Het HondenForum

Dag allemaal,

Zelf ben ik verknocht aan het tuinkabouterras: de Cairn Terriër. Zoals algemeen geweten is zijn dit echte grafmachines. In de verre toekomst wil ik me graag zo'n tuinkabouter aanschaffen.

Nu begon ik me af te vragen of het mogelijk is om een hond (ongeacht het ras) aan te leren om enkel in de gewenste zone te graven. Dit in plaats van het volledig (proberen) af te leren van het graven. Hierbij dacht ik aan een zandbak die duidelijk te onderscheiden is van de tuin. Zelf denk ik om bij het betrappen van de hond deze naar de gewenste plaats te begeleiden (oppakken en in de zandbak zetten) en om dit te combineren met het interessant maken van deze zandbak. Dit laatste door bv iets lekker te verstoppen onder het zand. Uiteraard in beide gevallen met luid gejuich als de hond dan op die plaats graaft en nog luider gejuich als hij/zij het spontaan doet.

Hoe denken jullie hierover? Is het mogelijk om een hond af te leren om heel je tuin om te woelen? Waarom wel/niet.
Hoe zouden jullie het aanpakken?

Ik ben benieuwd naar jullie mening en aanpak.

Lijkt mij een prima plan hoor. Ik zou het zo ook doen.

Bij onze herder werkte deze aanpak uitstekend.

Ja hoor, tuurlijk is het te leren, al dan niet met lange adem.

Ik heb een stabij en dat zijn ook echte ongedierte opgravers, en kunnen behoorlijk doortastend uit de hoek komen! Toen ik hier net kwam wonen, was de tuin 1 ravage en behoorlijk dichtgegroeid, veel wortels en harde kleigrond. Graven vond ik toen geen enkel probleem, ze helpt me mooi met spitten
Nu is de tuin wat opgeknapt en ben ik bezig met afleren van het graven, en dat gaat hartstikke goed.
Ik heb de borders tot 'verboden gebied' verklaart en om het onszelf iets gemakkelijker te maken, heb ik het tijdelijk 'afgezet' met eenvoudige touwtjes, wat meer een psychologische dan een fysieke barriere is, want ze kan er met alle gemak overheen als ze wil.
Als ze erin springt, roep ik haar eruit. Als ze toch begint te graven, stuur ik haar naar binnen op commando.

Inmiddels doet ze het eigenlijk niet meer, met uitzondering als ik haar lang zonder toezicht alleen in de tuin laat. Maar een kwartiertje alleen in de tuin, dat gaat nog goed.

Je kunt de behoefte van graven verminderen door andere mogelijkheden tot graven te geven, zoals jou zandbak. Zelf houd ik er met dit mooie weer van om ergens in het gras neer te ploffen tijdens wandelingen en dan kan mijn hond een half uurtje wroeten.
Ook kun de behoefte verminderen door in de tuin leuke dingen aan te bieden, zoals een voerbal of bot, om te voorkomen dat ze zich er teveel in vervelen.

Lekkers begraven op de plek waar wel gegraven mag worden.
Als daar een paar schatten gevonden zijn, zal hij de andere plekken ook minder/niet interessant vinden.
Zo werkte het hier, maar ik heb geen terriër.

Het ligt er trouwens ook aan of je ongedierte in de tuin hebt.

Mijn hond zou niet te houden zijn als ik veldmuizen in de tuin zou hebben, maar die heb ik hier niet.

Hier is het ook voor 90% gelukt. Waar het niet mag, wegsturen en waar het wel mag lekker laten gaan. Ik heb het hier echter wel afgezet met randjes en stoeptegels eronder, want ze ging een beetje te ver.... Oftewel ze zat al helemaal onder de stoep en dat vond ik toch wel gevaarlijk. Nu is het gewoon een bak. Was wel lachen de eerste paar keer toen ze merkte dat ze op een gegeven moment echt niet dieper kon graven, en maar proberen en proberen. Mijn planten blijven nu in de grond en ze krijgt de stoep niet op haar koppie.

Ik heb het zowel onze kruising cairn terrier als onze border collie (die ook nogal graafmonsters blijken te zijn) kunnen aanleren. Ik ben wel een beetje van het principe: if you can't beat them, yoin them. Ik vind dan ook dat je een hond die er de behoefte aan heeft vooral de kans moet geven. Onze terrier mocht op wandeling op aangewezen plekken graven. Hij had geen plekje in de tuin, maar we trokken er wel op uit, om aan deze passie te kunnen voldoen. En vooral in mollenhopen (hij heeft1 keer een bevroren mol te pakken gekregen voor de rest nooit wat).

Bij Kay hebben we het proces omgezet door hem te leren in een curverbak met water te mogen graven. Dat is wat hij echt geweldig vind. Later werd het een wastobbe en dat staat er zomer dus nog steeds...
Overigens een nadeel: bij wedstrijden of evenementen willen ze nog wel eens grote waterbakken neerzetten, zoals emmers of andere grote bakken. Kay wil er dan meteen instaan en graven. Levert soms best komische situaties op, maar gelukkig is hij in de regel goed te sturen wanneer wel en wanneer het niet mag.





Dat heeft er uiteindelijk voor gezorgd dat hij mijn grasveld met rust liet. Ook mocht hij specifiek op zand graven. Als we ergens zand tegen komen dan is hij blij en gaat meteen graven. Je begrijpt, ook niet altijd makkelijk, maar gelukkig laat hij zich goed sturen



Ik heb het nog verder uitgebuit: Met graven in stro. Dit bleek een schot in de roos. Hier beleeft hij heel veel plezier aan! En: het scheelt mij een hoop werk op stal!

https://www.youtube.com/watch?v=1a6CHNOJl1k

Dus ja het kan heel effectief zijn. Norah graaft soms ook wel eens in de tuin. Gelukkig niet zo veel als Kay. Haar is het moeilijker om het aan te leren (laten we nu net door haar een gat in het gazon hebben). Maar inmiddels graaft zij ook af en toe op wandeling en op het strand. Mijn honden kennen dus commando: gravuuuuh?

Wow. Wat een fijne ideeën hier!

Het laten graven op andere plaatsen tijdens wandelingen en dergelijke zijn dus niet te verwarrend van je hond of zijn behoefte neemt niet meer toe. Om één of andere reden dacht ik dat dit juist niet goed was, omdat je zijn behoefte nog meer stimuleert. Maar op deze manier kom je juist tegemoet aan een reeds bestaande behoefte inderdaad. Nu ik er over nadenk... Nouca zit regelmatig met haar neus en voorpoten in de grond tijdens de wandelingen en graaft daardoor niet harder in de tuin.

@Gyanty: Ik ben blij dat jij er ook zo over denkt. Ik vind ook dat je jou hond de kans moet geven om aan zijn behoefte te voldoen. Bij sommige honden is dit graven andere hoeden, apporteren, zwemmen, speuren,... sommige zaken zitten nu eenmaal in hun genen. Ik wist niet dat je het ook kon met een bak water of dergelijke. Deze ga ik onthouden!