Het HondenForum

Ondanks dat ik mijn eigen mening erover heb, ga ik proberen de situatie zo neutraal mogelijk te omschrijven.

Ik heb 4 Cane Corso's. Lilo (teef 11 jaar), Boris (reu 6 jaar), Didi (teef 4 jaar) en Angie (teef 2 jaar).
Didi heb ik zelf gefokt. Boris en Lilo zijn haar ouders. Lilo is een herplaatser welke met 5 jaar bij ons is gekomen. Lilo is uiteindelijk een hele stabiele hond geworden. Boris hebben wij als pup gekocht bij een erkende fokker. Angie is een herplaatser welke nu 3 kwart jaar bij ons is.
Met Angie ben ik flink in training voor haar gedrag.

Lilo is bij ons duidelijk de "baas". (Buiten mij om dan natuurlijk)

Ongeveer een jaar geleden ging Lilo's gezondheid wat achteruit. Ze kreeg vanuit het niets oorontsteking en heeft enkele bulten op haar lichaam welke groeien.
Vanaf dat moment is Lilo ook wat kribbig geworden.
De bulten zijn niet onderzocht, maar de dierenarts kon mij wel vertellen dat het tumoren zijn. Het leek hem geen goed idee om biopsi te doen. Wat de uitslag ook zal zijn, gezien haar leeftijd zal ze toch niet meer geopereerd worden.

Ongeveer een half jaar geleden is de "ellende" begonnen.

Een vriendin van me was bij mij op bezoek. We stonden in de tuin te kletsen en de honden stonden er natuurlijk bij.
Vanuit het niets (Ik heb het precies zien gebeuren. Er was geen aanleiding voor) greep Lilo Angie. Dit liep uit in een gevecht.
Gelukkig hebben we ze uit elkaar kunnen halen en hadden ze verder niets dan een bloedlip en wat kleine wondjes op/in de huid.

Enkele weken erna kwam mijn zusje op visite. Mijn honden zijn gek op mijn zusje.
Op het moment dat mijn zusje binnen kwam gelopen, hoorde ik een hoop herrie in de huiskamer. Ik rende erheen en zag mijn vriend die Lilo en Angie uit elkaar probeerde te halen. Ze hingen weer in elkaar.
Lilo had Angie vast in haar nek en liet niet meer los.
Uiteindelijk hebben we ze uit elkaar gekregen en weer niks anders dan kleine wondjes.

Mijn idee op dat moment: De rangorde is aan het veranderen...

Op zich geen probleem, maar de weken erna gebeurde er dingen die ik in eerste instantie niet kon plaatsen.

Bij mij thuis mogen de honden op de bank. Daar maken ze dan ook flink gebruik van.
Lilo lag op de bank en Didi wilde erbij kruipen. (Dit gaat soms nogal lomp) Dit is normaal nooit een probleem, maar dit keer wel. Lilo gromt en op het moment dat Didi af wilt druipen, valt Lilo Didi aan.
Didi gaat dit gelukkig uit de weg waardoor er verder niks aan de hand was.
Mijn idee toen: Lilo wordt echt oud. Zou ze pijn in haar lichaam hebben en niks meer kunnen verdragen...?

(Angie is een herplaatser welke erg bang is voor bepaalde situaties. Om niet bang te lijken gaat ze in de "aanval".)
Enkele weken gaat het goed. Totdat ik op een gegeven moment met Lilo en Angie buiten loop.
Mijn buurman was zijn auto aan het wassen en zegt gedag. Angie vind dat eng en blaft een paar keer. Waarop Lilo direct Angie aanvalt.
Dit "gevecht" is best heftig geweest. Ik moest hierna ook met Angie naar de dierenarts.

Tot zover lijkt het allemaal op rangorde bepaling. Steeds de teven die mot hebben.

Tot eergisteren... Ik loop met Lilo en Boris (reu) buiten. De hond van een paar huizen verderop zat in de tuin en begint te blaffen op het moment dat hij ons ziet.
Boris, de grootste goedzak die ik ooit ontmoet heb, ziet alles als een spel en maakt een soort van schijnbeweging om te gaan spelen.
Lilo klapt vanuit het niets op Boris. Boris wilt niet vechten dus blijft als een dood musje staan. Maar Lilo laat niet los.

En vanaf hier hoor/lees ik graag de meningen van buitenstaanders....
Wat is hier aan de hand...?
Heeft Lilo pijn in haar lichaam waardoor ze niks meer kan verdragen? Zijn het de tumoren? Of is dit allemaal het gevolg van de rangorde bepaling?

Naat2000 schreef:Ondanks dat ik mijn eigen mening erover heb, ga ik proberen de situatie zo neutraal mogelijk te omschrijven.

Ik heb 4 Cane Corso's. Lilo (teef 11 jaar), Boris (reu 6 jaar), Didi (teef 4 jaar) en Angie (teef 2 jaar).
Didi heb ik zelf gefokt. Boris en Lilo zijn haar ouders. Lilo is een herplaatser welke met 5 jaar bij ons is gekomen. Lilo is uiteindelijk een hele stabiele hond geworden. Boris hebben wij als pup gekocht bij een erkende fokker. Angie is een herplaatser welke nu 3 kwart jaar bij ons is.
Met Angie ben ik flink in training voor haar gedrag.

Lilo is bij ons duidelijk de "baas". (Buiten mij om dan natuurlijk)

Ongeveer een jaar geleden ging Lilo's gezondheid wat achteruit. Ze kreeg vanuit het niets oorontsteking en heeft enkele bulten op haar lichaam welke groeien.
Vanaf dat moment is Lilo ook wat kribbig geworden.
De bulten zijn niet onderzocht, maar de dierenarts kon mij wel vertellen dat het tumoren zijn. Het leek hem geen goed idee om biopsi te doen. Wat de uitslag ook zal zijn, gezien haar leeftijd zal ze toch niet meer geopereerd worden.

Ongeveer een half jaar geleden is de "ellende" begonnen.

Een vriendin van me was bij mij op bezoek. We stonden in de tuin te kletsen en de honden stonden er natuurlijk bij.
Vanuit het niets (Ik heb het precies zien gebeuren. Er was geen aanleiding voor) greep Lilo Angie. Dit liep uit in een gevecht.
Gelukkig hebben we ze uit elkaar kunnen halen en hadden ze verder niets dan een bloedlip en wat kleine wondjes op/in de huid.

Enkele weken erna kwam mijn zusje op visite. Mijn honden zijn gek op mijn zusje.
Op het moment dat mijn zusje binnen kwam gelopen, hoorde ik een hoop herrie in de huiskamer. Ik rende erheen en zag mijn vriend die Lilo en Angie uit elkaar probeerde te halen. Ze hingen weer in elkaar.
Lilo had Angie vast in haar nek en liet niet meer los.
Uiteindelijk hebben we ze uit elkaar gekregen en weer niks anders dan kleine wondjes.

Mijn idee op dat moment: De rangorde is aan het veranderen...

Op zich geen probleem, maar de weken erna gebeurde er dingen die ik in eerste instantie niet kon plaatsen.

Bij mij thuis mogen de honden op de bank. Daar maken ze dan ook flink gebruik van.
Lilo lag op de bank en Didi wilde erbij kruipen. (Dit gaat soms nogal lomp) Dit is normaal nooit een probleem, maar dit keer wel. Lilo gromt en op het moment dat Didi af wilt druipen, valt Lilo Didi aan.
Didi gaat dit gelukkig uit de weg waardoor er verder niks aan de hand was.
Mijn idee toen: Lilo wordt echt oud. Zou ze pijn in haar lichaam hebben en niks meer kunnen verdragen...?

(Angie is een herplaatser welke erg bang is voor bepaalde situaties. Om niet bang te lijken gaat ze in de "aanval".)
Enkele weken gaat het goed. Totdat ik op een gegeven moment met Lilo en Angie buiten loop.
Mijn buurman was zijn auto aan het wassen en zegt gedag. Angie vind dat eng en blaft een paar keer. Waarop Lilo direct Angie aanvalt.
Dit "gevecht" is best heftig geweest. Ik moest hierna ook met Angie naar de dierenarts.

Tot zover lijkt het allemaal op rangorde bepaling. Steeds de teven die mot hebben.

Tot eergisteren... Ik loop met Lilo en Boris (reu) buiten. De hond van een paar huizen verderop zat in de tuin en begint te blaffen op het moment dat hij ons ziet.
Boris, de grootste goedzak die ik ooit ontmoet heb, ziet alles als een spel en maakt een soort van schijnbeweging om te gaan spelen.
Lilo klapt vanuit het niets op Boris. Boris wilt niet vechten dus blijft als een dood musje staan. Maar Lilo laat niet los.

En vanaf hier hoor/lees ik graag de meningen van buitenstaanders....
Wat is hier aan de hand...?
Heeft Lilo pijn in haar lichaam waardoor ze niks meer kan verdragen? Zijn het de tumoren? Of is dit allemaal het gevolg van de rangorde bepaling?

Daar kan niemand hier antwoord op geven. Naar de dierenarts om grondig te kijken of er een medische oorzaak is/pijn een rol speelt.
Verder gewoon de kans niet meer geven en gescheiden houden.

Lastig te zeggen. Het kan een combinatie van factoren zijn. Wat er aan de hand zou kunnen zijn: Lilo voelt zich slechter worden, maar wil wel haar rang behouden. Doordat ze pijn heeft, zich niet goed voelt, heeft ze een korter lontje. Ze is haar stabiliteit wat kwijt en Angie probeert daar profijt van te trekken, maar die is zelf ook lang niet stabiel genoeg voor de leidersrol.
Het kan ook zijn dat de tumoren zich uitgezaaid hebben naar haar hersenen, wat verandering van gedrag kan veroorzaken.
Kortom, het is allemaal giswerk, maar het is zeker de moeite waard om er nog eens door een DA naar te laten kijken. Als ze nu ook een hersentumor zou hebben, zou ik denk ik toch echt afscheid gaan nemen... En als het komt door pijn kan pijnstilling nog een stuk kunnen helpen

Dat is dus het grote probleem.

Mijn gedrag deskundige (welke mij helpt met Angie) kan niet helpen. Ik kan niet voorspellen wanneer er weer iets gaat voorvallen zodat ze het kan zien.
En de dierenarts heeft al gezegd dat ze geen idee heeft wat ze moet onderzoeken. Ze geeft geen tekenen van pijn, ziet er lichamelijk verder goed uit en is blij. Waarop ik als antwoord krijg: "Terminale patiënten hebben ook soms geen pijn en lachen ook gewoon."
Biopsi kunnen we laten doen. Maar van die uitslag worden we ook niet wijzer.


Wat moet je dan nog...?

Naat2000 schreef:Dat is dus het grote probleem.

Mijn gedrag deskundige (welke mij helpt met Angie) kan niet helpen. Ik kan niet voorspellen wanneer er weer iets gaat voorvallen zodat ze het kan zien.
En de dierenarts heeft al gezegd dat ze geen idee heeft wat ze moet onderzoeken. Ze geeft geen tekenen van pijn, ziet er lichamelijk verder goed uit en is blij. Waarop ik als antwoord krijg: "Terminale patiënten hebben ook soms geen pijn en lachen ook gewoon."
Biopsi kunnen we laten doen. Maar van die uitslag worden we ook niet wijzer.


Wat moet je dan nog...?

Het verschil zie je soms pas als je pijnstilling geeft. Gol gaf ook nooit tekenen van pijn tot ze haar poot blesseerde en ik pijnstilling ben gaan geven, daarna zag ik pas dat ze waarschijnlijk al een tijdje pijn had omdat ze ineens een stuk drukker werd en veel meer speelde.
Sowieso zou ik de honden scheiden en apart uitlaten zodat er niet meer gegrepen word.

Cleva schreef:Volgens mij weet je eigenlijk best wat je moet doen.

Ja....Ik ben bang van wel. Maar dat is niet een beslissing die je zomaar even neemt.

Cleva schreef:Nee, dat heeft ook zijn tijd nodig maar pas wel op dat je niet wacht tot er erge dingen gebeuren.

Dat zeker
Ik zou desnoods nog een goede pijnstilling geven en kijken of daardoor wat verandert.
Maar wel heel goed uitkijken dat je de honden in een drukke situatie niet bij elkaar hebt.
Aangezien je niet altijd weet wanneer er spanning kan ontstaan (bezoek komt thuis of een contact met een vreemde hond onderweg buiten) zou ik Lilo gescheiden houden van de anderen.

Ik vraag me af waarom dat (pijnstilling dus) niet is voorgesteld door de GT en/of de DA?

edit: verduidelijking toegevoegd.

Ik zou ook Lilo dagelijks pijnstilling gaan geven, en kijken of dat een verschil maakt.

Ik heb de dierenarts gebeld.
Morgen haal ik pijnstillers op welke we voor korte tijd gaan geven. Kijken of het verschil maakt.
Mocht ze langer op de pijnstillers moeten, zullen eerst haar lever en nieren nagekeken worden.

Cleva schreef:Nee, dat heeft ook zijn tijd nodig maar pas wel op dat je niet wacht tot er erge dingen gebeuren.

Ik sluit me hierbij aan. Hopende dat pijnstillers etc. etc nog een positieve invloed kunnen hebben zou ik de optie dat dit ook niet zo kan zijn zeker niet negeren (ook al is dit zeer moeilijk) en voorkomen dat er straks beslissingen genomen moeten worden vanuit een of andere escalerende situatie.
Daarom zou ik Lilo zoveel mogelijk weg houden van zaken die haar w.s. mogelijk triggeren en/of dwars zitten of hoe je dat ook moet noemen. Haar in ieder geval lekker comfortabele en relaxte situaties aanbieden. Als je daardoor meer 1 op 1 met haar moet doen dan is dat zo.

Heel veel succes en sterkte.

ik ben benieuwd!

cornelia schreef:

Cleva schreef:Nee, dat heeft ook zijn tijd nodig maar pas wel op dat je niet wacht tot er erge dingen gebeuren.

Ik sluit me hierbij aan. Hopende dat pijnstillers etc. etc nog een positieve invloed kunnen hebben zou ik de optie dat dit ook niet zo kan zijn zeker niet negeren (ook al is dit zeer moeilijk) en voorkomen dat er straks beslissingen genomen moeten worden vanuit een of andere escalerende situatie.
Daarom zou ik Lilo zoveel mogelijk weg houden van zaken die haar w.s. mogelijk triggeren en/of dwars zitten of hoe je dat ook moet noemen. Haar in ieder geval lekker comfortabele en relaxte situaties aanbieden. Als je daardoor meer 1 op 1 met haar moet doen dan is dat zo.

Heel veel succes en sterkte.

Normaal neem ik de honden 2 aan 2 mee uit. Met 4 honden wandelen ga ik sowieso niet doen, dus altijd in 2 groepjes van 2.
Maar Lilo neem ik de laatste tijd al alleen mee. Lange wandelingen ging al niet meer dus liep ik met haar een korter rondje.

Als ik even weg ben, gaat ze in de bench.

Natuurlijk weet ik dat ze niet het eeuwige leven heeft. En ze is natuurlijk al oeroud. Maar ik zal er alles aan doen om haar te helpen.
Ook als het die ene moeilijke beslissing is....

Maar voor nu blijven we nog even positief.

Laat nog eens wat weten over hoe het gaat.

Ik kom net terug.

Ze heeft Lilo helemaal onderzocht. Toevallig (en gelukkig) ging Lilo binnen plassen. Dat ze normaal echt nooit!!!
Dus heeft ze haar urine ook onderzocht.

Ze heeft bloed gevonden in de urine

Dit in combinatie met haar bulten, wonden die maar niet genezen, etc. Duidt dit op kwaadaardige tumoren.

Ik heb nu pijnstillers mee voor 1 week. Als er verbetering is gaan ze haar nieren en lever nakijken om eventueel door te gaan op de pijnstilling.
Als er geen verbetering is in de komende week....

Dat lijken me geen goede berichten.
Kennelijk toch een duidelijke aanwijzing dat Lilo niet goed in haar vel zit.

Dat wordt voor jou de zaken op een rijtje gaan zetten om te kunnen beslissen wat er moet in geval de pijnstilling effectief is en wat je moet bij een slechte prognose.
Niet gemakkelijk.
Sterkte.

Sterkte Ik hoop dat de pijnstillers werken, goed dat je naar de dierenarts bent gegaan in ieder geval.

Ach dat zijn niet al te positieve berichten. Heel veel sterkte in ieder geval met de keuzes die je de komende tijd moet nemen!

Verstandige zet om naar de DA te gaan.

Ik duim dat de pijnstilling gaat helpen, maar als ik eea zo lees dan zou ik daar niet al te lang mee doorgaan .
Sterkte de komende tijd.

Cleva schreef:Sluit je haar wel weg?

Jazeker. Als er niemand thuis is, gaat ze in de bench.

Ik wil haar niet helemaal gaan afzonderen van de rest. Dat zou haar dood ongelukkig maken.

Gisteravond, na het eten, heeft ze de eerste keer pijnstillers gekregen. Ik heb wel het idee dat ze wat rustiger in haar hoofd is.

Honden horen veilig te zijn in hun huis dus je zal ze goed in bescherming moeten nemen en als het tumoren zijn waar ze zoveel pijn aan heeft zal je toch niet te lang kunnen wachten met het nemen van een beslissing, hoe moeilijk dan ook.

We zijn nu 5 dagen verder... 5 Dagen krijgt Lilo de pijnstillers.
En ze helpen. Ze loopt minder stram en is niet meer zo geïrriteerd. Maar dat betekend wel dat ze pijn heeft (gehad).

De conclusie dat bloed in de urine betekent dat ze tumoren heeft vind ik wat kort door de bocht. Bloed in de urine kan op meer zaken wijzen die niets te maken hebben met welke tumor dan ook, zoals iets eenvoudig te behandelen als een blaasontsteking. Neem aan dat de dierenarts de urine daar verder op onderzocht heeft dan alleen de constatering op het oog dat er irine in het bloed zat?
Fijn dat je verschil ziet nu ze op pijnstilling staat, ze moet hiervoor dan denk ik inderdaad wel pijn gehad hebben. Hopelijk kan ze met die pijnstilling zonder verdere conflicten nog even mee.

Het is een combinatie van bloed in de urine, haar gedrag, de bulten die groeien.
Urine is uiteraard getest op blaasontsteking. Dat is de reden dat ze het getest heeft

Vandaag is haar urine uitgebreide getest.
Uitslag: Haar lever werkt niet meer en haar nieren maken overuren.

We kunnen eventueel nog een echo laten maken. Daarop kunnen ze zien of de lever er gewoon mee gestopt is of dat het vol zit met tumoren...

Naat2000 schreef:Vandaag is haar urine uitgebreide getest.
Uitslag: Haar lever werkt niet meer en haar nieren maken overuren.

We kunnen eventueel nog een echo laten maken. Daarop kunnen ze zien of de lever er gewoon mee gestopt is of dat het vol zit met tumoren...

Slechte uitslag.
Maakt het iets uit waarom die lever gestopt is?

Nee, dat maakt niet uit. We schieten er niks mee op.
Ze moet van de pijnstillers af.

Mijn keus is nu wel makkelijk. Althans... Ik heb geen keus meer.

Heel stom, maar ik ben best opgelucht. Ik weet nu waar het door komt. Ze is oud en heeft de laatste 6 jaar van haar leven een princessen-leven gehad.
Ik geloof dat ik er wel vrede mee heb. Ondanks dat ik het er heel erg moeilijk mee heb.

Heel veel sterkte..

sterkte

Naat2000 schreef:Nee, dat maakt niet uit. We schieten er niks mee op.
Ze moet van de pijnstillers af.

Moet?

Mijn keus is nu wel makkelijk. Althans... Ik heb geen keus meer.

Heel stom, maar ik ben best opgelucht. Ik weet nu waar het door komt. Ze is oud en heeft de laatste 6 jaar van haar leven een princessen-leven gehad.
Ik geloof dat ik er wel vrede mee heb. Ondanks dat ik het er heel erg moeilijk mee heb.

Er is wel duidelijkheid.
Een beslissing heeft nu niet meer dat vage onzekere van "wat als".
Moeilijk blijft het toch altijd wel.

Sterkte