Het HondenForum

Nee, godzijdank niet bij mijn eigen honden.
Mijn interesse in het onderwerp is aangewakkerd naar aanleiding van het topic over Puck, waarin over extreme voernijd gesproken wordt. Om te voorkomen dat ik met het aanzwengelen van een discussie het topic over Puck zou doen ontsporen maak ik er hier even een apart topic over aan. Voor de context plaats ik zo nog een paar quotes vanuit dat topic.


Het gaat dus om een (jonge) hond met extreme of uitgebreide voernijd, dus niet enkel baknijd. Zodra er wat voor eten dan ook in het spel is, of zelfs bij het openen van de koelkast fixeert de hond zeer sterk en elk (mens? of) dier dat in zicht is wordt opgezocht en aangevallen.
Ik merk dat ik een dergelijk uitgebreide voernijd best een lastig iets vind om goed te begrijpen, vooral het punt van hoe ermee om te gaan. De consensus lijkt te zijn dat voernijd nooit overgaat, maar wel (deels?) in banen te leiden is. Ik ben wel heel erg benieuwd hoe degenen die een hond met (extreme) voernijd dat doen of hebben gedaan?

Hieronder wat quotes uit het topic van Puck, waardoor mijn interesse gewekt is.


Vanuit onderstaande stukje krijg ik het idee dat Marjoleine vooral voorkomt en als een havik in de gaten houdt, klopt dat?

Marjoleine schreef:Ik heb een hond met voernijd en ik weet dus precies hoe dat werkt. Als daar een kat langsloopt als er eten zou vallen is die kat ook de pineut.
Dus ik zorg dat ze altijd stabiel is door de omgeving daar op aan te passen en ik ben altijd, 24/7, alert met eten. Ik loop geen risico, nooit. Nergens.

Want je krijgt het er niet uit. NOOIT.
Je zult moeten, je zult ogen in je achterhoofd moeten hebben, constant alert moeten zijn en altijd opletten dat er niets fout kan gaan.

Bij Suus denk ik een soortgelijke aanpak te lezen en zoals ik er nu insta zou ik het ook zo aanpakken denk ik:

Suuz! schreef:

johanna68 schreef:dus Suus nooit hapjes in weekend op tafel omdat de hond anders aanvalt? kom op zeg.. nee zo ga ik niet leven.

Nee, inderdaad, wij zitten over het algemeen niet met kind op de bank naar de tv te kijken met vretenswaar er bij.
Aan de tafel, met een spelletje, of wat dan ook, en chipjes er bij, dan kan dat prima. En als het niet anders kan i.v.m.
visite die geen rekening houden, of als het te chaotisch is om wat voor een reden dan ook verdwijnen mijn honden voor die tijd de kennel in.
(voorheen overigens bench of puppyren, toen ik nog geen ruimte had voor een kennel)

Terwijl ik van ik van Lunatic het idee krijg dat zij vooral zou trainen op dit vlak (naast voorkomen en in de gaten houden denk ik), door onderstaande quote:

lunatic schreef:NEE ze mag je niet aanvliegen, nooit niet, maar dat weet zij niet en daarom moet je met haar aan de slag om haar dat bij te brengen, zorgen dat ze dingen anders gaat zien en anders gaat reageren!

Lunatic, kun je mij daar wat meer over uitleggen? Wat zou dan in geval van het openen van de koelkast haar reactie kunnen worden en hoe zou je dat kunnen bewerkstelligen? En blijft het 'gevoel' wat de hond bij die koelkast heeft dan hetzelfde of is het doel om juist dat ook te veranderen?



Anderzijds krijg ik bij de posts van Renee-uk het idee dat zij denkt dat die voernijd (in dit specifieke geval) een symptoom is voor een breder opvoedkundig probleem en dat als die opvoeding over de breedte goed opgepakt wordt er geen voernijd meer over zal blijven. Waarbij de voernijd waarschijnlijk altijd wel weer de kop op kan steken als symptoom dat de opvoeding weer even te wensen over laat. Klopt dit Renee?

renee-uk schreef:ik zou helemaal niet zo focussen op dat eten, welk eten dan ook; hoe meer je er de nadruk op legt des te belangrijker het wordt.
en eten is al veel te belangrijk gemaakt zo door de maanden heen.

ik zou me bezighouden met nu eens en voor altijd aan puck duidelijk te maken hoe de verhoudingen liggen en wat er wel en wat er niet van haar verlangd wordt.
duidelijkheid scheppen voor dat hondje dus en betrouwbaar zijn, daar hebben honden nou eenmaal behoefte aan.

en als je dat dan goed doet en je er ook aan houdt, maakt het voor haar status niet uit of er wel of niet een nieuwe vriend in huis komt.
aan haar positie verandert dan verder niks en het enige dat je zult moeten begeleiden is de kennismaking en het feit dat er iemand bijgekomen is in het gezin. <knip>

denk dat het een geval van alles bij elkaar is en dat die extreme voernijd een symptoom is en niet de oorzaak.

Misschien doen en bedoelen jullie allemaal wel ongeveer hetzelfde. In ieder geval lijkt het mij bij voernijd in uitgebreide vorm een heel lastig iets om mee om te gaan, vooral in een huishouden met andere huisdieren en kinderen. Je zou dan eigenlijk elke keer als je naar de koelkast loopt de hond even in de bench moeten doen bijv.? Of zou het na specifieke training ook afdoende zijn om de hond op die momenten onder appèl op 'de plaats' te laten blijven? Dus dat de hond kan leren dat hij/zij niets te schaften heeft met die kruimel die jij op dat moment in de keuken laat vallen? Zoja, ook als op dat moment een kat langs de hond loopt?

Interessant...
ik heb het topic van Puck niet (helemaal) gelezen maar ik ga deze discussie zeker volgen...

Mijn vorige Bulldog had extreme baknijd, die at altijd in een aparte kamer, kluiven kreeg hij ook gewoon daar daar had hij het ook mee. Als het op was hield ik ze nog even daarna gescheiden en daarna kon ik ze weer bij elkaar laten. Maar b.v met iets geven een stukje kaas of zo was er geen enkel probleem, het was echt alleen als hij echt iets kreeg waar hij even mee bezig was. Ik heb het verder nooit als probleem ervaren dus er ook nooit wat aan gedaan.

Oh, nou, mijn voernijdteef is Willemijn. Schatje, verdraagzaam, vredestichtend, maar wel voernijd.
Nou is Willemijn hier geboren natuurlijk en het is gewoon aanleg. Stabijs zijn felle donders en die sneppen dus of meer, als je pech hebt. Heel vervelend.
Ze weet dat er niet gezeurd mag worden. Haar plaats is duidelijk, wat ze wel en niet mag ook en over het algemeen gaat dat ook prima.
Ze mag niet in de keuken als ik kook en dat doet ze ook niet.
De rest mag dat wel zolang ze niet in de weg lopen, zij heeft er min of meer zelf voor gekozen het niet te doen.
Het is niet zo dat ik bv geen etensbak kan afpakken maar kluifjes en zo, dat is een probleem. Dan gromt ze en geeft ze niet af en als ik het toch afpak (bv omdat ze iets heeft gepikt of gevonden) kost dat strijd. Zodra het weg is, is ze weer kalm, al is ze het er dus niet mee eens.
Heeft ze een botje dan is iedereen de pineut de langskomt en dat mag dus ook niet. Zij mag echt alleen kluiven onder toezicht en als ze gaat bewaren (en dan dus claimen en happen) moet ze inleveren.
Ze weet heel goed dat ik het niet accepteer en soms grauwt ze terwijl ze me aankijkt en tegelijk onderdanig is, maar toch doet ze het. En als ik het afpak denk ik wel eens dat ze opgelucht is. Het is net of het sterker is dan zijzelf.

Ik denk dat als ze ergens anders had gewoond het wel had kunnen escaleren, omdat je er niet op rekent. Verder is ze een lammetje namelijk, heel zoet, nooit vervelend met andere honden, heel verzorgend.
Maar zodra het over eten gaat kan het foute boel worden.
Het gebeurt misschien tweemaal per jaar, maar ik zorg er dus voor dat de omstandigheden er niet zijn.
Hier liggen nooit kluifjes, er staan nooit lege etensbakken en eten ligt nooit in het zicht als wij er niet bij zijn (ook niet even in de keuken of zo).

Brigitte schreef:Mijn vorige Bulldog had extreme baknijd, die at altijd in een aparte kamer, kluiven kreeg hij ook gewoon daar daar had hij het ook mee. Als het op was hield ik ze nog even daarna gescheiden en daarna kon ik ze weer bij elkaar laten. Maar b.v met iets geven een stukje kaas of zo was er geen enkel probleem, het was echt alleen als hij echt iets kreeg waar hij even mee bezig was. Ik heb het verder nooit als probleem ervaren dus er ook nooit wat aan gedaan.

Dat soort bak-/voernijd is ook waar ik meer bekend mee ben en waar ik een goed beeld bij heb.
Bij de uitgebreide vorm waarbij er aangevallen wordt bij het openen van de koelkast voor koffiemelk vind ik het een stuk moeilijker om een omgang/training voor me te zien.

Zamunda schreef:

Brigitte schreef:Mijn vorige Bulldog had extreme baknijd, die at altijd in een aparte kamer, kluiven kreeg hij ook gewoon daar daar had hij het ook mee. Als het op was hield ik ze nog even daarna gescheiden en daarna kon ik ze weer bij elkaar laten. Maar b.v met iets geven een stukje kaas of zo was er geen enkel probleem, het was echt alleen als hij echt iets kreeg waar hij even mee bezig was. Ik heb het verder nooit als probleem ervaren dus er ook nooit wat aan gedaan.

Dat soort bak-/voernijd is ook waar ik meer bekend mee ben en waar ik een goed beeld bij heb.
Bij de uitgebreide vorm waarbij er aangevallen wordt bij het openen van de koelkast voor koffiemelk vind ik het een stuk moeilijker om een omgang/training voor me te zien.

Maar dat is dus de vorm die ontstaat als je niet tijdig ziet en onderkent dat dit speelt en er niet al jong op inspeelt. Ik denk dat Willemijn zo had kunnen worden als ik die had laten zwemmen. Wat er dus (mijns inziens) met Puck is gebeurd.

Zamunda schreef:

Brigitte schreef:Mijn vorige Bulldog had extreme baknijd, die at altijd in een aparte kamer, kluiven kreeg hij ook gewoon daar daar had hij het ook mee. Als het op was hield ik ze nog even daarna gescheiden en daarna kon ik ze weer bij elkaar laten. Maar b.v met iets geven een stukje kaas of zo was er geen enkel probleem, het was echt alleen als hij echt iets kreeg waar hij even mee bezig was. Ik heb het verder nooit als probleem ervaren dus er ook nooit wat aan gedaan.

Dat soort bak-/voernijd is ook waar ik meer bekend mee ben en waar ik een goed beeld bij heb.
Bij de uitgebreide vorm waarbij er aangevallen wordt bij het openen van de koelkast voor koffiemelk vind ik het een stuk moeilijker om een omgang/training voor me te zien.

Ik kan me ook niet voorstellen hoe dat te handhaven is als je kinderen hebt. Dan zit je volgens mij echt op een tikkende tijdbom.

Ik moet er bij mijn stukje wel bij zeggen dat ik 4 honden heb waarvan er 3 stront eigenwijs (grand basset griffon vendeens)

Ik ben er van overtuigd dat het met bepaalde honden makkelijker Is ze er in op te voeden dan andere.

Bij een grand kan ik 10x iets zeggen dat ze het niet mogen maar heb je 1 moment dat je afgeleid bent dan zien ze hun kans schoon en doen ze alsnog waar ze zin in hebben.

Eten Is een issue hierin voor mij en ik vind dat lasse ten alle tijden rustig en veilig moet kunnen eten.

En misschien heb ik wel makkelijk praten hoor met woonkamer en eetkeuken die te scheiden zijn door een trap hekje, en ik een kennel van 3x4 in de garage heb waardoor ik het niet sneu vind ze even op te hokken maar ik heb gewoon weg geen zin in knok partijen of spanning en lasse Is in de leeftijd dat hij nog wel eens iets laat vallen en dat dus ook daardoor kan ontstaan.

Ik kies in dit opzicht dus de makkelijkste oplossing voor mij zelf.

Heavy schreef:Wie wordt aangevallen bij het openen van de koelkast en hoe ?

Misschien moet je Pucks topic eerst lezen
Het gaat trouwens hier niet om Puck, maar algemeen om voernijd.

Hier beschermen ze hun voer allebei, dat is best sterk. Maar met duidelijke regels onderling gaat dat goed en eten ze uit een standaard. Maar dan moet er niet plotseling iets veranderen. Een logeerhond voer ik om die reden standaard in een andere kamer, het is hun rangorde en die is duidelijk maar die moet je niet verstoren want ze zullen allebei fel worden in het verdedigen van hun voer.

Nilo was als pup een beetje zoals Willemijn. Botjes en dergelijke werden wel heel fanatiek verdedigd en wij waren alleen lieve, brave Nora gewend dus waren best onder de indruk Gelukkig liepen we destijds bij een trainer die ons snel duidelijk maakte dat het geen abnormaal gedrag is voor een hond, en we werden geadviseerd te oefenen zonder er druk op te leggen. We hebben hem duidelijk gemaakt dat er meer dan genoeg voer is, door een stuk of 10 botjes in de kamer rond te strooien. En dan steeds één wegpakken, waarna hij merkte dat er nog niets aan de hand is want hij had er nog 9! Dit hielp goed en inmiddels kan ik z'n voer en botten weghalen als het nodig is, maar het levert hem wel stress op. Als het niet nodig is doe ik het bij voorkeur niet dus, ik ga niet lopen uitlokken en oefenen daarop. Als ze hier iets te kauwen hebben zoeken ze allebei hun eigen plekje op en respecteren elkaars ruimte, dat vind ik ruim voldoende

Marjoleine schreef:

Zamunda schreef:

Brigitte schreef:Mijn vorige Bulldog had extreme baknijd, die at altijd in een aparte kamer, kluiven kreeg hij ook gewoon daar daar had hij het ook mee. Als het op was hield ik ze nog even daarna gescheiden en daarna kon ik ze weer bij elkaar laten. Maar b.v met iets geven een stukje kaas of zo was er geen enkel probleem, het was echt alleen als hij echt iets kreeg waar hij even mee bezig was. Ik heb het verder nooit als probleem ervaren dus er ook nooit wat aan gedaan.

Dat soort bak-/voernijd is ook waar ik meer bekend mee ben en waar ik een goed beeld bij heb.
Bij de uitgebreide vorm waarbij er aangevallen wordt bij het openen van de koelkast voor koffiemelk vind ik het een stuk moeilijker om een omgang/training voor me te zien.

Maar dat is dus de vorm die ontstaat als je niet tijdig ziet en onderkent dat dit speelt en er niet al jong op inspeelt. Ik denk dat Willemijn zo had kunnen worden als ik die had laten zwemmen. Wat er dus (mijns inziens) met Puck is gebeurd.

Ah zo. En tenzij het teveel ingesleten is zou het bij een hond als Puck dus ook weer terug kunnen naar een niveau zoals bij Willemijn?

Heavy schreef:Als Puck bij het openen van de koelkast de kat aanvalt dan zou je daar op in kunnen spelen door haar eerst op haar plaatst te leggen en dan de koelkast te openen en als er dan reactie komt of beweging van Puck dat meteen de kiem in smoren.

Zo zie ik het ook een beetje voor me inderdaad. Maar voordat ik op die manier zou durven trainen met kind/kat in de huiskamer erbij zou ik wel een paar maanden verder zijn denk ik? Het zal ook wel per hond verschillen of je ooit op dat punt kunt komen denk ik.
Het gaat in mijn voorbeeld in ieder geval om een hond die serieus aanvalt, dus niet een snep (maar een kat dusdanig pakken en schudden dat die met meerdere gebroken botten ingeslapen moet worden).

Heavy schreef:

Marjoleine schreef:

Heavy schreef:Wie wordt aangevallen bij het openen van de koelkast en hoe ?

Misschien moet je Pucks topic eerst lezen
Het gaat trouwens hier niet om Puck, maar algemeen om voernijd.

Had ik gedaan maar ik vind het erg moeilijk te lezen zal ik maar zeggen .
Maar ga nog eens een poging wagen

Als je op de link in mijn OP klikt kom je in ieder geval uit op het bericht waar de voernijd nogal ernstig tot uiting is gekomen.

Ik vind dit idd ook wel heel erg heftig. Zou ook niet goed weten hoe ik daarmee om zou moeten gaan, zeker niet als ik ook nog een kind/tiener in huis had. Geen ervaring mee ook, Pom is erg gek op eten maar heeft dan weer geen enkele vorm van voernijd. Zit er gewoon niet in. Ik heb er nooit echt wat aan gedaan, ja, wat brokjes bijgegooid in haar bak, uit de hand gevoerd, dat wel. Ik pak in principe niets af, behalve stukken kauwstaaf die ze dan 5 keer opbraakt en dan weer opnieuw in probeert te slikken. Dat vind ik dan te link dus dan moet ze inleveren, en krijgt ze een brokje voor. Maar goed, als pup had ze het al niet en daarna ook nooit meer. Ze krijgt weleens een stukje kip, en de kat ook. Dan staan ze naast elkaar, geen probleem

Heavy schreef:Zamunda waarom moet je een paar maanden verder zijn om te trainen dat Puck op haar plaatst blijft?
Bedoel je voor de veiligheid eerst in de bench?

Nee, een paar maanden voordat ik die training zou durven doen met de katten erbij. Omdat in dit geval de hond een ander huisdier (kat) dodelijk verwond heeft. Dan kun je wel trainen dat je hond op de plaats blijft, maar als de kat ondertussen langs de hond loopt ben je je kat alsnog kwijt. Dus eerst een tijd trainen terwijl je de katten hebt weggesloten, zo bedoel ik.
En in de bench opsluiten lijkt me een veel veiligere optie inderdaad, maar als het uiteindelijk kán dan is het natuurlijk veel makkelijker als je je hond naar de plaats kun sturen.

Zamunda schreef:

Marjoleine schreef:Maar dat is dus de vorm die ontstaat als je niet tijdig ziet en onderkent dat dit speelt en er niet al jong op inspeelt. Ik denk dat Willemijn zo had kunnen worden als ik die had laten zwemmen. Wat er dus (mijns inziens) met Puck is gebeurd.

Ah zo. En tenzij het teveel ingesleten is zou het bij een hond als Puck dus ook weer terug kunnen naar een niveau zoals bij Willemijn?

Ik denk van wel.
Maar je moet er dan een tijdlang heel goed op inspelen, je aan strikte regels houden en vooral: veel algemene training zodat de hond zelfvertrouwen krijgt.
Dat is volgens mij namelijk een van de basisredenen dat zoiets escaleert.

Willemijn is niet onzeker, wel bezitterig en doordat ze duidelijkheid heeft escaleert de zaak niet.
Maar ik weet zeker dat als haar situatie zo zou veranderen dat ze onzeker werd, het zou kunnen escaleren als er niet heel veel duidelijkheid en vertrouwen werd gegeven.
Stress laat dit soort dingen namelijk escaleren en onzekerheid is daar de 1e oorzaak van.

Heavy schreef:

Zamunda schreef:

Heavy schreef:Zamunda waarom moet je een paar maanden verder zijn om te trainen dat Puck op haar plaatst blijft?
Bedoel je voor de veiligheid eerst in de bench?

Nee, een paar maanden voordat ik die training zou durven doen met de katten erbij. Omdat in dit geval de hond een ander huisdier (kat) dodelijk verwond heeft. Dan kun je wel trainen dat je hond op de plaats blijft, maar als de kat ondertussen langs de hond loopt ben je je kat alsnog kwijt. Dus eerst een tijd trainen terwijl je de katten hebt weggesloten, zo bedoel ik.
En in de bench opsluiten lijkt me een veel veiligere optie inderdaad, maar als het uiteindelijk kán dan is het natuurlijk veel makkelijker als je je hond naar de plaats kun sturen.

Tja moeilijk ik heb zelf geen katten dus ik weet niet hoe dat werkt
Kan je een kat ook niet leren uit de keuken te blijven op bepaalde momenten?
Ik kan me wel voorstellen dat het extra moeilijk is als Puck op plaatst moet blijven en kat loopt dan gewoon de keuken in. Ik heb 1 hond die moeilijk doet met voer de andere totaal niet maar ze gaan wel allebei de keuken uit .

Het probleem is groter als dat: als hond op de plaats moet blijven (bijv. de mand die naast de bank staat) dan kan de kat daar natuurlijk langslopen en wordt deze dus gepakt. Puur omdat jij in de keuken bezig bent en kat toevallig bij de bank loopt; ondanks dat je hond dan 'keurig' op de plaats blijft.

Heavy schreef:Tja moeilijk ik heb zelf geen katten dus ik weet niet hoe dat werkt

Ik wel en Willemijn is door stress ook geneigd de katten op te jagen. Mag niet maar gebeurt soms toch.
Stress is dan dus altijd voergerelateerd: ze wil het maar krijgt het niet.

Wij hebben daar op ingespeeld door altijd voldoende vluchtplekken te hebben voor de katten.
Ze hebben dus een grote krabpaal en in de keuken nog een hoge zitplaats extra.
In de gang kunnen ze altijd ofwel de trap op, ofwel door het kattenluik naar buiten.
In de tuin voor kunnen ze door het hek (Willemijn niet), achter kunnen ze over de lage schutting of onder de poort door.

Akira heeft voernijd, en best wel erg. Ik ga bijvoorbeeld niet graag met mensen met honden ergens eten, het kan wel maar ik zit niet echt lekker. Ze fixeert en zit de hele tijd gespannen te kijken of er niet een of andere hond met zijn snufferd aan een bord gaat ruiken. Hier thuis is het altijd opletten of het gegeven eten wel op is, Silpoes kan wel eens besluiten om eraan te gaan ruiken en dat kan dan escaleren. Zelfs als ik thuis kom met boodschappen moet ik eerst zorgen dat Silpoes uit de keuken is anders gaat Kier de tassen verdedigen De tassen zelf claimen heeft geen zin, ik krijg het er niet uit, dus Silpoes even op de trap zetten is makkelijker. Een vreemde hond mag ook niet te dicht bij mijn tas komen, of het nou verdedigen van mijn tas is of het idee dat er misschien iets te eten in zit, geen idee. Ik moet zorgen dat ik er scherp op blijf en haar de kans niet geef om de boel te verdedigen en helaas heb ik daar een paar keer in gefaald

Biène was 9 weken oud toen ik haar na een stukje speuren haar eten gaf. Ik stapte iets te dicht bij haar voerbak en ze vloog me gericht aan. Zo'n kleine opdonder die kwam om te bijten.
Weken lang heeft ze haar eten vervolgens op mijn schoot gehad, ze leerde heel snel dat ze door zich te gedragen voer erbij kreeg, ik heb het nooit afgepakt.
Ik kon na een tijd in de buurt blijven als ze at zonder dat ze mij fixeerde, behalve als ze een lap pens of een rauwe kip oid kreeg, dan ging ze fijn de kennel in.
Ik zorgde er wel voor dat er nooit eten voor het grijpen lag voor d'r.
Biène is nu ruim 9 jaar en krijgt al die jaren al gescheiden eten van haar huisgenoten. Ze schrokt nog steeds binnen een paar seconde haar eten naar binnen en gaat dan kijken of ze iets uit de andere bakken kan jatten

Interessant onderwerp!

Wat ik uit de reactie op het topic over Puck begrijp is dat de meeste mensen met een hond met voernijd, het probleem aanpakken door alle mogelijke voernijd-situaties proberen te voorkomen. Hond apart eten, hond op de plaats bij eten op tafel, enz.

Maar wat ik me dan afvraag, dat is toch eigenlijk allemaal symptoombestrijding? Voernijd kan denk ik allerlei oorzaken hebben. En in sommige gevallen kan je ook het probleem proberen op te lossen in plaats van problemen proberen te voorkomen.

Ik heb alleen ervaring met (niet-extreme) voernijd als gevolg van echt honger lijden in het verleden. En als je dan vreten hebt, is het van levensbelang dat je dat eten ook binnenkrijgt.

Wat Lilo deed was lipje optrekken en toch wel vrij fel uitvallen naar de katten en naar Jack als die te dichtbij kwamen als zij aan het eten was. Toch heb ik al heel snel haar voerstandaard tegen die van Jack gezet, zodat ze altijd samen stonden te eten. Dat was geen probleem, omdat Jack zodra hij zijn bak leeg had (altijd sneller dan Lilo), naar de hoek van de keuken liep waar hij dan vervolgens zijn tig pillen in plakjes worst kreeg. Lilo kon dan op haar gemak ook nog even Jack's bak uitlikken en daarna kregen ze allebei nog iets lekkers.

Wat ik ook heb gedaan (bij allebei, hoewel Jack absoluut geen voernijd had), was lekkers bij gooien in die bak terwijl ze aan het eten waren. Bij Jack (eerste hond, dus ik moest alles perfect doen) heb ik dat in het begin nog veel meer gedaan dan bij Lilo. Vooral omdat ik wilde dat ook een visitepeuter een handje in die bak kon steken terwijl Jack aan het eten was. Nou, dat werkt wel bij een hond die al geen voernijd heeft , Jack deed uiteindelijk zelfs een stapje achteruit met een blije bek als er een kat in zijn bak wilde kijken. In zo'n geval gooide ik er dan wel een plak ham of zo bij, want superbraaf mot je belonen.

Ik heb er eigenlijk verder nooit heel veel aandacht aan besteed, met kauwbotjes wilde Lilo nog wel eens een beetje bitchen en ook die van Jack pikken en dan lipje optrekken als hij hem terug wilde, maar Jack was veel slimmer en die eindige dan toch altijd met het lekkerste botje.

Maar ik bedenk me nu dat Lilo tegenwoordig ook moeiteloos met een kat uit hetzelfde bakje staat te eten. Bij Lilo is haar 'voernijd' dus eigenlijk gewoon over gegaan nadat de oorzaak (extreme honger) is weggenomen.

Marjoleine schreef:Het is niet zo dat ik bv geen etensbak kan afpakken maar kluifjes en zo, dat is een probleem. Dan gromt ze en geeft ze niet af en als ik het toch afpak (bv omdat ze iets heeft gepikt of gevonden) kost dat strijd. Zodra het weg is, is ze weer kalm, al is ze het er dus niet mee eens..

ik zou uiterst voorzichtig zijn met afpakken. Alleen bij diefstal op heterdaad zou ik met een "nee "corrigeren, anders zou ik laten lossen ( en rijkelijk belonen ), of ruilen, of liever nog laten. We trainen dit lossen bij Abra, en ik vind dat het eigenlijk bij de basisopvoeding hoort ( Abra is wel een hond die zou kunnen neigen naar voedselnijd, schatten wij in. )

Verder is mijn intuïtieve aanpak van een hond die voedsel verdedigt dat niet van hem is, correctie. Maar misschien is dat omdat we er niet mee te maken hebben Eenmaal uit de hand gelopen, is het misschien geen goede aanpak.

Hanneke2 schreef: Wat ik ook heb gedaan (bij allebei, hoewel Jack absoluut geen voernijd had), was lekkers bij gooien in die bak terwijl ze aan het eten waren. .

dat doen we bij Abra ook regelmatig. W.s. niet nodig, maar ik vind het belangrijk dat onze honden ontspannen kunnen zijn als wij bij de eetbakken komen.

Inderdaad lastig probleem. Maar Puck had nooit voernijd. Eigenlijk pas begonnen toen ze een vleugel had gevonden in de tuin van een vogel dat de poes had gevangen. Dat was eerste keer dat ze uitlokte echt. Vleugel mee naar binnen en in de gang wachten tot er een poes aan kwam. Daar zat ik mss fout ...dat ze die kans kreeg maar aangezien ze nooit zoiets had gedaan heb ik er geen rekening mee gehouden dat ze ineens een kat wilde aanvallen.

Rest staat in Puck dr topic en zou ook graag hier lezen om indruk te krijgen...wanneer is het begonnen en tot hoever op te lossen.

Rare dat ik dus niet begrijp dat het binnen no time escaleerde. Ik had geschreven dat Puck ineens aan mn voeten ging liggen bij tafel. Achteraf gezien...denk ik nu...om de kruimels? Weet het niet.. Nu mag ze dat uiteraard niet meer omdat ik alles gescheiden wil houden.

Wat ik ook niet begrijp is.. door een ongeval was en ben ik nog niet helemaal mobiel en vlees halen een probleem. Ook omdat vrieskast stuk was. Puck had laatste weken brok. Daar maakt ze dus geen probleem van als er een kat bij gaat. (al neem ik risico nu niet meer uiteraard). Ook als we wandelen en met andere hond gaat spelen ze krijgen een beloning dan is er niks aan de hand.

Ik weet dat dit een topic is om info op te doen. Als gedragsdeskundige kontakt opgenomen heeft een is geweest en heb antwoorden en bepaalde advies of iets dergelijks van hem...dan laat ik weten.

Wat ik bedoelde was dat, zoals Marjoleine ook al schrijft, je met duidelijke regels een eind kan komen, je hond wordt daar zekerder van en hopelijk ook wat relaxter omdat ze weten hoe of wat.

Mijn ene Westie teefje had ook voernijd, vooral tegen de andere teef die ranghoger was, maar soms ook tegen de katten. Ik ben daar mee aan de slag gegaan door heel duidelijke regels te maken. Niet in of bij de keuken, daar had ze niks te zoeken, botje of iets anders lekkers op een vaste plaats en dan ook met de rest, ja ook met de katten aan de slag dat die dan weer niet bij die plek in de buurt mochten komen, botje afgeven vond ze ook moeilijk, maar ze at ze nooit helemaal op maar ging dat laatste stukje dan liggen bewaken, ze was gek op kaas, dus heb ik haar het omruilen aangeleerd met kaas. Bij de tafel mocht ze ook niet komen als er eten op stond.

Toen dat eenmaal allemaal duidelijk was werd ze een stuk meer ontspannen, ze wist wat ze mocht en niet mocht, maar ze wist ook dat ze nooit bang hoefde te zijn dat er iets wat ze gekregen had van haar gepikt zou worden.

Vanaf dat moment ben ik dat eigenlijk standaard in gaan voeren, Doran kan zijn botje ook redelijk verdedigen, dus iedereen krijgt op een vaste plek zijn eten en lekkers, er word niet gebuurt/gesnuffeld of geruild en dat brengt rust.

In het geval van Puck zou het niet meer in de keuken mogen komen daar al een stuk duidelijkheid in kunnen geven denk ik, de koelkast word dan al een stuk minder belangrijk omdat ze er toch niet bij mag en er ook niets uit krijgt.

Zamunda schreef: Het gaat in mijn voorbeeld in ieder geval om een hond die serieus aanvalt, dus niet een snep (maar een kat dusdanig pakken en schudden dat die met meerdere gebroken botten ingeslapen moet worden).

Maar ik vind dat geen voernijd meer. Het is een gevolg van voernijd, maar het is geen logisch gevolg. Een kat (of hond) binnen de eigen roedel serieus aanvallen en verwonden om voer te verdedigen terwijl er genoeg voedsel voor handen is, is domweg niet efficiënt.

Voernijd is op zich natuurlijk gedrag. Wilde dieren en roedels zwerfhonden zullen ook hun vreten verdedigen, en gaan dan het hele rijtje langs van grommen - tanden laten zien - uitvallen - een knauw geven. Als dat dan leidt tot een serieus gevecht, gaat het toch meestal niet alleen om het voer. Een vriendje/ouder/kind/partner wordt 'in het wild' echt niet dodelijk verwond vanwege vreten of er moet afgrijselijke hongersnood zijn waarna de verliezende partij ook direct met huid en haar wordt opgevroten.

johanna68 schreef:Inderdaad lastig probleem. Maar Puck had nooit voernijd. Eigenlijk pas begonnen toen ze een vleugel had gevonden in de tuin van een vogel dat de poes had gevangen. Dat was eerste keer dat ze uitlokte echt. Vleugel mee naar binnen en in de gang wachten tot er een poes aan kwam. Daar zat ik mss fout ...dat ze die kans kreeg maar aangezien ze nooit zoiets had gedaan heb ik er geen rekening mee gehouden dat ze ineens een kat wilde aanvallen.

Rest staat in Puck dr topic en zou ook graag hier lezen om indruk te krijgen...wanneer is het begonnen en tot hoever op te lossen.

Rare dat ik dus niet begrijp dat het binnen no time escaleerde. Ik had geschreven dat Puck ineens aan mn voeten ging liggen bij tafel. Achteraf gezien...denk ik nu...om de kruimels? Weet het niet.. Nu mag ze dat uiteraard niet meer omdat ik alles gescheiden wil houden.

Wat ik ook niet begrijp is.. door een ongeval was en ben ik nog niet helemaal mobiel en vlees halen een probleem. Ook omdat vrieskast stuk was. Puck had laatste weken brok. Daar maakt ze dus geen probleem van als er een kat bij gaat. (al neem ik risico nu niet meer uiteraard). Ook als we wandelen en met andere hond gaat spelen ze krijgen een beloning dan is er niks aan de hand.

Ik weet dat dit een topic is om info op te doen. Als gedragsdeskundige kontakt opgenomen heeft een is geweest en heb antwoorden en bepaalde advies of iets dergelijks van hem...dan laat ik weten.

Dat met die vleugel is meer buitdrift, iets wat ze héél spannend vond en dus niet wilde delen, met vlees heeft ze denk ik hetzelfde, dat is vele malen lekkerder en dus spannender dan brokjes.

sbientje schreef:Ik vind dit idd ook wel heel erg heftig. Zou ook niet goed weten hoe ik daarmee om zou moeten gaan, zeker niet als ik ook nog een kind/tiener in huis had. Geen ervaring mee ook, Pom is erg gek op eten maar heeft dan weer geen enkele vorm van voernijd. Zit er gewoon niet in. Ik heb er nooit echt wat aan gedaan, ja, wat brokjes bijgegooid in haar bak, uit de hand gevoerd, dat wel. Ik pak in principe niets af, behalve stukken kauwstaaf die ze dan 5 keer opbraakt en dan weer opnieuw in probeert te slikken. Dat vind ik dan te link dus dan moet ze inleveren, en krijgt ze een brokje voor. Maar goed, als pup had ze het al niet en daarna ook nooit meer. Ze krijgt weleens een stukje kip, en de kat ook. Dan staan ze naast elkaar, geen probleem

Ik denk dat het wel heel handig is om dat bij alle nieuwe honden en katten te 'trainen', dat netjes op een rijtje staan of zitten terwijl de baas Hele Lekkere Dingen uitdeelt. Ik vind het vooral ideaal voor als er eentje die moeilijk doet met pillen, een pil moet. Eerst twee keer op volgorde een hap HEEL LEKKERS, en dan de derde keer happie met pil en direct daarna nog een stuk biefstuk of wat dan ook voor de bek van die hond of kat houden. De reactie is vrijwel altijd om direct het stukje met pil door te slikken zonder te kauwen om het nieuwe stukje aan te kunnen nemen.

En hoewel dat dan niet echt met voernijd te maken heeft, is het ook wel weer in die koppies hameren dat JIJ degene bent die over het vreten gaat.

Nani heeft baknijd. We hebben haar in t begin zo'n anti schrokbak gegeven en de honden ver uit elkaar eten gegeven. Nu eten ze allemaal tegelijk in de keuken en dat gaat prima. Nou maakt zij ook geen gaten ofzo, maar ik vind t wel belangrijk dat zij zich genoeg op haar gemak voelt om gewoon rustig te kunnen eten. Maar met een botje of wat te kauwen moet ik wel opletten. Soms gaat ze zelf bij Figo liggen. Ik koop kauwdingen wel op formaat. Daar waar Figo tien minuten over doet, krijgt zij vaak paar formaten kleiner.

Mijn reu Cody had voernijd en omdat mijn meisjes altijd buitengewoon beleefd waren, deden ze braaf een stapje achteruit als hij met vervaarlijk gegrom in hun bak wilde duiken. Daarom kreeg hij in de kamer te eten, als laatste, en de meisjes in de keuken als eerste hun bak.
In die periode leerde ik de honden ook dat ze pas hun eten kregen als ik hun naam noemde. Hij moest dus wachten tot alle anderen hun bak hadden gehad en dan liep ik met zijn bak naar de huiskamer. Hij werd er ook rustiger van toen hij apart van de anderen kon eten.

Toen Bonnie kwam had ze ook voernijd. Wat Hanneke zegt, denk ik ook. Zij had als zwerfhond zoveel honger gehad dat ze ten koste van alles het eten dát ze kreeg wilde verdedigen. Om haar niet onnodig in de stress te jagen (en om de groeiende band tussen ons niet te verpesten) gaf ik haar eten in de gang met de deur dicht. Na een paar maanden zette ik de deur op een kiertje en deed vervolgens de iedere week of zo een stukje verder open.
Na een maand of vier was ze zover dat ze rustig bleef eten als de deur helemaal open bleef. Het heeft een jaar geduurd voor ze rustig in de keuken met de anderen kon eten en nu staan de bakken van haar en Lyndie tegen elkaar aan en eten ze rustig samen.
Ze is nog steeds buitengewoon gefixeerd op eten en ik heb er een jaar over gedaan om haar het commando 'los' te leren (wat overigens nog niet altijd lukt) maar ik kan nu wel iets uit haar bek pakken zonder dat ze het op een lopen zet.

Natuurlijk niet te vergelijken met echte agressie, maar in de gevallen die ik meemaakte koos ik ervoor om de situatie op een zo vreedzaam mogelijk manier op te lossen of juist te voorkomen dat het kon escaleren. Ik hou er niet zo van om in een machtstrijd te verzeilen.