Het HondenForum

Ik weet niet of de titel het goed dekt, maar ik zal het proberen goed uit te leggen. Kalev, onze ZWH is nu bijna 1 jaar oud. Hij houd van blaffen en daar oefenen we goed mee. We kunnen inmiddels bijna altijd langs tuinen vol blaffende honden lopen (Italië heeft er straten vol) zonder dat hij terug blaft, hij snuffelt dan gewoon lekker verder. Ook mensen passeren op straat gaat hartstikke goed.
In huis blaft hij enkel wanneer er iemand op de gang loopt die hij niet kent, en dan is hij redelijk goed te stoppen.
Bezoek dat hij kent wordt met een enthousiaste blaf begroet en dan gaat hij snuffelen en knuffelen.

Nu zijn we deze week in Nederland, want we verhuizen eind augustus weer terug en moeten natuurlijk een huis zoeken. Ook wilde ik hem hier meenemen naar mijn nieuwe kantoor om te kijken hoe dat gaat.
Mijn vaste collega hier (die hij nog niet kende) kwam kantoor binnen, Kalev blafte een aantal keer, collega heeft hem zoals gevraagd genegeerd is gaan zitten, en Kalev kwam meteen snuffelen en daarop volgend knuffels halen.
Ook een leverancier die daarna langs kwam, even blaffen - snuffelen - knuffelen

Vanavond echter bij mijn moeder thuis, hij is helemaal gek op mijn moeder dat gaat allemaal prima. Een familie vriend (man) kwam langs, Kalev kende hem nog niet. Ik schrok er van hoe erg Kalev uit zijn dak ging. Niet gewoon aanblaffen, maar echt afblaffen, ontblote tanden, maar ook de mouw van de jas van de vriend vastgrijpen. Terwijl die vriend hetzelfde deed als mijn collega en leverancier - negeren, negeren en tot de rest kwam het niet.

Kalev reageerde op dat moment ook niet meer op mij of mijn stem, ik heb hem toen apart genomen en even in de bijkeuken gezet, dit was namelijk voor niemand leuk meer en ik schrok er ook echt van moet ik zeggen. Uiteindelijk heb ik Kalev aan de riem en heupgordel meegenomen (hier wordt hij altijd rustig van, de controle geeft hij dan meer aan mij), en toen was het prima. Ik ben naast de familie vriend gaan staan koken, Kalev heeft het even genegeerd, kwam toen voorzichtig snuffelen en was daarna, ook los van de riem, niet meer weg te slaan voor knuffels. Heeft toen ook helemaal niet meer geblaft.

Familie vriend ging daarop volgend even thuis wat halen, kwam 30min later terug, en Kalev ging weer helemaal uit zijn plaat. Grommen, tanden laten zien, happen, alles der op en der aan. Ondertussen wel snuffelen, maar de herkenning leek weg te zijn oid? Ik heb hem op dat moment een verbale uitbrander gegeven, geen idee of dit de juiste reactie was, maar ik had het gevoel dat ik hem moest duidelijk maken dat dit gedrag absoluut niet getollereerd wordt en hij naar mij te luisteren heeft - ondertussen gingen mijn moeder en vriend naar de bioscoop en daar is het bij gebleven.

Waar kan dit mee te maken hebben? Zijn gedrag tussen bij ons thuis, op kantoor en bij mijn moeder thuis is zo ontzettend verschillend.
Nu moet ik erbij zeggen dat mijn moeder een huurder heeft, een aardige jongen die verstand denkt te hebben van honden. Deze week is hij gelukkig niet aanwezig, want de laatste keer gebeurde er het volgende:
Kalev was toen een maand of 8 en begon net echt te blaffen. Mo kwam uit het niets achter Kalev de deur door, dus Kalev ging helemaal uit zijn dak. ipv dat MO hem negeerde ging hij zijn uiterste best doen om te laten zien dat hij lief was, wat Kalev niet wilde aannemen.
Ik wilde deze valse start toen oplossen door met Kalev en Mo een flink eind te gaan wandelen, kon Kalev mooi onderweg zien dat Mo lang zo eng niet is.
Mo echter wilde daar niet op wachten en heeft tegen mijn uitdrukkelijke instructies in, toen mijn moeder en ik niet thuis waren en Kalev wel, met zijn gebrekkige universitaire cursus honden psychologie ¨vrienden¨ met Kalev gemaakt. Naar wat ik begreep heeft hij hem gedwongen hem aan te kijken en nog wat ongein. Hij liet toen ik thuis kwam vol trots een filmpje zien waarop Kalev inderdaad stil zat, maar wegkijkend, oren strak naar achter, opgetrokken lippen, en ¨toestond¨ dat Mo hem aaide. Ik vermoed dat als Mo dit nu weer zou proberen Kalev zou happen. Dat hij dat toen niet gedaan heeft verbaast mij.
Ik heb toe zeer duidelijk gemaakt aan Mo dat ik dit absoluut niet accepteer en verwacht dat hij helemaal nooit niet meer bij Kalev in de buurt komt, al helemaal niet zonder mij en dat als we het nog eens proberen dit enkel en alleen nog op mijn voorwaarden zal zijn.

Kan dit voorval met Mo van dusdanige invloed geweest zijn op Kalev dat vreemde in mijn moeders huis dus helemaal niet getollereerd worden? Of heeft het met iets anders te maken? Kan dit gedrag zich ook verder gaan vertalen naar kantoor en ons huis? Tot nu toe ben ik namelijk super blij en trots op hem hoe hij het daar doet, hoe snel hij opgepakt heeft dat je niet perse hoeft terug te blaffen naar andere blaffende honden (ok nog niet feilloos maar we zijn onderweg). Hoe heerlijk hij komt knuffelen met mijn collega en de leverancier. Datt is dan ook de lijn die ik graag zou willen doortrekken. Vanavond heeft mij dus best behoorlijk laten schrikken omdat ik dacht/vond dat het zo ontzettend goed ging.

Vrijdagavond wilde ik graag bij mijn oma op de boerderij gaan slapen, daar loopt veel (voor hem onbekende) familie in en uit, ik dacht dat dit nu wel zou kunnen. Maar na vanavond twijfel ik daar opeens ontzettend over, zal hij dit gedrag daar ook laten zien of zal dit wel meevallen omdat het een andere omgeving, ander huis ed is? Waar moet ik rekening mee houden, hem het beste maar gewoon de hele tijd aan de heupgordel voor zijn rust? Of net als op kantoor gewoon los proberen? Als hij zo uitvalt, weg sturen, uitbranden, vastpakken? Wat is nu de juiste reactie?

Het is een heel verhaal geworden maar ik ontvang graag jullie advies!

Mo is een klootzak die je hond gróndig kan verpesten. Houd hem wég bij je hond. Serieus!

Verder gewoon bij je oma gaan slapen en net doen als je altijd doet. Niet druk maken, dat kan hij écht, tenzij hij een signaal van jou krijgt dat er iets niet goed is. Dit is heel belangrijk. Honden leren contextgebonden, dus in het algemeen denkt hij dat dit soort situaties goed zijn. Dat heb je hem geleerd. Dus blijf ontspannen. Doe niks anders dan anders.

En dan heeft je witje geleerd dat mensen meestal goed zijn. Maar soms niet. Die Mo, die haat hij nou. (en terecht, hoor). Laat ze maar niet meer alleen. Voor je het weet krijgt je hond de schuld als hij terecht grijpt.
Ik herken het van Skadi (verre familie van je hond). Die haat een buurman die haar heel naar benaderde terwijl ik er niet was.

Ben ook echt zoo blij dat Mo er deze week niet is. En gelukkig hebben we dus vanaf september echt een eigen huis, kan moeders ook weer fijn bij ons op bezoek komen.

Maar kan het nu dus zijn dat al het mannelijk bezoek (een vriendin ging wel goed) bij mijn moeder vanaf nu zo'n begrieting zal krijgen?
Dat zou echt flink klote zijn, mijn moeder is gek op hem namelijk en vind het heerlijk om hem over de vloer te hebben.
Zou het met Mo absoluut weghouden en rustig oefenen met fijnere ervaringen (zoals koken en eten vanavond) bij mijn moeder is huis ook kunnen verbeteren?

En dan ga ik inderdaad gewoon maar naar Oma want tot vanavond was ik apetrots en dat ben ik eigenlijk nog steeds. Maar wel een geschrokken trots mens

heimwee schreef:Maar kan het nu dus zijn dat al het mannelijk bezoek (een vriendin ging wel goed) bij mijn moeder vanaf nu zo'n begrieting zal krijgen?

Nee, dat hoeft helemaal niet. Als je maar oplet dat JIJ niet gespannen gaat lopen doen als er mannelijk bezoek binnen komt
Ook niet overdreven vrolijk trouwens. Gewoon, zoals je al het bezoek begroet.
En als hij uit zijn stekkertje gaat idd even wegsluiten en daarna begeleid er weer bij. Leert hij heel snel dat hij normaal moet doen.

Hij komt nu trouwens wel op een leeftijd dat hij wat waakser gaat worden, hè.

Ik ben het met Miranda eens.
Het is niet uitgesloten dat dit (vermoedelijk plaatsgebonden) gedrag ten aanzien van mannen die je moeders huis in komen zich herhaalt, maar met de tijd kan dat aanzienlijk minder worden.

Houd je hond in de gaten (dat doe je al ) maar op een geïnteresseerde manier dus niet vol angst en wantrouwen en ga je er geen zorgen over maken.
Makkelijker gezegd dan gedaan, maar wel belangrijk.

Dankjulliewel! Dan gaan we lekker verder waar we mee bezig zijn. Kwam net weer een onbekende andere vriendin op bezoek, inderdaad drie keer blaffen, snuffelen, knuffelen. Mooi om te zien. Maar inderdaad echt met een totaal andere lichaamshouding dan tegenover de vriend van gisteravond. Bij dit bezoek is hij alert, maar niet gespannen en is het een blaf van, he kijk nou baas, kijk nou, kiiiiijjjjk nou er is iemand!!!

Gisteravond stond alles strak van de spanning, staart en haren omhoog en tanden ontbloot en een blaf van, rot op, en als je nu niet gaat dan bijt ik.

Dit weekend bij mijn oma, het is natuurlijk een flinke boerderij waar hij nog nooit los gelopen heeft, hou ik hem denk ik in eerste instantie met een twee meter riem gewoon aan de heupgordel. Dan hoef ik niet non stop op te letten of hij niet de deur uit glipt noch hoe hij zich gedraagd wanneer er mensen binnen komen.
Uit ervaring met hem weet ik inmiddels dat hij aan de heup gordel een stuk ontspannener is, het allemaal veel meer aan mij overlaat (behalve de loslopende kudde koeien op de heide, die konden echt niet )
Ik denk dat dit dus wel een geslaagde manier zou kunnen zijn om hem echt aan de drukke familie situatie daar op het erf te laten wennen. Want daar is het echt een komen en gaan van mensen, als hij dat met succes doorstaat dan hebben we weer een fijne stap in de goede richting gemaakt met z'n tweeën.

En hij wordt inderdaad steeds waakser, het is eigenlijk heel leuk om mee te maken en valt tot nu toe ook prima te begeleiden, alleen gisteravond, daar schrok ik echt even van

heimwee schreef:En hij wordt inderdaad steeds waakser, het is eigenlijk heel leuk om mee te maken en valt tot nu toe ook prima te begeleiden, alleen gisteravond, daar schrok ik echt even van

Ja, het zijn clowns. Je verwacht niet dat die ook afschrikwekkend kunnen zijn met die lollige witte koppen.
Tót ze een keer echt serieus zijn

Zo kwam Skadi eens woedend blaffend op mij afgestoven omdat ze me in schilderoveral met capuchon niet herkende.
Gossamekrake, dan staat er echt een indrukwekkende hond, hoor!
Toen ik iets tegen haar zei herkende ze me pas, en dan is het meteen weer een lieve schuddekontende clown.

Miranda schreef:

heimwee schreef:En hij wordt inderdaad steeds waakser, het is eigenlijk heel leuk om mee te maken en valt tot nu toe ook prima te begeleiden, alleen gisteravond, daar schrok ik echt even van

Ja, het zijn clowns. Je verwacht niet dat die ook afschrikwekkend kunnen zijn met die lollige witte koppen.
Tót ze een keer echt serieus zijn

Zo kwam Skadi eens woedend blaffend op mij afgestoven omdat ze me in schilderoveral met capuchon niet herkende.
Gossamekrake, dan staat er echt een indrukwekkende hond, hoor!
Toen ik iets tegen haar zei herkende ze me pas, en dan is het meteen weer een lieve schuddekontende clown.

Die witten van jullie zijn gewoon Duitsters in schaapskleding

Ik ben er wel blij mee, Nanna. Ik zit hier in het buitengebied. Dan vind ik een goede waakhond wel een prettig idee.
Ik krijg er overigens ook bijzonder veel op bewonderende toon uitgesproken complimenten over "Goede waakhond, hoor!".
Een goede waakhond wordt hier nog op prijs gesteld

Nanna schreef:

Miranda schreef:Ik ben er wel blij mee, Nanna. Ik zit hier in het buitengebied. Dan vind ik een goede waakhond wel een prettig idee.
Ik krijg er overigens ook bijzonder veel op bewonderende toon uitgesproken complimenten over "Goede waakhond, hoor!".
Een goede waakhond wordt hier nog op prijs gesteld

Ja, maar er is een verschil tussen een goede waakhond en eentje die je bezoek grijpt
Of je moet juist wíllen dat iedereen die aan komt strietsen gebeten wordt, dan heb ik niks gezegd.

Nou, ik wil dat iedereen die binnenkomt waarvan ik niet heb gezegd dat die naar binnen mag komen zich iig de tandjes schrikt. En dat doen ze. Als ik zeg dat het goed is, is er niks aan de hand

Het is goed dat je het verschil zelf signaleert. Enthousiast een blafje geven bij nieuw bezoek, of de hond die zijn houding verandert en in de waak en verdedigingsstand schiet. Hij is nog jong, jullie hebben in het buitenland gewoond waar het leven volgens mij ook nog eens heel anders is dan hier. En hij heeft een niet zo leuke ervaring gehad met die "Mo".
Duidelijk blijven naar wat je wel en niet ok vind in zijn gedrag is het beste wat je kunt doen. En de ene hond heeft het ook wel in zich om het voortouw te nemen als hij dingen niet vertrouwt.
Of dat nu uit angst voortkomt of niet, aan jou om hem daar inderdaad in te begeleiden.

Angst vind ik dan nog wat makkelijker te "paaien" denk ik, dan dat het een hond is die vanuit zelfverzekerdheid gaat reageren.
Het is belangrijk dat hij leert vertrouwen op jou, en dat het ok is dat mensen in en uit gaan. Goed denk ik dus, dat je bij je oma gaat logeren. Als de sfeer daar wat relaxed is en men doet wat ze altijd doen, dan zal jouw hond ook wat sneller leren dat het "normaal" is dat mensen voorbij komen en het terrein op kunnen.
Zelf eens heel verrast geweest door de reactie van mijn hond in het hotel waar ik verbleef. Dat was geen jonkie, maar ik had het waakse gedrag helemaal niet zien aankomen, we zaten gezellig in de dinerroom met nog wat mensen en het ging allemaal gemoedelijk. Tot plots de hoteleigenaar binnenkwam, in een nano seconde vloog mijn hond van relaxed richting de deur die openging en de man verstijfde en de hond sprong op ooghoogte blaffend op. Niet bijten, maar zelf had ik ook geen pas meer naar voren gezet eerlijk gezegd
Het viel later te verklaren overigens, wat voor mij de nano seconde was bleek later wat anders. De man stond al een tijdje te twijfelen bij de deur omdat hij kort ervoor door de rottweiler van de buren was aangevallen en hij twijfelde bij mijn hond om zomaar binnen te gaan. Hij was door de hond dus al opgemerkt, maar niet door ons mensen want we waren gezellig aan het kletsen.
De meeste honden reageren niet zomaar uit het niets zo fel. Daarna was het ook wel goed, maar je schrikt gewoon in eerste instantie omdat je niet verwacht dat je hond ineens zo fel kan reageren.
Zelf leerde ik er in ieder geval van om de controle te houden. Mensen die ok waren hoefden echt niet afgeblaft te worden als ik erbij was.

blondie schreef:Of dat nu uit angst voortkomt of niet,.

Het is inderdaad een witje, maar ik weet uit welke lijnen en van welke fokker.
Dit is geen angst, dit is zelfverzekerdheid

Miranda schreef:

blondie schreef:Of dat nu uit angst voortkomt of niet,.

Het is inderdaad een witje, maar ik weet uit welke lijnen en van welke fokker.
Dit is geen angst, dit is zelfverzekerdheid

Los van welk ras bedoelde ik hoor. Ik ken nu ook de alertheid van wat andere rassen en de reacties vandaar mijn opmerking. Ook niet alle duiter als ik dan in mijn straatje praat "komen" uit zelfverzekerdheid. Er zit gewoon verschil in reactie als het gaat om reageren vanuit de onzekerheid of de zekerheid. Als je dat al herkend, moet je er zeker op inspelen. En m.i. vroeg kenbaar maken dat je als baas de touwtjes in handen hebt, en dat niet de hond zelf initiatief gaat nemen.

Nanna schreef:

Miranda schreef:Ik ben er wel blij mee, Nanna. Ik zit hier in het buitengebied. Dan vind ik een goede waakhond wel een prettig idee.
Ik krijg er overigens ook bijzonder veel op bewonderende toon uitgesproken complimenten over "Goede waakhond, hoor!".
Een goede waakhond wordt hier nog op prijs gesteld

Ja, maar er is een verschil tussen een goede waakhond en eentje die je bezoek grijpt
Of je moet juist wíllen dat iedereen die aan komt strietsen gebeten wordt, dan heb ik niks gezegd.

Ik wil ook niemand op het terrein hebben als ik er niet ben. En Chaconnekonijntje ligt veel alleen voor, en daar komt geen mens langs.
Dat vinden wij allemaal aangenaam
Als ik zeg dat het goed is, is er niks aan de hand trouwens en kun je zo doorlopen, maar zo'n brullend gevaarte, dan waagt geen kip zich door dat hek

heimwee schreef:Ook een leverancier die daarna langs kwam, even blaffen - snuffelen - knuffelen

Ik heb helemaal geen verstand van herders hoor, dus misschien zeg ik iets heel raars

Maar ik heb een beschermende én erg éénkennige hond. Dat éénkennige kwam vanaf een maand of 9 a 10 om de hoek kijken, waken eerder.
Als hij een situatie niet vertrouwd staat hij voor mij. Bv 's avonds laat een man die onverwacht uit bosjes komen ofzo. Dan blijft hij fixerend staan en komt er een diepe grom Zo ook als hij onraad hoort buiten.

Echter, als ik zeg dat bezoek welkom is gaat hij rustig op zn plaats liggen, na even van een kleine afstand gesnuffeld te hebben. Maar als hij gedwongen wordt om wel contact te maken wordt hij oplettend en onrustig. Bezoek met een plaat voor de kop die hem gaan lokken en/of aankijken bijvoorbeeld. Hij wil namelijk liever geen contact.
Ik geloof dat een zwiter ook wat gereserveerd kan zijn van aard? Houd er dan rekening mee dat knuffelen of zelfs contact maken met bezoek op een gegeven moment niet meer prettig kan zijn voor hem.
Mijn Diem kan prima bezoek in huis hebben, zelf op bezoek of in drukte zijn, zolang men hem maar laat. Ook mensen die hij 'wel eens' ziet heeft hij niks mee. Er zijn maar een handvol mensen waar hij echt door geknuffeld wil worden. En dan nog niet altijd en overal

Ik wilde ook echt bewust een waker. We hadden alleen gedacht dat hij langer met ons in Italië zou wonen, een hondenleven is daar inderdaad heel anders. Zo komen we tijdens het wandelen eigenlijk nooit honden tegen, die liggen allemaal in eigen tuin en schelden je flink uit terwijl je langs komt. De labrador van de buren heeft zwaar overgewicht en kan enkel snuffelen door het hek heen, dit doen ze dan ook vanaf dag 1 al iedere dag even neuzen. De andere buren hebben ook een labrador, maar die mag niet rennen, die man is bang dat hij stuk gaat..

En ons sociaal leven is daar een stuk beperkter, we krijgen heel weinig bezoek. De keren dat we in Nederland zijn/waren (iedere 2-3 maanden) namen we hem zoveel mogelijk overal mee naar toe, zodat hij toch wel zoveel mogelijk mensen heeft leren kennen.

Maar dingen als fietsen, wandelen op de stoep, straks tijdens het wandelen allemaal honden tegen komen, dat is allemaal nieuw. Daar zal dus nog wel wat werk in gaan zitten.
Maar zoals gezegd, t is geen bangerik, eerder een iets te overmoedige sul die overal het liefste zijn neus in steekt. Het zal dus wel loslopen, maar ook een leuke uitdaging zijn

We hebben nu gelukkig officieel een huis (morgen koopcontact tekenen ), aan de rand van Zutphen, op loop afstand van het bronsbergermeer en de Ijsel, we kunnen dus gelukkig wel heerlijk makkelijk lekker ver blijven lopen. En ook trainen zal een stuk makkelijker en beter te betalen gaan worden. Vanaf september dus weer opzoek naar een fijne plek om lekker gehoorzaamheid, misschien speuren of iets anders leuks te oefenen

-- over knuffelen met bezoek nog even, dat komt tot nu toe altijd vanuit hem. Hij snuffelt en blijft dan staan en gaat met zijn kop lopen duwen om geaaid te worden. Als hij daar geen zin in heeft dan loopt hij weg. 't is echter een knuffelbeer eerste klas, net als zijn vader, dus die wil eigenlijk niets liever dat eens flink onder zijn kin gekrabt worden