Het HondenForum

Hoi hoi, iedereen trouwens een goed 2015 toegewenst!

In het Topic "hoe geduldig" ben ik het begrip achterhaald tegengekomen en Martin Gaus tegengekomen. Hij schijnt terug gekomen te zijn van dingen die toch niet zo waren als ze leken.
Mijn vraag: wat is dan de tegenwoordige stroming? Welke richting zou je dan kunnen volgen wil je je honden trainen ,zodat er een in ieder geval een "evenwichtige" hond uit voort komt.
Ik vind het moeilijk, omdat men, ook hier op het forum nogal verschillende methodes aanhangt.
En vooral, hoe kom je erachter dat iets achterhaald is? Is het een mode om met het nieuwste van het nieuwste mee te gaan of kan je je beter houden aan het aloude "schoenmaker blijft bij zijn leest"?

Denk zelf na en flikker er war verschillende gejatte dingen door van een ander.
Beetje van mij en beetje van Maggi.

Denk zelf na en flikker er war verschillende gejatte dingen door van een ander.
Beetje van mij en beetje van Maggi.

Een goede "methode" is een die bij jou en je hond past, ik denk dat je vooral je eigen gevoel moet volgen.

Miella schreef:Is het een mode om met het nieuwste van het nieuwste mee te gaan

Ja. Voor sommige mensen wel.

of kan je je beter houden aan het aloude "schoenmaker blijft bij zijn leest"?

Nou ja, voor mij geldt 'If it ain't broken, don't fix it'. Ik heb altijd op mijn manier met honden gewerkt.
Gewoon, mijn gezonde verstand gebruiken. Zelf nadenken.
Toen de mode keihard corrigeren en onder de duim houden was liep ik er niet achter aan en nu de mode alles positief is en het negatieve negeren loop ik er ook niet achteraan.

Miella schreef:Hoi hoi, iedereen trouwens een goed 2015 toegewenst!

In het Topic "hoe geduldig" ben ik het begrip achterhaald tegengekomen en Martin Gaus tegengekomen. Hij schijnt terug gekomen te zijn van dingen die toch niet zo waren als ze leken.
Mijn vraag: wat is dan de tegenwoordige stroming? Welke richting zou je dan kunnen volgen wil je je honden trainen ,zodat er een in ieder geval een "evenwichtige" hond uit voort komt.
Ik vind het moeilijk, omdat men, ook hier op het forum nogal verschillende methodes aanhangt.
En vooral, hoe kom je erachter dat iets achterhaald is? Is het een mode om met het nieuwste van het nieuwste mee te gaan of kan je je beter houden aan het aloude "schoenmaker blijft bij zijn leest"?

Interessant ik vroeg me dit ook af ik heb nu 26 jaar honden en er veranderd steeds weer wat ,ik volg

overla t beste vandaan halen ( beter goed gejat als slecht zelluf bedacht) en t moet voornamelijk bij jou en je hond passen idd.
maar wel blijven evalueren, niet denken ik doe t al 20 jaar zo dus t zal wel goed zijn, soms doe je iets al 20 jaar niet goed, dus kijken naar jezelf en je hond

Waarom veranderen methodes? Omdat er steeds meer inzicht in hondengedrag komt.

Kijk naar de achterliggende theorie en of die van toepassing is/kan zijn op jouw hond. Een basis die ik steeds terug zie komen en die ook wel regelmatig weer ondergesneeuwd raakt onder 'technieken' is dat je je hond leiderschap moet bieden. Maar de ene hond heeft andere leiding nodig dan de andere. De beste techniek werkt in je nadeel als je vanuit onzekerheid, angst, boosheid, frustratie etc werkt, terwijl je zonder specifieke technieken maar met kalmte, zelfverzekerdheid, doortastendheid en je hond goed observeren toch een leuke hond krijgt (alleen haal je dan waarschijnlijk niet alles eruit wat erin zit)

Miella schreef:Hoi hoi, iedereen trouwens een goed 2015 toegewenst!

In het Topic "hoe geduldig" ben ik het begrip achterhaald tegengekomen en Martin Gaus tegengekomen. Hij schijnt terug gekomen te zijn van dingen die toch niet zo waren als ze leken.
Mijn vraag: wat is dan de tegenwoordige stroming? Welke richting zou je dan kunnen volgen wil je je honden trainen ,zodat er een in ieder geval een "evenwichtige" hond uit voort komt.
Ik vind het moeilijk, omdat men, ook hier op het forum nogal verschillende methodes aanhangt.
En vooral, hoe kom je erachter dat iets achterhaald is? Is het een mode om met het nieuwste van het nieuwste mee te gaan of kan je je beter houden aan het aloude "schoenmaker blijft bij zijn leest"?

Ik denk niet dat er 1 richting is die de juiste is. Voor elke methode valt wel wat te zeggen en in elke methode valt ook wel een gat te schieten. Kies een aanpak die jou goed ligt en die bij je hond past. Dan kom je het verst. En dat kan zomaar een beetje van alles zijn ipv strikt 1 methode.

Miranda schreef:

of kan je je beter houden aan het aloude "schoenmaker blijft bij zijn leest"?

Nou ja, voor mij geldt 'If it ain't broken, don't fix it'. Ik heb altijd op mijn manier met honden gewerkt.
Gewoon, mijn gezonde verstand gebruiken. Zelf nadenken.
Toen de mode keihard corrigeren en onder de duim houden was liep ik er niet achter aan en nu de mode alles positief is en het negatieve negeren loop ik er ook niet achteraan.

Zo doe ik het ook
Ik kijk wel naar de onderzoeken die er zijn gedaan en denk er over na.
Soms pak ik daar wat van mee.
Gewoon omdat ik er de logica van in zie.

Toen ik indertijd voor het eerst op training ging met mijn hond was de slipketting standaard.
Die had ik dus ook................ één les.
De volgende les kwam ik met de hond met een gewoon leren halsbandje omdat ik helemaal niets in die slipketting zag bij mijn hond van 6 maanden.

Dat werd toen raar gevonden maar niemand heeft het me verboden

Wat S@ndr@ zegt
Het moet bij jou en bij je hond passen.

bij training moet zo positief mogelijk, als hij iets fout doet gewoon negeren, pas belonen als hij het goed doet,
Bij opvoeding mag er best een correctie aan te pas komen.

In de praktijk van opvoeden en trainen ben ik helemaal niet zo van de theorieën, maar ga ik uit van gezond verstand en intuïtie.
Ik vind het wel heel erg leuk om te lezen over verschillende methodes, theorieën, hondengedrag etc. en doe zo ook wel veel ideeën en tips op. Maar uiteindelijk gaat het mij om wat past bij mij en bij mijn hond.

Bij al mijn eigen honden en mijn opvanghonden heb ik eigenlijk steeds weer een andere aanpak, omdat het zo afhankelijk is van de hond.

ranetje schreef:Toen ik indertijd voor het eerst op training ging met mijn hond was de slipketting standaard.
Die had ik dus ook................ één les.
De volgende les kwam ik met de hond met een gewoon leren halsbandje omdat ik helemaal niets in die slipketting zag bij mijn hond van 6 maanden.

Herkenbaar
Ik was het watje van de hondenclub

Ik doe maar wat Ik heb nooit een cursus of training gevolgd dus heb ik eigenlijk alles vanuit mezelf en mijn gevoel gedaan. Alles wordt hier positief gedaan, ik kan eigenlijk nooit ergens boos om worden En natuurlijk zijn best wat dingen fout gegaan maar daar heb ik alleen "last" van en verder ben ik te lui om daar wat aan te doen dus laat ik het zo. Mocht het zo zijn dat ze andere overlast geven verander ik het natuurlijk wel.

ranetje schreef:

Miranda schreef:

of kan je je beter houden aan het aloude "schoenmaker blijft bij zijn leest"?

Nou ja, voor mij geldt 'If it ain't broken, don't fix it'. Ik heb altijd op mijn manier met honden gewerkt.
Gewoon, mijn gezonde verstand gebruiken. Zelf nadenken.
Toen de mode keihard corrigeren en onder de duim houden was liep ik er niet achter aan en nu de mode alles positief is en het negatieve negeren loop ik er ook niet achteraan.

Zo doe ik het ook
Ik kijk wel naar de onderzoeken die er zijn gedaan en denk er over na.
Soms pak ik daar wat van mee.
Gewoon omdat ik er de logica van in zie.

Toen ik indertijd voor het eerst op training ging met mijn hond was de slipketting standaard.
Die had ik dus ook................ één les.
De volgende les kwam ik met de hond met een gewoon leren halsbandje omdat ik helemaal niets in die slipketting zag bij mijn hond van 6 maanden.

Dat werd toen raar gevonden maar niemand heeft het me verboden

Wat S@ndr@ zegt
Het moet bij jou en bij je hond passen.

Zo doe ik het ook, zelf nadenken en kijken naar wat er bij je hond past!
Ik lees veel over hondengedrag en opvoeden, omdat ik het interessant vind en soms pik je daar wat op, maar met gezond verstand en gevoel kom ik het verst.

Haha van die slipketting is ook heel herkenbaar, hier was toen ik kijn eerste hond kreeg, een kees, alleen een africhtingsclub voor boeviers, maar ik wilde wel graag op cursus, nouja het gehoorzaamheids programma mocht ik meelopen dan en kreeg meteen een slipketting, die heb ik nooit gebruikt, vonden ze maar raar maar mijn hond had dat helemaal niet nodig

Ik ben ooit 30 jaar terug ook op de hondeschool begonnen met een slipkettingkje.Mijn herplaatser van toen was al 5 jaar oud toen ik er mee voor het eerst ging.Op zich vonden ze dat al vreemd zo'n oude hond en dan nog een kleintje ook .
Mijn herders nu,die ik wel als pup heb .Zijn gewoon met een leren halsbandje grootgebracht en dragen nu nog leren halsbanden.Ik houd nieuwe methode's wel in de gaten maar pik alleen dingen uit die mij bevallen.
Ik kan me groen en geel ergeren aan de negeer methode.Mensen die hun hond serieus een uur laten blaffen en die zogezegd negeren.Nou tegen die tijd plakt mijn hond achter een rol stevig behang.
Bij de eerste blaf laat ik altijd weten dat ik ze hoor en dat ze nu de kop moeten houden.
Persoonlijk heb ik geen moeite met je houd je kop omdat ik het zeg methode.

Verder beloon ik goed gedrag veel of leid ze af als er bv uitvallende honden zijn.
Ondanks de vele herplaatsers die ik gehad heb ,hebben we eigenlijk altijd makkelijke honden gehad.Behalve honden ,lopen er hier ook altijd een groep katten rond.Ook dat gaat eigenlijk altijd vanzelf oud /jong ,tam en wild alles verdraagt elkaar eigenlijk wel.

beatje schreef:Persoonlijk heb ik geen moeite met je houd je kop omdat ik het zeg methode.

Oh, dat is ook mijn methode

Er wordt steeds meer onderzoek gedaan naar gedrag bij dieren. Niet elk onderzoek is even bruikbaar, dus je moet onderzoeken wel kunnen 'lezen'. Veel onderzoeken worden dan ook misbruikt om een theorie te onderbouwen.

De theorie die toentertijd werd gebruik met de slipketting, tja wat zullen we er van zeggen. Was gebaseerd op het dominantiemodel. Dit is van een heel oud onderzoek. Het onderzoek werd gedaan met wolven in gevangenschap. Inmiddels zijn we terug gekomen van de overdraagbaarheid van de uitkomsten van dit onderzoek naar honden in huiselijke kring als mede naar wolven in het wild. Als de theorie wegvalt onder een methode, tja dan blijft er weinig van over

Ik ben 15 jaar geleden met mijn terrier van 11 kilo op 7 jarige leeftijd ook met een slipketting begonnen met trainen. Tja ik was 15, wist ik verder veel. Het was een probleemhondje met een sterk karakter. Hij heeft de trainingen overigens prima doorstaan en daarna behendigheid aan de halband gaan trainen. Nog geen twee jaar later ging ik met de 9 jarige Schotse Collie daar ook trainen. Echter 2 jaar verder (inmiddels dus 17) en veel wijsheid verder ging ik toen al tegen de stroming in. Winnie werd niet met een slip getraind . Ook zij heeft de eerste cursus prima doorlopen, maar wel op mijn eigen manier(mw werd getraind met veel beloning broodjes pindakaas, op zich al gek, maar voor die tijd in die setting, zo'n snotaap al helemaal. Na diploma niet verder gegaan, was geen hond voor training, maar een echte gezelschapsdame. Vele jaren verder geef ik les op die hondenschool (maar niet meer met slipkettingen). Andere honden ook niet meer met slipkettingen getrouwd, alhoewel 1 herplaatser van mij wel zo opgevoed is)

De slipketting is een behoorlijk zwaar corrigerendmiddel. In theorie bij mensen weten we dat corrigeren het leervermogen van een kind niet stimuleert. De tik met een liniaal heeft niet voor de hoogontwikkelde cultuur gestaan waar wij nu in leven. Met een beetje gezond verstand snap je dus nu ook dat aanleren van zaken je niet moet zoeken in corrigeren (gewoon te vinden in gedragsleer/ ethologie)

We hebben een hoop wijsheid meer. Maar ook een hoop rotzooi meer. Als leek is dat natuurlijk moeilijk te onderscheiden. En worden de meeste door schade en schande wijzer. Jammer dat het zo moet en dat een ieder soms steeeds het wiel weer opnieuw moeten uitvinden. En soms kom je meteen met de juiste theorien, mensen e.d. in aanrakingen en mag je je gelukkig prijzen.

ER bestaat inderdaad geen training. Ik heb dus een terrier gehad, een schotse collie en twee border collies en nog verschillende opvangers en andere honden begeleid. Geen enkele hond heeft dezelfde aanpak gehad.
Ik hang ook geen theorie in, maar zorg wel dat ik zo breed mogelijk van alles weet voor mocht ik het nodig hebben. Een hond opvoeden is een weg die je moet bewandelen en waarbij je de paden moet verkennen en onderzoeken. Soms pak je iets verkeerds aan en moet je het over en andere boeg gooien, som moet je doorzetten.

Niet alleen de inzichten en methodes zijn verandert. Het aantal honden in nederland groeit exponentieel. Daarmee is er ook een drastische verandering in wie er moet een hond loopt. Uiterlijk van honden verandert, wat ook problemen met zich meebrengt. En gebruiksdoel van de honden verandert ook. Dat brengt ook andere inzichten met zich mee of juist vraag naar andere inzichten omdat de maatschappij een andere druk op honden legt dan 20 jaar geleden.

Vroeger wilde we en brave hond. Tegenwoordig moet de hond vooral sociaal aanvaardbaar gedrag vertonen op veel verschillende fronten....

Miranda schreef: Nou ja, voor mij geldt 'If it ain't broken, don't fix it'. Ik heb altijd op mijn manier met honden gewerkt.
Gewoon, mijn gezonde verstand gebruiken. Zelf nadenken.
Toen de mode keihard corrigeren en onder de duim houden was liep ik er niet achter aan en nu de mode alles positief is en het negatieve negeren loop ik er ook niet achteraan.

Dit.. ik vind t leuk om andere dingen te zien overigens of ik er iets van gebruik ligt aan de hond en aan mij. Iets wat niet bij me past sta ik niet achter en gaat bij voorbaat dus al niet werken.

Al die stromingen en theorien zijn leuk om te weten wat er kan werken en waarom het kan werken.
Niet alles dat kan werken, werkt ook bij jou en bij je hond. Haal er de dingen uit die wel bij jullie passen en voer die consequent uit.

Een hond handelt instinctief en leert associatief.
Met die wetenschap een beetje handig gebruik maken van de resources en de hond gaat voor je door het vuur.

De opmerking inzake achterhaalde technieken en M. Gaus kwamen van mij.

Ik ben niet in een omgeving waar veel te doen was met honden opgegroeid. Wij hebben ooit 1 kat gehad en dat was het. Mijn man zijn ervaring met honden bestond uit een dikke "Bobbie". Je kent ze wel, van die hondjes die bij oudere mensen wonen, mee eten met de pot en meestal een wrat of zo naast hun staart hebben.
Toen wij gingen samen wonen wou hij wel graag een hond en ik, ach waarom niet. Nou zijn wij wel van de mensen die zich ietwat voorbereiden (ik geloof niet zo in aangeboren kennis ) en de goeroe op honden gebied toen was dus Gaus. Die had een boek geschreven en een eigen school en die kwam ook nog eens op t.v.
Meer "rolmodellen" hadden we dus niet (geen computers laat staan een forum)

Zonder verder al te veel kennis van zaken op specifiek ras gebied namen we een Chow-chow teef. Mooie hond. Trouwens ook nog eens gekocht bij toen nog bestaande dierenwinkel Wij probeerde haar dingen te leren (terwijl een zogenaamde hondenkenner die we eens tegen kwamen het belachelijk vond want "het was een Chow en die leren niet". Natuurlijk waren we ook niet zo stom; koppig, eigenwijs etc. etc. maar dat wil niet zeggen "laat maar". Om lang verhaal iets minder lang te maken; het is de meest makkelijke, lieve, ongecompliceerde hond geweest die we ooit gehad hebben.
(We hebben ook nog een Chow reu gehad die hond agressief was dus mogelijk was de teef "een schot in de roos")

Maar goed, Gaus was inderdaad van het leiderschap en vooral de "deemoedige" hondjes. Als een hond keurig naast hem liep zei hij altijd iets als "en kijk hem eens deemoedig volgen". Daar ging het bij ons dus wat mank want wij zagen een hondje die zijn kop laag hield en zijn oortjes naar achteren en waarvan wij dachten "ja dank je de koekoek, die hond is gewoon bang.

We kwamen met dat dominantie gedoe helemaal in de knoop met onze Chow reu die dus hond agressief was en zich bij de toenmalige correctie methode (slipketting en hard trekken) naar mij uitviel. (overigens kregen wij in die tijd ook het advies om de hond een poosje op te hangen, let wel niet van Gaus hoor. Hebben we dus echt niet gedaan) Maar advies van de hondenschool van Gaus was om hem aan 2 lijnen te doen. Ik moest blijven corrigeren en een ander moest dan voorkomen dat hij mij zou aanvallen. Puur op gevoel van "zo niet" hebben we al die plannen laten varen en situaties met andere honden vermeden. Zolang hij geen anderen hond zag was er geen centje pijn, nou dan zo maar.

Maar toen zijn we dus gaan zoeken naar andere theorieën maar ook wat wij zelf dachten dat wel goed was.
Nu ben ik ook meer iemand van zoveel mogelijk belonen en vooral negeren van verkeerd gedrag als er voor de hond geen alternatieven zijn (hij weet nog niet anders) Zodra hij echter weet wat ik wil en hij veegt zijn gat er aan af dan krijgt hij het wel te horen. Ik laat hem dan vaak dingen nog eens overdoen onder het mom van "dat kun jij vast veel beter".
Ik ga al jaren met Ezio naar school maar ook daar ben ik wel kritisch, gaat echter wel vaak op gevoel, dat ik denk "nee dit gaat Ezio zo niet leren, niet op deze manier" en dat bespreek ik dan wel of ik doe toch gewoon wat ik in mijn kop had.
Of ik vraag het even hier. Verder lees ik veel boeken en soms denk ik "wat een onzin en soms denk ik "ja dat past wel bij mij".

Lappie tekst he' ?

ik heb geen methode om een hond op te voeden of te trainen. ik kijk naar de hond en wat de hond nodig heeft. er zijn vaste regels in huis en daar hebben ze zich maar aan te houden, zo niet dan zijn de consequenties voor de betreffende hond. die krijgt dan een brul. wat trainen betreft, als het de aanleerfase is gaat dat zonder correcties (versta ik ook NEE en FOEI onder). maar als de hond het allemaal weet en het niet doet zoals het moet dan gaat er weleens een nee of foei overheen.
mijn opleiding tot instructrice bestond uit het werken met slipketting en maar rukken en trekken. heel soms wil ik nog weleens een slipketting inzetten bij een echt harde hond die niet op stem reageert. veel vaker zet ik liever halfchecks in.
ellen

gyanty schreef: De theorie die toentertijd werd gebruik met de slipketting, tja wat zullen we er van zeggen. Was gebaseerd op het dominantiemodel. .

corrigeren met een slipketting is een vorm van conditioneren. Het gebruik is dus gebaseerd op de conditioneringstheorie, zou ik zeggen.

Wat een prachtige theorieën gaan er toch schuil achter de m-collar.

korthaar schreef:Wat een prachtige theorieën gaan er toch schuil achter de m-collar.

er gaan ook prachtige theorieën achter de waterstofbom schuil.

Zoie schreef:

gyanty schreef: De theorie die toentertijd werd gebruik met de slipketting, tja wat zullen we er van zeggen. Was gebaseerd op het dominantiemodel. .

corrigeren met een slipketting is een vorm van conditioneren. Het gebruik is dus gebaseerd op de conditioneringstheorie, zou ik zeggen.

Dat is wat kort door de bocht. De slipketting moest zogenaamd nabootsen het corrigerende nekhappen wat ze de wolven hadden zien doen. Nou ja dat verhaaltje gaat dus niet meer op zeg maar. Dat het toen al (operante)conditionering was en nu nog steeds heeft daar nog niet zo veel meer mee te maken, want ja ook zonder die theorie erachter is het nog steeds een zeer onaangename prikkel voor de hond. Maar hoeven we het dus niet meer als aanleermiddel te gebruiken (want zo was het, je hond leerde netjes lopen, volgen, zitten, liggen door een ruk aan de riem) (even achterwegen latend of je het uiteindelijk wel al correctiemiddel moet gebruiken.

gyanty schreef:

Zoie schreef:

gyanty schreef: De theorie die toentertijd werd gebruik met de slipketting, tja wat zullen we er van zeggen. Was gebaseerd op het dominantiemodel. .

corrigeren met een slipketting is een vorm van conditioneren. Het gebruik is dus gebaseerd op de conditioneringstheorie, zou ik zeggen.

Dat is wat kort door de bocht. De slipketting moest zogenaamd nabootsen het corrigerende nekhappen wat ze de wolven hadden zien doen. Nou ja dat verhaaltje gaat dus niet meer op zeg maar. Dat het toen al (operante)conditionering was en nu nog steeds heeft daar nog niet zo veel meer mee te maken, want ja ook zonder die theorie erachter is het nog steeds een zeer onaangename prikkel voor de hond. Maar hoeven we het dus niet meer als aanleermiddel te gebruiken (want zo was het, je hond leerde netjes lopen, volgen, zitten, liggen door een ruk aan de riem) (even achterwegen latend of je het uiteindelijk wel al correctiemiddel moet gebruiken.

oke, het was voor mijn tijd, en ik wil best van je aannemen dat er wat kletspraat bij gehaald werd, maar ik mag toch wel hopen dat b.v. iemand als Martin Gauss op de hoogte was van de principes van de conditionering en dat bewust toepaste ?

Beetje wat BP zegt eigenlijk............ kies ook een benadering die bij je hond en bij jezelf als persoon past. Ik ben zelf niet weg van lichamelijke correcties , past niet bij mij. Bepaalde rassen zal ik nooit kiezen omdat ik denk dat het te hard werken is. Ik heb wel engelengeduld met mijn honden, maar wil niet constanct corrigeren.
Ik heb eens een GT laten komen omdat ik bepaald irritant gedrag van mijn hond wilde kunnen doorbreken. Met zijn aanwijzingen was ik na 2 uurtjes al waar ik wilde zijn. Andere dingen waar hij uit zichzelf nog mee kwam, bv buiten lopen met een stoffen sliplijn etc. kon ik me niet in vinden , ik kreeg er een stijve verkrampte arm van en het voelde onnatuurlijk. Ik heb van die sessie dus gebruikt waar ik me in kon vinden, gelaten waar ik niks in zag. Ik geloof meer in positief gedrag belonen dan corrigeren. Ik heb misschien de mazzel dat ik tot nu toe altijd honden heb gehad waar niet ontzettend veel aan viel te corrigeren.........