Het HondenForum

Hoi allemaal,

Namens een vriendin van mij zou ik graag om jullie advies willen vragen.

Ze heeft een ongecastreerde reu, mogelijk een mix met een herder. Deze hond komt uit het buitenland (het Oostblok) en heeft een traumatisch verleden. Ze heeft de hond nu zo'n zes jaar en de hond is mogelijk een jaar of 7 à 8.
Vanaf het moment dat ze de hond heeft, is hij angstig, heel angstig. Aanvankelijk dacht ze dat dit in de loop der tijd beter zou worden, maar eigenlijk gebeurt dit niet. In huis is hij (redelijk) ontspannen en als ze hem mee heeft naar haar paarden ook, mits er geen omgevingsgeluiden zijn. Verder is hij altijd angstig en gespannen. Hij wil eigenlijk nooit mee wandelen. Als hij mee gaat, reageert hij vooral op bepaalde geluiden, met name knallen, motoren en spelende kinderen. Soms voor ons (bijna) onhoorbaar, maar voor hem een reden in de angst te schieten.
Wandelen met zo'n schichtige hond verloopt ook moeizaam, met onverwachtse bewegingen, onvoorspelbare angsten, hangen in de riem of stilstaan. Hij zet het op een rennen wanneer hij ergens van schrikt is op zo'n moment onbereikbaar, daarom loopt hij altijd aangelijnd, behalve bij de paarden. Die staan in een rustig bos. Dan rent hij terug naar het weiland en de stal en er zijn geen wegen. Soms gaat hij er vandoor op een onvoorspelbaar moment en is hij gewoon opeens weg, terug naar het paardenland gerend. Het gekke is, dat hij vrijwel niets laat zien qua signalen als hij los loopt, hij gaat er gewoon opeens vandoor. (Hierdoor is het niet gelukt qua gedrag iets bij te schaven, ook niet door trainers.) Dat hij wandelt is wel essentieel, omdat het een hond is met een sportieve bouw, die fysiek wel zijn ei kwijt moet. Ze hebben geen tuin waar hij zijn behoefte kan doen.

De hond leeft samen met een zelfverzekerde hond (vroeger een Leonberger teef, nu een buitenlandse mix, ook teef), maar dit lijkt geen invloed op hem te hebben. Hij is niet te paaien met lekkers wanneer hij erg angstig is. Hij speelt niet met mensen met een bal o.i.d. Ze hebben hem fysiek geprobeerd meer te vermoeien, maar mee aan de fiets kan niet vanwege de onvoorspelbaarheid. Hij heeft eenmaal extra gezekerd aan de fiets mee gelopen en is zo geschrokken dat hij eerst bijna in het wiel sprong en vervolgens de springer helemaal krom heeft getrokken. Hij heeft gehoorzaamheidscursussen doorlopen, al ging dat moeizaam. Bachbloesem therapie heeft niet gewerkt. Er zijn geen medische oorzaken.

Het baasje weet eigenlijk niet meer wat ze moet doen om de angst te doen verminderen en het leefbaar te krijgen voor de hond. Ze is hier dus al jaren mee bezig. Ik weet het ook niet. Ze heeft mij gevraagd of er ook mogelijkheden zijn wat betreft ondersteunende medicatie. Het hoeft/kan waarschijnlijk niet opgelost worden, maar het zou fijn zijn voor de hond als hij wat lekkerder in zijn vel zit en niet constant gestresst is. Is er iemand die hier ervaring mee heeft? Weet iemand of, en welke medicatie er beschikbaar is als onderhoudsdosis in dit soort gevallen? Trainingstips mogen ook trouwens. Mag ook via pb!

Alvast heel hartelijk dank!

Heavy schreef:Er is ook voer voor gestreste honden daar zit ook iets ontspannends in en magnesium schijnt ook te helpen.

Bedankt voor de tip! Weet je welk voer? En heb je daar ook ervaring mee?

Die zou ik na een een jaar al hebben laten inslapen . Moet wel een beetje leefbaar en prettig leven hebben.

Heavy schreef:http://www.medpets.nl/royal+canin+calm+diet/

Prins heeft ook brokken en vlees volgens mij.
Ik heb er zelf geen ervaring mee bij mijn hond helpt Bach Rescue heel goed.

Bedankt! Ik geef het door! Bach heeft ze al geprobeerd, maar dat werkt helaas niet.

bouvierpoedel schreef:Die zou ik na een een jaar al hebben laten inslapen . Moet wel een beetje leefbaar en prettig leven hebben.

Nou daar dacht ik dus ook al aan. Als een hond al zo lang in angst leeft krijg je dat er niet zomaar meer uit vrees ik.
Bestaat er geen honden valium/ diazepam?

bouvierpoedel schreef:Die zou ik na een een jaar al hebben laten inslapen . Moet wel een beetje leefbaar en prettig leven hebben.

Mwja... In eerste instantie leek er wel vooruitgang in te zitten en hij is ook wel vooruit gegaan. Ze hoopte dat de tijd hem zou helpen en misschien ook als hij ouder werd, maar dat lijkt dus niet het geval. Hij kan met regelmaat mee naar de paarden en daar oogt hij wel ontspannen. Daar lijkt hij wel prettige momenten te hebben. Een onderhoudsdosis qua medicatie is nog niet geprobeerd, vandaar deze vraag. Wie weet, helpt dat nog wat en kan het toch een beetje leefbaar zijn.

-Gaby- schreef:

bouvierpoedel schreef:Die zou ik na een een jaar al hebben laten inslapen . Moet wel een beetje leefbaar en prettig leven hebben.

Mwja... In eerste instantie leek er wel vooruitgang in te zitten en hij is ook wel vooruit gegaan. Ze hoopte dat de tijd hem zou helpen en misschien ook als hij ouder werd, maar dat lijkt dus niet het geval. Hij kan met regelmaat mee naar de paarden en daar oogt hij wel ontspannen. Daar lijkt hij wel prettige momenten te hebben. Een onderhoudsdosis qua medicatie is nog niet geprobeerd, vandaar deze vraag. Wie weet, helpt dat nog wat en kan het toch een beetje leefbaar zijn.

Die kleine tijd op de uren van de week dat hij bij de paarden is lijkt mij ook niet echt een graadmeter voor geluk. Als je het grootste gedeelte van de tijd niet kunt ontspannen dan lukt het daar ook niet voor korte periode lijkt mij ook al lijkt het zo.
Waarom zou je die hond gaan verdoven met medicijnen omdat je vind dat hij gelukkig moet zijn.?

bouvierpoedel schreef:

-Gaby- schreef:

bouvierpoedel schreef:Die zou ik na een een jaar al hebben laten inslapen . Moet wel een beetje leefbaar en prettig leven hebben.

Mwja... In eerste instantie leek er wel vooruitgang in te zitten en hij is ook wel vooruit gegaan. Ze hoopte dat de tijd hem zou helpen en misschien ook als hij ouder werd, maar dat lijkt dus niet het geval. Hij kan met regelmaat mee naar de paarden en daar oogt hij wel ontspannen. Daar lijkt hij wel prettige momenten te hebben. Een onderhoudsdosis qua medicatie is nog niet geprobeerd, vandaar deze vraag. Wie weet, helpt dat nog wat en kan het toch een beetje leefbaar zijn.

Die kleine tijd op de uren van de week dat hij bij de paarden is lijkt mij ook niet echt een graadmeter voor geluk. Als je het grootste gedeelte van de tijd niet kunt ontspannen dan lukt het daar ook niet voor korte periode lijkt mij ook al lijkt het zo.
Waarom zou je die hond gaan verdoven met medicijnen omdat je vind dat hij gelukkig moet zijn.?

Tjsa, inslapen is niet per sé niet bespreekbaar hoor. Maar ik weet ook niet wat voor een hond wel een graadmeter is voor geluk. Mocht medicatie nog een oplossing kúnnen zijn, dan lijkt het me wel prettig dat te proberen, voordat je overgaat tot inslapen. Je weet maar nooit. En als ze toch willen overgaan op inslapen, dan lijkt het me fijn te weten dat je alles hebt geprobeerd. Wie weet komt het ei van Columbus hier nog voorbij.

Ik heb je een PB gestuurd.

Denk je na 6 jaar.?
Godsamme daar word jezelf toch ook diepongelukkig van om je hond zo te zien laat staan wat het met die hond doet. Een hond opgesloten in een hok die diepongelukkig is daarvan en niet te resetten is gun je ook zijn rust maar in dit geval vinden we het maar oke .
Terwijl je alle 2 de situatie in stand houd.

bouvierpoedel schreef:Die zou ik na een een jaar al hebben laten inslapen . Moet wel een beetje leefbaar en prettig leven hebben.

Ik ga hier wel een beetje in mee. Als er geen vooruitgang is, is leven met constante angst een hel voor een hond.

Maar goed, als laatste redmiddel zouden die mensen inderdaad medicatie kunnen proberen. Lilo is in Spanje door de DA op antidepressiva gezet (ik weet echt niet meer wat het precies was) ), dat heb ik afgebouwd toen ze hier kwam en ze heeft nog een half jaartje ofzo Valdispert forte gekregen. Maar Lilo ging vanaf dag 1 vooruit en is altijd vooruit blijven gaan. En Lilo trok zich enorm op aan de andere (stabiele sociale) hond, dat lijkt me eigenlijk een vereiste.

Als medicatie niks uithaalt zou ik in laten slapen.

-Gaby- schreef:

bouvierpoedel schreef:

-Gaby- schreef:

bouvierpoedel schreef:Die zou ik na een een jaar al hebben laten inslapen . Moet wel een beetje leefbaar en prettig leven hebben.

Mwja... In eerste instantie leek er wel vooruitgang in te zitten en hij is ook wel vooruit gegaan. Ze hoopte dat de tijd hem zou helpen en misschien ook als hij ouder werd, maar dat lijkt dus niet het geval. Hij kan met regelmaat mee naar de paarden en daar oogt hij wel ontspannen. Daar lijkt hij wel prettige momenten te hebben. Een onderhoudsdosis qua medicatie is nog niet geprobeerd, vandaar deze vraag. Wie weet, helpt dat nog wat en kan het toch een beetje leefbaar zijn.

Die kleine tijd op de uren van de week dat hij bij de paarden is lijkt mij ook niet echt een graadmeter voor geluk. Als je het grootste gedeelte van de tijd niet kunt ontspannen dan lukt het daar ook niet voor korte periode lijkt mij ook al lijkt het zo.
Waarom zou je die hond gaan verdoven met medicijnen omdat je vind dat hij gelukkig moet zijn.?

Tjsa, inslapen is niet per sé niet bespreekbaar hoor. Maar ik weet ook niet wat voor een hond wel een graadmeter is voor geluk. Mocht medicatie nog een oplossing kúnnen zijn, dan lijkt het me wel prettig dat te proberen, voordat je overgaat tot inslapen. Je weet maar nooit. En als ze toch willen overgaan op inslapen, dan lijkt het me fijn te weten dat je alles hebt geprobeerd. Wie weet komt het ei van Columbus hier nog voorbij.

Bij ons in de buurt woont ook zo'n hond. Mensen hebben alles geprobeerd met gedragstherapeuten, maar het hielp niks. Er zijn wel bepaalde zaken aan te wijzen waarop het erger is, bijvoorbeeld vuurwerk, onweer, en, vanwege de associatie met onweer ook angst voor harde wind en/of harde regen: hond begon al te rillen van angst als de regen te hard tegen het raam tikte, en het was al heel snel te hard. Daarom ten einde raad i.o.m. DA alprazolam gegeven. Ze geven het in de periode rond oud&nieuw, als er onweer/storm/regen voorspeld is, en op advies van de DA ook indien mogeijk meteen na een onverwachte grote schrik. Dat laatste zorgt ervoor dat de hond niet blijft hangen in zijn angst en weer openstaat voor een afleidend spelletje.

Iedereen riep: oh nee, je moet geen pillen geven!!! Maar de medicatie helpt heel goed, en wat we nu ook zien tot onze verbijstering is dat hij sowieso minder bang aan het worden is: hij blijft veel minder lang hangen in angst na een schrikmoment dan vroeger, ook zonder pilletje. Laatst liepen we hier in de buurt waar ze aan het bouwen bleken te zijn en toen viel er iets met een enorme klap. Hij schrok wel, trok even de staart tussen de benen en liep toen als het ware schouderophalend gewoon door, zonder stress of wat ook.

Wordt hij ook uitgedaagd om z'n neus te gebruiken? Hersenwerk, zoekspelletjes, spoortjes uitwerken en dat soort dingen kunnen een hond helpen zelfvertrouwen op te bouwen. En als de neus aan het werk is, zijn geluidsprikkels en visuele prikkels een stuk minder sterk bij een hond.

Fotogravinnetje schreef:Wordt hij ook uitgedaagd om z'n neus te gebruiken? Hersenwerk, zoekspelletjes, spoortjes uitwerken en dat soort dingen kunnen een hond helpen zelfvertrouwen op te bouwen. En als de neus aan het werk is, zijn geluidsprikkels en visuele prikkels een stuk minder sterk bij een hond.

Weet niet precies of je dat aan mij vraagt of aan TS, maar: ja, ze doen heel veel met hem. Maar zodra hij ergens flink van schrikt, en dat is heel snel, is hij onbereikbaar, de angst overheerst alles. Als hij ergens is geweest waar hij ooit erg geschrokken is, begint hij onderweg al heel erg te stressen en wil de auto niet uit. Wilde.

bouvierpoedel schreef:Die zou ik na een een jaar al hebben laten inslapen . Moet wel een beetje leefbaar en prettig leven hebben.

Zo denk ik er ook over. Een hond moet plezier hebben met een toegevoegde waarde in het gezin en moet geen blok aan je been zijn. Je ziet hier enorm veel vragen over problemen met asielzoekertjes. Ik begrijp dat eigenlijk niet zo goed. Ook honden van een jaar of tien oud die aangeboden worden en al met een poot in het graf staan. Is het misschien om de buitenwereld te laten zien van kijk mij eens goed zijn voor die stumperds? Dat de meesten klauwen vol geld gaan kosten wordt verder ook niet over nagedacht. Als het er niet is komt er een of ander zielig verhaal op facebook te staan en het geld stroomt binnen.
Hier houdt men de asielinstroom wel mee op gang. En voor de meesten geldt, het is niks, het was niks en het word niks. In veel gevallen koop je gewoon een hoop ellende met psychische en lichamelijke gebreken.

Onze galgo Omar is nu bijna 4 jaar bij ons. Hij is niet gruwelijk bang, was altijd wat schuw en timide en wel bang voor knallen en dergelijke. Sinds een jaar wonen we in een buitenwijk, waar veel minder drukte en herrie is dan in de stad. Hij is daar zo ontzettend door veranderd. En acuut ook. Na twee weken hier begon hij ruimte te nemen aan de riem, meer te snuffelen, meer zelfstandigheid te tonen. Daarvoor hadden we niet het idee dat hij ongelukkig was, alhoewel ik hem wel wat passief vond vaak. Dat hij toch na drie jaar nog zulke stappen kon maken, door een kleine verhuizing, vond (en vind) ik ongelooflijk.

Een omvattend tuig (zoals de Ruffwear) hielp hem ook niet zo wild te bokken en springen als hij iets gruwelijk eng vond (knallen zijn echt een nono), omdat hij voelde dat hij onder controle was. Hij is nu nog steeds makkelijker als hij het tuig omheeft, zelfs als hij losloopt. En nee, het zit niet zo strak dat het hem de adem beneemt.

Omar is niets vergeleken bij de hond die jij beschrijft, maar de gedragsverandering bij de paarden is wel tekenend.

Ik weet niet of hij druk woont, en ze zullen vast niet zomaar kunnen verhuizen of herplaatsen. Maar het is misschien een richting om ook eens te onderzoeken. Kunnen ze een paar weken met hem op vakantie, ergens heel afgelegen, om te kijken wat dat doet. Is een plekje bij Stichting Dierenthuis iets voor hem? Al noem ik dat nooit snel als optie, omdat het absoluut niet de eerste keuze moet zijn, aangezien zij hulpvragen genoeg krijgen en ik het niet direct een geweldige plek vindt voor een baasgevoelige hond, vanwege de omvang van de groepen. Voor een hond die zich prima kan vermaken tussen andere honden en een aaitje hier en daar, is het een optie. Van particulieren nemen ze in principe niet aan, dat dan weer wel.

ik zou gaan counterconditionen en hem een enorme hoop één op één begeleidig geven, bijna wel bij elke stap die hij doet.
als dat na een maand of wat geen effect had, zou ik hem inderdaad laten inslapen.
angst is zo'n overheersende negatieve emotie dat er weinig plezier in het leven overblijft en een leven dat voor zo'n groot deel bestaat uit angst zou ik een hond niet aan willen doen.

Tama van mij krijgt Zylkene omdat ze door haar staar angstig is geworden.

En het heeft bij haar wel de scherpe randjes weggehaald.

Al blijft ze wel bang om door deuropeningen te moeten. Zeker als de zon schijnt.
Hele grote rondes wil ze ook niet meer lopen, meestal wilt ze binnen het uur wel terug naar huis, terwijl ze vroeger niet naar huis was te slaan.

Vanochtend hebben we zowaar twee uur gelopen, ze was vanochtend helemaal vrolijk en wilde steeds een extra rondje. Zal wel komen omdat het bewolkt was.

Ik kan je niet helpen maar ik volg mee, een vriendin van me heeft twee hondjes bij Arca Noah geadopteerd die ook angstig zijn, eentje net zo erg als de hond die je beschrijft. Zij weet ook niet zo goed wat doen.

Is het zeker dat het angst is?
Is het inderdaad een constante angst die vrijwel overal aanwezig is?

Ik zou dat denk ik testen door te kijken naar de hoeveelheid cortisol (= stresshormoon) in het bloed.
Als ik zeker zou weten dat dat constant hoog is en kalmerende medicatie helpt niet, noch de counterconditioning zoals renee-uk die voorstelt, zou ik er mee stoppen.