Het HondenForum

Misschien heeft iemand er iets aan. Jol is angstig voor onweer en vuurwerk. Blijkbaar vonden de mensen vanavond de moeite waard om te knallen bij doelpunten. De laatste plasronde moest ze dus gehaald worden.
Vriend ging alleen weg, en de laatste ronde gaat zij eigenlijk altijd los mee. Ik weet het, niet handig of verstandig.
Ineens stond Jol dus weer voor mijn neus in de keuken. Normaliter wacht ze bij de slop, maar nu was ze hier weer bij mij komen staan.
Ik besloot ook te gaan lopen met haar. Meelokken werkte niet, maar ze ging ook niet op haar kussen liggen of naar boven.
Ik heb een lijn gepakt en aangeklikt en ineens dartelde ze zelf naar de poortdeur. Ze wilde dus wel een ommetje.
Af en toe even de neus tegen mijn hand en daarna ging ze weer voor me uit. Nog steeds niet haar zelfverzekerde haar, maar wel zin om een ommetje te maken.
Ik weet dus haar angst voor knallen en voor onweer, ik zie ook dat haar zicht in de avond steeds minder wordt, staar.
Ik merkte wel en dat heb ik al eerder ervaren dat het aanklikken van de lijn haar wat zekerheid geeft. Ze vindt het feitelijk niets, die aanlijnwandelingen, maar ik merk dat ze het wel fijn vind op momenten dat ze onzeker is. We hebben net in het donker best lekker gelopen. Daar waar vaak gezegd werd, ze wil alleen piesen en dan weer terug.

Het gaat misschien niet voor alle honden op hoor, maar ik wil het even meegeven. Ik hoor in huis vaak, ze is oud vind even piesen en terug verder prima. In mijn beleving is ze wat onzekerder in het donker, en zeker als ze los meegenomen wordt.
Ik vind 9 jaar niet oud, maar moet toegeven dat ze snel oud lijkt te worden.
Maar misschien meer hondjes die ineens 's avonds niet mee lijken te willen en dat men het afschrijft aan oud, niet hoeven plassen etc. probeer het dan eens met wat meer steun, er zijn voor ze, ik merk dat Jol er baat bij heeft.

Mooi dat ze die steun zo ervaart met de lijn eraan .

blondie schreef:Misschien heeft iemand er iets aan. Jol is angstig voor onweer en vuurwerk. Blijkbaar vonden de mensen vanavond de moeite waard om te knallen bij doelpunten. De laatste plasronde moest ze dus gehaald worden.
Vriend ging alleen weg, en de laatste ronde gaat zij eigenlijk altijd los mee. Ik weet het, niet handig of verstandig.
Ineens stond Jol dus weer voor mijn neus in de keuken. Normaliter wacht ze bij de slop, maar nu was ze hier weer bij mij komen staan.
Ik besloot ook te gaan lopen met haar. Meelokken werkte niet, maar ze ging ook niet op haar kussen liggen of naar boven.
Ik heb een lijn gepakt en aangeklikt en ineens dartelde ze zelf naar de poortdeur. Ze wilde dus wel een ommetje.
Af en toe even de neus tegen mijn hand en daarna ging ze weer voor me uit. Nog steeds niet haar zelfverzekerde haar, maar wel zin om een ommetje te maken.
Ik weet dus haar angst voor knallen en voor onweer, ik zie ook dat haar zicht in de avond steeds minder wordt, staar.
Ik merkte wel en dat heb ik al eerder ervaren dat het aanklikken van de lijn haar wat zekerheid geeft. Ze vindt het feitelijk niets, die aanlijnwandelingen, maar ik merk dat ze het wel fijn vind op momenten dat ze onzeker is. We hebben net in het donker best lekker gelopen. Daar waar vaak gezegd werd, ze wil alleen piesen en dan weer terug.

Het gaat misschien niet voor alle honden op hoor, maar ik wil het even meegeven. Ik hoor in huis vaak, ze is oud vind even piesen en terug verder prima. In mijn beleving is ze wat onzekerder in het donker, en zeker als ze los meegenomen wordt.
Ik vind 9 jaar niet oud, maar moet toegeven dat ze snel oud lijkt te worden.
Maar misschien meer hondjes die ineens 's avonds niet mee lijken te willen en dat men het afschrijft aan oud, niet hoeven plassen etc. probeer het dan eens met wat meer steun, er zijn voor ze, ik merk dat Jol er baat bij heeft.

Bij Mika werkt het ook zo, die voelt zich een stuk zekerder aan de lijn dan los. Aan de lijn kan ze ook meestal normaal doen tegen andere honden of op een rustige manier er langs lopen en de aandacht bij mij houden. Los is het een kefmonster.

Jol is eigenlijk een heel makkelijke hond. Ze blaft niet naar andere honden, doet haar eigen ding, als een hond komt kennismaken vindt ze dat verder prima, los of aan de lijn, geen probleem. Ze is wel heel duidelijk in wat ze wel en niet wil, dan kan het wel een bitch zijn .

Dat laatste maakt dat je soms denkt dat ze ergens geen zin in heeft. Lopen bijvoorbeeld in de late avonduren. En dat je vaak denkt, laat maar dan "als je niet wilt."
Juist omdat mijn vriend met ze weg was gegaan, en Jol dus bij mij binnen stond binnen een tweetal minuten besloot ik om toch haar mee te nemen. Normaal gesproken wacht ze bij de weg bij een slopje, en ik bedacht me dat mijn vriend zou schrikken als ze er niet zou staan.
Het was voor hem ook even een oogopener, dat hij wellicht haar op dat tijdstip gewoon aan de lijn moet meenemen.
Of beter nog dat we gewoon samen de laatste wandeling even doen.

Ik merkte echt dat ze het fijn vond om de lijn te voelen, niet de flex, maar gewoon een stevige riem dit keer. Ze maakte ook best vaak even contact door te kijken, en als ze zag dat ik haar blik opving, kwispelde ze en kwam ze even neus/handcontact maken om vervolgens weer wat verder de lijn in te lopen en lekker te snuffelen.
Zo leer je elke dag weer, en versterkt wel de band moet ik zeggen. Heerlijk apart hondje is het

Ik merkte wel en dat heb ik al eerder ervaren dat het aanklikken van de lijn haar wat zekerheid geeft. Ze vindt het feitelijk niets, die aanlijnwandelingen, maar ik merk dat ze het wel fijn vind op momenten dat ze onzeker is.

Ik herken dat wel. Mijn vorige hond was een herplaatser met veel problemen met vertrouwen en angst (ook angstbijter).
Soms lag ze onder het bed naar me te grommen en zou ze bijten als ik mijn hand naar dr uitstak, maar als ik het voor elkaar kreeg om de lijn over haar kop te krijgen, verdween alle angst en agressie als sneeuw voor de zon en kwam ze laag kwispelend met me mee.
Ik heb dat altijd heel apart gevonden maar ook heel prettig, want zo kreeg ik het na een paar maanden voor elkaar om veilig met een hond te leven die volgens de oude eigenaar platgespoten moest worden vanwege bijten. Als je dit wist, was het eigenlijk een heel makkelijke hond.

Ik herken dat van Luna, die heeft ook staar en haar zicht ging ineens rap achteruit, vooral in het donker was ze eeg onzeker, liep aan mijn been geplakt en vond het de eerste weken nog fijner als één van de andere honden dan nog links van haar liep.
Ze heeft zich snel aangepast aan de situatie en is niet zo onzeker meer, tot er ineens iemand de hoek om komt ofzo, dan gaat ze blaffen, maar verder durft ze weer verder van me af te lopen op het gras en lekker te snuffelen

Ik herken het ook. Als Mila iets moet doen wat ze eng vindt (over een smal of open bruggetje lopen bijvoorbeeld), kan ik haar ook het beste even aanlijnen. Dan loopt ze in de meeste gevallen probleemloos mee. Terwijl ze los voor het bruggetje zou gaan staan piepen.