Het HondenForum

Maar dan écht communiceren. Met reactie. Sinds een paar maanden heeft Izzy heel precies in de smiezen wat ik bedoel met "Wat wil/moet je?". Ze gebruikt het niet om te flauwekullen maar om echt te laten zien wat er op dat moment nodig is om d'r blij te maken. Dus als ze begint rond te trippelen, vraag ik wat ze wil en vervolgens wijst ze het aan. Met d'r snuit tikt ze d'r waterbak aan (dorst), de achterdeur (even een snelle plas), d'r eetbak (honger - maar dat doet ze zélden, hoewel ze elke keer eten krijgt dus in principe zou ze dit dag in, dag uit moeten doen) of iets anders waar ik uit kan afleiden wat er is. En vervolgens kijkt ze me dan zó gezellig aan en kwispelt -naar het lijkt- uiterst content.

Ik word elke dag verliefder op dat beest

Het fijnste vind ik inderdaad het moment dat je je beseft dat je reageert op je hond zonder dat het standaard is, of zonder dat er veel voor nodig is dat de hond je duidelijk maakt dat de bak water leeg is of zo.
Bij sommige van mijn dieren stond ik al op zonder wat te zeggen, iets in hun doen en laten liet me weten dat er een waterbak gevuld moest worden, er buiten iets aan de hand was. De kat naar binnen moest worden gelaten etc.
Heerlijk gewoon.

Als het tijd is om te gaan wandelen komen ze voor me zitten.
Rond 22.00 komen ze zenuwachtig voor me staan. Als ik dan opsta lopen ze richting koelkast. Dan weten ze dat ze wat lekkers krijgen en het baasje ook.
Bedtijd weten ze me ook goed duidelijk te maken.

Wolfsblut schreef:Als het tijd is om te gaan wandelen komen ze voor me zitten.
Rond 22.00 komen ze zenuwachtig voor me staan. Als ik dan opsta lopen ze richting koelkast. Dan weten ze dat ze wat lekkers krijgen en het baasje ook.
Bedtijd weten ze me ook goed duidelijk te maken.

Dat zijn gewoontedingen en biologische klok. Ik vind het mooi dat je soms zonder woorden ineens je hond begrijpt met dingen die niet op de tijd gaan, dat een blik genoeg is om te beseffen dat er iets is, hetzij iets nodig hebben, weten dat er iets onder een bank ligt zonder dat je dat er zelf onder hebt gegooid en in ergere gevallen weten dat er iets niet ok is met je hond ook al is er aan de buitenkant en voor de omgeving niets mis met de hond.

blondie schreef: Dat zijn gewoontedingen en biologische klok. Ik vind het mooi dat je soms zonder woorden ineens je hond begrijpt met dingen die niet op de tijd gaan, dat een blik genoeg is om te beseffen dat er iets is, hetzij iets nodig hebben, weten dat er iets onder een bank ligt zonder dat je dat er zelf onder hebt gegooid en in ergere gevallen weten dat er iets niet ok is met je hond ook al is er aan de buitenkant en voor de omgeving niets mis met de hond.

Dat bedoel ik inderdaad Dat je elkaar eindelijk leert begrijpen/leert hoe je de ander dingen kunt laten begrijpen.

Mooi is dat, hè?

River was hier afgelopen week een dagje. Ook zij kwam mij iets 'vertellen', neus tegen mijn hand en nogmaals. Op mijn " wat wil je dan" een paar stapjes weg doen. Dit herhaalde zich een aantal keren en toen ben ik maar opgestaan om eens te kijken waar ze mij heen zou brengen. Naar de kast, maar wat was daar dan uiteindelijk viste mijn man daar een (oude) kluif vandaan, achtergelaten door een andere logee. Knap kind

Zo ben ik de halve dag met charlie bezig.
De rest niet, denk dat wanneer je het iq van de drie heren bij elkaar optelt ze nog niet aan charlie kunnen tippen

Laatst kwam ze opeens halverwege de dag met haar voerbak aangezet en zette hem bij me op schoot, om er met een zelfingenomen hoofd naast te staan kijken en kwispelen

Het verschilt ook wel van hond tot hond. Jack kon me echt zo indringend aankijken, en dan 'wijzen' naar wat hij bedoelde. Lilo heeft simpelweg niet dat soort geavanceerde communicatieve vaardigheden en Toto heb ik nog te kort om zo'n band te krijgen. Maar het is wel heel mooi als je elkaar zo goed begrijpt.

mijn jan was niet zo van de subtiele signalen, die haalde zijn lege waterbak uit de standaard en smeet hem door de keuken

Otto kan wel zo'n vragend geluid maken als hij iets wil, maar dat is een beetje lastig in geschreven tekst te vertalen

En soms op straat, als er een takje of een blaadje in zijn vacht is blijven hangen, dan ploft hij neer en gaat hij me Heel Hulpeloos zitten aankijken.

En als hij wil spelen, dan pak hij een speeltje en legt dat voor me neer.

Maar we hebben elkaar wel scherp in de gaten, Ot en ik.

Elco communiceert door op een bepaalde plek te gaan zitten en mij dan aan te staren. Helaas weet ik dan nog niet altijd wat hij bedoelt. Maar hij begint wel steeds vaker ook een beetje te wijzen wat hij wil, dus dat gaat vast wel goed komen.
Zo bleef hij gisteren naast de afvalzak zitten. Er zaten restjes vis in. Ik vind het wel heel knap van hem dat hij het dan niet zelf probeert te pakken, zelfs niet terwijl ik uit zicht was. Hij heeft dus ander lekkers van mij gekregen en toen was het ook goed

Wij hebben zo'n pootje aan de achterdeur zodat je hem klem kunt zetten buiten.
Polly gebruikt dat als ze naar buiten wil, dat trekt ze eraan: doing!
De eerste keer kwam ze na die doing tegen me aan tikken met haar neus, de tweede keer had ik het al door en nu blijft ze dus naast de deur zitten en trekt aan dat ding: Doing! Doe effe open!
Sowieso heel communicatief, dat hondje.

Als wij in de boot of de auto zitten en Rana kijkt naar mijn blikje als ik wat pak, wil zij ook drinken.

Leuk is dat he, ik heb dat ook heel erg met Boomer.
Die kijkt me op bepaalde manier aan, dan naar wat hij bedoelt, dan weer naar mij.
Soms een kwispel erbij, soms weglopen en zorgen dat ik volg om te laten zien wat hij bedoelt.
Ik vind het geweldig

Mijn Franse Bulldog Tirsa was daar in haar laatste jaren héél duidelijk in. Als ze mee was ergens op bezoek, ook al was ze er niet eerder geweest, wist ze heel goed waar de deur naar buiten was en als we ergens even waren geweest, ging ze echt pontificaal voor de deur naar buiten zitten, zo van, het heeft nu lang genoeg geduurd, ik wil naar huis. Was ook wel heel erg handig als ik ergens niet erg lang wilde blijven.

Wat leuk! Jij en Izzy zijn volgens mij een heel leuk team aan het worden, moet je nagaan wat jullie over 5 jaar zijn

Manu communiceert ook, soms met dingen waarvan ik helemaal niet wíl dat hij het me duidelijk maakt, dan legt meneer natuurlijk even zijn grote klauw op je knie.
Hij kan dan heel doordringend kijken. Dat kan zijn omdat zijn kluif onder de bank ligt, hij vraagt of hij op de bank wil, er een kat in de tuin staat, iemand aan de deur, of nog een restje op mijn bord ligt en of ik die nog op ga eten


Als zijn waterbak leeg is gaat hij er voor liggen en wijst er met zijn neus naar. Doet hij eigenlijk altijd. Ook als hij naar buiten wil.
Soms een zucht, even omkijken en weer naar het ding staren dat hij wil.

Gollum kreunt erbij als ik niet snel genoeg ben
Eerst een indringende staar, wijzen met de neus en als ik het dan nog niet snap een kreun. Ze gaat ook steeds harder kreunen als ik niet reageer en uiteindelijk komt ze mijn knie aantikken

Mijn moeder kon daar heel zenuwachtig van worden wanneer ze op Gol moest passen. Dan belde ze me op om te zeggen dat ze niks van haar snapte en dat ze alleen maar voor de bank lag te kreunen
Dan vroeg ik waar Gol lag en dat ze dan onder de bank, kast, of waar Gol dan ook lag te kreunen moest kijken. Daar lag dan altijd een snoepje, kattenspeelgoed of iets anders wat ze wilde hebben. Met een diepe zucht van tevredenheid ging Gol dan weer liggen, hehe mens eindelijk snap je me

Bij Mika moet je je pas zorgen maken als ze stil is, dan is ze de vuilnisbak aan het plunderen of iets anders stout

Luna is niet zo van het aanwijzen, maar toch heb ik altijd heel snel door wat ze wil. Wat ik ook altijd zo raar vind is dat ze 's nachts 30 keer kan verliggen op bed, uit bed kan gaan en ik niets in de gaten heb, maar als er wat is (ze moet poepen of kotsen) dat ik altijd gelijk wakker ben zonder dat ze dan geluid maakt of mij wakker maakt:U:
Met mijn katten heb ik het ook, die zijn nogal vocaal als ze iets van me willen. De ene miauw is de andere niet en ik hoor aan hun miauw feilloos aan of ze aandacht willen, het eten op is of dat ze bijvoorbeeld alleen maar even hun gevangen muis willen showen.
Met een van de katten heb ik wel eens bij de dierenarts gestaan. 'Wat is er aan de hand?' vroeg de dierenarts. 'Uh, nou, dat weet ik eigenlijk niet. Er is iets met hem, er klopt iets niet.' Beestje had niets laten merken, gaf geen pijn aan, maar bleek helemaal geobstipeerd en moest een beetje hulp krijgen om de boel te lozen. Hij gaf niets prijs, mijn vriend snapte ook totaal niet waarom ik naar de dierenarts ging, hij was toch niet ziek?

Nanna schreef:Laatst zat ik binnen en man buiten. Zonnetje scheen.
Komt man opeens binnen stampen en pakt een hondenkleed. Zegt ie "Topsi staat mij mentaal stuk te maken"
Ik weet dan precies wat er gebeurt. Tops wil wel in de tuin liggen maar voor geen prijs op de grond. NEE, er moet een kleedje komen voor de prinses. En ze kan dan uiterst overtuigend zielig kijken en rillen, precies in je blikveld uiteraard

Dat doet Uma inderdaad ook.
Met een piepje die je niet van een hond zou verwachten, eerder van een cavia.

Nanna schreef:Laatst zat ik binnen en man buiten. Zonnetje scheen.
Komt man opeens binnen stampen en pakt een hondenkleed. Zegt ie "Topsi staat mij mentaal stuk te maken"
Ik weet dan precies wat er gebeurt. Tops wil wel in de tuin liggen maar voor geen prijs op de grond. NEE, er moet een kleedje komen voor de prinses. En ze kan dan uiterst overtuigend zielig kijken en rillen, precies in je blikveld uiteraard

Dat doet Luna ook! Ik heb speciaal voor haar een oud bankkussen bewaard voor buiten, je denkt toch zeker niet dat ze op de grond gaat liggen? Dus ik leg braaf iedere keer dat ding voor haar neer, anders blijft ze drammen en ziehiehielig doen.

Luna87 schreef:Luna is niet zo van het aanwijzen, maar toch heb ik altijd heel snel door wat ze wil. Wat ik ook altijd zo raar vind is dat ze 's nachts 30 keer kan verliggen op bed, uit bed kan gaan en ik niets in de gaten heb, maar als er wat is (ze moet poepen of kotsen) dat ik altijd gelijk wakker ben zonder dat ze dan geluid maakt of mij wakker maakt:U:
Met mijn katten heb ik het ook, die zijn nogal vocaal als ze iets van me willen. De ene miauw is de andere niet en ik hoor aan hun miauw feilloos aan of ze aandacht willen, het eten op is of dat ze bijvoorbeeld alleen maar even hun gevangen muis willen showen.
Met een van de katten heb ik wel eens bij de dierenarts gestaan. 'Wat is er aan de hand?' vroeg de dierenarts. 'Uh, nou, dat weet ik eigenlijk niet. Er is iets met hem, er klopt iets niet.' Beestje had niets laten merken, gaf geen pijn aan, maar bleek helemaal geobstipeerd en moest een beetje hulp krijgen om de boel te lozen. Hij gaf niets prijs, mijn vriend snapte ook totaal niet waarom ik naar de dierenarts ging, hij was toch niet ziek?

Azrael (kat) heeft een hele goede manier om aan te geven dat zijn brokjes op zijn. Hij komt naar je toelopen, miauwt een keer en rent dan heel hard naar de keuken. Niet te lang negeren want dan komt hij je weer halen.
Ook 'snachts als je slaapt. Ze mogen de slaapkamer niet in, maar hij doet dit dan voor de slaapkamer deur.

Lemuria schreef:

blondie schreef: Dat zijn gewoontedingen en biologische klok. Ik vind het mooi dat je soms zonder woorden ineens je hond begrijpt met dingen die niet op de tijd gaan, dat een blik genoeg is om te beseffen dat er iets is, hetzij iets nodig hebben, weten dat er iets onder een bank ligt zonder dat je dat er zelf onder hebt gegooid en in ergere gevallen weten dat er iets niet ok is met je hond ook al is er aan de buitenkant en voor de omgeving niets mis met de hond.

Dat bedoel ik inderdaad Dat je elkaar eindelijk leert begrijpen/leert hoe je de ander dingen kunt laten begrijpen.

Leuk is dat ja
Mijn honden hadden allemaal hun eigen manier om me iets duidelijk te maken.

En ook handig dat ik bij sommige dingen ook gewoon "nee, nu niet" kon zeggen.
Dat leverde dan wel eens een teleurstelling op, maar dat was snel vergeten na een slaapje in de mand

Manu schreef:Wat leuk! Jij en Izzy zijn volgens mij een heel leuk team aan het worden, moet je nagaan wat jullie over 5 jaar zijn

Ik heb d'r met tijden achter het behang willen plakken, daar nog een laag overheen willen stuccen en dan nog overschilderen, maar het begint nu inderdaad ergens op te lijken

Mooi is dat he, hier doen ze dat ook, wat is er? Dan lopen ze naar de waterbak of de keuken waar een speeltje ligt waar ze niet bij kunnen omdat er een hekje voor zit. Luna doet het altijd als ik een koekje vergeet, ze krijgen hier standaard een koekje na de laatste ronde en ook als ik Luna's oren heb schoongemaakt (vaak ontstoken oren) als ik dat dan vergeet komt ze voor me zitten, zucht, reageer ik niet snel genoeg komt er een poot bij, wat is er? Loopt ze vrolijk naar de koekpot, je bent wat vergeten muts

Doran doet het als ik niet rustig ben, dan gaat hij me indringend aan zitten kijken, wat is er schat? Koppie scheef, zucht....ja ik weet het, kom maar! Dan komt hij op schoot liggen, kijkt me aan en dan consenteeer ik me op zijn ademhaling en word ik rustiger, ben ik dan rustig krijg ik een lebber en gaat hij weer

Nelle kan heel precies duidelijk maken wat ze wil, ze kijkt je aan en flitst dan haar ogen daarheen waar ze iets moet, laatst naar de eettafel dan lopen wij erheen en gaat ze kwispelen wat ik niet door had haar kong lag op tafel, ze tikt op het kozijn van de tuindeur als ze naar buiten wil en als ze weer naar binnen wil.

Ik luister alleen maar en doe wat mij opgedragen word.

renee-uk schreef:mijn jan was niet zo van de subtiele signalen, die haalde zijn lege waterbak uit de standaard en smeet hem door de keuken

Mila idem. Als het maar genoeg lawaai maakt. Constant met je neus tegen die metalen bakken duwen en ze zo even uit de standaard wippen, geeft ook een leuk lawaaierig effect
Haar manier om mij iets duidelijk te maken is ook vaak al blaffend, joelend, piepend of zuchtend.

Toen ik laatst op vakantie was, stuurde de oppas me een bericht: 'Ik moet van Mila 's avonds op tijd naar bed.'
Blijkbaar ging ze dan eerst onrustig heen en weer lopen van de woonkamer naar de slaapkamer, en als dat signaal niet werd opgevolgd, ging ze midden op het bed zitten blaffen.

Hier zijn ze ook van de minder subtiele signalen. Hypnotiseren doen ze niet aan. Wil je naar buiten, dan spring je gewoon bij de baas op schoot. Een aai over de bol, je doet je neus onder de hand en wipt die hand zo hop op je kop. Water bijvullen komt hier zelden voor, met een waterfontein (die zelf al lawaai gaat maken als er iets te weinig water in zit en met nog 2 tot 4 waterbakken....

Wil Norah naar de bijkeuken, opent ze zelf die deur wel en wil ze even de tuin in of zit er ee kat, klappert ze wel met het kattenluik.

gyanty schreef:Hier zijn ze ook van de minder subtiele signalen. Hypnotiseren doen ze niet aan. Wil je naar buiten, dan spring je gewoon bij de baas op schoot. Een aai over de bol, je doet je neus onder de hand en wipt die hand zo hop op je kop. Water bijvullen komt hier zelden voor, met een waterfontein (die zelf al lawaai gaat maken als er iets te weinig water in zit en met nog 2 tot 4 waterbakken....

Wil Norah naar de bijkeuken, opent ze zelf die deur wel en wil ze even de tuin in of zit er ee kat, klappert ze wel met het kattenluik.

hahaha Mika doet dat ook regelmatig
Zo maakt ze me ook vaak wakker, ze gaat zichzelf gewoon aaien met mijn hand. En half slapend aai ik dan door dus dat leert ze ook nooit af natuurlijk