Het HondenForum

Ik was alleen maar even boodschappen doen, hoogstens een half uurtje weg, en toen ik thuis kwam lag er op en onder zijn bed: twee schoenen van zoon, een laars van mij, mijn andere bril, mijn brillenkoker, en een berg zooi uit de open haard. Een schoen heeft het niet overleefd, gelukkig waren het ouwe schoenen.

Ik denk dat ik morgen maar eens ga beginnen met hem wat denkwerk aanbieden, wellicht ook die Kong nog eens proberen, en ik heb ook nog zo'n balletje waar kattenbrokjes in passen. Want dit lijkt me duidelijk verveling.

Een doos met kranten en daartussen snoepjes erin is hier vaak ook een succes (bij puppies en herplaatsers).

Hij begint dus zichzelf te worden.

als ze zich op hun gemak gaan voelen dan gaan ze dingen uitvreten.
Sookie was alleen niet zindelijk toen ze kwam. Dat was na een paar weken toch wel iets meer dan alleen dat.
Ze sloopt nog steeds.Ik krijg het er niet uit dus zij moet in de bench als we weg gaan met een kluif of kong

sirene schreef:Een doos met kranten en daartussen snoepjes erin is hier vaak ook een succes (bij puppies en herplaatsers).

Oh dat is een goeie, dankjewel! Ik zocht al naar ouwe tips die ik bij Lilo en Jack niet heb gebruikt (vaak omdat Jack te slim en Lilo te dom was, haha), maar dit is helemaal iets voor Toto.

Frolic schreef:Ik vraag me zomaar ineens af of het ook oversprong gedrag kan zijn.
Of is dat een rare gedachte?

Nee, geen rare gedachte, maar bedoel je dan dat het eigenlijk verlatingsangst is ofzo? Of bedoel je iets anders?

Hij is vandaag ook 5,5 uur alleen geweest toen ik aan het werk was, en toen was er niks gesloopt of verplaatst. Die werkuren heb ik geleidelijk opgebouwd, dat is de routine die ik erin hamer: eerst 's ochtends anderhalf uur of zelfs langer dat loslooppark in, en Toto krijgt nu dus ook echt de gelegenheid om dan heerlijk uit te rennen en te spelen en te graven en nou ja, normale honden komen dan een beetje vermoeid thuis. Dan is het lekker vreten en ik neem nog een bakkie koffie tot het stel duidelijk heeft besloten om nu een grote dut te gaan doen, en inmiddels komt Toto ook niet meer van de bank af als ik dan (met mijn rug naar de honden toe) mijn jas aantrek en de deur uit ga. En op vrije dagen of als ik thuis werk ben ik in de regel ook stiksaai vanaf dat moment, en dat gaat gewoon prima. Als ze effe moeten blaffen omdat de postbode komt, boeiuh, daar reageer ik dan ook niet op. Effe spelen met een speeltje of een kat of even een slokje gaan drinken, ook prima. En dat is dan ook zo weer klaar en dan kruipen ze weer in bed. Ik heb al eens thuis zitten werken dat ik het zo tegen vier uur wel heel mooi geweest vond en eigenlijk wilde gaan wandelen, maar het stel lag nog innig verstrengeld op de bank te snurken.

Dus die routine zit er volgens mij al prima in, en alleen blijven is voor Toto volgens mij echt geen probleem.

Als ik klaar ben met werken en/of thuis kom, dan ben ik er weer. Honden krijgen een pensstaafje, ik kijk even naar mijn mail, en dan gaan we een aangelijnde snuffelwandeling doen van een half uurtje ofzo.

En daarna ben ik thuis, ik wil ook best effe spelen, en soms ga ik nog even boodschappen doen, en dan wordt er gekookt en er komt een kind thuis en daar kan mee gespeeld en iedereen is weer wakker en er gebeuren allerlei dingen, we gaan eten en daarna krijgen de honden eten en de rest van de avond zijn er altijd mensen. En ik denk dat dat 'nog even boodschappen doen' nu dus het probleem was/is, plus het simpele feit dat een jonge podenco dingen moet doen als hij niet slaapt.

Ik maak me er niet heel veel zorgen over hoor, Jack bouwde schoenenbergen maar ik had de mazzel dat Jack geen sloper was. Lilo heeft ernstig lopen slopen, maar dat is helemaal over gegaan. Ik ben eigenlijk al lang blij dat Toto geen dure dingen sloopt.

Vanochtend kwam ik beneden en vond mijn brillenkoker op Toto's bed. Er past nu een soort dwergenduikbril in.

Vanmiddag zat ik erbij en pakte hij weer die brillenkoker van tafel en toen ben ik even heel boos geworden. Echt heel erg boos met vloeken en of hij helemaal van God los was en zo, maar Toto lijkt in dat opzicht op Lilo, nooit echt klappen gehad (denk ik) en als ik loopt te tieren is het van 'Nou ja sorry hoor' en even een lage kwispel en nou zijn we weer vrienden.

(Als ik bij Jack echt boos werd moest ik dat heel gedoseerd en voorzichtig doen, want die ging echt met oogjes stijf dicht liggen wachten op de klappen. Zo bizar anders.)

In elk geval, ik vind dat ik dingen op tafel moet kunnen laten liggen, en ik verplof het om mijn hele huishouden te gaan reorganiseren. Toto is geen onnozele pup, en die inmiddels misvormde brillenkoker blijft dus op tafel liggen. Het wordt wellicht een lange strijd, maar mijn spullen, daar moet hij vanaf blijven.

Verder was hij voorbeeldig vandaag, heerlijk lopen rennen en superbraaf terug komen, en we hebben een beetje zit en blijf getraind en het kwartje is al half gevallen, en het stel heeft een Kong gehad met brokkies en ik heb hem lekker laten stuntelen en niet geholpen, en zomaar opeens had hij door dat als hij die Kong oppakte en dan liet vallen, er nog meer brokjes uitrolden. Heel mooi om te zien, dat AHA-moment, hij bleef dat ook doen, en jatte ook Lilo's Kong om hetzelfde te proberen. Ik ga denk ik spelenderwijs een beetje meer oefenen met dat zelf nadenken. Ik hoef geen supergehoorzame honden, ik wil verstandige honden, en Toto heeft wel wat potentie.

Komt wel goed. Denk dat meneer inderdaad last heeft van verveling. In zo'n asiel of opvang in Spanje zitten ze natuurlijk de hele dag in een roedel. Lekker blaffen naar buiten de hekken of andere honden, beetje spelen hier en daar, wat graven, lekker buiten liggen etc. Dus binnen in huis kan best een hele omslag zijn. Wat ze denk ik ook doen in Spanje is spelen met wat ze vinden. Dus een brillenkoker is een hele vondst om op te kauwen...

Volgens mij is hersenwerk inderdaad de beste oplossing.

En ik herken je verhaal over de geslagen en de niet geslagen hond heel goed. Bas is ook zo'n geslagen hond want die rent weg als je je stem verheft omdat ze bv binnen plast en je toch wil laten weten dat dat ongewenst is. Dan smeert ze hem met een ingetrokken kont en dan direct ergens tussen of achter. Als je in het bos een stok pakt om te gooien dan smeert ze hem ook meteen. En hetzelfde als je haar plotseling aait. Dan hoeft ze niks verkeerd te doen maar dan krimpt ze soms ineens in elkaar en doet ze haar ogen dicht om een tik te ontvangen. Vreselijk. Of als ik wandel en ik struikel. ZOEFFFF! weg Bas. Tien meter rent ze dan weg met de staart tussen de benen.

Gelukkig ebt dat weg en merk ik er bijna nooit wat van. Heel soms ineens zie ik dat gedrag dus weer even. Meestal merk ik er hele dagen niks van en is ze vrolijk, vrij en lekker zelfverzekerd.

laeken schreef:Komt wel goed. Denk dat meneer inderdaad last heeft van verveling. In zo'n asiel of opvang in Spanje zitten ze natuurlijk de hele dag in een roedel. Lekker blaffen naar buiten de hekken of andere honden, beetje spelen hier en daar, wat graven, lekker buiten liggen etc. Dus binnen in huis kan best een hele omslag zijn. Wat ze denk ik ook doen in Spanje is spelen met wat ze vinden. Dus een brillenkoker is een hele vondst om op te kauwen...

Volgens mij is hersenwerk inderdaad de beste oplossing.

En ik herken je verhaal over de geslagen en de niet geslagen hond heel goed. Bas is ook zo'n geslagen hond want die rent weg als je je stem verheft omdat ze bv binnen plast en je toch wil laten weten dat dat ongewenst is. Dan smeert ze hem met een ingetrokken kont en dan direct ergens tussen of achter. Als je in het bos een stok pakt om te gooien dan smeert ze hem ook meteen. En hetzelfde als je haar plotseling aait. Dan hoeft ze niks verkeerd te doen maar dan krimpt ze soms ineens in elkaar en doet ze haar ogen dicht om een tik te ontvangen. Vreselijk. Of als ik wandel en ik struikel. ZOEFFFF! weg Bas. Tien meter rent ze dan weg met de staart tussen de benen.

Gelukkig ebt dat weg en merk ik er bijna nooit wat van. Heel soms ineens zie ik dat gedrag dus weer even. Meestal merk ik er hele dagen niks van en is ze vrolijk, vrij en lekker zelfverzekerd.

Ongelooflijk dat je zo'n klein lief hondje kan slaan.

Als de hond inderdaad geslagen is..................

Als ik Ita verbaal ongelofelijk op haar donder zou geven in dergelijke omstandigheden reageert ze ook zo.
En ik kan iedereen garanderen dat ze nog NOOIT is geslagen.
Ik heb haar vanaf dat ze 8 weken is in huis.

Ik zeg niet dat het niet gebeurd is bij Bas, maar zekerheid heb je daarover alleen als je het hebt zien gebeuren.

Ik weet het vrijwel zeker omdat ze weg sprint als iemand een stok pakt. Als het alleen was als ze op haar kop kreeg dacht ik het ook niet. Maar als je een stok of steen op raapt sprint ze weg met de staart tussen de benen. Niet als ik dat doe maar als iemand anders dat doet. Zonder met Bas bezig te zijn of iets tegen haar te zeggen. Dat kan een hond nooit zelf bedenken.

laeken schreef:Komt wel goed. Denk dat meneer inderdaad last heeft van verveling. In zo'n asiel of opvang in Spanje zitten ze natuurlijk de hele dag in een roedel. Lekker blaffen naar buiten de hekken of andere honden, beetje spelen hier en daar, wat graven, lekker buiten liggen etc. Dus binnen in huis kan best een hele omslag zijn. Wat ze denk ik ook doen in Spanje is spelen met wat ze vinden. Dus een brillenkoker is een hele vondst om op te kauwen...

Volgens mij is hersenwerk inderdaad de beste oplossing.

Ik denk dat je helemaal gelijk hebt. Alles wat je aanbiedt ziet hij als speelgoed, het is nog een godswonder dat hij niet veel meer dingen heeft gesloopt.

Ik heb hem vanmiddag een schoenendoos gegeven met wat 'nieuwe' kleine knuffeltjes, een leeg waterflesje en een paar dennenappels (als hij die buiten vindt gaat hij er ook direct mee lopen spelen), en hij heeft zich er tijden mee vermaakt. Ik ga denk ik ook wat dingen van het altijd beschikbare speelgoed weghalen en dan elke dag als ik de deur uitga die schoenendoos neerzetten met 'nieuw' speelgoed. Voor morgen heb ik alvast een wc-rol, een ouwe keukenhandschoen, een ouwe afwasborstel en een andere knuffel verzameld. Ik zie bij nader inzien af van koekjes of brokjes erbij, want vanmiddag was er een lichte aanvaring met Lilo over brokjes die ik over de vloer had gestrooid. Lilo bliefde ze niet, maar is dan weer zo'n bitch dat Toto ze ook niet voor haar neus mocht wegkapen. Zij viel uit, hij struikelde en ging onderuit en gilde echt van schrik. En terwijl hij nog op de grond lag met staart tussen zijn benen toch nog effe wat brokkies pakken. Deze heeft wel echt honger geleden, denk ik, die indruk krijg ik tenminste. Ook niet zo onwaarschijnlijk als je bedenkt dat hij als pup van een maand of zes, zeven op straat liep.

Maar goed, ik ga geen risico's nemen en dus geen vreten als ik er niet bij ben. Speelgoed doet Lilo niet moeilijk over, tenzij het nieuwe knuffels zijn met oogjes die er nog uitgepeurd kunnen.

En ik herken je verhaal over de geslagen en de niet geslagen hond heel goed. Bas is ook zo'n geslagen hond want die rent weg als je je stem verheft omdat ze bv binnen plast en je toch wil laten weten dat dat ongewenst is. Dan smeert ze hem met een ingetrokken kont en dan direct ergens tussen of achter. Als je in het bos een stok pakt om te gooien dan smeert ze hem ook meteen. En hetzelfde als je haar plotseling aait. Dan hoeft ze niks verkeerd te doen maar dan krimpt ze soms ineens in elkaar en doet ze haar ogen dicht om een tik te ontvangen. Vreselijk. Of als ik wandel en ik struikel. ZOEFFFF! weg Bas. Tien meter rent ze dan weg met de staart tussen de benen.

Gelukkig ebt dat weg en merk ik er bijna nooit wat van. Heel soms ineens zie ik dat gedrag dus weer even. Meestal merk ik er hele dagen niks van en is ze vrolijk, vrij en lekker zelfverzekerd.

Ik zag al vluchtig dat iemand dat in twijfel trok, maar ik ben er ook bijna 100% van overtuigd dat Jack wel schoppen en klappen heeft gehad en Lilo en Toto niet. Tuurlijk zijn er honden die puur door hun karakter ook angstig reageren op stokken of direct een hand op hun kop, maar ik weet niet, je ziet het gewoon. Lilo blijft mij ook echt met die stoicijnse Jerney Kaagmanbek aankijken ook al komt de stoom uit mijn oren omdat er weer eens vreselijke poep tot in haar oren zit. En Jack was vrienden met iedereen, maar als hij dacht dat iemand (de DA bijvoorbeeld) hem pijn wilde doen, nou je hart brak. De DA heeft met bloed afnemen ook wel eens vlak voor ik het wilde zeggen, gezegd van "Oh nee nu stop ik." En Jack spartelde niet tegen, hij was alleen maar bang dat ze hem dood wilde maken of zo.

Bij die buitenlanders ken je de geschiedenis niet, en je hoeft ook niet allemaal zielige verhalen te gaan verzinnen, maar je kan wel puzzelstukjes aan elkaar leggen en als iets lijkt te passen, kan je daar vooral in het begin een beetje rekening mee houden.

Toto vindt kinderen bijvoorbeeld een beetje eng. Als ze niet al te druk doen wil hij er wel een speelbuiging voor maken, maar het gaat heel voorzichtig en op zijn hoede en op afstand. Dan denk ik, misschien heeft hij er wat negatieve ervaringen mee, nou, daar kunnen we best aan werken, ik vertel vreemde kinders dus direct dat hij een beetje bang is voor kinderen, en geef instructies. Vanmiddag in het park een meisje dat hem ook wel erg indrukwekkend vond, en toen ze hoorde dat hij bang was voor haar ging ze dat direct vertellen aan haar ouders. Want zij was een beetje bang, maar hij ook!

Lilo had - daar ben ik werkelijk van overtuigd - nog nooit kleine kinderen gezien tot ze hier was. Lilo was stomverbaasd toen ze voor de eerste keer een peuter zag en ze vind kleine kinderen sindsdien geweldig, hoe kleiner hoe beter, het hele verschijnsel van menselijke puppies is een soort wonderlijk maar geweldig iets voor haar.

Als je kijkt naar een herplaatser waarvan je de achtergrond niet kent zal je vast wel eens verkeerde conclusies trekken, maar ik denk dat als je goed kijkt, je het ook vaak bij het rechte eind hebt.