Het HondenForum

Hallo,
mijn Mechelse herder is nu bijna 11 maanden oud. Prima, hond, teef, luistert goed, gehoorzaam, beheerst de basiscommando's.
We volgen op dit moment EGH 1.
Wat mij een beetje zorgen baart en waar ik ook niet goed raad mee weet en dan bedoel ik de aanpak hiervan is haar wantrouwen zeg, maar angstig gedrag naar nieuwe of andere dingen dan ze gewend is.
voorbeeld: eten in een andere bak dan ze gewend is: grommen, terugdeinzen, na een tijdje over. Ik kom de trap af: begint beneden te grommen totdat ik de kamer in kom. Kom binnen met een plastic zak gaat grommen en borstelen.
iemand ervaring hiermee en beste aanpak: negeren of stem verheffen en bv zeggen "doe normaal".

Dat had Izzy rond die leeftijd ook, zal wel een angstfase zijn ofzo. Ik heb het maar gewoon zoveel mogelijk genegeerd en haar aan de kant geduwd als ik iets in m'n handen had dat zogenaamd opeens super-eng was En soms zei ik dan ook iets van "Doe ff normaal, dit kén je". Het is vanzelf eigenlijk overgegaan, het is dat je het nu zegt

heel vrolijk doen en laten zien dat er niks aan de hand is. ik lachte Riv in die tijd ook regelmatig uit
met negeren en stem verheffen bereik je denk ik het tegenovergestelde; jij vertelt hem met negeren niet dat er niks aan de hand is, en met stem verheffen bevestig je met een boze toon dat er inderdaad iets mis is.

Ik zou er geen aandacht aan besteden.
Ze herstelt prima van de eerste "schrik" dus imo geen probleem

Oja, uitlachen deed ik ook Ondanks m'n negeren en doe-eens-normaal's heeft Izzy de angstfase overleefd River Denk dat je vooral je eigen hond moet observeren/kennen om te bepalen wat het beste werkt. Als ik namelijk heel enthousiast en blij had gedaan over iets dat zij eng vond, weet ik zeker dat ik de angst had versterkt. Want vrouwtje gedraagt zich echt niet voor niets zo gek

River8 schreef:heel vrolijk doen en laten zien dat er niks aan de hand is. ik lachte Riv in die tijd ook regelmatig uit
met negeren en stem verheffen bereik je denk ik het tegenovergestelde; jij vertelt hem met negeren niet dat er niks aan de hand is, en met stem verheffen bevestig je met een boze toon dat er inderdaad iets mis is.

Dat denk ik ook.

Laten zien en op ontspannen toon vertellen dat er "niks is" kan.
Uitbundig zijn of grappig doen hoeft niet, mag wel een beetje neutraal.
In ieder geval niet gaan vermijden.
Ik ken een baas die alles waar de hond van schrok - ook in die leeftijdsfase - zo veel mogelijk probeerde niet te doen.
Die hond werd steeds angstiger voor allerlei geluiden.

Inderdaad toepassen waar je hond het beste op reageert, de 1 doet het t beste op ; hé doe 'ns normaal!, de ander op negeren en weer een ander door het rustig te laten zien.

Ik had een hondje voor de heropvoeding die ook bang kon doen van sommige dingen. Door juist weg te draaien en doen of het een héél leuk ding was met de bijbehorende 'ooooh kíjk ens, mooooi' overwon haar nieuwsgierigheid het van de angst en deed ze erna normaal. Probeer het gewoon uit wat werkt voor jouw hond.

Lemuria schreef:Oja, uitlachen deed ik ook Ondanks m'n negeren en doe-eens-normaal's heeft Izzy de angstfase overleefd River Denk dat je vooral je eigen hond moet observeren/kennen om te bepalen wat het beste werkt. Als ik namelijk heel enthousiast en blij had gedaan over iets dat zij eng vond, weet ik zeker dat ik de angst had versterkt. Want vrouwtje gedraagt zich echt niet voor niets zo gek

ja, dat zegt wel genoeg over mij he
maar ik denk wel dat we een beetje hetzelfde bedoelen en zelfs hebben gedaan

Is ze al loops geweest? Joy is allesbehalve bang aangelegd, maar in de aanloop naar haar eerste loopsheid op de leeftijd van veertien maanden was ze af en toe angstig. Durfde ze bijvoorbeeld ineens een bruggetje niet meer over waar ze al bijna een jaar dagelijks probleemloos overheen liep en deinsde ze terug als een vreemde haar wilde aanhalen. Ik heb er niet veel aandacht aan besteed, ben alleen af en toe dat bruggetje een paar keer extra over gegaan totdat ze normaal meeliep. Daar beloonde ik haar dan voor.
Bij haar waren het duidelijk de hormonen die haar parten speelden. In februari is ze na een beginnende BMO gecastreerd en nu ze is weer helemaal haar blije, open, ongecompliceerde en gelijkmatige zelf. En voor de duvel niet bang

dank voor jullie reactie. Soms kan ik haar niet goed peilen zo is ze buiten eigenlijk voor niets bang. Maanden geleden eens aangevallen door een volwassen Bull, gelukkig geen verwondingen en heeft daar niets mentaals van over gehouden gelukkig. Binnen grommen tegen een plastic zakje en terugdeinzen.

Mijn herplaatser Kiwi van 9 maanden heeft dat ook. Beetje autistisch, noem ik het Het hoort denk ik een beetje bij jonge honden die waaks zijn aangelegd. Mijn stabij had het in die periode ook sterk. Nu is ze 2,5 en ondanks dat ze soms wel voorwerpen kan wantrouwen die 'op de verkeerde plaats' liggen tijdens de wandelingen, is het veel minder geworden.
Ze kon bijvoorbeeld ook verschrikkelijk tekeer gaan tegen een stapel dozen op straat die klaar stonden om opgehaald te worden. Die horen daar niet Dus die kun je maar beter imponeren voordat ze je wat aandoen.

ralblas schreef:dank voor jullie reactie. Soms kan ik haar niet goed peilen zo is ze buiten eigenlijk voor niets bang. Maanden geleden eens aangevallen door een volwassen Bull, gelukkig geen verwondingen en heeft daar niets mentaals van over gehouden gelukkig. Binnen grommen tegen een plastic zakje en terugdeinzen.

Sommige honden hebben van nature een soort eh, argwaan voor dingen die ze anders vinden, of niet kunnen plaatsen. Mijn volwassen herder was er zo een, en de jonge herder van nu 1 jaar heeft dat ook.
Als hij iets opmerkt wat hij niet kan plaatsen zie je hem kijken, licht borstelen, met een bocht ergens omheen lopen onderwijl het object in de gaten houdend.
Vandaag een plastic zakje in een verlaten tuin, toen ik zei dat hij maar even moest gaan kijken sprong hij het muurtje over en zag dat het een zakje was . om vervolgens het geen blik meer waardig te keuren.
Toen hij een paar maanden was vond hij ineens een wilgenboom "eng" die boom zijn we samen gaan bekijken
Stofzuiger, dweil e.d. zijn ook niet favoriet. Maar hij wordt brutaler, en bespringt de dweil. Of gaat blaffen naar de dweil of stofzuiger. Dat wil ik niet hebben, is hinderlijk. Dan zeg ik wel dat hij normaal moet doen. Als hij het niet leuk vindt gaat hij maar ergens anders liggen vind ik. Plek zat in huis of buiten op de plaats.
Bepaalde dingen waar hij op reageert negeer ik, hij blijft er wel met zijn neus bovenop staan dus zo "eng" vind hij het dan blijkbaar ook weer niet. Er zijn dingen waar ik niet op reageer omdat ik geen positieve of negatieve bevestiging wil geven.
Dingen op afstand die niet raar zijn maar de hond wel argwanend op reageert daar ga ik dan dus wel samen naartoe om "polshoogte" te nemen. Eenmaal dat bekeken en/of besnuffeld geef ik aandacht of speel wat met hem.
Ik vind het namelijk wel belangrijk om te signaleren dat een hond iets raar vind, maar wel hem te laten zien dat de meeste dingen gewoon ok zijn.

blondie schreef:

ralblas schreef:dank voor jullie reactie. Soms kan ik haar niet goed peilen zo is ze buiten eigenlijk voor niets bang. Maanden geleden eens aangevallen door een volwassen Bull, gelukkig geen verwondingen en heeft daar niets mentaals van over gehouden gelukkig. Binnen grommen tegen een plastic zakje en terugdeinzen.

Sommige honden hebben van nature een soort eh, argwaan voor dingen die ze anders vinden, of niet kunnen plaatsen. Mijn volwassen herder was er zo een, en de jonge herder van nu 1 jaar heeft dat ook.
Als hij iets opmerkt wat hij niet kan plaatsen zie je hem kijken, licht borstelen, met een bocht ergens omheen lopen onderwijl het object in de gaten houdend.
Vandaag een plastic zakje in een verlaten tuin, toen ik zei dat hij maar even moest gaan kijken sprong hij het muurtje over en zag dat het een zakje was . om vervolgens het geen blik meer waardig te keuren.
Toen hij een paar maanden was vond hij ineens een wilgenboom "eng" die boom zijn we samen gaan bekijken
Stofzuiger, dweil e.d. zijn ook niet favoriet. Maar hij wordt brutaler, en bespringt de dweil. Of gaat blaffen naar de dweil of stofzuiger. Dat wil ik niet hebben, is hinderlijk. Dan zeg ik wel dat hij normaal moet doen. Als hij het niet leuk vindt gaat hij maar ergens anders liggen vind ik. Plek zat in huis of buiten op de plaats.
Bepaalde dingen waar hij op reageert negeer ik, hij blijft er wel met zijn neus bovenop staan dus zo "eng" vind hij het dan blijkbaar ook weer niet. Er zijn dingen waar ik niet op reageer omdat ik geen positieve of negatieve bevestiging wil geven.
Dingen op afstand die niet raar zijn maar de hond wel argwanend op reageert daar ga ik dan dus wel samen naartoe om "polshoogte" te nemen. Eenmaal dat bekeken en/of besnuffeld geef ik aandacht of speel wat met hem.
Ik vind het namelijk wel belangrijk om te signaleren dat een hond iets raar vind, maar wel hem te laten zien dat de meeste dingen gewoon ok zijn.

Precies dat. Toto kan ook achterlijk lopen stressen over een plastic zak in het donker. Nou, dan gaan we wel even kijken of dat ding tanden heeft. Vervolgens kan ik 'NIKS AAN DE HAND!' roepen, Toto kan er ook even aan snuffelen en hij krijgt een koekie en is helemaal blij dat er geen gevaar is en ik ben weer een puntje gestegen als stoere baas die hem overal tegen beschermt.

Herman gaat voorstaan bij vreemde elementen tijdens wandelingen, een auto met een knoepert van een telescoop, een man in een vennetje met een uitgebreide camera, een bepakte fiets tussen de bomen, waar nooit iemand komt. De potloodventer vond hij niet de moeite waard om te melden, terwijl dat ook niet dagelijkse kost is, dat viel dus tegen. Bij Herman is het echt melden dat er iets vreemds is door voor te gaan staan, als ik laat weten dat ik het gezien heb is het goed, daar voldoet ook een knikje.
Het is dus maar de vraag of het altijd argwaan is, of een vorm van communiceren. Bij Herman hoort voorstaan daarbij, maar misschien hoort bij andere honden wel even borstelen, of een blaf.
Als het communicatie is, kun je je hond zekerder maken door te bevestigen dat je het ook gezien hebt en vervolgens je route te vervolgen.