Het HondenForum

Izzie is nu 3 maanden bij me in huis. Ze is onzeker richting mensen, in huis was ze regelrecht doodsbang. Met elke dag doet ze wat meer vertrouwen op. Buiten kunnen mensen haar benaderen zonder dat ze twee meter opzij springt en binnenshuis doen we het met beleid. Af leggen en verzekeren dat het goed is, belonen als ze rustig is.
Het gaat nu echt ongelooflijk veel beter dan in het begin. Ze is een nieuwsgierig hondje dat zich na schrik goed herstelt. Dit is ook waarom ik het aangedurfd heb met haar hoewel ik geen ervaren hondenbaas ben.
Door de angst die ze in het begin liet zien (oren plat, met de staart tussen haar benen onder tafel) heb ik alles zo positief mogelijk begeleid omdat straffen bij een angstige hond zinloos is zo heb ik altijd geleerd.

Nu ze er wat langer is en echt vooruit gaat, doen zich een aantal situaties voor waarvan ik niet zeker weet of angst wel de motivator is en of ik niet anders moet reageren / ingrijpen. Of eigenlijk: Hoe ik haar gedrag moet interpreteren.
Ze is een kruising uit Turkije en ik denk dat er anatolische herder in zit die natuurlijk best argwanend kunnen zijn naar vreemden, dat maakt ook dat ik vragen heb over hoe ik haar het beste kan begeleiden (dat ik echt geen herders gewend ben).

Als mensen hier in huis zijn en ik verlaat de kamer even ligt ze ze duidelijk in de gaten te houden. Pas als ze wat meer bekend zijn loopt ze nog wel eens met me mee maar liever houdt ze de situatie onder controle (ten minste, dat is mijn interpretatie).
Moet ik hier iets mee?

Toen we bij mijn moeder op bezoek waren en Izzie en ik een half uurtje alleen in de tuin hadden gezeten begon ze te grommen toen mijn moeder de tuin in kwam. Ik zag er geen angst signalen in maar het kan zijn dat ik subtielere signalen mis. Is dit waaksheid? Is het territorium drift? Of is het een chagrijnig rotbeest? (diagnose van moeders )
Ik heb “nee” gezegd en ben tussen mijn moeder en haar in gaan staan. Toen ze weer rustig bij me lag heb ik haar beloond.
Heeft ze het vertrouwen niet dat ik het wel voor haar oplos? Komt dit goed met tijd en meer vertrouwen opbouwen? Of moet ik actiever gaan sturen? En zo ja, hoe dan?

Ik merk dat ik best voorzichtig ben omdat het een onwijs gevoelig hondje is dat zich aan mij in elk geval direct heeft gehecht. Als er angst onder zit wil ik niet corrigeren en als ik het grommen “afkeur” slaat ze dan het waarschuwen een volgende keer niet helemaal over, met erger tot gevolg?
Ik hoop dat jullie me kunnen helpen, het is echt mijn eigen onzekerheid over hoe ik het beste kan reageren in diverse situaties.

Hoe oud is ze?

En los van dat, ook al is ze een herplaatser. Je kunt maar beter vanaf dag 1 duidelijk zijn in wat je wel en niet accepteert van haar. Duidelijkheid heeft ze het meeste aan.
In het begin zullen veel honden nog ander gedrag laten zien. Als ze zich zekerder gaan voelen na een x-aantal weken of maanden komt de ware aard een beetje boven als ze zich wat meer gesettled voelen. Dan is het zaak om even af te gaan stappen van het betuttelende wat vaak gebeurt bij herplaatsers die een niet zo leuke achtergrond hebben/hadden.

Geval van in de tuin met je moeder, gok ik een klein beetje dat ze jou als eigendom gaat zien. Dit zou ik inderdaad niet laten gebeuren. Dit is echt een hele belangrijke.. hou alsjeblieft zelf de controle.

Mensen/visite in de gaten laten houden zonder dat je erbij bent, zou ik ook niet meer laten gebeuren. Ze neemt haar taak blijkbaar wel serieus. Meenemen als je zelf weggaat, of even op een plek zetten dat ze niet alleen met de visite is.

Bedankt voor je antwoord!

Izzie wordt geschat op ongeveer 1 jaar.

Ik hoop dat ik duidelijk ben. De angst maakt dat ik die niet met Nee of Foei corrigeer maar haar bij me leg, gerust stel en beloon als ze rustig is.
Het visite in de gaten houden heb ik nu een aantal keer gezien en dus gaat ze inderdaad met me mee. Het grommen was ik niet van gecharmeerd en dat weet ze nu.

Is het vermenselijken als ik denk dat haar meenemen de bezitterigheid kan vergroten? En hoe stuur ik bezitterig bij?

(Ik heb het gevoel dat ik aan het mutsen ben maar ook dat het nu wat nauwer luistert om haar gedrag juist te interpreteren. De angst om het 'fout' te doen is best groot bij een levend wezen merk ik).

Izzie_Anneke schreef:Bedankt voor je antwoord!

Izzie wordt geschat op ongeveer 1 jaar.

Ik hoop dat ik duidelijk ben. De angst maakt dat ik die niet met Nee of Foei corrigeer maar haar bij me leg, gerust stel en beloon als ze rustig is.
Het visite in de gaten houden heb ik nu een aantal keer gezien en dus gaat ze inderdaad met me mee. Het grommen was ik niet van gecharmeerd en dat weet ze nu.

Is het vermenselijken als ik denk dat haar meenemen de bezitterigheid kan vergroten? En hoe stuur ik bezitterig bij?

(Ik heb het gevoel dat ik aan het mutsen ben maar ook dat het nu wat nauwer luistert om haar gedrag juist te interpreteren. De angst om het 'fout' te doen is best groot bij een levend wezen merk ik).

Alles samen doen en de klik hebben kan vergroten dat de hond jou meer wil claimen. Als het dit is wat ik denk, dan is het zaak om het heft in eigen handen te nemen. Mensen moeten jou gewoon kunnen benaderen, een hand kunnen geven, je de weg vragen of onverwachts buiten op je af kunnen stappen. Dit kun je proberen met bekende mensen.
Als ze daar dan ook al voor je gaat staan, of gaat grommen, dan is mijn advies om haar een geleerd commando te geven. Zit of een af (naast jou) is dan het simpelst. Grommen is niet nodig zeker als jij je niet bedreigd voelt in een bepaalde situatie.

Nee, is dan een duidelijk iets wat je beter je hond wel kunt laten horen. In dit geval dan denk ik. Ze komt zo je schrijft niet over als een hond die uit onzekerheid nu reageert. Haar bij je roepen en naast je leggen kan haar versterken in het "jij en ik samen" en niemand komt daar tussen.
Maar nogmaals ik ken je hond niet, ik heb het bij mijn eerste hond gezien dat die ineens ging blokken en best vervelend ging reageren buiten of op een terras. Pas toen het weer duidelijk was dat ik "baas" was en bepaalde wat ok en niet ok was, had ik weer een fijne hond die geen probleem vormde met visite of buiten met onbekende mensen. Het was even aftasten, maar eenmaal alles in balans was het weer ok.

Even voortbordurend op Blondie:
Door je tussen je moeder en haar op te stellen maak je in ieder geval duidelijk dat er niks te bewaken is want anders zou je je wel achter haar verstoppen
Het is een signaal dat jij de zaken zelf regelt.
In dat geval misschien ook zelf tussen haar en iemand anders blijven zodat ze niks te claimen heeft?

In plaats van scherpe correcties ("nee" kan wel als ze weet wat dat is) zou ik proberen om te buigen.
Vooral omdat je zelf onzeker bent of het bij je hond onzekerheid en angst is of wat anders.
Ze mag naast of achter je gaan liggen als er iemand aan komt met wie je wilt spreken.
En daarvoor wordt ze beloond.
In het begin eventueel met gebruikmaking van lekkers haar de gewenste kant op leiden.
Zou dat een mogelijkheid zijn?

Dank. En zeker is ombuigen een mogelijkheid

Ik zal er nog beter op letten. Wel is het zo dat als we wandelen of de buurvrouw tegenkomen, er geen onvertogen woord/grom valt. Ze gaat dan rustig zitten wachten tot we verder gaan, of ruikt eens als mensen haar willen leren kennen en geeft zelfs nog wel eens een lik over een onbekende hand.

Omdat ze zo vooruit gaat denk ik dat het nu niet meer alleen angst is maar misschien wel waak- en verdedigings gedrag. Wat prima uit een van haar rassen kan komen maar waarvan ik dan weer niet goed weet hoe ik moet reageren. Juist omdat ze nog geen 3 maanden geleden zo'n duidelijke angst voor mensen liet zien.

Het is dus met name in huis en op plekken waar ik een tijdje alleen met haar ben geweest dat ze gaat grommen of waken (ook al is dat grommen nu nog maar 1 keer gebeurd).
Ik twijfel ook omdat het advies van het asiel in de eerste week duidelijk was: tijd geven en vertrouwen opbouwen dat ik het regel en dat zij dat niet hoeft te doen. Maar het nu alleen tijd geven voelt niet geweldig. Een hond die gromt tegen mensen vind ik gewoon niet zo fijn.

Het is zo moeilijk om er hier zo iets van te zeggen. Alles is goed bedoelt, maar zonder de hond te zien is het gewoon gokken.
Wil je zeker zijn ( en dan zeker als ze zo gevoelig is) , film het dan of laat iemand kijken wie wat meer gewoon al is om naar gedrag te kijken.
En grommen kan wel degelijk ook uit onzekerheid zijn.

Ik heb een hond terug na 4 jaar.4 jaar lang hebben ze deze hond truukjes geleerd zoals zit en lig, maar wat echt nodig is om een leuk hondenleven te hebben heeft deze hond in 4 jaar niet gehad.
Deze hond was voor alles bang, zelfs om geaait te worden. Het enigste wat hij goed kende was vliegen naar zijn bench en daar grommen. Hij is dus bang en onzeker omdat hem nooit geleerd is hoe met dingen om te gaan. Vanwege zijn onzekerheid krijgt hij dus nooit een correctie. Wel wordt alles begeleid om goed gedrag naar voren te krijgen. Je kent de hond helemaal niet meer terug. De agressieve hond (volgens eigenaar) naar mensen, kinderen en andere honden, blijkt dus gewoon een grote schat te zijn die nu pas begint te leven. Dol op kinderen, gek op mensen en honden daar kan je fantastisch mee spelen, reuen en teven.

Dat ze een portret is zie ik al aan de foto. Een waakhond pur sang. Ik zou me gaan richten op het hebben van een argwanend waakhond type. Niet verwachten dat ze een golden wordt. Goed begeleiden, haar de baas blijven en situaties vermijden die ze niet aan kan. Een waakhond met argwaan of angst voor mensen is gewoon lastig. Wilde je wel zo'n hond of is ze anders voorgespiegeld?

Dat ze een portret is zie ik al aan de foto. Een waakhond pur sang. Ik zou me gaan richten op het hebben van een argwanend waakhond type. Niet verwachten dat ze een golden wordt. Goed begeleiden, haar de baas blijven en situaties vermijden die ze niet aan kan. Een waakhond met argwaan of angst voor mensen is gewoon lastig. Wilde je wel zo'n hond of is ze anders voorgespiegeld?

Ze ziet eruit als anatool x duitse herder of mechelaar dus maak je borst maar nat. Onderschat haar nooit.

Izzie_Anneke schreef:Dank. En zeker is ombuigen een mogelijkheid

Ik zal er nog beter op letten. Wel is het zo dat als we wandelen of de buurvrouw tegenkomen, er geen onvertogen woord/grom valt. Ze gaat dan rustig zitten wachten tot we verder gaan, of ruikt eens als mensen haar willen leren kennen en geeft zelfs nog wel eens een lik over een onbekende hand.

Omdat ze zo vooruit gaat denk ik dat het nu niet meer alleen angst is maar misschien wel waak- en verdedigings gedrag. Wat prima uit een van haar rassen kan komen maar waarvan ik dan weer niet goed weet hoe ik moet reageren. Juist omdat ze nog geen 3 maanden geleden zo'n duidelijke angst voor mensen liet zien.

Het is dus met name in huis en op plekken waar ik een tijdje alleen met haar ben geweest dat ze gaat grommen of waken (ook al is dat grommen nu nog maar 1 keer gebeurd).
Ik twijfel ook omdat het advies van het asiel in de eerste week duidelijk was: tijd geven en vertrouwen opbouwen dat ik het regel en dat zij dat niet hoeft te doen. Maar het nu alleen tijd geven voelt niet geweldig. Een hond die gromt tegen mensen vind ik gewoon niet zo fijn.

Het was een dubbel advies als ik het zo lees.
Niet alleen de tijd geven, maar ook vertrouwen geven dat jij het oplost.

Vertrouwen geven dat jij het regelt doe je door dat te doen.
Als je tussen haar en je moeder gaat staan geef je dat signaal ook

In de situatie waarin het nu is gebeurd kan je ingrijpen door een kort "nee" en haar meteen op een plek achter je brengen waar ze moet blijven (en daarvoor belonen).
Ook daarmee geef je aan dat jij regelt en beslist en dat ze braaf is door zich er niet mee te bemoeien.
Als je de kans krijgt kan je het voor zijn door zodra iemand nadert je hond achter je te brengen en daar te laten blijven.

Als er een Anatool in zit betekent dat waarschijnlijk wel dat je hier wel heel precies en heel consequent in moet zijn, altijd!
Je kunt haar niet de ruimte geven wat dat betreft.

Dank jullie wel.

Wat ik duidelijk heb aangegeven bij het asiel is dat ik gewoon een leuke huishond wil... Dat ik iets meer hond heb dan dat is me inmiddels duidelijk. Het lullige is dat ik echt een onwijze klik met haar voel, nog veel meer dan mijn eerste hond hoewel ik dat vooraf nooit geloofd zou hebben. Dus terugbrengen is moeilijk hoewel ik daar de eerste weken zo eerlijk mogelijk wel over na heb gedacht. En het ook een optie blijft als blijkt dat ik haar niet zou kunnen mannen. Ik ben gelukkig niet te trots om toe te geven als ze hier niet op haar plek is. Maar daar ben ik nog lang niet.

Voor mij is ze echt de ideale hond. Ze luistert (zodra ze geleerd heeft wat een commando betekent uiteraard, we zijn pas net begonnen met trainen), ze sloopt niet, ze is zindelijk en heel aanhankelijk. Ze is super sociaal met andere honden wat ik een verademing vind na 14 jaar met ogen in mijn achterhoofd te hebben gewandeld.
De hondentrainer is hier thuis geweest om haar gedrag te kunnen observeren en zegt dat hij er geen agressie in ziet, ook omdat het echt een heel zachtaardig beestje is. Dat werd ook door het asiel gezegd.

Ik ga er dus voorlopig maar even van uit dat er een argwanend waakbeest in zit. Waar ik consequent en duidelijk mee om moet gaan. Wat ik af en toe lastig te combineren vind is dat veel adviezen die ik vind, slaan op zelfverzekerde honden. En ik zie nu eenmaal, zeker in huis, echt ook angst. Daar probeer ik nu maar een weg in te zoeken.

*edit: spelfout*

laeken schreef:Ze ziet eruit als anatool x duitse herder of mechelaar dus maak je borst maar nat. Onderschat haar nooit.

Dank. Doordat ze zo onwijs zacht en lief is naar mij is dat gevaar er natuurlijk wel. Ik blijf het in mijn achterhoofd houden en met haar trainen. Dat vindt ze gelukkig super. Ik wil gewoon niet de zoveelste hondenbaas worden die roept "dat doet ze nooit". Hoewel dat nu al niet meer gaat natuurlijk

Nanna schreef: En je moeder vragen (God, wat zal ze genieten ) een paar keer vanuit het huis de tuin in te lopen zodat je hond ziet dat het een normale situatie is. is ze stil, belonen. De hond, hè

Je begrijpt dat moeders zich enorm verheugt op een nadere kennismaking met de hellehond maar ik zal het zeker voorstellen

Nanna schreef:

Izzie_Anneke schreef: Als mensen hier in huis zijn en ik verlaat de kamer even ligt ze ze duidelijk in de gaten te houden. Pas als ze wat meer bekend zijn loopt ze nog wel eens met me mee maar liever houdt ze de situatie onder controle (ten minste, dat is mijn interpretatie).
Moet ik hier iets mee?

Ik zou haar niet in die situiatie brengen. Gewoon even meenemen, dus. Voor iedereen prettiger.

Mee eens

Izzie_Anneke schreef:Toen we bij mijn moeder op bezoek waren en Izzie en ik een half uurtje alleen in de tuin hadden gezeten begon ze te grommen toen mijn moeder de tuin in kwam.

Waarschijnlijk is het toch gewoon angst. En denk erom dat heel veel waaksheid ook voortkomt uit angst, al ziet het er vaak niet zo uit. Maar weinig honden zijn waaks uit echte zelfverzekerdheid.
Ik zou dat gegrom kalm verbieden. En je moeder vragen (God, wat zal ze genieten ) een paar keer vanuit het huis de tuin in te lopen zodat je hond ziet dat het een normale situatie is. is ze stil, belonen. De hond, hè

Angst en/of onzekerheid.
Dat is zeker mogelijk

Izzie_Anneke schreef:Dank jullie wel.

Wat ik duidelijk heb aangegeven bij het asiel is dat ik gewoon een leuke huishond wil... Dat ik iets meer hond heb dan dat is me inmiddels duidelijk. Het lullige is dat ik echt een onwijze klik met haar voel, nog veel meer dan mijn eerste hond hoewel ik dat vooraf nooit geloofd zou hebben. Dus terugbrengen is moeilijk hoewel ik daar de eerste weken zo eerlijk mogelijk wel over na heb gedacht. En het ook een optie blijft als blijkt dat ik haar niet zou kunnen mannen. Ik ben gelukkig niet te trots om toe te geven als ze hier niet op haar plek is. Maar daar ben ik nog lang niet.

Voor mij is ze echt de ideale hond. Ze luistert (zodra ze geleerd heeft wat een commando betekent uiteraard, we zijn pas net begonnen met trainen), ze sloopt niet, ze is zindelijk en heel aanhankelijk. Ze is super sociaal met andere honden wat ik een verademing vind na 14 jaar met ogen in mijn achterhoofd te hebben gewandeld.
De hondentrainer is hier thuis geweest om haar gedrag te kunnen observeren en zegt dat hij er geen agressie in ziet, ook omdat het echt een heel zachtaardig beestje is. Dat werd ook door het asiel gezegd.

Ik ga er dus voorlopig maar even van uit dat er een argwanend waakbeest in zit. Waar ik consequent en duidelijk mee om moet gaan. Wat ik af en toe lastig te combineren vind is dat veel adviezen die ik vind, slaan op zelfverzekerde honden. En ik zie nu eenmaal, zeker in huis, echt ook angst. Daar probeer ik nu maar een weg in te zoeken.

Ik denk dat zelfverzekerdheid vaak een oordeel is dat niet (niet helemaal) de lading dekt.

Daarin je weg zoeken is moeilijk.
Maar als je in je achterhoofd houdt dat je problemen zo veel mogelijk moet zien te voorkomen en dat "nee" ook voor onzekere honden acceptabel is als je zelf de leiding neemt en laat zien dat jij het probleem voor de hond oplost lukt dat misschien wel?

Izzie_Anneke schreef:Is dit waaksheid? Is het territorium drift? Of is het een chagrijnig rotbeest? (diagnose van moeders )

Ik mag je moeder nu al!
Het kan vanalles betekenen, maar ik denk gewoon de verrassing dat er iemand weer de tuin binnen komt, een beetje schrik effect, onzekerheid, misschien een spoor van waakzaamheid.
Mijn moeder dook afgelopen weekend ineens met haar koppie uit een vliegengordijn. Dat vond Mayke zo gek, die gromde ook even, en ging daarna blaffen. Toen ze zag dat het mijn moeder was, was alleen de opwinding nog over en begon ze te kwispelen met deemoed signalen.
Ze was eigenlijk gewoon een beetje geschrokken. Daar zit geen agressie bij.

Er is een beetje uittesten hoe je dit soort situaties het beste kan aanpakken, maar bij mijn hond werkt het het beste door een beetje vermanend toe te spreken op een milde manier. Ik wil het niet corrigeren op een resolute manier, ik denk dat ik de opwinding dan teveel bevestig. Ik laat gewoon weten dat ik het er niet mee eens ben, dat is alles. Dat werkt hier het best, dan is het gelijk klaar.

Update omdat ik zoooo trots op mijn wijffie ben! En om te bewijzen dat moeders het zelden bij het rechte eind hebben

Als er bezoek binnen komt zit Izzie inmiddels verderop in de gang naar mij te kijken. Ha, bezoek! Koekje! Maar als ik zeg dat het goed is, is het ook al zonder koekje goed Er wordt niet geloerd of overdreven gewaakt, als ze haar knuffel bij mij heeft gehaald gaat ze gewoon ergens liggen knagen op een bot of ligt ze te relaxen met haar pootjes in de lucht. Als ik beweeg, loopt ze mee.
Ze heeft ook nergens meer naar gegromd. Ze begint zelfs voorzichtig te spelen waar ze dat voorheen echt alleen met andere honden deed.

Ik merk dat ik op mijn hoede blijf maar ik ben zo blij En vooral trots op het fabuleuze Izzebeest, wat een tophond!

Dank voor alle tips, die hebben zeker geholpen!

Wat fijn joh!
En natuurlijk alleen maar goed dat je blijft opletten, maar blijkbaar werkt je aanpak prima.

Ben ik weer

Ja, Izzie doet het steeds beter, dat is nog steeds waar. Maar vandaag hadden we een dingetje waarvan ik niet goed weet hoe ik het moet interpreteren.

Een vriendin van me was op bezoek. Waar het in het begin al mis ging (het binnenkomen, gaan zitten, Izzie die ging loeren) ging het nu onwijs goed. Sterker: Izzie vond bezoek leuk! Pootjes geven, likjes geven, blij kwispelen, echt leuk. Trots want het verschil met een maandje geleden (toen was vriendin voor het laatst hier) was echt goed te zien.

Na een uur of 2 leek er een omslag te komen, en was Iz opeens weer alerter. Ik heb dat wel gezien en haar bij me geroepen. Allemaal prima. Tot vriendin opstond om naar het toilet te gaan. Dan blaft Izzie. Ze lijkt aan te slaan want ze maakte geen aanstalten om uit te vallen o.i.d. (dat is helemaal in het begin wel gebeurd). Ik heb 'nee' gezegd (was ook meteen klaar) en haar bij me geroepen en toen vriendin na het toiletbezoek gewoon weer kon gaan zitten zonder spektakel, haar weer beloond.

Wat is dit voor gedrag? Of is het gewoon teveel voor haar? Ze is best onzeker en vind mensen echt spannend, zeker in huis. Een vriendin die hier vaak komt, daar is ze inmiddels net zo gek op als op mij dus bij mensen die ze goed kent is zit gedrag niet aan de orde. Is het de onzekerheid? Waaksheid? Bezitterigheid? Ik vind het lastig.
En alle tips om hier beter mee om te gaan zijn meer dan welkom.

Izzie_Anneke schreef:Ben ik weer

Ja, Izzie doet het steeds beter, dat is nog steeds waar. Maar vandaag hadden we een dingetje waarvan ik niet goed weet hoe ik het moet interpreteren.

Een vriendin van me was op bezoek. Waar het in het begin al mis ging (het binnenkomen, gaan zitten, Izzie die ging loeren) ging het nu onwijs goed. Sterker: Izzie vond bezoek leuk! Pootjes geven, likjes geven, blij kwispelen, echt leuk. Trots want het verschil met een maandje geleden (toen was vriendin voor het laatst hier) was echt goed te zien.

Na een uur of 2 leek er een omslag te komen, en was Iz opeens weer alerter. Ik heb dat wel gezien en haar bij me geroepen. Allemaal prima. Tot vriendin opstond om naar het toilet te gaan. Dan blaft Izzie. Ze lijkt aan te slaan want ze maakte geen aanstalten om uit te vallen o.i.d. (dat is helemaal in het begin wel gebeurd). Ik heb 'nee' gezegd (was ook meteen klaar) en haar bij me geroepen en toen vriendin na het toiletbezoek gewoon weer kon gaan zitten zonder spektakel, haar weer beloond.

Wat is dit voor gedrag? Of is het gewoon teveel voor haar? Ze is best onzeker en vind mensen echt spannend, zeker in huis. Een vriendin die hier vaak komt, daar is ze inmiddels net zo gek op als op mij dus bij mensen die ze goed kent is zit gedrag niet aan de orde. Is het de onzekerheid? Waaksheid? Bezitterigheid? Ik vind het lastig.
En alle tips om hier beter mee om te gaan zijn meer dan welkom.

Was er iets in jouw eigen houding veranderd? Ik merk nl. aan Lilo wel eens dat ze moeilijker doet bij bezoek van bijvoorbeeld vrienden van zoon als ik me wat afzijdig hou. Zolang ik maar gezellig mee klets en iets uit blijf stralen van "GEZELLIG!" dan is het goed.

En sowieso bij visite of vreemde mensen in het algemeen maakt je eigen houding volgens mij heel veel uit. Als ik wildenthousiast doe bij bezoek is het direct goed, en Jehovah's getuigen of andere verkopers aan de deur worden flink aangeblaft.

En fijn dat het steeds beter gaat joh! Dat betekent toch dat je het goed aanpakt, dus ik zou gewoon op diezelfde manier verder gaan.

Hanneke2 schreef: Was er iets in jouw eigen houding veranderd? Ik merk nl. aan Lilo wel eens dat ze moeilijker doet bij bezoek van bijvoorbeeld vrienden van zoon als ik me wat afzijdig hou. Zolang ik maar gezellig mee klets en iets uit blijf stralen van "GEZELLIG!" dan is het goed.

En sowieso bij visite of vreemde mensen in het algemeen maakt je eigen houding volgens mij heel veel uit. Als ik wildenthousiast doe bij bezoek is het direct goed, en Jehovah's getuigen of andere verkopers aan de deur worden flink aangeblaft.

En fijn dat het steeds beter gaat joh! Dat betekent toch dat je het goed aanpakt, dus ik zou gewoon op diezelfde manier verder gaan.

Volgens mij was mijn houding later juist meer ontspannen. Ik blijf namelijk voorzichtig met Izzie en bezoek in het begin, en denk van mezelf dat ik daarna ontspan. Het kan zijn dat ik haar alerte houding heb opgepikt en daar zelf alerter van werd (je doet veel toch onbewust). Het is wel een onwijs gevoelig hondje en ik was gewend aan lompe koeien dus dat interpreteren is wel lastig.
Het kan ook met, voor Izzie onverwachte, bewegingen te maken hebben. Maar zo ja, wat doe ik dan?

En thanks! Het is best lastig als je het zo graag goed wil doen met een hondje.

ik denk dat je er niet teveel achter moet zoeken.
de situatie veranderde (omdat je vriendin opstond) en daar vond ze wat van, vrouwtje vond dat ze zich er niet mee hoefde te bemoeien en dat accepteerde ze.
klaar

ik zou het even in de gaten houden bij volgende keren en het op dezelfde manier oplossen, daarmee maak je haar steeds duidelijker dat jij het allemaal wel ziet en oplost en dat zij dat niet hoeft te doen.

renee-uk schreef:de situatie veranderde (omdat je vriendin opstond) en daar vond ze wat van, vrouwtje vond dat ze zich er niet mee hoefde te bemoeien en dat accepteerde ze.
klaar

Precies

Skadi (zelfverzekerd, dominant, superwaaks én heel erg gevoelig) vindt ook altijd van alles van zulke situaties.
Een mild "hey, kappen" werkt perfect.
En tegenwoordig snapt ze dat visite ook gewoon mag opstaan om te gaan plassen
Op die leeftijd moet je ze er gewoon even in begeleiden, maar ik zou me er niet ál te druk om maken. Ja, het is een waakhond. En die vindt van alles. Laten zien wat je wel wil aan gedrag, en laten zien wat je niet wil aan gedrag, rekening houdend met haar karakter, is echt afdoende. Meestal zijn ze behoorlijk intelligent

Ha wat fijn. Soms merk je aan de antwoorden dat je gewoon op zoek bent naar bevestiging. Ik ga gewoon maar door met wat ik deed.

Miranda schreef: Meestal zijn ze behoorlijk intelligent

Dit is onwijs wennen als je vrij domme labrador kruisingen (ontzettend lief dat wel) gewend bent. Izzie is slim, hypergevoelig maar bovenal op zoek naar begeleiding. Dat botst af en toe met mijn onzekerheid, ook omdat ik herders nog moet leren kennen en al 3 keer mijn thee over me heen heb gehad omdat ik me de tandjes schrok van een waakse blaf die ik niet verwachtte

En toch is madam me onder mijn huid gekropen

Izzie_Anneke schreef:Ha wat fijn. Soms merk je aan de antwoorden dat je gewoon op zoek bent naar bevestiging. Ik ga gewoon maar door met wat ik deed.

Miranda schreef: Meestal zijn ze behoorlijk intelligent

Dit is onwijs wennen als je vrij domme labrador kruisingen (ontzettend lief dat wel) gewend bent. Izzie is slim, hypergevoelig maar bovenal op zoek naar begeleiding. Dat botst af en toe met mijn onzekerheid, ook omdat ik herders nog moet leren kennen en al 3 keer mijn thee over me heen heb gehad omdat ik me de tandjes schrok van een waakse blaf die ik niet verwachtte

En toch is madam me onder mijn huid gekropen

zal nog wel vaker gebeuren met die thee.
ik heb al heul lang herders en zit soms nog verstijfd op mijn stoel als riet weer eens iets gehoord heeft waarvan ze vindt dat ze het moet melden

duidelijk, consequent en rechtvaardig zijn, dat snappen herders en daar kunnen ze wat mee.
als ze dan ook nog de hemel ingeprezen worden als ze wat goed doen (en dat kun je ook oproepen door ze bewust iets te laten doen waarvan je weet dat je kunt belonen) heeft een rechtgeaarde herder een hemel op aarde.
een (of twee) hand(en) nemen als je een vinger geeft is wel iets waar je een beetje op moet letten, die neiging hebben ze namelijk ook, maar als je daar doorheen kijkt en het met een beetje humor oplost hoeft dat geen probleem te zijn.
ach en je groeit er ook heus wel in hoor, zulke vreselijk moeilijke honden zijn het nou ook weer niet.

renee-uk schreef: zal nog wel vaker gebeuren met die thee.
ik heb al heul lang herders en zit soms nog verstijfd op mijn stoel als riet weer eens iets gehoord heeft waarvan ze vindt dat ze het moet melden

duidelijk, consequent en rechtvaardig zijn, dat snappen herders en daar kunnen ze wat mee.
als ze dan ook nog de hemel ingeprezen worden als ze wat goed doen (en dat kun je ook oproepen door ze bewust iets te laten doen waarvan je weet dat je kunt belonen) heeft een rechtgeaarde herder een hemel op aarde.
een (of twee) hand(en) nemen als je een vinger geeft is wel iets waar je een beetje op moet letten, die neiging hebben ze namelijk ook, maar als je daar doorheen kijkt en het met een beetje humor oplost hoeft dat geen probleem te zijn.
ach en je groeit er ook heus wel in hoor, zulke vreselijk moeilijke honden zijn het nou ook weer niet.

Ik heb denk ik ook last van het 'zielig' syndroom. Je merkt onwijs goed aan Izzie dat ze niet goed gesocialiseerd is met mensen en soms is ze ronduit bang. Ik probeer daarom alles te verklaren en ben vaak ook te bang voor een correctie omdat ik bang ben haar banger te maken. Het blijft wel balanceren hoor

Maar duidelijk, consequent en rechtvaardig kan ik. De hemel inprijzen gelukkig ook, al is het maar omdat ik oprecht opgetogen ben als ze nieuwe oefeningetjes op de training meteen oppikt ondanks mijn onhandigheid

Izzie_Anneke schreef:

renee-uk schreef: zal nog wel vaker gebeuren met die thee.
ik heb al heul lang herders en zit soms nog verstijfd op mijn stoel als riet weer eens iets gehoord heeft waarvan ze vindt dat ze het moet melden

duidelijk, consequent en rechtvaardig zijn, dat snappen herders en daar kunnen ze wat mee.
als ze dan ook nog de hemel ingeprezen worden als ze wat goed doen (en dat kun je ook oproepen door ze bewust iets te laten doen waarvan je weet dat je kunt belonen) heeft een rechtgeaarde herder een hemel op aarde.
een (of twee) hand(en) nemen als je een vinger geeft is wel iets waar je een beetje op moet letten, die neiging hebben ze namelijk ook, maar als je daar doorheen kijkt en het met een beetje humor oplost hoeft dat geen probleem te zijn.
ach en je groeit er ook heus wel in hoor, zulke vreselijk moeilijke honden zijn het nou ook weer niet.

Ik heb denk ik ook last van het 'zielig' syndroom. Je merkt onwijs goed aan Izzie dat ze niet goed gesocialiseerd is met mensen en soms is ze ronduit bang. Ik probeer daarom alles te verklaren en ben vaak ook te bang voor een correctie omdat ik bang ben haar banger te maken. Het blijft wel balanceren hoor

Maar duidelijk, consequent en rechtvaardig kan ik. De hemel inprijzen gelukkig ook, al is het maar omdat ik oprecht opgetogen ben als ze nieuwe oefeningetjes op de training meteen oppikt ondanks mijn onhandigheid

doe maar vergeten dat zielige, dat is izzie al lang niet meer

mijn rietje heeft ook niet zo'n prettig verleden en die was heel wat ouder dan jouw izzie toen ze bij me kwam.
maar toch heeft ze zich -op haar manier en dat mag- prima aangepast aan haar nieuwe leventje waar ze veel wel, maar ook echt wel een aantal dingen niet mag

wat ik niet zou doen is nu toelaten wat je eigenlijk niet wil zien.
natuurlijk moet je er rekening mee houden dat ze misschien niet zo heel belastbaar is, maar dat is anders dan dingen die je niet wil hebben door de vingers zien omdat je denkt dat ze geen correctie aankan.
een nee is ook al een correctie en wat ik net zo gelezen heb begrijpt ze die best, dus waarom zou je zwaarder geschut inzetten als dat helemaal niet nodig is?

je hebt met herders over het algemeen (en ja er zijn uitzonderingen) een enorm groot voordeel, ze zijn ontzettend baasgericht en vinden het fijn om samen te werken en daar kun je prima gebruik van maken.
als je het positief houdt, en dat zou ik wel doen met een hondje zoals izzie, niet te vlug en te veel wil, haar grenzen in de gaten houdt en die respecteert dan kun je een geweldige band tussen jou en haar creëren en zal ze haar best doen om het jou naar de zin te maken.
gewoon omdat (de meeste) herdertjes dat nou eenmaal graag doen

renee-uk schreef: zal nog wel vaker gebeuren met die thee.
ik heb al heul lang herders en zit soms nog verstijfd op mijn stoel als riet weer eens iets gehoord heeft waarvan ze vindt dat ze het moet melden

Ik brul dan als een rechtgeaarde tok "Ik schrik me de pleuris, gék!"

En inderdaad. Laat los dat ze zielig is. Dat is ze niet, ze heeft het nu harstikke goed.
Kijk naar haar als een hondje dat wel vaart bij een bepaalde aanpak. Zachtzinnig, maar uiterst consequent.
Hoe dat zo gekomen is doet er niet toe.

Dank! Ze kent de 'nee' inderdaad prima, en meer corrigeren dan dat is echt niet nodig.

Ik ga wel nog eens zo eerlijk mogelijk na waar ik onduidelijk ben, of teveel toesta, vanwege dat ik het zo sneu vind dat ze bangig is.