Het HondenForum

Hallo,
Onze stabij liep vorige week tot twee keer toe tegen schrikdraad op! Gillen natuurlijk en ik heb geprobeerd niet te reageren.
Maar als ik dat weggetje in wil gaan raakt ze nu helemaal in paniek.

Volgens mij heeft ze het ook aan pony's gelinkt want dan begint ze ook te steigeren!

Wat is wijsheid,

- gewoon het weggetje lopen? Ze is dan helemaal in paniek en is niet te benaderen. Ook niet met een koekje of zo.
- steeds een stukje proberen en iedere keer iets verder en belonen als het goed gaat?
- een tijdje mijden en na verloop van tijd weer proberen??

Groeten Robin

Mijden heeft geen zin ze linkt de plek van schrikdraad echt wel hoor ook na 2 maanden.
Ik ben het zelfde rondje blijven doen en er helemaal geen aandacht aan besteed, hij weet nu dat hij daar uit de buurt moet blijven en loopt er op gepaste afstand langs.
Ze zal echt wel geleerd hebben van die twee keer en bij draad weg blijven.

Dat is Nikkie ook een keer overkomen, toen ze erin liep sprong ze er van de schrik weer in.
Sinds die tijd loopt ze met een boog om de schapen heen.

Nikkie is in Oostenrijk gestoken door een wesp terwijl er koeien met bellen vlakbij liepen, sinds die tijd wilt ze ook niet meer langs koeien en geiten met bellen lopen, ze wilt dan terug en met veel moeite kan ik haar er langs krijgen.

En dat is toch al een paar jaar geleden gebeurd.

Tis een stabij he. Gewoon aanlijnen en doorlopen.
Als je er in meegaat wordt het alleen maar erger.

Ik denk dat sommige honden het gewoon nooit vergeten.

Ik ben geen type om koetsie koetsie te doen, en het moment dat ze gestoken is door een wesp zag ik pas later toen ze ineens een dikke kop had.

Heb nooit koetsie koetsie gedaan tegen mijn honden.

Marjoleine schreef:Tis een stabij he. Gewoon aanlijnen en doorlopen.
Als je er in meegaat wordt het alleen maar erger.

Dacht dat molossers dom waren hahaha 2x is dat eigenschap stabij

T.s nee is niet leuk voor hond,maar zoals hier aantal keren aangegeven gewoon doorlopen en geen aandacht.

Ik blijf er ook liever van weg nadat ik er een keer tegen aan heb gepiest.

bouvierpoedel schreef:Ik blijf er ook liever van weg nadat ik er een keer tegen aan heb gepiest.

Als kind of omdat je dacht dat het lekker was

Dinos schreef:

bouvierpoedel schreef:Ik blijf er ook liever van weg nadat ik er een keer tegen aan heb gepiest.

Als kind of omdat je dacht dat het lekker was

Je kent dat wel , je pist hier en daar eens tegen aan als echte kerel en toen ........ja

Tallie heeft als pup op mijn werk een aanvaring gehad met schrikdraad. Daar komt ze nu, 3,5 jaar later, nog steeds niet in de buurt. Het heeft lang geduurd voordat ze weer op een normale manier over het terrein liep. Ik heb er verder weinig aandacht aan besteed, maar leuk was het niet

Ik begrijp niet dat mensen 'proberen niet te reageren' als een hond zich ergens pijn aan doet. Izzy is ook eens tegen schrikdraad aangelopen. Kríjsen & paniek. Toen kreeg ze gewoon een uitgebreide troost-knuffel en daarna een "kom op, we lopen door".
Ze heeft er van geleerd en heeft geen centje last van angst voor schrikdraad. M.i. creëer je pas een probleem als je de pijn/angst van je hond op een dergelijk moment niet erkent. Het kan niet zo zijn dat de hond zich het ellendige schrikt en pijn heeft en dat de baas dan bij wijze van de andere kant op kijkt en een deuntje fluit. Zo maak je de situatie veel enger voor een hond want hij/zij kan nergens steun halen.

Lemuria schreef:Ik begrijp niet dat mensen 'proberen niet te reageren' als een hond zich ergens pijn aan doet. Izzy is ook eens tegen schrikdraad aangelopen. Kríjsen & paniek. Toen kreeg ze gewoon een uitgebreide troost-knuffel en daarna een "kom op, we lopen door".
Ze heeft er van geleerd en heeft geen centje last van angst voor schrikdraad. M.i. creëer je pas een probleem als je de pijn/angst van je hond op een dergelijk moment niet erkent. Het kan niet zo zijn dat de hond zich het ellendige schrikt en pijn heeft en dat de baas dan bij wijze van de andere kant op kijkt en een deuntje fluit. Zo maak je de situatie veel enger voor een hond want hij/zij kan nergens steun halen.

Ik ben het met je eens, hoor. Maar met dit verschil dat steunen wel werkt, en troosten averechts.
En het hangt ook van de hond af.

Skadi is ook eens tegen stroomdraad aan gaan staan, toen ze neusde met het buurpaard. Dat deed ze elke avond, maar die avond stond er ineens stroom op het draad. Ik was wat slaperig al, dus toen ze ineens LUID begon te krijsen schrok ik mij een hoedje en riep "Allemachtig, ik schrik me kapot! "
Buiten dat ze een jaar lang pissig op paarden is geweest, heeft ze er niks aan overgehouden.
Overigens stond ze laatst wéér tegen stroomdraad, ook bij een paard, ook bij de buren (maar wel andere buren), en weer krijsen als een gek. Daar heeft ze helemaal niks aan overgehouden, behalve dat ze de eerste dagen zo keek als we er langs liepen

Miranda schreef:Ik ben het met je eens, hoor. Maar met dit verschil dat steunen wel werkt, en troosten averechts.
En het hangt ook van de hond af.

Wat is het verschil tussen een hond steunen en troosten ? Troosten is bij mij een knuffel en wat "niks aan de hand"-jes, ik maak er geen circus van maar kan het ook niet negeren. Als 1 van m'n dieren pijn heeft, dan móet ik daar iets mee. Maar ik zou niet weten hoe ik een hond moest stéunen in een enge situatie? Het is niet zo dat ik er een intellectueel dialoog mee kan voeren, haha

Zelfs als ik schrik van een (mogelijk gevaarlijke) situatie probeer ik niet buiten mezelf te gaan. Zo was ik pas met Nanna aan het wandelen en opeens zie ik Izzy met alle 4 de poten door een wildrooster vallen. Ik zag haar ze alle 4 al breken Inwendig breekt me dan het zweet uit hoor, maar no way dat ik dan kan gaan staan tieren op haar. Hooguit komt er een "Hè, wat ben je toch ook een dom loedertje" uit, aangezien ze in dat soort situaties zelf ook al wat benauwd kijkt

Lola is meer dan eens tegen stroomdraad aan gelopen en ik troost dan niet uitgebreid. Waarschijnlijk steun ik haar? Ik babbel een beetje met dr: ach gossie, meiske, das ook wel een beetje dom hè, tuttuttut'. En dan ruikt ze wat en doet ze weer dr ding. Klaaaaarrr!

@ts, ik zou de plek niet mijden, daar schiet je niks mee op volgens mij. Gewoon je rondes lopen en eventueel je hond op die plek aanlijnen. Huppakee, samen lekker op stap óók langs 'enge' plekken.

Nanna schreef:Ik kan er niks aan doen maar ik schrik zó van dat gegil dat ik van de weeromstuit pissig wordt.
"Ja, gódverdomme, wat dóe je dan ook! Eigen schuld plaagt een hondje het meest!" Dat werk.

Het is heel erg, maar zo reageer ik dus ook. Puur uit schrik

En dan namopperend het hondje nakijken "Sjeezus, kind, ik schrok me een hartverlamming, moejeniedoenhoor" *klopt hond af* "Nou, niks stuk, kom maar weer mee. Múts!"

Oh, en troosten is *aaiaai* Owwwhhhhh....had jij zo pijn dan? Arm meisje, kom maar bij mama hoor. Eng was dat, hè?" op medelijdende toon. Zo dat de schrik er goed ingeaaid wordt, zeg maar.

Mats* heeft het ook een keer gedaan. Na twee weken vakantie waarbij we haar iedere dag vertelde dat ze niet daar naar toe mocht, moest ze het de laatste dag toch echt even proberen
Janken natuurlijk en ook nog een "ja dat was stom, zeiden we toch"

Loki heeft ook een paar keer een ervaring met schrikdraad gehad.

De eerste keer hadden wij hem al gewaarschuwd door van te voren al Nee te roepen omdat hij naar de schaapjes wilde kijken, maar ja eigenwijs he? Dus toen stak hij zijn neusje er door en kreeg een schok. Hij gillen en ik moest stiekem wel lachen waardoor Loki dus zijn gekke 5 minuten kreeg. Hij kijkt dan altijd met zo'n pretbek ons aan en dan keihard rondracen.

De tweede keer liepen wij langs een pad waar ook schrikdraad stond en hij stond ineens op het draadje wat half verstopt in het gras zat, kreeg een opdonder en ging weer als een gek rennen, of probeerde het iig wat zijn achterbeen waar hij "geraakt" was een beetje lam dus dat zag er ook weer grappig uit en moesten wij weer lachen, wat hem natuurlijk weer meer hyper maakte.

Daarna is hij nog een keer op dat zelfde pad op het schrikdraad gesprongen, was namelijk heel laag draad en hij dacht vast daar kon hij overheen dus weer hetzelfde verhaal.. maar daar heeft wel van geleerd want hij probeerde er niet meer overheen te springen. Toen had ik wel even gecontroleerd of hij niks had maar gelukkig was het niks.

Eigenlijk best wel gemeen ben ik dat ik moest lachen maar dat was ook zo'n soort van "schrik moet ik lachen" iets wat ik wel vaker heb, verder heeft Loki er niks aan over gehouden gelukkig.

Miranda schreef:Oh, en troosten is *aaiaai* Owwwhhhhh....had jij zo pijn dan? Arm meisje, kom maar bij mama hoor. Eng was dat, hè?" op medelijdende toon. Zo dat de schrik er goed ingeaaid wordt, zeg maar.

Ah, zo bedoel je! Ja, nou, in dat geval ben ik een combi van steuner en trooster, want ik hoor mezelf al zeggen "Ach meissie toch, had je 'n auw?" om vervolgens een knuffel te geven en te zeggen "Nah, nu is er niets meer aan de hand, kom maar, lopen we door". Maar goed, voor Izzy werkt het om af en toe even met wat tlc uit te schrikken, daarna is het ook weer goed

Lemuria schreef:Ik begrijp niet dat mensen 'proberen niet te reageren' als een hond zich ergens pijn aan doet.

Ik bedoel dat ik in de periode erna niet heb gereageerd op haar angstige gedrag bij dat hek, om het niet nog eens te versterken. Als een pup een optater krijgt en gillend bij je komt ga ik haar echt niet zitten negeren

Tallie schreef:

Lemuria schreef:Ik begrijp niet dat mensen 'proberen niet te reageren' als een hond zich ergens pijn aan doet.

Ik bedoel dat ik in de periode erna niet heb gereageerd op haar angstige gedrag bij dat hek, om het niet nog eens te versterken. Als een pup een optater krijgt en gillend bij je komt ga ik haar echt niet zitten negeren

Oh, maar dat was bedoelt naar TS hoor Die probeerde op het moment zélf niet te reageren. Dat je in de periode erna niet op angstig gedrag aangaat, begrijp ik goed, zou ik zelf ook niet doen

Lemuria schreef:Maar goed, voor Izzy werkt het om af en toe even met wat tlc uit te schrikken, daarna is het ook weer goed

Bij Aiko werkt dat ook het beste. Zo'n beetje half uitlachend een knuffel geven en over tot de orde van de dag.
Hij is niet zo lang geleden tegen een stroomdraad aan gaan pissen en tot mijn verbazing (het is een beetje een lulletje rozenwater) doet hij alsof er helemaal niets is gebeurt.

-Saskia- schreef:

Lemuria schreef:Maar goed, voor Izzy werkt het om af en toe even met wat tlc uit te schrikken, daarna is het ook weer goed

Bij Aiko werkt dat ook het beste. Zo'n beetje half uitlachend een knuffel geven en over tot de orde van de dag.
Hij is niet zo lang geleden tegen een stroomdraad aan gaan pissen en tot mijn verbazing (het is een beetje een lulletje rozenwater) doet hij alsof er helemaal niets is gebeurt.

Hemeltje, wat een bikkel

Jet ook, van dat oranje draad. En daar stonden schapen achter. Ineens, >GIL<

Och jee. Even een aai over de zere plek, ik denk dat het meer de schrik is dan de pijn. Maar sindsdien met een Hele Wijde Boog om dat stukje heen.

Bij Otto twijfel ik, een stel pony's. Ze stonden neus aan neus, maar volgens mij zat daar toen nog geen schrikdraad tussen. Ineens ook een zeer verontwaardigde gil en sindsdien moet hij niks meer van die pony's weten. Jammer, want ze komen regelmatig naar de omheining en dan wil ik best wel even ponyknuffelen. Maar Otto blijft aan de overkant van de straat, die zet geen stap in die richting.

Nanna schreef:

Miranda schreef:

Nanna schreef:Ik kan er niks aan doen maar ik schrik zó van dat gegil dat ik van de weeromstuit pissig wordt.
"Ja, gódverdomme, wat dóe je dan ook! Eigen schuld plaagt een hondje het meest!" Dat werk.

Het is heel erg, maar zo reageer ik dus ook. Puur uit schrik

En dan namopperend het hondje nakijken "Sjeezus, kind, ik schrok me een hartverlamming, moejeniedoenhoor" *klopt hond af* "Nou, niks stuk, kom maar weer mee. Múts!"

Herrrrrkenbaar

Haha hier ook.
Ik schrik en vloek even en daarna probeer ik dan even lief te doen: "nou dat was effe schrikken maar het is over nu, we kunnen weer normaal doen! ".


Hier hebben ze allemaal al eens kennis gemaakt met schrikdraad maar zijn daarna even wat voorzichter maar zeker niet bang, ze hebben ervan geleerd en kijken voortaan beter uit.
Behalve Jack die komt regelmatig in schrikdraad en piept even maar loopt gewoon verder

Cleva schreef:Hein is een keer in van dat oranje schapengaas gevlogen. *Tsik!*
Tot overmaat van rampje raakte hij er ook nog verstrikt in. Tsik. Tsik. Tsik. Een tsikkende gillende rollade.
Ik had hem Nee gezegd. Dan moet je het ook zelf maar weten. Ik had er schik mee.

Haha. Ik zie mezelf in zo'n situatie al mopperend zeggen "Ja hállo, ik ga m'n klauwen niet in schrikdraad steken om jóu eruit te halen. Ik koop wel een nieuwe hond. Kost me minder pijn en moeite. Zo slim blijk je achteraf toch niet te zijn *nog meer gemopper*"

Terwijl ik hond-lief ondertussen uit het schrikdraad aan het peuteren ben he

.

Van mijn generatie kregen ze ook als baby/peuter een fopspeen in de jenever en daarna gedompeld in suiker om je in slaap/rustig te krijgen. Heb er niets aan overgehouden behalve flinke dorst.

hendrik schreef:Geef hem gewoon een fles advocaat.
Schijnt te helpen bij angstige honden.
Niet mijn idee hoor.
Maar word geadviseerd in een ander topic bij angst.

Misschien moet jij niet zo dom uit je nek lullen. Het is maar een idee, hoor.

hendrik schreef:Geef hem gewoon een fles advocaat.
Schijnt te helpen bij angstige honden.
Niet mijn idee hoor.
Maar word geadviseerd in een ander topic bij angst.

Oh, goeie. Ik zal in het vervolg met een fles advocaat rondlopen. Worden de wandelingen nóg leuker

Oftewel: Doe eens even niet zo gefrustreerd.