze leuk gewandeld en bij thuiskomst uiteraard een lekker kluifje

Eigenlijk is het net als in het begin besef ik mij nu, ook al vind ze sommige dingen niet helemaal geweldig, haar duidelijkheid geven heeft ze veel meer aan dan dat getrut. En uiteraard wordt ze ook gewoon geknuffeld

Bedankt allemaal voor de reacties en het lezen. Ik denk dat ik het wel weer helder heb .

Komt helemaal niet klagerig over.
Gewoon zoals het is.
Ik herkende er wel wat in