Het HondenForum

Wij spelen vaak met Loki met de bal (want ja bal junkie) en hij mag deze dan ook daarna naar huis dragen. In de lift maken we de lijn los en mag hij met de bal alleen de rest van de weg lopen. Voor de deur zeg ik kalm "Aus" en laat hij hem los, uit reflex wil hij dan bal dan nogmaals pakken maar laat mij wel de bal pakken. Daarna moet hij zich altijd uitschudden voordat we door de deur gaan.

Hij doet dit niet alleen met zijn bal overigens maar ook als we met zijn safestix of frisbee buiten gespeeld hebben.

Kan het zijn dat het toch een soort van spanning is dat hij die daarna moet afschudden?

Ja, dat lijkt me wel.

Hailfall schreef:Wij spelen vaak met Loki met de bal (want ja bal junkie) en hij mag deze dan ook daarna naar huis dragen. In de lift maken we de lijn los en mag hij met de bal alleen de rest van de weg lopen. Voor de deur zeg ik kalm "Aus" en laat hij hem los, uit reflex wil hij dan bal dan nogmaals pakken maar laat mij wel de bal pakken. Daarna moet hij zich altijd uitschudden voordat we door de deur gaan.

Hij doet dit niet alleen met zijn bal overigens maar ook als we met zijn safestix of frisbee buiten gespeeld hebben.

Kan het zijn dat het toch een soort van spanning is dat hij die daarna moet afschudden?

Ja

Maar waarom dan die spanning? Kan het zijn dat het bal afgeven zo spannend is? Of het hoogdragen van de bal en daarna het afgeven?

Ik denk dat het afgeven van iets wat ze eigenlijk niet kwijt zou willen als het aan haar ligt wel iets van spanning geeft en dat ze daarom even schudt. Ik vind dat niet zo raar. Spanning is niet gelijk stress/negatief ook trouwens.

Zeker even de stress van zich afschudden.
Dat kan aan het afgeven liggen of omdat t einde van t spel is.
In het eerste geval zou ik wat gaan oefenen dat afgeven helemaal niet zo erg is.
Hazel kan bv heel leuk een trekspelletje doen, op commando los laten en dan mag ze op "pak het" weer grijpen. Dat is dan de beloning. We doen dat ook met een bal.
Is het laatste het geval, ben je zelf te voorspelbaar.

LongFields schreef:Ik denk dat het afgeven van iets wat ze eigenlijk niet kwijt zou willen als het aan haar ligt wel iets van spanning geeft en dat ze daarom even schudt. Ik vind dat niet zo raar. Spanning is niet gelijk stress/negatief ook trouwens.

Dat denk ik ook

Het is iets wat op zich nuttig is om te weten, omdat je daarmee iets meer begrijpt van je hond.
Of je er iets mee moet is de vraag.
Als je spanning kunt verminderen door bijv. iets lekkers te geven is dat een idee.
Maar of dat per sé nodig is weet ik niet.

Dank je, dat helpt wel
Ik was eigenlijk gewoon nieuwschierig en vroeg mij af waarom hij dit deed maar dan is het nu wel wat duidelijker.

Ik heb begrepen van een hondengedragsdeskundige dat dit schudden stond voor overgave.
Als ik met mijn op de rug op de grond liggende berner knuffel en stoei, schudt ze ook altijd zo als ze weer opstaat.
Zou dit schudden niet gebeuren dan zou dat geen goed teken zijn.

kooi schreef:Ik heb begrepen van een hondengedragsdeskundige dat dit schudden stond voor overgave.
Als ik met mijn op de rug op de grond liggende berner knuffel en stoei, schudt ze ook altijd zo als ze weer opstaat.
Zou dit schudden niet gebeuren dan zou dat geen goed teken zijn.

Dat is erg kort door de bocht, voorzover je het al zo kunt noemen.

De hond accepteert iets wat hij moeilijk vindt (loslaten van de bal, over de grond dweilen samen met de baas) maar dat levert spanning op.
Die spanning schudt hij van zich af.
En daarmee is hij weer klaar met de gebeurtenis.

Het schudden zelf is naar mijn stellige overtuiging geen overgave

Dat zou kunnen hoor, ik geef ook alleen maar door wat ik erover gehoord heb.
omdat ts er benieuwd naar is leek het me interessant om dit te melden. Zelf heb ik er geen idee bij. Wel weet ik dat mijn hond mij zelf uitnodigt voor zo'n stoeipartijtje en dat ze er van geniet net als ik. Dit gebeurt meestal voor de laatste wandeling, ze merkt aan mijn gedrag dat het zover is en begint met haar poten te zwaaien, over de grond te schuren en een beetje te brommen van: waar blijf je?

Maar ook bij mensen is het soms zo dat ze stress als het ware even van zich af moeten schudden, dus dat kan wel degelijk meespelen, al kan het ook positieve stress zijn... een beetje zoals je uitrekken bij ons.

Persoonlijk laat ik het terugpakken van het speeltje niet toe.
Ik zou dan ook trainen op meer afstand na het loslaten.
Dus commando los, speeltje laten liggen, ruimte nemen zelf en dan rustig speeltje oppakken en belonen.
Het wordt andere vaak een 'wie is er het snelst' spelletje wat vaak spanning geeft.

ranetje schreef:

kooi schreef:Ik heb begrepen van een hondengedragsdeskundige dat dit schudden stond voor overgave.
Als ik met mijn op de rug op de grond liggende berner knuffel en stoei, schudt ze ook altijd zo als ze weer opstaat.
Zou dit schudden niet gebeuren dan zou dat geen goed teken zijn.

Dat is erg kort door de bocht, voorzover je het al zo kunt noemen.

De hond accepteert iets wat hij moeilijk vindt (loslaten van de bal, over de grond dweilen samen met de baas) maar dat levert spanning op.
Die spanning schudt hij van zich af.
En daarmee is hij weer klaar met de gebeurtenis.

Het schudden zelf is naar mijn stellige overtuiging geen overgave

Idd. Ik zie t hier weleens als ik met de honden aangelijnd voorbij andere honden (met name reuen) loop. Op t moment dat we er een paar meter voorbij zijn schud hij zich uit...

Soms maakt kennis het plezier niet groter. De ene hond zend continue stresssignalen uit, de ander zelden. Kay laat een scala van stresssignalen zien in verschillende situaties. Ik werd er op gegeven moment haast geobsedeerd door. Wilde het zo gaan trainen dat hij geen stresssignalen meer zou hoeven uitzenden. Onmogelijk opgave en in veel gevallen waren zijn signalen ook helemaal niet negatief. Positieve stress, als een klein kind de avond voor zijn verjaardag druk is en niet kan slapen.

Het is goed om er oog voor te hebben, maar verbind er ook niet altijd te veel conclusies aanvast. 1 stresssignaal is helemaal niet zo raar. Als ze het gaan mixen en continue gaan uitzenden heb je misschien wel een probleem.

Ik ben ooit eens bij een psycholoog geweest die bij elk zuchtje van mij stelde dat ik het er moeilijk mee had. Ik vond en vind dat allemaal niet. Soms kan je overanalyseren van iets wat in theorie helemaal uitgedund is, maar in praktijk nou ook weer geen betekenis hoeft te hebben of ook anders uitgelegd kan worden.