Het HondenForum

Vandaag weer een middagje strand.
Het jaaggedrag van de herder, een trekje wat er in zit of je het nu leuk vind of niet. Althans, dat is mijn beleving. Ik had er 1 die het niet deed, nummer 2 had de neiging ook sterk en de jonge hond ook.

De ander zet het op een rennen en voilà

Nu kun je inderdaad op dat moment in gaan grijpen. Op afstand
Maar het werkte, want hij boog om en dan krijg je dit


Bij deze leek hij ook te fel achteraan te willen gaan, maar het was spel, gelijk gezinden leek het wel


Ik vind het nog wel eens lastig om te zien wanneer in te grijpen in sommige situaties. Najagen no go eerlijk gezegd, maar als ik zie dat honden terug op hem af komen en dan weer gaan rennen met hem achter zich aan dan mogen ze mij ook lek schieten eerlijk gezegd

Kijk bij honden waar ik van zie dat het angst is, dan is het ook écht no go of terug komen en dus weglokken door wat leukers aan te bieden. Vandaag dus met een bulletje op strand, geen foto's van want dan ben ik met andere dingen bezig

Maar het valt me wel op, dat sommige honden echt af komen rennen op hem, in de wegrenmodus schieten, hij er achteraan gaat, wij hem weer terug roepen, maar dat die honden met dezelfde gang weer aankomen rennen.
Soort pak me dan als je kan of zo

blondie schreef: Kijk bij honden waar ik van zie dat het angst is, dan is het ook écht no go of terug komen en dus weglokken door wat leukers aan te bieden. Vandaag dus met een bulletje op strand, geen foto's van want dan ben ik met andere dingen bezig

Maar het valt me wel op, dat sommige honden echt af komen rennen op hem, in de wegrenmodus schieten, hij er achteraan gaat, wij hem weer terug roepen, maar dat die honden met dezelfde gang weer aankomen rennen.
Soort pak me dan als je kan of zo

Pjotr wil heel graag achterna gejaagd worden, maar lijkt zonder Niko of roedel in eerste instantie altijd schijtbang.
Die gaat even hallo zeggen, komt met de staart tussen de benen terug en pas daarna ontspant hij genoeg om terug te komen voor een spelletje.
Helaas vinden mensen hem vaak zielig en roepen hun eigen hond snel terug.

Dat is het konijnenspel.

Serieus, ik ken niet anders van mijn honden. Eerst ben jij het konijn en ga ik hard achter jou aan rennen, en dan ben ik het konijn en moet je hard achter mij aanrennen. En als je stopt met rennen kom ik je uitdagen zodat je weer mee rent. En als je het geen leuk spel vindt en je komt boos achter me aanrennen rukt dat niet, want ik kan lekker harder lopen en het ik vind het wel een leuk spel.

Ik vind het met Mika ook lastig inschatten soms. Aan de ene kant vind ze het heerlijk om met andere honden te rennen en rent ze iedereen eruit, maar ze kan ook zo ineens bang worden en dan is het geen spelletje meer.
Of het andere hondje word bang en dan gaat Mika vervelend doen
Meestal laat ik Mika dus alleen met Gol rennen.

Mijn herder doet het ook en juist vooral bij honden die wat bangig ogen en wegrennen. Daarom speelt zij nog maar zelden met vreemde honden. Oogt de vreemde hond zelfverzekerd of is gewend aan herder spel dan zie ik wel vaak een leuk spel ontstaan.

Ik zie bij mijn hond heel duidelijk, wanneer haar blik en houding veranderen. Het kan zo ineens omslaan van leuk elkaar achterna zitten, en dan ineens verandert haar blik, er komt veel meer focus in, de oren iets meer naar voren, dus het geheel is minder ontspannen. En dan is het niet meer bedoeld als leuk spelletje, maar wordt het vervelend opjagen. Je ziet dan ook vaak dat 'het konijn' ook wordt ingehaald en aangetikt met de snuit. Dit gebeurt sneller als de andere hond onzeker of angstig is, of als er meerdere honden meedoen in het spel en je dus bijvoorbeeld twee tegen één krijgt.
Dus bij mij is het vooral afhankelijk van de andere hond, hoe zeker die is, en of er andere honden meedoen, of ik ingrijp.
Als het gelijkwaardig spel is dan wisselt het inderdaad steeds wie het konijn is, en wordt er meer afstand gehouden valt mij op.

Tara schreef:

runninggirl schreef:Ik zie bij mijn hond heel duidelijk, wanneer haar blik en houding veranderen. Het kan zo ineens omslaan van leuk elkaar achterna zitten, en dan ineens verandert haar blik, er komt veel meer focus in, de oren iets meer naar voren, dus het geheel is minder ontspannen. En dan is het niet meer bedoeld als leuk spelletje, maar wordt het vervelend opjagen. Je ziet dan ook vaak dat 'het konijn' ook wordt ingehaald en aangetikt met de snuit. Dit gebeurt sneller als de andere hond onzeker of angstig is, of als er meerdere honden meedoen in het spel en je dus bijvoorbeeld twee tegen één krijgt.
Dus bij mij is het vooral afhankelijk van de andere hond, hoe zeker die is, en of er andere honden meedoen, of ik ingrijp.
Als het gelijkwaardig spel is dan wisselt het inderdaad steeds wie het konijn is, en wordt er meer afstand gehouden valt mij op.

Precies dit.
Ik laat mijn honden gewoon niet met andere honden spelen, ze hebben elkaar en daar doen ze het maar mee.

In principe ben ik het wel met Tara eens

Maar niet overal hebben honden elkaar/een eigen roedel om mee te spelen.
En af en toe mag mijn hond best even spelen (met toestemming), maar lang niet altijd.
Bij jonge honden is het wat lastiger om te wachten op toestemming van de baas

Ik kijk naar mijn eigen hond en dan ook heel goed naar lischaamshouding en verder gedrag van de andere hond.
Lijkt het goed te gaan dan mogen ze best even dat "konijnenspel" spelen.
Maar ik roep mijn hond wel vrij snel terug.
Want het kan bij haar uit de hand gaan lopen als ik het laat gaan.

Meestal is ze op het strand (die enkele keer dat we er komen) meer bezig met meeuwen en een stiekeme poging om achter de zeereep te komen en hebben andere honden niet zo veel belang.
Dat scheelt natuurlijk wel

Laicka vindt het geweldig om na te jagen mits haar sparringspartner gelijkwaardig is. Nu zijn er weinig honden die dat kunnen hebben dus mag ze het gewoon niet, behalve met haar volle zus op een overzichtelijk terrein of met een greyhound reu die hier in het bos loopt en haar ook echt uitdaagt tot rennen.
Het is genieten dan voor de honden zeker als de grey op snelheid is en Laicka haar stinkende best doet hem bij te houden, af te snijden en weet ik veel wat maar helaas, ze is en blijft dan opeens maar een lompe herder.

Fix vindt najagen maar iets doms, gezellig snuffelen en weer doorlopen ligt meer in haar straatje

Vind het wel leuk als er even gespeeld kan worden.

" onclick="window.open(this.href);return false;

Mijn honden vinden het alleen leuk van elkaar, niet van vreemde honden.

korthaar schreef:Vind het wel leuk als er even gespeeld kan worden.

" onclick="window.open(this.href);return false;

filmpje doet het niet.

Ik kan het filmpje niet bekijken, korthaar. Het is geblokkeerd.

Bo is dol op renspelletjes maar dan moet het wel over en weer gaan.
Ze speelt het overigens zelden met onbekende honden, ze weet goed welke hond ze uitdaagt.
En met dat uitdagen kan ze echt heel ver gaan.
En heel enkele keer draait het inderdaad ineens om naar 'niet meer zo heel leuk'.
Dat is heel duidelijk te zien en dan kap ik het spel gewoon even af.

Pemba schreef:

korthaar schreef:Vind het wel leuk als er even gespeeld kan worden.

" onclick="window.open(this.href);return false;

filmpje doet het niet.

Nu doet ie "t

" onclick="window.open(this.href);return false;

Mies (teckel) vindt het ook ontzettend leuk om gillend achter een andere, haar bekende, hond aan te zitten. Met haar eigen Diem is het leukst Maar met een paar goede vrinden van de hondencursus is het ook goed rennen. Diem, een beste vriendin en soms puppen mogen ook achter haar aan, maar liever gilt zij achter de ander aan.

Honden die we buiten tegenkomen negeert ze eigenlijk volkomen. Tenzij ze opdringerig zijn, dan deelt ze een oorvijg uit. Een vriendelijk hond snuft ze even en dan loopt ze weer door.

Mies laat zich door andere honden niet opjagen ook trouwens. Zodra ze voelt dat het jagen ipv spelen is stopt ze direct met rennen en gaat zo staan Heel prettig is dat. Geeft gelegenheid om (jonge) hond en eigenaren het verschil tussen leuk rennen en jagen duidelijk te maken

pioenroos schreef:Mies (teckel) vindt het ook ontzettend leuk om gillend achter een andere, haar bekende, hond aan te zitten. Met haar eigen Diem is het leukst Maar met een paar goede vrinden van de hondencursus is het ook goed rennen. Diem, een beste vriendin en soms puppen mogen ook achter haar aan, maar liever gilt zij achter de ander aan.

Met Pjotr was het zo grappig, dat hij deed of hij haar met die korte beentjes nét bij kon houden.

pioenroos schreef:Mies (teckel) vindt het ook ontzettend leuk om gillend achter een andere, haar bekende, hond aan te zitten. Met haar eigen Diem is het leukst Maar met een paar goede vrinden van de hondencursus is het ook goed rennen. Diem, een beste vriendin en soms puppen mogen ook achter haar aan, maar liever gilt zij achter de ander aan.

Honden die we buiten tegenkomen negeert ze eigenlijk volkomen. Tenzij ze opdringerig zijn, dan deelt ze een oorvijg uit. Een vriendelijk hond snuft ze even en dan loopt ze weer door.

Mies laat zich door andere honden niet opjagen ook trouwens. Zodra ze voelt dat het jagen ipv spelen is stopt ze direct met rennen en gaat zo staan Heel prettig is dat. Geeft gelegenheid om (jonge) hond en eigenaren het verschil tussen leuk rennen en jagen duidelijk te maken

Vonden mijn teckels ook hartstikke leuk
Dat gillen is een jachtgeluid (tenminste bij mijn teckels was dat zo).
Het zelfde geluid maakten ze ook als ze achter wild zaten (het wild in zicht hadden)

Mijn mechel mag ook geen jaag'spelletjes' doen, want dan wordt hij bloedfanatiek ten koste van de andere hond. Alleen als er een hond opdringerig komt doen en de eigenaar dat wel prima vindt(lees; weet-ik-veel-hoever-weg-staat), dan zeg ik 'ga maar kijken' waarop hij zijn nos-gas turbo aanzet en als een raket de jacht in zet. Zodra de opdringerige vreemdeling het hazepad heeft gekozen roep ik hem direct terug. Hij haalt namelijk zijn slachtoffer het liefst in en geeft dan een welgemikte beuk waarop de hond in kwestie al tuimelend ter aarde stort... daar zit niemand op te wachten.

Als we gaan wandelen met vrienden/familie met bekende honden die wel van een spel houden, dan kan hij overigens met een stok of een bal in zijn bek wel heel leuk jaagspelletjes doen. Als de tegenpartij langzamer is(wat meestal het geval is), dan houdt hij in, maakt speelbuigingen en biedt de stok of het speeltje meermaals aan(samen een trekspel doen is het summum). Zo'n spel doen mijn honden onderling ook. Als de andere hond zijn bal of stok afpakt, dan wordt hij weer bloedfanatiek en breek ik het af of geen hem de stok weer terug. Rare kwiebus

Met vreemde honden laat ik mijn honden eigenlijk nooit 'spelen'. Hippo heeft daar sowieso weinig behoefte aan en Oscar wordt al snel een galbak. Met elkaar en een aantal bekende honden gaat het goed en daar hebben ze het mee te doen

kwam ik toevallig tegen

" onclick="window.open(this.href);return false;

Bij een herder zou ik alles wat op jagen lijkt afkappen. De lijn tussen spel en echt jagen is zo dun, het lijkt onschuldig maar zo ontwikkel je het wel. Kortom, gewoon bij elke hond afkappen ook al komt die hond terug. Ook al lijkt de ander het leuk te vinden, je wil gewoon niet dat je hond zulk gedrag gaan ontwikkelen.

Zo had jaren terug Kuda eens met een Wolfshond (of tamaskan? Iets die richting op) ook zo "gespeeld" alleen die eigenaresse heeft dat op een gegeven moment afgekapt omdat haar hond het niet meer als spelletje zag, die wilde Kuda bij haar staartbot daar zo grijpen. Kuda zelf zag het als een spelletje toen want die was nog jong. Maar was toen wel blij dat die eigenaresse dat afgekapt had toen.

Loki vind die jaagspelletjes geweldig vooral omdat hij zo hard kan racen dan neemt hij expres van die snelle bochten (of gaat onder bankjes door) zodat ze hem niet kunnen pakken. Als ze dan stoppen dan springt hij voor ze in speelbuiging en probeert ze weer te motiveren om te jagen. Andersom jagen vind hij ook leuk maar meestal is het wegrennen voor de ander leuker.

Mijn Csiva is gek op tikkertje spelen. Die wil graag dat een hond achter haar aan rent, maar... Het kan snel omslaan naar angst. Ze mag niet gaan racen met onbekende honden. Met Tallie van Marieke gaat het super, die kennen heel goed de regels en dan gaat het nooit fout. Maar met onbekende honden, nee echt niet

dagmar88 schreef: Met Pjotr was het zo grappig, dat hij deed of hij haar met die korte beentjes nét bij kon houden.

Ze is heus heel snel
Ze flost haar tanden met Diems broek

Haar conditie is inmiddels wel veel beter en ze is slanker gelukkig

ranetje schreef:Vonden mijn teckels ook hartstikke leuk
Dat gillen is een jachtgeluid (tenminste bij mijn teckels was dat zo).
Het zelfde geluid maakten ze ook als ze achter wild zaten (het wild in zicht hadden)

Ja, dat jacht blafje ken ik. Dit klinkt wel net anders maar das mss omdat ze in het zicht blijft met hondje-jagen

duitse herder schreef:Bij een herder zou ik alles wat op jagen lijkt afkappen. De lijn tussen spel en echt jagen is zo dun, het lijkt onschuldig maar zo ontwikkel je het wel. Kortom, gewoon bij elke hond afkappen ook al komt die hond terug. Ook al lijkt de ander het leuk te vinden, je wil gewoon niet dat je hond zulk gedrag gaan ontwikkelen.

Zou dat idd herder-eigen zijn, dat het omslaat? Bij Mies zie ik het nooit omslaan volgens mij. Terwijl ze echt geen lieverdje is. Bij Diem heb ik het 1 keer zien omslaan toen hij achter haar aanging. Mies had dat zelf ook door en stopte direct met rennen. Ik denk dat zichtjagers ook kunnen omslaan of wellicht sowieso er geen leuk spelletje van maken?
Mies doet het sowieso alleen bij honden waar ze al mee heeft opgelopen en die ze vertrouwt. Ik zou het anders idd ook afkappen. Maar altijd afkappen vind ik zonde, ze hebben er duidelijk plezier in

runninggirl schreef:Ik zie bij mijn hond heel duidelijk, wanneer haar blik en houding veranderen. Het kan zo ineens omslaan van leuk elkaar achterna zitten, en dan ineens verandert haar blik, er komt veel meer focus in, de oren iets meer naar voren, dus het geheel is minder ontspannen. En dan is het niet meer bedoeld als leuk spelletje, maar wordt het vervelend opjagen. Je ziet dan ook vaak dat 'het konijn' ook wordt ingehaald en aangetikt met de snuit. Dit gebeurt sneller als de andere hond onzeker of angstig is, of als er meerdere honden meedoen in het spel en je dus bijvoorbeeld twee tegen één krijgt.
Dus bij mij is het vooral afhankelijk van de andere hond, hoe zeker die is, en of er andere honden meedoen, of ik ingrijp.
Als het gelijkwaardig spel is dan wisselt het inderdaad steeds wie het konijn is, en wordt er meer afstand gehouden valt mij op.

Inderdaad, ik zie Tay veranderen als het van konijnen spel naar jagen gaat. En inderdaad die afstand.

Heavy schreef:Ik denk dat wij een hele gekke Herder hebben want ze jaagt nooit op andere honden.
Maar wil wel dat andere honden haar opjagen , najagen
meestal lukt dat bij Labradors of een Bull Terriër die krijg ze nog wel eens mee maar die zijn dan niet zo snel en dan is de lol er ook snel af

Ze heeft nog nooit met een andere Herder gespeeld ben best benieuwd hoe dat zou gaan .
Ze daagt Jip eindeloos uit en als hij dan eindelijk de achtervolging inzet is ze helemaal happy

hier ook zo een gekke herder
Kita heeft niet liever dan dat Jänta of Raika (dus wel bekende honden) achter haar aan zitten
Jänta daagt ze bv ook echt zelf uit, als Kita Jänta's bal heeft en Jänta is nog aan het zoeken, blijft ze staan en als Jänta dan terug richting ons komt, gaat Kita heel trots met bal in haar bek voor Jänta's neus paraderen en moet Jänta er achter aan, oke nu is Jänta echt niet gek, dus Kita krijgt haar nauwelijks zo ver maar Raika krijgt ze wel zo ver en dat vind ze geweldig

Het spel van mijn honden bestaat uit jagen en opgejaagd worden. Ze proberen dan net een hapje uit de broek van de ander te pikken. Met bekende honden spelen ze graag en loopt het ook nooit uit de hand.

Met een vreemde hond is het even aftasten. De jongste 2 willen dan nog wel eens spelen, maar dan moet ik oppassen dat het bij spelen blijft. Met kleine honden gaat het eigenlijk altijd goed. Maar dan is het meestal de andere hond die naar hun idee te ver gaat en dan willen ze stoppen met het spel. Bijvoorbeeld met een labrador of herder die naar hun idee te fel wordt of probeert te beuken. Dan willen ze stoppen en naar mij toe komen, maar de andere hond is dan net op dreef gekomen en denkt dat het spel nog steeds lollig is. Dan roep ik ze naar me toe en blokkeer de andere hond. Als ik dat niet doe krijg je een hoop gekef en gegil. Ze snauwen dan van zich af, maar sommige honden zien dat dan nog steeds als spel terwijl mijn honden dan al klaar zijn met het spelletje. Dan vinden ze het echt niet leuk meer en worden bang.

Ik laat ze daarom eigenlijk nooit spelen met honden die ik niet ken. Dat loopt meestal uit op huilen Alleen Jack Russels, dat gaat eigenlijk altijd goed. Die vinden ze gewoon geweldig. Die zijn niet bedreigend en kunnen best hard rennen.

Hanneke2 schreef:Dat is het konijnenspel.

Serieus, ik ken niet anders van mijn honden. Eerst ben jij het konijn en ga ik hard achter jou aan rennen, en dan ben ik het konijn en moet je hard achter mij aanrennen. En als je stopt met rennen kom ik je uitdagen zodat je weer mee rent. En als je het geen leuk spel vindt en je komt boos achter me aanrennen rukt dat niet, want ik kan lekker harder lopen en het ik vind het wel een leuk spel.

Hier hetzelfde! Die twee van ons kunnen zich er echt de hele wandeling mee vermaken. Ze zijn nagenoeg even snel en spelen op dezelfde manier, dat maakt het een heel gelijkwaardig en leuk spel voor beide. Toen we Pim (Kelpie) nog alleen hadden speelde hij regelmatig met een Border Collie en hij heeft altijd een voorkeur voor andere herders/drijvers omdat die ook meestal van rennen/jaagspel houden. Van bv. Labradors moet hij niks hebben, dat gebeuk en fysiek contact is niet zijn ding...
Eigenaren van honden die op andere manier spelen vinden zijn spel vaak intimiderend overkomen heb ik gemerkt, dus meestal kap ik dat af (en hij heeft bovendien Saar nu om zich op uit te leven ) Soms stop ik het ook preventief, met Labradors en andere 'beukers' weet ik al dat het toch niet leuk gaat verlopen. Het eindigt er dan altijd mee dat Pim het beuken zat is en gaat snauwen, dus zo ver laten we het maar niet komen. Maar wanneer we mensen tegenkomen met honden die hetzelfde spelen hebben ze de grootste lol met zijn allen.

Wetters hebben er vaak wel lol in, stabijs dus niet.
Wetters hebben sowieso wel zulke trekjes, die spelen ook vocaal. Labjes hier vinden dat stom, maar Dinthe heeft een mechelmaatje die het helemaal gaaf vindt.
Lekker samen racen en beuken.

Pom is langzaam dus die kan het vaak niet bijhouden. Dan raakt ze wel wat gefrustreerd en als de andere hond dat niet kan waarderen dan kan het zomaar ineens omslaan en is het een hoop gesnauw. Ze gaat er ook van woefen, terwijl ze normaal helemaal niet vocaal is. Blaffen in spel kan ze overigens ook niet goed hebben haha, ze is nogal snel opgefokt. Dus ze mag spelen met honden die ik ken en waarmee het goed gaat. Reuen, vooral. EN nu heeft ze haar eigen broer om mee te spelen

Dartel schreef:Ik laat ze daarom eigenlijk nooit spelen met honden die ik niet ken. Dat loopt meestal uit op huilen Alleen Jack Russels, dat gaat eigenlijk altijd goed. Die vinden ze gewoon geweldig. Die zijn niet bedreigend en kunnen best hard rennen.

Miesje voelt zich nu wel een beetje afgedaan Ze is altijd zo stil, netjes en bescheiden en bevestigd niemand in slechte gewoontes

pioenroos schreef:

Dartel schreef:Ik laat ze daarom eigenlijk nooit spelen met honden die ik niet ken. Dat loopt meestal uit op huilen Alleen Jack Russels, dat gaat eigenlijk altijd goed. Die vinden ze gewoon geweldig. Die zijn niet bedreigend en kunnen best hard rennen.

Miesje voelt zich nu wel een beetje afgedaan Ze is altijd zo stil, netjes en bescheiden en bevestigd niemand in slechte gewoontes

Misia is gewoon ..... Misia, Yindi's grote vriendin

Ik zeg het niet snel, maar dat zijn gewoon echt vriendinnen. En die kunnen alles van elkaar hebben, die kunnen samen rennen, jagen, Nadiems broek flossen en blaffen. Heel erg blaffen. Maar dan even later tevreden even op elkaar gaan rijden, samen om een snoepje bedelen of gewoon ieder haar eigen ding doen