Het HondenForum

Ik weet even niet hoe ik het anders moet noemen. Bij koekies hap-slik-weg staat hij gewoon te kwispelen. Met gewoon vreten staat hij pal tegenover Lilo en dat gaat ook helemaal prima. Maar kauwbotjes probeert hij zo ongeveer heel door te slikken en krijgt hij dus voorlopig ook niet meer. Vandaag heb ik gedroogde pens geprobeerd. Lilo ging op haar dooie gemakkie lekker liggen kauwen op de bank, en Toto stond met staart tussen de benen in de keuken als een wezenloos te knagen om het maar zo snel mogelijk binnen te krijgen.

Ik kan me er wel iets bij voorstellen bij een ex-straathondje, dat vreten mot zo snel mogelijk naar binnen want anders wordt het misschien afgepakt. Iemand die dit herkent?

Ja ik herken het heel goed. Romy is ook zo maar zij komt bij een goede fokker weg.
Maar dat zegt dus niet veel want ze schrokt als een bezetene alles naar binnen. Ik heb het ook nooit helemaal af kunnen leren.

Mica doet dat ook.
Ze schrokt ook met haar gewone voer maar als ze een kippenvleugeltje krijgt of een pensstaafje moet ik er echt op letten dat ik niet in haar buurt kom en zelfs niet naar haar kijk
Jop kan naast haar gaan zitten, dat maakt haar niks uit maar ik mag niet eens naar haar kijken. Dan wil ze het het liefst in een keer doorslikken
Ik heb geen idee waarom ze het doet.. ik heb werkelijk nog nooit eten van haar weggepakt.
En ik heb haar vanaf 9 weken.

Floor doet het ook. Ze kan niet ontspannen ergens liggen kluiven. Ze blijft erbij staan, kauwt het zo snel mogelijk op (zo goed en zo kwaad als dat gaat) onderwijl steeds argwanend achterom kijkend. Zij heeft nooit op straat gezworven, ik heb haar vanaf pup en nooit haar eten afgepakt of ermee gekloot.

Ja Nanni (herplaatser) had het ook erg. Ook met eten, zodra je naar haar toe liep schrokte ze alles naar binnen. Met de tijd werd het vanzelf binnen, al heeft ze zelden langdurige botten gehad. Het laatste gedeelte slikte ze namelijk door. Noah doet het ook, al kan ik met Noah heel goed ruilen.
Ik geef daarom alleen maar hak slip weg koekjes.

Mika heeft dat ook, zij was ook een straathondje. Ze voelt zich veiliger wanneer ze tijdrovende dingen in haar mand eet, nah ja prima. Dan was ik het kleedje maar extra

Ik help zulke honden door het vast te houden. Ik leer ze hoe ze rustig kunnen kauwen op die manier. Niet dat ik dat heel bewust doe, maar ik ga rustig bij de zitten op een rustige plek en hou het voor ze vast zodat ze rustig kunnen kauwen.

Bizar dat zoveel honden dat hebben, ook als ze nooit eten hebben moeten verdedigen.

gyanty schreef:Ik help zulke honden door het vast te houden. Ik leer ze hoe ze rustig kunnen kauwen op die manier. Niet dat ik dat heel bewust doe, maar ik ga rustig bij de zitten op een rustige plek en hou het voor ze vast zodat ze rustig kunnen kauwen.

Dat heb ik geprobeerd met een kauwbotje. Nou, dat snapt Toto al helemaal niet, durft dan ook niet te knagen, want ik hou het vast en dan is het dus blijkbaar van mij. Ofzo.

Vanavond weer eens geprobeerd, Lilo ging met haar stuk gedroogde pens direct ontspannen op het hondenbed liggen knagen, met haar kont naar Toto toe, en ik liep meteen weg naar de pc, en Toto ging zowaar even liggen om zijn stuk op te eten. Nog wel gespannen heel snel vreten, maar voor het eerst niet meer met die staart tussen zijn benen. Dat is alvast een beginnetje, want ik wil toch wel graag dat hij uiteindelijk gewoon heerlijk relaxed een kauwbotje kan eten. Jack en Lilo wilden dan nog wel eens elkaars botje pikken en op die manier een paar keer ruilen, maar dat was meer een spelletje en dat ging eigenlijk heel goedmoedig. En daar motten we nu ook naar toe.

edit: Misschien is het ook wel iets puur instinctiefs, wat in de werkelijke wereld helemaal geen oorzaak hoeft te hebben? En dat daarom honden zonder hongerverleden hetzelfde gedrag vertonen?

Misschien is het de moeite een keer een Kong te proberen? Dan kan hij zich in ieder geval niet verslikken en dan kun je misschien ook wat spelen met de Kong als hij leeg is. Misschien krijgt hij dan een wat prettigere associatie bij het 'langer bezig zijn met eten'?

Jessica3787 schreef:Misschien is het de moeite een keer een Kong te proberen? Dan kan hij zich in ieder geval niet verslikken en dan kun je misschien ook wat spelen met de Kong als hij leeg is. Misschien krijgt hij dan een wat prettigere associatie bij het 'langer bezig zijn met eten'?

Haha, ja die Kong heb ik al geprobeerd. Bere-interessant vond hij het, zelfs zo dat hij de lege Kong uit de gootsteen viste. Maar hij snapt de Kong nog niet echt, en probeerde hem stuk te bijten. Ik heb hem laten zien dat je er lekkers uit kan schudden, maar hij ziet het nog als tovenarij. Het is een heerlijke hond, maar qua intelligentie is het een middelmaatje, zal ik maar zeggen.

Hij is wel heel erg aandoenlijk ook al is hij niet de slimste, ligt hier nou naast me op zijn kussen bewusteloos te wezen als een soort dood hertje met die lange slungelpoten en die bezopen grote oren en ooh.

Gebeurt heel veel hoor, zoals je al leest
Als ze er heel hysterisch over doen leg ik ze apart. Zoals bv Dinthe.

Zij krijgt arbeidsintensief eten gewoon buiten, met de deur dicht. Anders gaat de rest er echt met een koppie thee omheen zitten, en maar kijken, en stikt ze er bijna in van de haast.
Buiten kan het op haar tempo, en soms duurt dat even maar dat mag dan.
Niks mis met Dinthe of haar fokker, maar ze wil gewoon rustig nadenken over welk stukje eerst en zo. En soms even een slokje water en diep zuchten en naar een vogeltje kijken, en dan de rest. En als ze apart zit kan dat.

Marjoleine schreef:Gebeurt heel veel hoor, zoals je al leest
Als ze er heel hysterisch over doen leg ik ze apart. Zoals bv Dinthe.

Zij krijgt arbeidsintensief eten gewoon buiten, met de deur dicht. Anders gaat de rest er echt met een koppie thee omheen zitten, en maar kijken, en stikt ze er bijna in van de haast.
Buiten kan het op haar tempo, en soms duurt dat even maar dat mag dan.
Niks mis met Dinthe of haar fokker, maar ze wil gewoon rustig nadenken over welk stukje eerst en zo. En soms even een slokje water en diep zuchten en naar een vogeltje kijken, en dan de rest. En als ze apart zit kan dat.

Ik snap wat je zegt, maar ik wil het niet zo omdat deze hond en dit ras de potentie heeft om zonder angst botjes te kauwen. Podenco's zijn echt stapelbare honden en horen in een veilig roedel waar niemand hun eten jat. En als zelfs Lilo, die veeeel langer deed over een botje dan Jack, nu met een nieuwe hond erbij op haar dooie gemakkie kan liggen kauwen, dan moet dat bij Toto toch ook lukken. Jack heeft ook op straat gelopen en eten moeten verdedigen en zie mijn avatar. Pippikitten was nul bedreiging voor dat kauwbotje, maar had het in een speelse bui zo mogen afpakken en dan had Jack er iets beters voor terug gekregen.

Misschien denk ik weer veels te Disney, maar tot dusver werkt het wel zo, dus ik blijf dat ook met Toto voor ogen hebben.

Hanneke2 schreef:

Jessica3787 schreef:Misschien is het de moeite een keer een Kong te proberen? Dan kan hij zich in ieder geval niet verslikken en dan kun je misschien ook wat spelen met de Kong als hij leeg is. Misschien krijgt hij dan een wat prettigere associatie bij het 'langer bezig zijn met eten'?

Haha, ja die Kong heb ik al geprobeerd. Bere-interessant vond hij het, zelfs zo dat hij de lege Kong uit de gootsteen viste. Maar hij snapt de Kong nog niet echt, en probeerde hem stuk te bijten. Ik heb hem laten zien dat je er lekkers uit kan schudden, maar hij ziet het nog als tovenarij. Het is een heerlijke hond, maar qua intelligentie is het een middelmaatje, zal ik maar zeggen.

Hij is wel heel erg aandoenlijk ook al is hij niet de slimste, ligt hier nou naast me op zijn kussen bewusteloos te wezen als een soort dood hertje met die lange slungelpoten en die bezopen grote oren en ooh.

Ach heerlijk toch, ik vind hem zo aandoenlijk op de foto's. En....die van mij heeft de nickname 'peanut' . Voor haar is de hele wereld elke dag weer één grote verrassing

Hanneke2 schreef:

Marjoleine schreef:Gebeurt heel veel hoor, zoals je al leest
Als ze er heel hysterisch over doen leg ik ze apart. Zoals bv Dinthe.

Zij krijgt arbeidsintensief eten gewoon buiten, met de deur dicht. Anders gaat de rest er echt met een koppie thee omheen zitten, en maar kijken, en stikt ze er bijna in van de haast.
Buiten kan het op haar tempo, en soms duurt dat even maar dat mag dan.
Niks mis met Dinthe of haar fokker, maar ze wil gewoon rustig nadenken over welk stukje eerst en zo. En soms even een slokje water en diep zuchten en naar een vogeltje kijken, en dan de rest. En als ze apart zit kan dat.

Ik snap wat je zegt, maar ik wil het niet zo omdat deze hond en dit ras de potentie heeft om zonder angst botjes te kauwen. Podenco's zijn echt stapelbare honden en horen in een veilig roedel waar niemand hun eten jat. En als zelfs Lilo, die veeeel langer deed over een botje dan Jack, nu met een nieuwe hond erbij op haar dooie gemakkie kan liggen kauwen, dan moet dat bij Toto toch ook lukken. Jack heeft ook op straat gelopen en eten moeten verdedigen en zie mijn avatar. Pippikitten was nul bedreiging voor dat kauwbotje, maar had het in een speelse bui zo mogen afpakken en dan had Jack er iets beters voor terug gekregen.

Misschien denk ik weer veels te Disney, maar tot dusver werkt het wel zo, dus ik blijf dat ook met Toto voor ogen hebben.

Hij is er net.
Ik zou helemaal nog geen toekomstbeeld voor mezelf schetsen over wat t.z.t. "moet kunnen".

Zo te lezen heeft het bij Dinthe niet zo heel veel met angst te maken, maar wil ze graag in rust haar botje kauwen, met tussendoor nog even iets anders doen (vogeltjes kijken en zo).
Ze raakt alleen gespannen als het theekransje de gelegenheid krijgt om te gaan zitten staren.

Tja maar wat je soms voor ogen hebt, omdat het bij het vorige koppel zo ging zegt niet dat dat ook meteen met het nieuwe koppel lukt. Eerst maar eens leren hoe je een botje opeet. Eerst maar zonder afleiding en eerst leren dat er regelmatig eten en lekkers is. Als dat ritme er is, zie je vaak dat ze meer ontspannen rondom eten.

Bij de meeste herplaatsers(verwaarloosd of niet) die ik heb gehad was het in begin schrokken en eten alsof je leven er vanaf hing. Toen ze in het ritme kwamen ging het beter en na enkele maanden was er niks meer aan de hand. De meeste konden gewoon rondom bij elkaar eten. Geen probleem. Maar het doel is botje eten, niet boven elkaar mag ik hopen. Je moet echt je oude koppel loslaten, dan is niet eerlijk tegenover dit nieuwe koppel, die weer hele andere sterke punten zal gaan ontwikkelen. Komt vanzelf.

ranetje schreef:Zo te lezen heeft het bij Dinthe niet zo heel veel met angst te maken, maar wil ze graag in rust haar botje kauwen, met tussendoor nog even iets anders doen (vogeltjes kijken en zo).
Ze raakt alleen gespannen als het theekransje de gelegenheid krijgt om te gaan zitten staren.

Nou, exact. Dinthe kent het woord angst niet eens.
Maar ze is wel jong en snel afgeleid en heel zacht van aard. Dus als ze allemaal gaan kijken wordt ze zenuwachtig. Begrijpelijk toch?

Wetters zijn uitermate verdraagzame honden maar als er wat lekkers is dan een ander niet wil laten ze dat natuurlijk niet liggen, zeker niet als het van de jongste is.
Dus die mag dat gewoon op haar gemakje doen.
Polly eet ook apart, die neemt elk hapje mee naar haar mandje namelijk, vooral kippennekjes en zo. En dat is niet heel handig als er een stel gieren omheen loopt
Sommige honden eten gewoon graag in rust, anders gaan ze jakkeren. Dus die mogelijkheid bied ik dan.

Ik zou de "moeilijkheids" graad van hoe snel een kluifje weggewerkt kan worden heel langzaam opvoeren.
Dus bv beginnen met iets wat bijna hap slik weg is, dan iets waar hij een minuut mee bezig is en zo langzaam aan naar het echte kluifwerk toegaan. Mijn jack russell (herplaatshondje) had daar ook een handje van, raakte er van in de stress als ze het niet gelijk kon weg kauwen en kon alleen maar gespannen rondlopen met zo'n kluifje. Tegenwoordig gaat dat een stuk beter.
Groetjes mirjam

flatcoatjrt schreef:Ik zou de "moeilijkheids" graad van hoe snel een kluifje weggewerkt kan worden heel langzaam opvoeren.
Dus bv beginnen met iets wat bijna hap slik weg is, dan iets waar hij een minuut mee bezig is en zo langzaam aan naar het echte kluifwerk toegaan. Mijn jack russell (herplaatshondje) had daar ook een handje van, raakte er van in de stress als ze het niet gelijk kon weg kauwen en kon alleen maar gespannen rondlopen met zo'n kluifje. Tegenwoordig gaat dat een stuk beter.
Groetjes mirjam

Ik heb een kilozak gedroogde pens gehaald en ze krijgen nu twee keer per dag een stukkie. Lilo neemt het altijd mee om op haar dooie gemakkie op de bank of kussen op te vreten, en Toto mag het waar hij wil opvreten. Ik denk dat dat zoetjesaan ook wel goed gaat komen en dat ik straks wat moeilijker kauwbotjes kan gaan geven zonder stress.

En update: hij is inmiddels al zover dat hij wel eerst een lekker plekje zoekt op de bank of zo om op z'n stukkie pens te kauwen, wel een eind van Lilo vandaan, maar niet meer dat nerveuze meteen in de keuken opvreten. Komt wel goed.