Het HondenForum

Hoi,
Onze lieve Bijou gaat haar derde week in dat ze nu bij ons is.
Het is een lieve hond die rustig op haar kleedje ligt, totdat mijn man begint te praten of gaat verzitten in zijn stoel.
we kunnen haar ook niet verleiden om van haar kleedje af te komen met lekkere hapjes of snoepjes.
Tuurlijk begrijp ik dat 2,3 weken erg kort is maar geeft je soms een moedeloos gevoel dat ze geen vertrouwen meer heeft.
ik kan gelukkig wel bij haar gaan zitten en rustig aanhalen.. ook niet altijd.
Soms hoef je haar maar aan te kijken en je ziet al dat ze in de startblokken staat om weg te lopen.
een mijlpaal was dat ze omhoog kwam van haar kleedje om een stukje peperkoek aan te nemen, maar gelijk toen ze die in haar bek had gauw weer terug naar haar kleedje.
Wandelen met Bijou gaat voor met mij goed en ze komt graag naar de gang om haar tuigje aan te doen.
Zodra mijn man s' avonds met haar wil gaan wandelen moet ik echt in de gang erbij staan wil ze haar tuigje aan laten doen.
Niet dat ze agressief of zo wordt, maar zo verschrikkelijk bang. Loopt dan maar heen en weer in de kamer totdat ik haar naar de gang roep.
Verder slaapt ze heel de dag met een oog open bijna om in de gaten te houden wat mijn man doet.
hoe kunnen we Bijou een duwtje in haar rug geven om toch mijn man ook te vertrouwen.
Ze pakt van hem echt geen snoepjes aan of stukjes peperkoek.

Die drie weken is nog veel en veel te kort om ook maar iets te kunnen zeggen over hoe ze zich zal gaan ontwikkelen.

Het lijkt me in ieder geval heel belangrijk dat je geen "punt" gaat maken van contact met haar door je man.
Ik denk dat ik zelf haar de rust zou gunnen om zelf tot de conclusie te komen dat jullie te vertrouwen zijn en dat ze ook wel eens van haar kleedje af mag
Dus niet nadrukkelijk gaan lokken met snoepjes o.i.d.

Wees betrouwbaar.
Dat betekent rustig en consequent zijn en als ze dat kan oppakken, wat woorden/opdrachten leren.
Niet alles waar ze bang voor is vermijden, maar daar geen aandacht aan schenken.
Zulke angstige honden hebben tijd nodig.
Heel veel tijd.

Een leuk gezicht is het niet.
Maar ferm gaan proberen met lokken, met snoep o.i.d., om die angst te verminderen levert vaak het tegenovergestelde resultaat.

edit: accentje aangebracht

Ik maak er ook geen punt van.. ze heeft tijd nodig, en dat wisten we van te voren.
Het is alleen soms zo frustrerend. Je wil zo graag dat je een blije hond hebt.
Ikzelf ben al erg blij dat als we gaan wandelen haar staartje een beetje omhoog komt.
Ook maakt het me aan het lachen als ze een ander hondje tegen komt. rustig snuffelen en dan toch maar doorlopen en stiekem achteruit kijken
Moet dan wel een rustig type zijn,
want van rondspringende keffers moet ze echt niets hebben.
Opdrachten geven lukt nog niet echt. Als je zit tegen haar zegt wordt ze weer bang.
Als ze gaat zitten om haar tuigje aan te doen krijgt ze een aai en een beloning met een klein kluifje en zeg dan ook tegen haar dat ze mooi is gaan zitten.
Dus hoop zo toch iets aan haar mee te geven dat ze iets goeds doet als ze zo gaat zitten.
voorlopig ligt ze weer met anderhalf oog dicht op haar kleedje.

Ik zou wel heel erg uitkijken dat je haar angst juist niet bevestigd met alle snoepjes. Daarnaast is mijn ervaring dat zo'n angstige hond een stabiele hond nodig heeft om zich aan op te trekken. Dan valt er een hoop winst te behalen. Kun je niet een paar weken, bijvoorbeeld overdag, een stabiele hond in huis nemen van vrienden ofzo?

vertrouwen kun je niet dwingen en dat moet je ook niet proberen.
geef je hondje de tijd om te ontdekken dat jullie te vertrouwen zijn, laat haar dat ook echt op haar eigen tempo doen.
druk werkt averechts bij zulk soort hondjes, geef haar zo min mogelijk commando's: dat tuig kan ook wel om als ze staat en zonder opdrachten leven gaat vast ook heel best op dit moment, nu ze nog zo timide is.

met dit soort angstige honden die het vertrouwen in de mensheid zo totaal kwijt zijn, kun je beter helemaal geen verwachtingen hebben en elk stapje in de goede richting, hoe klein ook, zou je moeten zien als een cadeautje.
ze zal zelf uit moeten vinden dat ze van jullie niks te vrezen heeft en dat bereik je het best door haar op haar eigen tempo te laten ontdekken dat het leven zo slecht nog niet is.

Ik ga helemaal met Ranetje en Renée mee. Vooral dat geen druk leggen.
Verwacht maar helemaal niks van het hondje. Geen commando's geven dus. Wel prijzen als ze uit zichzelf iets doet dat je prettig vindt.
Ik zou ook niet lokken met snoepjes. Daar worden hondjes vaak nog achterdochtiger van.

Wat je wel kunt doen?

Als je langs haar plek loopt achteloos wat snoepjes laten vallen, zonder naar haar te kijken of iets te zeggen.
Dat die hond denkt: "Sjeezus! Het regent snoepjes als die in de buurt is! "
Ik zou haar ook bij jullie laten slapen. Niet op bed, maar op de slaapkamer. Dat werkt écht.
Wat ik soms doe als ik contact wil met een bange of heel achterdochtige hond is er met de rug naartoe gaan zitten, intersanterig doend met wat lekkers. Bij voorkeur iets dat ritselt en/of sterk ruikt. Als de hond wil kijken wat je doet (dat gaat ze vanaf de zijkant doen op een paar meter afstand) draai je weer met de rug naar haar toe. Niet naar haar kijken.
Op gegeven moment wordt élke bange hond dan zo stiknieuwsgierig dat de nieuwsgierigheid de angst overwint.
Op dat moment kijk je even achteloos opzij, met een blik van 'Hé, jij hier?' en legt op even achteloze wijze iets lekkers neer voor haar. Niks zeggen, en niet aaien.
Zo leer je haar dat contact zoeken niet eng is, dat er niks gebeurd dat ze spannend vindt (aaien of praten) maar dat er wél wat lekkers op staat

Mijn vorige hond heeft overigens máánden gegromd als man bij me op de slaapkamer kwam.
Mannen waren slecht nieuws, ze vertrouwde geen enkele man en liet dat heel duidelijk merken.
Dat is ook helemaal goed gekomen.
En met tijd, liefde en heel veel geduld gaat het met jullie hond ook goedkomen. Als je maar geen druk zet en initiatief vanuit háár laat komen.

Misschien je man alleen haar eten laten geven? Dan wel zonder toeters en bellen. Weet niet hoe gek ze op haar eten is. Maar het zou kunnen helpen.

Ga mee met de anderen
Zo min mogelijk vragen, zoveel mogelijk belonen.
Vooral alles wat "per ongeluk" goed gaat.
Geduld is alles wat je nodig hebt.

En ik hoop dat jij en je man dit kunnen accepteren voor zolang nodig is.
Hier moest mijn hond niets van pa weten. Geprobeerd met voer en lekkers haar aandacht en vertrouwen te winnen. Dat werkte averechts omdat een "zit" voor het voertje al eng was voor de hond destijds. We konden er ook niet de vinger op leggen waarom ze nu voor pa zo bang was. Het benadrukken met goede bedoelingen werkte averechts, ook omdat pa maar niet snapte waarom ze nou zo bang voor hem was "kom nou toch, ik doe je toch niets!" Goed bedoeld maar dat werkte ook averechts.
Negeren werkt op bepaalde momenten het best. Laat ze dan zelf maar aftasten en beoordelen of een bepaald persoon ok is of niet. Dat deed mijn hond althans, op een afstand observeren.
Misschien doet jouw hond dat ook. Uiteindelijk gaan ze de persoon interessant vinden, en meelopen om te kijken naar hun gangen, als er dan eens een vreetje komt, dan kan dat een toenadering zijn, zo niet dan niet. Zaak is dan wel dat die persoon niet aandringt. Graag of niet principe.
En het kan behoorlijk frustrerend zijn inderdaad, zeker omdat je niet weet hoe je de angst weg kunt nemen of waar het vandaan komt naar bepaalde personen toe die niets kwaads in de zin hebben.

Afwijkend ja

Als we dat bij Luna hadden gedaan had ze nog in hoekje gezeten, tuurlijk mag je enigszins rekening houden met angst.
Maar gewoon gaan met haar niets aan de hand en hond laten ervaren dat ze vertrouwen kan hebben heeft haar ver gebracht, dit wel in samenspel met stabiele hond.

En ja kost veel tijd vertrouwen ,geduld en liefde om angstige hond beetje (normaal te krijgen) al gaat dat angstige denk ik nooit helemaal weg.
Wij zien nog steeds verbetering en stapjes voorwaarts en dat is geweldig.

Stap voor stap succes

Zo fijn dat we zoveel advies krijgen.
Die snoepjes regen zie ik al helemaal voor me.
boven op slaapkamer slapen zo eventueel kunnen, was het niet dat de trap naar boven te glad voor Bijou zou zijn.
Ligt geen vloerbedekking op dus zo veel te bang zijn dat ze naar beneden valt als ze besluit naar beneden te gaan.
Een ander hond in huis nemen die stabiel is (overdag) zou eventueel wel kunnen. Als de ander niet thuis zou zijn of zo.
En als ze dat goed zouden vinden natuurlijk.
Van de dierenarts kregen we het advies om op een cursus te gaan.
Bijou is nu anderhalf en ze is natuurlijk in haar pubertijd.
Nu vraag ik me af, als je met een bange hond dan op een cursus gaat, welke zou je dan moeten doen,
en worden ze daar dan ook niet gevoerd met snoepjes omdat ze een kunstje leren?

Toen ik nog les gaf was het aanleren van opdrachten inderdaad met koekjes.
Dat is geen probleem en werkt het laten vallen van koekjes in haar buurt om wat minder angstig te worden, niet tegen naar mijn idee.

Maar of het handig is om al op cursus te gaan weet ik niet.
Dat hangt zo af van je hondje.
Als ze nog erg gestresst is van veel honden bij elkaar leert ze daar niets en wordt alleen stresseriger.
Tenzij je een trainster zou hebben die jou daar bij kan assisteren.
En dat gaat vaak wat moeilijker in een groepsles.

Als je al iets wilt zou ik eerst eens zelf rond gaan kijken bij verschillende hondenscholen en dan beginnen met privé les of les samen met een andere hond.
Er zijn hondenscholen die dat doen.
Helaas niet veel.

Op cursus gaan met een hond die doodsbang is.. Ja daar doe je haar vast veel plezier mee. wat een rare DA. Of bedoelde je DA gedragstherapie misschien?

Vriendinnen van mij hebben een tijje geleden en vreselijk bang hondje in huis genomen. Je kon níks met haar, mocht niks ook de andere honden niet. Ze zat op een hoge stoel , schicht om zich heen kijkend en kwam er niet van af.
Ik ben toen langs geweest en ze negeerden haar gewoon en gaven anderen opdracht dat ook te doen. Heeeel langzaam ontdooide ze maar je moest echt wachten tot zij het initiatief nam.. Want 1 verkeerde beweging en je bent terug bij af. Niet aaien, niet voeren uit je hand, als ze al bij je kwam even laten snuffelen, dat was al een hele stap!

Ze hebben mega veel geduld met haar en zijn zo vreselijk goed en leuk met haar bezig. Van haar niet aan kunnen raken tot nu al hele rondes vrolijk met de roedel meelopen, het is prachtig om te zien!
Dagen bezig een tuigje aan te wennen, dagen bezig aan een riempje in de voortuin. Alles stapje voor stapje. Nu is dat misschien wat erger dan jou situatie hoor.

heb je geen deur in je slaapkamer?
rita mag ook niet alleen onze steile rottrap af, maar ik hou de deur van de slaapkamer dicht en dus kan ze er niet in haar eentje uit.
ze moet wachten tot ik haar halsband heb omgedaan en ik haar daaraan mee kan nemen de trap af.
bij je laten slapen is echt een prima manier om je band te versterken.

persoonlijk zou ik helemaal nog niet denken aan een cursus zolang ze echt nog zo bang is.
bange honden nemen niks op, er is in dat hoofd geen plek voor meer dan de angst, dus denk dat op dit moment een cursus weggegooid geld is.
eerst maar eens zorgen dat je haar vertrouwen wint en dat zal echt alleen maar lukken met geduld.
vertrouwen kun je niet dwingen, ze moet dat uit zichzelf geven en totdat ze dat doet kun je het beste heel voorspelbaar zijn en vooral geen druk op haar uitoefenen.
geef haar de mogelijkheid om het op haar eigen tempo te doen, echt dat is zo vreselijk belangrijk.

ranetje schreef:en werkt het laten vallen van koekjes in haar buurt om wat minder angstig te worden, niet tegen naar mijn idee.

Ben ik met je eens.

Maar of het handig is om al op cursus te gaan weet ik niet.
Dat hangt zo af van je hondje.

Als ik het zo lees, zou ik het niet doen. Dikke kans dat ze er nog gestrester van wordt. Als het een hond betrof die gewoon wat gebrek aan zelfvertrouwen had, ging ik helemaal mee met je DA. Die knappen daar vaak van op. Maar een echt bange hond niet. De kans dat ze helemaal dichtklapt omdat zij het als teveel druk ervaart is meer dan levensgroot aanwezig.

ok hier ben ik weer.
volgende vraag,

Bijou blijft dus nog beneden als wij gaan slapen.
Ze hoort me naar beneden komen gaat van haar kleedje en loopt dan "zenuwachtig" heen en weer.
Weet niet zeker of het dan zenuwachtig is. feit is wel dat ze niet naar me toekomt maar meer van mij wegloopt.
Zou ik op dat moment nu wel of niet tegen haar praten?
Ik vind het moeilijk om soms te bepalen of ze nu bang is, en wat dan het beste is om te doen.
Als ze wat heen en weer heeft gelopen, gaat ze toch weer op haar deken liggen en wacht dan rustig tot dat ik vraag of ze mee naar buiten wil.
Als we dan weer thuis komen krijgt ze haar eten.
Ene keer eet ze haar bakje leeg, andere keer kijkt ze ernaar en wacht nog een half uurtje.
ze krijgt altijd rond 9 uur haar eten, na dat we buiten zijn geweest.
Wat wel voor mij opvalt is dat ze soms even wat aansporing moet krijgen om haar eten op te eten.
Meestal dat ik haar een brokje geef, en dat ze dan besluit om heel haar bakje maar leeg te eten.
Ik vind blijf het moeilijk vinden om te zien of ze nu bang is of gewoon timide.

het maakt niet zoveel uit of ze timide is of bang, ze voelt zich in elk geval nog niet thuis.
de aanpak blijft ook hetzelfde: laat haar op haar eigen manier, zonder druk en in haar eigen tempo ontdekken hoe haar leventje nu geworden is.

ik zou toch dat boven slapen in overweging nemen.
honden zijn roedeldieren en die voelen zich in hun eentje een heel stuk minder prettig dan samen met hun roedelgenoten.
dat samenzijn zorgt ervoor dat ze zich veilig voelen en dat is wat je zou moeten willen bereiken met je hond.
pas als ze zich echt veilig voelt bij jullie zal ze uit haar schulp gaan kruipen en door haar 's nachts niet alleen te laten help je haar daarbij.

van dat eten zou ik niet zo'n probleem maken.
als ze wel eet als je haar dat eerste brokje uit de hand geeft zou ik dat gewoon doen, op een gegeven moment is dat ook wel over, al kan het best even duren.
met hondjes zoals deze blijft geduld hebben het allerbelangrijkste.
als je leert kijken naar de kleine veranderingen ten goede zul je zien dat het stapje voor stapje beter gaat en dat is ook wat je kunt verwachten, dat stapje voor stapje.
met zevenmijlslaarzen zal het niet gaan, maar dat hoeft ook niet

ik durf hier nauwelijks iets over te zeggen, omdat het verkeerd doen zo verkeerd kan aflopen. Misschien moet je overwegen er een therapeut bij te halen.

Dan toch de knuppel in het hoenderhok. Ik zou waarschijnlijk actiever zijn, b.v. haar bij jou of je man in de buurt houden, zonder dat ze weg kan lopen. Net zo lang tot ze ontspant. Eventueel aan de lijn. Niet te veel teuten, niet belonen, niet kletsen, gewoon gewoon doen en wachten tot die ontspanning komt. Dan kan je een beetje aandacht geven, niet overweldigend, maar gewoon, en blij.

Bij je op de slaapkamer: zeker doen.

Hond erbij: mist stabiel (als ik het mag zeggen ) , ja, prima idee.

Een ding bij bange, timide honden: nooit bang maken, laten schrikken, straffen, streng toespreken, bulderen en noem maar op. Ook niet tegen elkaar met stemverheffing praten. - Dat is dus niet hetzelfde als je hond toestaan alles te ontlopen waar ze bang voor is. Zou ik niet doen.

Onder voorbehoud, er is niet een manier om dit aan te pakken, maar ik vind drie weken aankijken lang genoeg om de volgende stap te zetten. Je moet de stap alleen niet te groot maken, en dat moet je aanvoelen.

ingridday schreef:hoe kunnen we Bijou een duwtje in haar rug geven om toch mijn man ook te vertrouwen.
Ze pakt van hem echt geen snoepjes aan of stukjes peperkoek.

hoe gaat je man hier mee om?

Mijn man die doet net alsof hij haar niet ziet.
Wil haar niet nog banger maken of zo door haar aan te spreken of te kijken.
s' avonds gaat hij met haar het laatste rondje om.
Doet haar zelf het tuigje aan, en prijst haar dan als het aan is.
Buiten loopt Bijou steeds achter hem, en kijkt geregeld omhoog als ze dichterbij is.
Hij haalt ze niet aan omdat als hij het ook maar probeert ze in elkaar duikt.
Soms is dat best frustrerend. Hij staat op uit zijn stoel en madam gaat al rondjes lopen.
en ja we reageren dan niet, laten haar gewoon lopen ,kijken niet of praten niet tegen haar.
Geloof dat we maar eens moeten proberen om haar boven te laten slapen s' nachts.
Als we dan maar niet een strijd moeten gaan leveren om haar naar boven te krijgen.

ingridday schreef:Mijn man die doet net alsof hij haar niet ziet.
Wil haar niet nog banger maken of zo door haar aan te spreken of te kijken.
s' avonds gaat hij met haar het laatste rondje om.
Doet haar zelf het tuigje aan, en prijst haar dan als het aan is.
Buiten loopt Bijou steeds achter hem, en kijkt geregeld omhoog als ze dichterbij is.
Hij haalt ze niet aan omdat als hij het ook maar probeert ze in elkaar duikt.
Soms is dat best frustrerend. Hij staat op uit zijn stoel en madam gaat al rondjes lopen.
en ja we reageren dan niet, laten haar gewoon lopen ,kijken niet of praten niet tegen haar.
Geloof dat we maar eens moeten proberen om haar boven te laten slapen s' nachts.
Als we dan maar niet een strijd moeten gaan leveren om haar naar boven te krijgen.

Kan je niet naar boven tillen?

Ik heb sien wel gedwongen dingen te ondergaan. Toen ik haar leerde kennen, pas later nam ik haar in huis, was ze schuw, onaanraakbaar, wat haar betreft. Dan liet ik haar soms, weet ik het, een kwartier, misschien wel veel langer, naast me zitten, aan de lijn, voordat ze ontspande.

Later, toen ze bij me in huis was, wilde ze vluchten als ik kuchte. Toen heb ik haar net zo lang vastgehouden tot ze ontspannen naar mijn kuchen kon luisteren.

enz.

Ik zou haar meer aan je man binden. Ik weet de naam even niet, maar in amerika wordt die therapie wel toegepast bij bange honden: letterlijk de bange hond aan je vastbinden, en overal mee naar toe nemen. Weet even nog niet wat ik daarvan vind, maar dat steeds weglopen zou ik toch proberen te doorbreken. Wel natuurlijk op een hele rustige en bedachte manier.

Koekjes lossen dit probleem niet op, denk ik.

ingridday schreef: Buiten loopt Bijou steeds achter hem, en kijkt geregeld omhoog als ze dichterbij is.
Hij haalt ze niet aan omdat als hij het ook maar probeert ze in elkaar duikt.

ik haal deze er even uit.
je man kan ook met zijn stem duidelijk maken dat het wel gezellig is zo samen buiten.
gewoon als ze opkijkt op een vriendelijke toon wat onzin zeggen, al is het maar iets als 'leuk he meisje', op die manier kweek je ook een gevoel van samenzijn, maar zonder dat hij voor haar bedreigend overkomt.

het lijken allemaal van die kleine dingetjes, maar veel kleintjes maken ook een grote

Mag ik vragen via welke stichting jullie Bijou hebben geadopteerd?

Zijn jullie voor adoptie ervan op de hoogte gesteld dat Bijou zo ontzettend angstig is en wat dat mogelijk voor jullie voor gevolgen zou
kunnen hebben, dat jullie daar een hele kluif aan zouden krijgen?
M.a.w. hebben jullie bewust voor een zeer angstige hond gekozen?

Zo ja, heeft de stichting jullie uitgebreid geïnformeerd over hoe je zo'n angstige hond het beste kunt begeleiden?
Is daar uitvoerig over gesproken tijdens het huisbezoek, aannemend dat er een huisbezoek is geweest?

Heeft de stichting na adoptie contact met jullie opgenomen (nazorg) of hebben jullie zelf i.v.m de angst van Bijou contact
opgenomen en wat is daaruit voortgekomen?
Is er een hondengedragstherapeut bij de stichting betrokken?

Jezus, 10eke, gaat je kruistocht hier nou verder?

@ts, uit ervaring met mijn Spaanse heldin op sokken kan ik zeggen dat het inderdaad werkt om haar op haar eigen tempo en initiatief de wereld te laten verkennen. Elk klein stapje is er één en uiteindelijk zullen jullie samen een modus vinden om gezellig met elkaar te leven. Laat Bijou bedenken dat jullie te vertrouwen zijn, dat ze aanwezig kan zijn bij jullie zonder dat jullie gelijk iets van haar willen en vertel haar bij knappe dingen hoe goed ze is. En verder... Geduld, geduld, geduld.

Veel succes! Hopelijk wordt jullie leven met bijou net zo mooi als dat van ons met Lola

ingridday schreef:en kijkt geregeld omhoog als ze dichterbij is.

Maar dat vind ik wel een heel positief teken
Dat is contact zoeken. Een hond die doodsbang is, doet dat niet.

Ik ga met Renée mee. Als ze dat doet zou ik iets zeggen als "goed hè, meisje" met zoveel mogelijk bloemetjes in mijn stem als maar mogelijk is.

10eke schreef:
Zijn jullie voor adoptie ervan op de hoogte gesteld dat Bijou zo ontzettend angstig is en wat dat mogelijk voor jullie voor gevolgen zou
kunnen hebben, dat jullie daar een hele kluif aan zouden krijgen?
M.a.w. hebben jullie bewust voor een zeer angstige hond gekozen?

Het zusje van Bijou is liefdevol opgenomen bij mijn zusje.
Iedere hond is anders dus kom ik hier echt voor wat advies, idee
Ja , we wisten dat ze angstig zou zijn. Wat sommige van die lieverds allemaal meegemaakt hebben is niet echt bekend.
Het gene wat we wisten is dat ze met +- 8 maanden bij een Spaans asiel is gekomen. daar hebben ze Bijou, haar zusje en haar broertje opgenomen.
in Oktober is Bijou eindelijk naar Nederland gekomen. daar heeft ze 3 tot 4 weken bij een pleeg gezin gezeten.
Die heeft ook uitgelegd dat het een bangerd is. En ze heeft het geweldig goed gehad in dat pleeggezin ook.
Alle 3 zijn ze angstig, en alle 3 zullen ze ook wel een verschillende manier van overkomen van hun angsten hebben.(wij zijn ook allemaal verschillend)
Het zusje van Bijou is nu 6 maanden bij mijn zusje, en haar staartje staat fier omhoog en is een hele blije hond geworden.
Nu was die dame wel over te halen met een plakje worst, en ze was ook iets sneller in Nederland dan mijn lieverd.
Ik wil het ook niet verknallen bij Bijou dus alle advies of opmerkingen die ik krijg ga ik voor mijzelf ook na of het iets voor haar zou zijn om te proberen.
Voorlopig hou ik gewoon van haar zoals ze is. En het gaat niet om mij, maar om Bijou een blije hond te maken die alles wat ze meegemaakt heeft in Spanje
kan vergeten en hier samen met mijn man en ik een gelukkig leventje te hebben.

-Lilo- schreef:Jezus, 10eke, gaat je kruistocht hier nou verder?

@ts, uit ervaring met mijn Spaanse heldin op sokken kan ik zeggen dat het inderdaad werkt om haar op haar eigen tempo en initiatief de wereld te laten verkennen. Elk klein stapje is er één en uiteindelijk zullen jullie samen een modus vinden om gezellig met elkaar te leven. Laat Bijou bedenken dat jullie te vertrouwen zijn, dat ze aanwezig kan zijn bij jullie zonder dat jullie gelijk iets van haar willen en vertel haar bij knappe dingen hoe goed ze is. En verder... Geduld, geduld, geduld.

Veel succes! Hopelijk wordt jullie leven met bijou net zo mooi als dat van ons met Lola

Het zou wel heel erg toevallig (of misschien juist ook niet) zijn als Bijou ook bij ACE vandaan zou komen, er zijn meer dan 125
stichtingen en organisaties in Ned. die zich bezighouden met hondenadopties, dus...

ingridday schreef:

10eke schreef:
Zijn jullie voor adoptie ervan op de hoogte gesteld dat Bijou zo ontzettend angstig is en wat dat mogelijk voor jullie voor gevolgen zou
kunnen hebben, dat jullie daar een hele kluif aan zouden krijgen?
M.a.w. hebben jullie bewust voor een zeer angstige hond gekozen?

Het zusje van Bijou is liefdevol opgenomen bij mijn zusje.
Iedere hond is anders dus kom ik hier echt voor wat advies, idee
Ja , we wisten dat ze angstig zou zijn. Wat sommige van die lieverds allemaal meegemaakt hebben is niet echt bekend.
Het gene wat we wisten is dat ze met +- 8 maanden bij een Spaans asiel is gekomen. daar hebben ze Bijou, haar zusje en haar broertje opgenomen.
in Oktober is Bijou eindelijk naar Nederland gekomen. daar heeft ze 3 tot 4 weken bij een pleeg gezin gezeten.
Die heeft ook uitgelegd dat het een bangerd is. En ze heeft het geweldig goed gehad in dat pleeggezin ook.
Alle 3 zijn ze angstig, en alle 3 zullen ze ook wel een verschillende manier van overkomen van hun angsten hebben.(wij zijn ook allemaal verschillend)
Het zusje van Bijou is nu 6 maanden bij mijn zusje, en haar staartje staat fier omhoog en is een hele blije hond geworden.
Nu was die dame wel over te halen met een plakje worst, en ze was ook iets sneller in Nederland dan mijn lieverd.
Ik wil het ook niet verknallen bij Bijou dus alle advies of opmerkingen die ik krijg ga ik voor mijzelf ook na of het iets voor haar zou zijn om te proberen.
Voorlopig hou ik gewoon van haar zoals ze is. En het gaat niet om mij, maar om Bijou een blije hond te maken die alles wat ze meegemaakt heeft in Spanje
kan vergeten en hier samen met mijn man en ik een gelukkig leventje te hebben.

Ik vind dat stichtingen heel voorzichtig behoren te zijn met het plaatsen van (extreem) angstige honden, mensen hebben er soms geen idee
van wat het betekent om met een angstige hond om te gaan.
Veelal wordt er gekozen voor een angstige hond omdat mensen medelijden met het dier hebben, begrijp ik heel erg goed.
Die mensen kiezen voor zo'n hond omdat ze het dier willen helpen, een fijn leven willen geven.
Ze behoren te weten dat er een zeer lange weg te gaan is en dat het mogelijk nooit helemaal goed komt, deze mensen
moeten terdege vóór adoptie geïnformeerd worden en bedenktijd krijgen, zodat ze beslagen ten ijs komen, vooral in het belang van de honden. Te vaak moeten geadopteerde, angstige honden in Nederland weer herplaatst worden, gaat er gesleept worden met honden en dat moet, door goede informatie vooraf, zoveel mogelijk voorkomen worden.
Er zijn stichtingen die zeer angstige honden niet ter adoptie aanbieden, juist in het belang van die honden,
voor angstige honden kan het leven in het drukke Nederland teveel stress opleveren.
Er is een groot overschot aan buitenlandse honden, vele wel sociaal en zonder angst voor mensen, zou het niet beter zijn om vooral dergelijke honden te laten adopteren, zou dat niet tot meer tevredenheid leiden voor zowel de honden als de adoptanten?
Als mensen toch bewust willen kiezen voor een angstige hond, prima maar dan vind ik dat ze daarbij wel
ondersteuning moeten krijgen vanuit de stichting, dat zijn immers, als het goed is, de ervaringsdeskundigen.

Ingrid, nog een tip, ik zou geen oogcontact maken en Bijou niet dwingen tot contact, ook geen cursus en geen opdrachten maar eerst vertrouwen opbouwen, dit heeft gewoon veel tijd nodig,
ik weet wel uit ervaring dat je juist met een zeer angstige hond een enorme band krijgt als je eenmaal het vertrouwen gewonnen hebt.
Veel succes en ik hoop dat er snel meer ontspanning komt.

Sommige honden wennen net even wat sneller als je elke dag een beetje hetzelfde ritme aanhoudt. Dus rond dezelfde tijd eten etc. Dat is voorspelbaar en dat vinden sommige hondjes heel fijn. Succes!

Inge O schreef:[en waarom ze bang is maakt wel degelijk uit voor de aanpak .

wat zou het verschil zijn in aanpak in grote lijnen?