's nachts alleen laten
Geplaatst: 11 aug 2015 13:42
Sasha is ongeveer februari 2014 geboren in Suriname. Juni 2014 is ze zwervend gevonden met o.a. een schotwond in haar achterpoot. Eind 2014 is ze naar Nederland gekomen waar ze in een grote roedel heeft geleefd (ongeveer 15 honden). Daar was ze na een paar maanden heel sociaal, vriendelijk en stabiel. Ik ben haar daar vaak gaan uitlaten en mei 2015 hebben wij haar geadopteerd. We hadden toen zelf nog 2 honden (12 en 15 jr)
We kwamen er al snel achter dat ze zonder "de roedel" een stuk onzekerder is. Alleen wandelen was eng, fietsen waren eng, auto's waren eng en ze durfde de eerste week de tuin niet in.
Ze heeft de afgelopen maanden veel geleerd en ze is een stuk minder angstig geworden. Ze loopt prima los, kan 4 uur alleen blijven en is vriendelijk naar mensen en honden. We hebben een gehoorzaamheidscursus doorlopen en dat ging prima.
Het enige wat we af en toe nog merken van haar angst is als we aan het wandelen zijn dat ze soms schrikt van joggers en dan begint te grommen/happen. En laatst heb ik een hoopers workshop gevolgd in de buurt van een snelweg en vliegveld, toen was ze helemaal van de kaart en weigerde iets te doen. Als er bezoek binnen komt is haar eerste reactie ook blaffen omdat ze dan volgens mij onzeker/angstig is.
Nu is 3 weken geleden onze hond, Tibbie, van 15 jaar overleden. Sasha heeft al die tijd dat ze hier is 's nachts op de slaapkamer geslapen omdat Tibbie wat doof en blind was en we ze niet samen alleen wilde laten.
Gisteren hebben we haar voor het eerst 's nachts alleen gelaten. Ze gaf geen kik. Tot dat iemand naar de wc moest. Ze begon heel hard te blaffen en dook in elkaar van angst. Ze liep helemaal in elkaar gedoken en het leek even te duren voordat ze begreep dat wij het waren. Mijn moeder is toen de kamer ingelopen en heeft haar naar haar mand gestuurd. Toen ze gekalmeerd was leek er niks meer aan de hand en ging ze rustig te slapen.
We hadden dit eigenlijk niet verwacht. Ze ligt 's avonds graag in haar mand en wilde ook vaak niet mee naar de slaapkamer. We dachten dus dat ze zich daar prettig voelde.
Hoe kunnen we het beste met deze onzekerheid/angst omgaan? Inderdaad naar haar mand sturen (zonder al te veel poespas) en als ze rustig is weer naar bed gaan? Negeren lijkt geen optie, ze ging vannacht behoorlijk tekeer. Is het een kwestie van laten wennen? (bijv. bewust 's nachts opstaan om haar te laten wennen)
Of moeten we haar toch maar op de slaapkamer laten slapen en over een paar maanden opnieuw proberen?
Tips zijn welkom!
We kwamen er al snel achter dat ze zonder "de roedel" een stuk onzekerder is. Alleen wandelen was eng, fietsen waren eng, auto's waren eng en ze durfde de eerste week de tuin niet in.
Ze heeft de afgelopen maanden veel geleerd en ze is een stuk minder angstig geworden. Ze loopt prima los, kan 4 uur alleen blijven en is vriendelijk naar mensen en honden. We hebben een gehoorzaamheidscursus doorlopen en dat ging prima.
Het enige wat we af en toe nog merken van haar angst is als we aan het wandelen zijn dat ze soms schrikt van joggers en dan begint te grommen/happen. En laatst heb ik een hoopers workshop gevolgd in de buurt van een snelweg en vliegveld, toen was ze helemaal van de kaart en weigerde iets te doen. Als er bezoek binnen komt is haar eerste reactie ook blaffen omdat ze dan volgens mij onzeker/angstig is.
Nu is 3 weken geleden onze hond, Tibbie, van 15 jaar overleden. Sasha heeft al die tijd dat ze hier is 's nachts op de slaapkamer geslapen omdat Tibbie wat doof en blind was en we ze niet samen alleen wilde laten.
Gisteren hebben we haar voor het eerst 's nachts alleen gelaten. Ze gaf geen kik. Tot dat iemand naar de wc moest. Ze begon heel hard te blaffen en dook in elkaar van angst. Ze liep helemaal in elkaar gedoken en het leek even te duren voordat ze begreep dat wij het waren. Mijn moeder is toen de kamer ingelopen en heeft haar naar haar mand gestuurd. Toen ze gekalmeerd was leek er niks meer aan de hand en ging ze rustig te slapen.
We hadden dit eigenlijk niet verwacht. Ze ligt 's avonds graag in haar mand en wilde ook vaak niet mee naar de slaapkamer. We dachten dus dat ze zich daar prettig voelde.
Hoe kunnen we het beste met deze onzekerheid/angst omgaan? Inderdaad naar haar mand sturen (zonder al te veel poespas) en als ze rustig is weer naar bed gaan? Negeren lijkt geen optie, ze ging vannacht behoorlijk tekeer. Is het een kwestie van laten wennen? (bijv. bewust 's nachts opstaan om haar te laten wennen)
Of moeten we haar toch maar op de slaapkamer laten slapen en over een paar maanden opnieuw proberen?
Tips zijn welkom!
