Het HondenForum

Nu, bijna een maand na Kyra's dood is vooral Lyndie nog steeds van slag. Bonnie is ook nog 'zoekende' maar die redt het wel. 't Is Lyndie waar ik me toch zorgen over maak.

Uitlaten is echt vervelend. Zowel voor haar als voor mij. Vanaf het moment dat we de deur uitlopen, loopt ze binnensbeks te mopperen. D.w.z., continue half grommend/blaffend naast me te sjokken en halverwege de wandeling iedere keer in de remmen. Vooral op straathoeken. Weigeren door te lopen, achterom kijkend en pas op een (strenge) correctie van me met een gelaten zucht weer chagrijnig verder sjokken. Om vervolgens op de volgende hoek weer weigeren door te lopen.

In huis is ze bij Bonnie aan zieken. Iedere keer aandacht vragen op een vervelende manier, van achteren op een obsessieve manier aan de rug/achterwerk van Bonnie knagen.
En nou heeft ze iets nieuws: aan de tenen van haar eigen voorpoot knagen. Iedere keer dezelfde poot. Er is niks aan te zien maar ze blijft er mee doorgaan. Sok aan doen heeft geen zin. Die trekt ze weer uit. Vastbinden van de sok? Kauwt ze de touwtjes door.

Afijn, 't lijkt bekant wel een zenuwpatiënt, zo. Zou iets homeopatisch helpen?

Hangt natuurlijk af van de reden waarom ze zo doet.

Als je het echt inverband kunt brengen met de dood van Kyra zou ik Ignatia gaan geven.
Als je daar niet zeker van bent zou ik eerst een grondige medische check doen om te kijken of er nergens iets verkeerd gaat in haar lijf.

Mijn eigen hond werd een beetje 'depressief' (als je dat zo kunt noemen) na de dood van zijn maatje. Vond niks meer leuk lag gehele dag ongeveer in de maand. En daarbij heeft bach resque heel erg geholpen 2xdaags druppels over zijn voer, ik moet zeggen dat het bij hem wel heel erg geholpen.

ranetje schreef:Hangt natuurlijk af van de reden waarom ze zo doet.

Als je het echt inverband kunt brengen met de dood van Kyra zou ik Ignatia gaan geven.
Als je daar niet zeker van bent zou ik eerst een grondige medische check doen om te kijken of er nergens iets verkeerd gaat in haar lijf.

Lyndie is een paar maanden geleden nog helemaal gecheckt. Alles in orde, behalve dan een (lichte) artrose wat normaal is voor een bijna 11-jarige hond. Daar krijgt ze overigens pijnstilling voor.
Wat betreft het in verband brengen met Kyra, tja, het blijft natuurlijk koffiedikkijken maar ik gok toch van wel. Lyndie is altijd samen met haar moeder geweest en hing ontzettend aan haar.
Ik merk het trouwens ook aan Bonnie. Die is ook nog steeds van slag. Zoekt continue bevestiging bij me en is een stuk onzekerder. Maar goed, die redt het wel.
Lyndie is nooit erg stabiel geweest maar nu is ze echt van het padje.
Maar ik ga eens googlen op Ignatia en/of bach bloesem.

Thanks.

Bach zou misschien iets kunnen betekenen?

Lastig zeg!
Is ze buiten misschien nog een beetje te porren met kleine oefeningetjes voor een koekje?
Misschien dat dat wat afleiding geeft voor die situatie?

Ach, arme Lyndie
Heeft het niet willen wandelen niet te maken met het vuurwerk, of is dat er nog niet zo veel bij jou in de buurt?
Ik zou misschien toch ook even door een DA naar dat pootje laten kijken. Als ze daar last van heeft, verklaart dat natuurlijk ook meteen waarom ze niet wil wandelen.
Anders zou ik - naast de al genoemde middeltjes - ook proberen om voor haar de wandeling weer wat leuker te maken met spelletjes, oefeningetjes, speciale aandacht, vrolijk samen een stukje rennen, een snoepspoortje volgen, dat soort dingetjes.

DeDiana schreef:Ach, arme Lyndie
Heeft het niet willen wandelen niet te maken met het vuurwerk, of is dat er nog niet zo veel bij jou in de buurt?
Ik zou misschien toch ook even door een DA naar dat pootje laten kijken. Als ze daar last van heeft, verklaart dat natuurlijk ook meteen waarom ze niet wil wandelen.
Anders zou ik - naast de al genoemde middeltjes - ook proberen om voor haar de wandeling weer wat leuker te maken met spelletjes, oefeningetjes, speciale aandacht, vrolijk samen een stukje rennen, een snoepspoortje volgen, dat soort dingetjes.

Vuurwerk is hier nog niet veel. Trouwens, áls er wordt geknald, reageren ze minder dan vorige jaren. Ik denk dat de (extreme) angst van Kyra oversloeg op de andere twee. Nou ja, da's dus een plus.
Pootje heeft Samantha ook al naar gekeken en het ziet er verder normaal uit (wel kaal want ik heb al het haar weggeknipt om het goed te kunnen zien).
Snoepjes wil ze wel maar opdrachtjes uitvoeren, dan krijg ik een dikke middelvinger.
Enfin, ik ga maar eens aan de DAP, bach en ignatia.

Had vroeger 3 bouviers , 2 zussen en een dochter van de 1.
2 oudjes gingen snel achter elkaar dood en dochter was helemaal de weg kwijt . Heb er wel heel snel weer een pup bij gekocht maar dat hielp ook niet echt want mevrouw was gewend om zoveel leiding te krijgen van ma en tante en zich ondergeschikt op te stellen omdat die andere 2 het wel oploste dat het nog een beetje dik jaar heeft geduurdt voordat ze normaal reageerde en functioneren.
.

Toen Romeo overleed was Julia ook totaal depressief, ze lag alleen maar voor zich uit te staren en had totaal nergens meer plezier in.
Wij merkten aan haar dat ze heel erg blij werd van dominante reuen die al wat op leeftijd waren als ze die tegenkwam buiten.
Toen hebben we voor haar Moos erbij gehaald, en vanaf het moment dat hij bij ons was, was ze weer de vrolijke Julia.

Ik zou echt niet weten wat ik anders had gedaan (als een andere hond erbij voor ons echt geen optie was), geen idee hoe lang het dan had geduurd voor ze weer blij was.

Hopelijk vind je een goede oplossing, want het is echt niet leuk om je hond zo van slag te zien.
Heel veel sterkte/succes daarmee.
Ik lees ook nog even mee mbt de tips, Moos zal ook niet al te lang meer leven ben ik bang, en Tselfde hangt heel erg aan hem.
Dus misschien kan ik er nog iets mee als het eenmaal zover is.

Hopelijk brengt de komst van Maggie wat leven in de brouwerij. Wat lijkt me het verdrietig om je hond zo te zien, temeer omdat je Kyra net zo mist als Lyndie dat doet.

Ik zat ook al te denken dat hopelijk de komst van Maggie haar goed zal doen.

Kaya was ook helemaal depri toen Moritz overleed; buitenshuis wilde ze nog wel van alles, maar in huis speelde ze niet meer en
lag maar wat depressief te zijn. Toen na een half jaar Puchu erbij kwam, was dat direct weer over.
Zij had het echt nodig om te 'moederen' te tutten en de boel te regelen.
Puchu daarentegen doet het prima nu alleen, even een paar dagen wat vreemd, maar daarna is het prima gegaan.

Ik zou idd wat bach of die andere dingen proberen en hopen dat het straks met de komst van Maggie voorbij is.
Verder afleiding geven, maar uit ervaring weet ik dat dit zeker niet altijd werkt.

Ik ben idd. bezig met afleiden, veel spelletjes doen. Veel helpt het nog niet, maar met de komst van Maggie gaat het hopelijk ook beter.
Fijn trouwens, al die tips.

In principe krijgt zo'n hond een heel andere rol in het geheel en daar moet ze ingroeien , geloof dat als je het tijd geeft en niet teveel veranderd aan dagelijkse zaken en behandeling dat ze vanzelf wel weer op 4 pootjes terecht komt.
Wij zijn als eigenaar ook van slag als er 1 wegvalt .
Iedereen in een groep bepaald de struktuur en dynamiek in zekerheid en veiligheid.

Hopen dat Maggie de nieuwe stabiele factor voor ze wordt
En anders kidnap je gewoon Macho van Sam

Lunatic schreef:Hopen dat Maggie de nieuwe stabiele factor voor ze wordt
En anders kidnap je gewoon Macho van Sam

Volgens mij zou Macho best bij mij willen blijven. Ik geef hem allemaal lekkere hapjes én hij heeft hier de steigerhouten hondenkist inclusief luxe kussen tot zijn persoonlijke eigendom verklaard.

Toen Oryn wegviel zijn Alfy en Pia maar heel even 'van slag' geweest. Totdat ze ontdekten dat ze de aandacht niet meer hoefden te delen, toen waren ze hem vrij snel vergeten. Wel hebben ze in die eerste dagen duidelijk gereageerd op ons verdriet en toen waren ze wel een beetje depri (als je het zo kan noemen bij honden). Kan dat bij Lyndie ook (mede) een oorzaak zijn? Een reactie op jouw verdriet?

Nanna schreef:Ik heb waarschijnlijk niet sporende honden want hier heeft er nooit ook maar ene hond wat om gegeven als er een roedellid wegviel. Life goes on hoor

Ik heb het één keer gehad bij een teckel (Gregor).
Bij de andere honden is er nooit een probleem geweest wat dat betreft.
Gregor was echt totaal de weg kwijt na het overlijden van Norbert.
Die heb ik Ignatia gegeven en dat heeft hem er weer aardig bovenop geholpen.

Ik denk dat het ook afhangt van welke hond er weg valt en of hij belangrijk was binnen de roedel of niet.
Als een van de andere honden zich heel erg optrekt aan juist die hond die overlijdt kan dat wel (even) een probleem zijn.

Mijn honden zijn over het algemeen meer op mij gericht dan op elkaar.
Misschien maakt dat het probleem ook minder groot.

Ik heb dat ook nooit zo meegemaakt, life Goes on zeker o dat ik dat waarschijnlijk ook zo ervaar en er richting de honden geen issue van maak.
Maar nu na het overlijden van Chaos heb ik twee honden die wel wat de weg kwijt zijn geweest hoor, Chaos is tot op het eind mijn stabiele factor in de roedel geweest, zowel Odin als Fien hebben er moeite mee dat die rol nu niet meer wordt ingevuld. Fien is weer erg bezig met slopen, onzeker gedrag, Odin is ook onzeker, claimend naar mij en de kinderen toe en anders dan anders.
Nu een half jaar later gaat het wel wat beter maar het had wel impact.

lieke schreef:

Lunatic schreef:Hopen dat Maggie de nieuwe stabiele factor voor ze wordt
En anders kidnap je gewoon Macho van Sam

Volgens mij zou Macho best bij mij willen blijven. Ik geef hem allemaal lekkere hapjes én hij heeft hier de steigerhouten hondenkist inclusief luxe kussen tot zijn persoonlijke eigendom verklaard.

Probleem opgelost, jammer Sam

ranetje schreef: Ik denk dat het ook afhangt van welke hond er weg valt en of hij belangrijk was binnen de roedel of niet.
Als een van de andere honden zich heel erg optrekt aan juist die hond die overlijdt kan dat wel (even) een probleem zijn.

Dat denk ik ook. Toen onze Rex destijds wegviel, was er niets aan de hand, Sjefke was dan wel haar "grote zus" kwijt maar had een maand of 4 daarvoor haar eerste nest pups gekregen en daaruit hadden we Nozem aangehouden, waar Sjefke veel mee bezig was.
Toen Sjefke wegviel had Tapas daar weer geen enkele last van, maar Nozem des te meer. Haar moeder, met wie ze 8 poten op 1 buik was en met wie ze haar hele leven al samen was geweest, was er ineens niet meer. Sjefke was ook de roedelleidster tot het eind aan toe. Nozem is ongeveer een maand erg down geweest, at vaak minder en was minder te porren voor leuke dingen dan voorheen. Na ongeveer een maand beterde dat en accepteerde ze de nieuwe samenstelling van de roedel.
Ik vermoed dat wanneer Nozem weg zal vallen, ongeveer hetzelfde gaat gebeuren met Tapas, maar wie weet gaat dat meevallen.

LongFields schreef:

ranetje schreef: Ik denk dat het ook afhangt van welke hond er weg valt en of hij belangrijk was binnen de roedel of niet.
Als een van de andere honden zich heel erg optrekt aan juist die hond die overlijdt kan dat wel (even) een probleem zijn.

Dat denk ik ook. Toen onze Rex destijds wegviel, was er niets aan de hand, Sjefke was dan wel haar "grote zus" kwijt maar had een maand of 4 daarvoor haar eerste nest pups gekregen en daaruit hadden we Nozem aangehouden, waar Sjefke veel mee bezig was.
Toen Sjefke wegviel had Tapas daar weer geen enkele last van, maar Nozem des te meer. Haar moeder, met wie ze 8 poten op 1 buik was en met wie ze haar hele leven al samen was geweest, was er ineens niet meer. Sjefke was ook de roedelleidster tot het eind aan toe. Nozem is ongeveer een maand erg down geweest, at vaak minder en was minder te porren voor leuke dingen dan voorheen. Na ongeveer een maand beterde dat en accepteerde ze de nieuwe samenstelling van de roedel.
Ik vermoed dat wanneer Nozem weg zal vallen, ongeveer hetzelfde gaat gebeuren met Tapas, maar wie weet gaat dat meevallen.

Ik denk dat dit ook het probleem van Lyndie is. Kyra was haar moeder en ze trok zich altijd heel erg op haar haar. En idd., Kyra is tot de allerlaatste (demente) dag de roedelleidster geweest. Lyndie zal dat never nooit zijn, daar is ze te labiel voor. En Bonnie is een volger, geen leider. Dus die twee voelen zich nu een beetje verloren.
Overigens, het wegvallen van een hond hier is nog nooit eerder een issue geweest. Het was altijd 'o leuk, een hond erbij. En boeien, een hond is weg.'
Bij het overlijden van Gina en Liesje veranderde helemaal niets. Net zo goed dat er niets veranderde toe ze erbij kwamen. Bij het vertrek van Cody ging er overigens wel een zucht van opluchting door het huis.