Het HondenForum

Ik ben wel benieuwd, zowel de baasjes als de fokkers. Groeit een pup volgens jullie qua karakter meestal zo uit als dat je verwachtte? Of heb je wel eens meegemaakt dat het echt heel erg anders werd?
Ik had hier een discussie met iemand over, en nou ken ik zelf wel flink wat honden vanaf pup. En eigenlijk allemaal zijn ze eigenlijk wel zo geworden als dat ik had gedacht. Maar de andere persoon die zei tegen me dat je dat van een pup nog echt niet kan inschatten, hoe die zal zijn op volwassen leeftijd. Hoe denken jullie hierover?
En dan heb ik het niet over eventuele gedragsproblemen, maar echt het algemene karakter, zeg maar thuis en naar eigen of bekende honden en mensen toe. En hoe ze om gaan met nieuwe situaties, etc.

Natuurlijk wel.
Sommige dingen en algemene aanleg zie je gewoon terug.
Moet je wel kunnen kijken en wat van honden snappen.
Ik fok trouwens, dus ik heb er al redelijk wat langs zien komen en klopt altijd prima.

Ja dat was mijn gevoel dus ook, dank je voor je antwoord.

Ligt aan het (ras)type denk ik. Er zijn er natuurlijk die zich richting volwassenheid vrij specifiek ontwikkelen.
Daar rekening mee houden is wedden met voorkennis natuurlijk. Maar er zijn er ook genoeg die niet (willen) zien wat er in hun schattige allemansvriendje slaapt.

Ik heb natuurlijk maar 1 pup op zien groeien maar ik had niet verwacht dat ze zo rustig zou worden. Wel gehoopt
Ik ben iig heel erg blij dat het blok beton van haar kop is gevallen

dagmar88 schreef:Ligt aan het (ras)type denk ik. Er zijn er natuurlijk die zich richting volwassenheid vrij specifiek ontwikkelen.
Daar rekening mee houden is wedden met voorkennis natuurlijk. Maar er zijn er ook genoeg die niet (willen) zien wat er in hun schattige allemansvriendje slaapt.

Dat bedoelt TS niet denk ik.

Ik zie of een hond wel of niet mensgericht is, of ie bv zich graag terugtrekt of geen enkele persoonlijke zone kent, dat soort dingen.
Jij bedoelt iets anders

Marjoleine schreef:

dagmar88 schreef:Ligt aan het (ras)type denk ik. Er zijn er natuurlijk die zich richting volwassenheid vrij specifiek ontwikkelen.
Daar rekening mee houden is wedden met voorkennis natuurlijk. Maar er zijn er ook genoeg die niet (willen) zien wat er in hun schattige allemansvriendje slaapt.

Dat bedoelt TS niet denk ik.

Ik zie of een hond wel of niet mensgericht is, of ie bv zich graag terugtrekt of geen enkele persoonlijke zone kent, dat soort dingen.
Jij bedoelt iets anders

Een pup die overal mee weg komt bijvoorbeeld, en veel initiatief toont, daar verwacht je denk ik niet van dat ie op latere leeftijd een heel teruggetrokken type wordt.

Maar ook wat Dagmar zegt zie ik veel gebeuren, maar dat ligt dan vooral aan de baas inderdaad die het niet wil zien. Vaak reageren dat soort pups ook niet goed op de correcties van mijn hond, en als ze dan bijna een jaar zijn dan loop ik een blokje voor ze om en wil ik ook geen contact. Die hebben als pup vaak al geen respect voor grenzen valt mij op.

Gollum schreef:Ik heb natuurlijk maar 1 pup op zien groeien maar ik had niet verwacht dat ze zo rustig zou worden. Wel gehoopt
Ik ben iig heel erg blij dat het blok beton van haar kop is gevallen

Nou, toen we Jura kregen was ze al 8 maand maar ook drukdrukdruk. Veel mensen herkenden haar niet terug, die haar dan na een jaar ofzo weer zagen. Waar is dat stuiterende hondje gebleven?
Maar dat is mee een soort stabiliteit, die ze leren, ik weet niet of dat ook bij het karakter hoort?

runninggirl schreef:

Marjoleine schreef:

dagmar88 schreef:Ligt aan het (ras)type denk ik. Er zijn er natuurlijk die zich richting volwassenheid vrij specifiek ontwikkelen.
Daar rekening mee houden is wedden met voorkennis natuurlijk. Maar er zijn er ook genoeg die niet (willen) zien wat er in hun schattige allemansvriendje slaapt.

Dat bedoelt TS niet denk ik.

Ik zie of een hond wel of niet mensgericht is, of ie bv zich graag terugtrekt of geen enkele persoonlijke zone kent, dat soort dingen.
Jij bedoelt iets anders

Een pup die overal mee weg komt bijvoorbeeld, en veel initiatief toont, daar verwacht je denk ik niet van dat ie op latere leeftijd een heel teruggetrokken type wordt.

Maar ook wat Dagmar zegt zie ik veel gebeuren, maar dat ligt dan vooral aan de baas inderdaad die het niet wil zien. Vaak reageren dat soort pups ook niet goed op de correcties van mijn hond, en als ze dan bijna een jaar zijn dan loop ik een blokje voor ze om en wil ik ook geen contact. Die hebben als pup vaak al geen respect voor grenzen valt mij op.

Ik weet niet wat je met teruggetrokken bedoelt?

Rana was als pup heel erg naar buiten gericht en kwam bij honden echt overal mee weg, wat ze ook uitvrat.
Toen ze volwassen was, was ze wel initiatiefrijk in wat ze deed en wilde doen, maar contacten met andere honden zocht ze zelden.
Alleen een mooie stoere reu had haar interesse wel eens.
Bedoel je dat soort teruggetrokken of iets anders?

ranetje schreef:

runninggirl schreef:

Marjoleine schreef:

dagmar88 schreef:Ligt aan het (ras)type denk ik. Er zijn er natuurlijk die zich richting volwassenheid vrij specifiek ontwikkelen.
Daar rekening mee houden is wedden met voorkennis natuurlijk. Maar er zijn er ook genoeg die niet (willen) zien wat er in hun schattige allemansvriendje slaapt.

Dat bedoelt TS niet denk ik.

Ik zie of een hond wel of niet mensgericht is, of ie bv zich graag terugtrekt of geen enkele persoonlijke zone kent, dat soort dingen.
Jij bedoelt iets anders

Een pup die overal mee weg komt bijvoorbeeld, en veel initiatief toont, daar verwacht je denk ik niet van dat ie op latere leeftijd een heel teruggetrokken type wordt.

Maar ook wat Dagmar zegt zie ik veel gebeuren, maar dat ligt dan vooral aan de baas inderdaad die het niet wil zien. Vaak reageren dat soort pups ook niet goed op de correcties van mijn hond, en als ze dan bijna een jaar zijn dan loop ik een blokje voor ze om en wil ik ook geen contact. Die hebben als pup vaak al geen respect voor grenzen valt mij op.

Ik weet niet wat je met teruggetrokken bedoelt?

Rana was als pup heel erg naar buiten gericht en kwam bij honden echt overal mee weg, wat ze ook uitvrat.
Toen ze volwassen was, was ze wel initiatiefrijk in wat ze deed en wilde doen, maar contacten met andere honden zocht ze zelden.
Alleen een mooie stoere reu had haar interesse wel eens.
Bedoel je dat soort teruggetrokken of iets anders?

Nee ik bedoel teruggetrokken in de zin van dus geen initiatief. Dat ze bij volwassenheid selectief worden met hondcontact dat vind ik niet raar. Ze weten op den duur gewoon wat ze wel en niet leuk vinden, dat noem ik niet teruggetrokken.

In grote lijnen kun je dat zeker wel voorspellen
Ik werd ook voor gek versleten dat ik voorspelde dat mijn intacte Akitareu sociaal zou blijven op volwassen leeftijd. Zie hier, 4 jaar en kan nog steeds met alles opschieten.
Bij Jigzy had ik trouwens niet voorspeld dat ze zo snel zo pittig zou worden maar dat zij niet sociaal zou blijven was geen verrassing. Ze is trouwens nooit echt sociaal geweest, altijd al een feeks. Haar zusjes zijn anders en dat kon ik ook al in het nest inschatten

runninggirl schreef:

Gollum schreef:Ik heb natuurlijk maar 1 pup op zien groeien maar ik had niet verwacht dat ze zo rustig zou worden. Wel gehoopt
Ik ben iig heel erg blij dat het blok beton van haar kop is gevallen

Nou, toen we Jura kregen was ze al 8 maand maar ook drukdrukdruk. Veel mensen herkenden haar niet terug, die haar dan na een jaar ofzo weer zagen. Waar is dat stuiterende hondje gebleven?
Maar dat is mee een soort stabiliteit, die ze leren, ik weet niet of dat ook bij het karakter hoort?

Ik weet het ook niet, ik vind het wel een interessante discussie. Gollum nam heel erg veel inititaief maar kwam daar niet mee weg. De standaard blok voor de kop labradorpup zeg maar, dat is wel vaak afgestraft. Inmiddels neemt ze met een heel andere houding initiatief gelukkig, veel rustiger en daar komt ze wel altijd mee weg. En heel vaak negeert ze honden, dat had ik ook niet verwacht.

Juist in het nest kun je het pure karakter nog zien. En dan bedoel ik niet via een puppytest, dat is meer een aanlegtest. Maar of een pup erg schrikachtig is, of snel overprikkeld. Of juist heel stabiel en relaxed. Natuurlijk is dat een aanleg, een stabiele pup kan door omstandigheden een schrikachtige, nerveuze hond worden.

En dan kijk ik ook vaak nog naar de moeders. Ik heb regelmatig meegemaakt dat een moeder "de pik" op een bepaalde pup heeft. Die mag niets, daar pikt ze niets van. En later blijkt dan dat ze gelijk had, dat zijn vaak de "dominantere" pups uit het nest. Ook dat zegt weer niets over hun gedrag als volwassen hond. Dat kunnen de meest fijne honden zijn, zelfverzekerd en stabiel. Maar dat zijn wel honden waar je echt mee bezig moet zijn, die je niet teveel ruimte moet geven. En een wat timide hondje dat snel onder de indruk is kan in het juiste gezin opbloeien tot een heel fijn, zachtaardig gezinshondje.

Maar de aanleg is er wel, hoe het uitgroeit is aan de eigenaar en de omstandigheden. Karakter is zeker gedeeltelijk erfelijk. Anders zou je er als fokker ook niet op hoeven selecteren bij de keuze van je teef en reu

Dartel schreef:Maar de aanleg is er wel, hoe het uitgroeit is aan de eigenaar en de omstandigheden. Karakter is zeker gedeeltelijk erfelijk. Anders zou je er als fokker ook niet op hoeven selecteren bij de keuze van je teef en reu

Anders waren er ook niet die verschillen binnen de rassen en rasgroepen

Elco was als pup al degene die vechtpartijtjes tussen z'n nestgenoten doorbrak, zich niet zomaar in elk spel stortte, maar eerst inschatte of het leuk zou worden. Hij was ook de pup die het snelst herstelde nadat ze geschrokken waren.
Nu is hij vaak de stabiliserende factor in hond-contacten. Hij is natuurlijk nog jong (14 maanden), maar hij neemt al regelmatig de touwtjes op heel rustige wijze in handen: hij bepaalt hoe intensief er gespeeld wordt. Ik vergelijk hem wel met de populaire jongen uit de klas die helemaal niet z'n best doet om populair te zijn, maar het is door z'n stabiliteit, zelfvertrouwen en vriendelijkheid

Yep ik zie veel terug van wat ik dacht te herkennen.

Fotogravinnetje schreef:Elco was als pup al degene die vechtpartijtjes tussen z'n nestgenoten doorbrak, zich niet zomaar in elk spel stortte, maar eerst inschatte of het leuk zou worden. Hij was ook de pup die het snelst herstelde nadat ze geschrokken waren.
Nu is hij vaak de stabiliserende factor in hond-contacten. Hij is natuurlijk nog jong (14 maanden), maar hij neemt al regelmatig de touwtjes op heel rustige wijze in handen: hij bepaalt hoe intensief er gespeeld wordt. Ik vergelijk hem wel met de populaire jongen uit de klas die helemaal niet z'n best doet om populair te zijn, maar het is door z'n stabiliteit, zelfvertrouwen en vriendelijkheid

Dat dus. En je hebt er ook pups bijzitten die zich vol enthousiasme in iedere ruzie storten. Dan zie je dat bij iedere onenigheid iedere keer dezelfde pup betrokken is. Of een pup die daar vaak op een afstandje naar gaat staan keffen. En de pup die zich nog een keer omdraait in zijn mandje en doorslaapt.

Nu is dat niet altijd zo duidelijk, en het scheelt ook nog weer eens per dag. Maar ik heb er vaak toch wel een paar van dat soort typjes bijzitten. En ja, de keffers blijven ook meestal wel keffers

ja onze Nelle haar karakter lijkt nog op haar pup zijn, rustig de boel overkijken, als pup bekeek ze de rest ook rustig als ze het leuk vond deed ze wel even mee.
Terwijl ze een paar nestgenoten heeft pfoe, ook denk ik dat opvoeding en omgeving mee speelt, hier is het heel rustig.

Hier is het ook behoorlijk hetzelfde gebleven.

Ik wilde een waakhond. Ik haalde haar op als pup. Ze waakte al vanaf dag een dat ze bij me was. Nu is ze twee jaar en waakt perfect. Precies wat ik wilde, geen onnodig geblaf. Precies volgens de rasbeschrijving dus.

Mijn huidige Teckel voldoet ook aan de raskenmerken. Waakzaam, stronteigenwijs, doet precies wat ze zelf wil. Manipuleert. Blijft zeuren om aandacht. Krijgt ze die niet dan plast ze gewoon even op de keukenmat dan krijgt ze alsnog haar zin, aandacht dus al is het negatieve aandacht. Maar dat maakt haar verder niets uit.

Bij mijn vorige honden, ruwharige Foxterriers heb ik er een gehad, die zoals de meesten in Nederland, gefokt werden op een zeer zacht karakter. Type schoothondje dus. Klopte dus echt niet meer met de rasbeschrijving. Ik kende twee zusjes die gillend wegrenden als ze een muis zagen. Maar dat even terzijde.
Vanwege mijn werk wilde ik er een met het oorspronkelijke karakter zonder daarbij de uiterlijke schoonheid uit het oog te verliezen. Na lang zoeken kwam ik in Beieren terecht bij een fokker die alleen fokte met draadharen uit werklijnen. Dat heb ik geweten. Vanaf pup voldeed ze al aan elk raskenmerk. Maar dan in zeer extreme vorm.

Tot nu toe de pups die ik inschat die kloppen wel

Dartel schreef:En je hebt er ook pups bijzitten die zich vol enthousiasme in iedere ruzie storten. Dan zie je dat bij iedere onenigheid iedere keer dezelfde pup betrokken is. Of een pup die daar vaak op een afstandje naar gaat staan keffen. En de pup die zich nog een keer omdraait in zijn mandje en doorslaapt.

Nu is dat niet altijd zo duidelijk, en het scheelt ook nog weer eens per dag. Maar ik heb er vaak toch wel een paar van dat soort typjes bijzitten. En ja, de keffers blijven ook meestal wel keffers

En de dramkonten blijven dramkonten.
Ik heb er ook eens een gehad die altijd alleen lag. Die zocht dat echt op. Ik was hem altijd kwijt, vanaf een week of vier al. Lag ie alleen in een hoek, of onder een struik of zo.

Hij ging naar de directeur van een scholengemeenschap die hem meenam naar school. Als die hond rust wilde maakte hij de bezemkast open; daar lag ie dan uren lekker in z'n eentje

Kennismaking met Cas en Suske was precies zoals ze nog altijd is.
Zij met zeven weken, hij met ruim 11.
Ze "slaat" haar pootje tegen hem aan om vervolgens uitdagend weg te rennen.
Dat heeft ze tot zijn dood een paar maanden later volgehouden.
Nergens van onder de indruk, nergens bang voor.
En nog steeds verschrikkelijk blij en vrij.
En een takketeef

Ik denk dat je best wel wat kan zeggen van het karakter.
Maar er is ook genoeg wat nog kan veranderen. Zeker onder invloed van hormonen.
Apple had als pup al een bepaalde onrust in zich en dat heeft ze nog steeds met vlagen. Weinig geduld.
Ze was als pup gek op kinderen, dat is ze nog steeds.
Maar anderzijds heeft ze met honden wel haar voorkeur gekregen en houd ze nu ook echt wel van lekker geaaid worden.
(als pup wilde ze dat niet)

Ja ik had toch wel vrij snel door wat voor vlees ik in de kuip heb, het is een makkelijk hondekind, lichtelijk eigenwijs, behoorlijk waaks en niet al te intelligent maar wel met een bijzonder zachtaardig karakter, eigenlijk alles wat ik zocht in een hond

Ik geloof er ook wel in dat de basis van een karakter als pup wel toont. In het nest van Izzy was er maar 1 pup duidelijk mensgericht, daar is nog niets aan verandert.

Hier zijn ze ook alle drie zoals ze als pup al lieten zien

Flo had als pup een zacht karakter, lief naar mensen en honden toe. Soms wat terughoudend. Het werd haar snel te veel en ze had veel hersteltijd nodig. Tegelijk was ze ook eigenwijs, blij, nieuwsgierig en ondernemend.

Eigenlijk is ze gewoon zo gebleven maar dan op een meer volwassen manier, met een wat wijzere blik. Ze heeft nog steeds een zacht karakter, ze is nog steeds eigenwijs en ik moet haar wat beschermen voor te veel belevenissen achterelkaar zodat het haar niet teveel wordt (vooral als ze last van dr hormonen heeft).

Het afgelopen half jaar heb ik wel gemerkt dat ze steeds meer gefocust is op jacht. Dat had ze eerst niet, maar dat is denk ik meer een ras eigenschap (stabij / kooiker).

Tay hield als pup al niet van vreemde mensen en bij honden bekeek hij het van een afstandje voordat hij er naartoe ging. Soms wat onzeker, maar de meeste tijd fijn zijn eigen ding aan het doen en niet van zijn stuk te brengen, wel wat afwachtend. Enige wat anders is geworden is zijn schrikreactie. Als klein pupje is hij zich doodgeschrokken van iemand die nieste, hij was over zijn toeren en kwam absoluut niet meer kijken. Als hij nu schrikt gaat hij vervolgens er meteen op af.

Winni is compleet tegenovergesteld, die wil naar alle mensen en honden toe, nergens van onder de indruk en brutaal als 10 anderen. We zullen zien over aan aantal jaar of dat dan nog zo is.

Niemand had verwacht dat Mayke zo rustig en gehoorzaam zou worden. Als pup was ze een opgewonden standje waar ik maar moeilijk contact mee kreeg. Nu is ze erg baasgericht, doet het fantastisch op de trainingen en ik heb steeds minder vaak een lijn nodig en er komt een moment dat hij helemaal niet meer nodig is.
Ze is ook veel minder gericht op andere honden dan dat ik het eerste halfjaar vermoedde.

Wat wel is 'gebleven' is dat het een hondje die snel stemming overneemt, erg onderdanig naar andere honden, heel veel initiatief heeft, heel ondernemend en mateloze energie heeft. Het is tot nu toe een hondje wat nooit laat zien dat ze moe is zolang ze nog prikkels krijgt en dat vind ik heerlijk.