Het HondenForum

zo'n 9 maanden geleden heb ik Kailen (DH reu gecastreerd, 7 jaar) uit het asiel gehaald. Aanvankelijk was hij daar terecht gekomen door een inbeslagname, waarbij hij met 9 andere herders totaal verwaarloosd en vermagerd bij een oude vent in huis woonde. Na enkele maanden werd hij geadopteerd door een gezin met kind, waar hij na 2 maanden territoriale agressie ontwikkelde. Hij ging dan compleet door het lint als er werd aangebeld en heeft uiteindelijk een (bekende) buurman flink gebeten die naar binnen wilde. begrijpelijk dat mensen waarbij regelmatig ook andere kinderen over de vloer kwamen, zo'n hond niet konden handhaven.
Retourtje asiel dus, en met dit verhaal kwam hij bij ons terecht.

Omdat wij midden in het bos wonen, er geen voorbijgangers zijn en we slechts zeer zelden bezoek krijgen, leek het ons dat ie bij ons wel goed op zijn plek zou kunnen zijn. En dat is ook zo. Kailen is een geweldige hond, superlief voor ons en een super'broer' voor onze twee meisjes. Hij is rustig en cool , windt zich zelden op. Van de drie is hij degene die het minste blaft en als laatste komt kijken wat er aan de hand is. TIjdens wandelingen is ie dan weer niet te stuiten, hij kan uren rennen en is overal voor in. Hoe meer avontuur, hoe liever het hem is. Het is dus geen angstige, onzekere hond en fantastisch met andere honden.

Ben ik op wandeling, of anderzins in een vreemde omgeving, dan negeert Kailen andere mensen. Blijven we met mensen staan praten, dan wil hij nog wel eens komen snuffen, maar contact wil hij absoluut niet. Iedereen die ik ontmoet, geef ik dan ook te kennen hem te negeren, hij wil het gewoon niet. Is iemand hardleers en probeert het toch, dan loopt hij weg. Wat mij betreft is het duidelijk dat hij niets van mensen moet weten, maar hij laat ze verder ook met rust.

Thuis gaat het anders. Als er bezoek komt (we hebben een afgesloten erf, bezoekers wachten bij de poort), wordt deze luidkeels aangekondigd. De meiden laten het bij melden, maar Kailen wordt dan echt woest. Ik denk dat er echt problemen zouden ontstaan als iemand toch het erf op zou lopen, zeker als het een man betreft.
Komen wij bij de poort, dan is een simpel 'genoeg, dankjewel' eigenlijk voldoende om hem te kalmeren. Hij gaat dan niet door het lint en blijft bereikbaar. Komt de bezoeker even, bv meteropnemer, dan doe ik hem aan de lijn of stop hem in huis. Dit is voor hem geen enkel probleem, hij blijft dan heel rustig.
Komt iemand wat langer, en die persoon heeft na onze negeer-instructies geen bezwaar tegen zijn aanwezigheid, dan laten we hem eerst buiten het erf kennis maken, waarop de bezoeker gewoon naar binnen kan. Deze wordt hierna wel scherp in de gaten gehouden. Zolang wij erbij zijn, durft hij wel te gaan liggen, maar als de bezoeker zich zelfstandig over het terrein begeeft, wordt deze op de voet gevolgd. Zodra ik dit gedrag doorkreeg, ben ik dit uiteraard gaan verhinderen!
Iemand moet niet plompverloren het huis binnenstappen als hij en wij daar zijn, dan wordt hij woest, zelfs al was de bezoeker even daarvoor nog gewoon binnen. Ook dit is weer in te dammen, maar dan kun je al te laat zijn dus hier zijn we heel scherp op.
Zolang het bezoek gewoon blijft zitten, is er niks aan de hand en blijft hij op zijn plaats liggen.

Zelf denk ik dat het angstagressie is, ook al lijkt hij echt aan te willen vallen als er iemand komt. Maar m.i. wil hij koste wat het kost voorkomen dat een vreemde zijn territorium betreedt, dat vindt hij zeer bedreigend.
Zolang wij de bezoeker begeleiden en het 'overnemen' lijkt hij er wel mee te kunnen leven.
Wordt het op een of andere manier te lastig, bv omdat er teveel heen en weer wordt gelopen zoals met een aannemer laatst, of vindt het bezoek zijn aanwezigheid niet prettig, dan leg ik hem gewoon in het bijhuis waar we slapen. Dit geeft hem denk ik rust, hij ligt er graag. Vaak leg ik Amber er ook bij voor gezelschap.

Tot zover eigenlijk geen probleem. het is een fantastische hond en zijn minpuntje is voor ons, in onze situatie met weinig aanloop, goed te handelen. Toch ging het laatst bijna fout.
Er waren meer bezoekers geweest dan anders (normaal is misschien 1 bezoek in de 2 weken, nu meerdere bezoekjes in 1 week). We deden alles als andere keren, maar nu waren er 2 vreemde mannen op het erf. Hij volgde ons en nipte toen naar een van hen. Ik denk dat het hem wat teveel was geworden. Zonder omhaal heb ik hem toen aan de lijn gedaan en even in de auto gestopt (waar hij ook graag ligt).

Dit mag natuurlijk niet nog eens gebeuren, laat staan escaleren. Echter komt volgende maand mijn broer een paar dagen op bezoek die hier natuurlijk zonder gevaar voor eigen leven moet kunnen rondlopen. Ik vraag mij dus af wat ik nu het beste kan doen.
Hem zoveel mogelijk blijven separeren voor zijn eigen rust en ieders veiligheid? Dit is normaal gesproken goed te doen, alleen leert hij daar niets van.
Of moet ik hem met vreemde mensen op het erf gaan socialiseren? Ik ken iemand die daar wel aan mee zou willen werken en goed is met honden. Alleen weet ik niet of het heel zinvol is omdat hier maar zo weinig mensen komen.

Graag jullie mening!

Als je zo weinig mensen normaliter over de vloer krijgt zou ik niet nu in een relatief kort tijdsbestek gaan werken aan dit gedrag. De kans dat hij een behoorlijke terugval krijgt lijkt mij groot.
Het risico dat er wat kan gebeuren verkleinen door hem wat vaker zijn rust te gunnen en iedere dag bekijken hoe de reactie op jouw broer is zolang hij bij jullie over de vloer is. Dan werk je er toch aan, maar wordt de hond niet onder druk gezet.

Ik zou het zeker geen 'angstagressie' noemen, nou ben ik sowieso niet zo van die term, maar los daarvan heb ik het idee dat hij gewoon de neiging heeft eigen beslissingen te nemen, als niemand het voor hem doet. En aangezien hij zo te lezen algemeen al niet gediend is van vreemden, en al helemaal niet op zijn terrein, zal hij al gauw de beslissing nemen om het bezoek weg te jagen als je hem niet tegenhoud.
Ik zou voor ieders veiligheid hem gewoon weg zetten, ik geloof wel dat het heel lang goed kan gaan, maar je hoeft maar even de situatie niet in de hand te hebben en het kan fout gaan.

Als er meer bezoek komt dan gewoonlijk zet hem dan lekker op een veilige plek. Zo is iedereen tevreden.

Apple schreef:Ik zou het zeker geen 'angstagressie' noemen, nou ben ik sowieso niet zo van die term, maar los daarvan heb ik het idee dat hij gewoon de neiging heeft eigen beslissingen te nemen, als niemand het voor hem doet.

Kun je uitleggen waarom je dit vindt? Ik zie parallelen met Izzie's gedrag in huis en die is wel degelijk bang. Ze reageert / reageerde veel minder heftig dan in dit verhaal maar ik heb ook gegrom, geblikker en een hap in de lucht gezien. Daarna lag ze onder tafel met de staart tussen de benen, oren plat in de nek en bij beweging van de gedragstherapeut die er was volgde acuut gegrom.
Buiten sprong ze weg als iemand haar aan wilde halen. Ik heb dus altijd aangenomen dat ze 'agressief' gedrag liet zien uit angst. Ben benieuwd wat jij daar van vindt.

In het geval van ts: Je kunt waarschijnlijk zelf het beste inschatten hoe heftig zijn gedrag is, en ook hoe erg jij dit vindt. Ik vind het persoonlijk geen optie om bij bezoekers stress te hebben of stress bij Izzie te zien. Ik ben er dus mee aan de slag gegaan. Maar hier zie ik een enorm verschil in 4 maanden tijd, meer dan genoeg om te willen blijven re-socialiseren.

Ik herken dit gedrag. Komt veel voor bij honden die op afgelegen boerderijen de boel bewaken. Ik wachtte altijd netjes tot de boer of boerin eraan kwam. De hond werd dan tot rust gemaand of even aan een ketting vastgemaakt. Het is nooit in me opgekomen om de hond te passeren en de binnenplaats op te lopen. Het waren vrijwel altijd Duitse- of Mechelse herders.
Als er vrijwel niemand komt liet ik het zo. Je hebt de perfecte waakhond, zeker gelet op jullie woonsituatie.

Izzie_Anneke schreef:

Apple schreef:Ik zou het zeker geen 'angstagressie' noemen, nou ben ik sowieso niet zo van die term, maar los daarvan heb ik het idee dat hij gewoon de neiging heeft eigen beslissingen te nemen, als niemand het voor hem doet.

Kun je uitleggen waarom je dit vindt? Ik zie parallelen met Izzie's gedrag in huis en die is wel degelijk bang. Ze reageert / reageerde veel minder heftig dan in dit verhaal maar ik heb ook gegrom, geblikker en een hap in de lucht gezien. Daarna lag ze onder tafel met de staart tussen de benen, oren plat in de nek en bij beweging van de gedragstherapeut die er was volgde acuut gegrom.
Buiten sprong ze weg als iemand haar aan wilde halen. Ik heb dus altijd aangenomen dat ze 'agressief' gedrag liet zien uit angst. Ben benieuwd wat jij daar van vindt.

In het geval van ts: Je kunt waarschijnlijk zelf het beste inschatten hoe heftig zijn gedrag is, en ook hoe erg jij dit vindt. Ik vind het persoonlijk geen optie om bij bezoekers stress te hebben of stress bij Izzie te zien. Ik ben er dus mee aan de slag gegaan. Maar hier zie ik een enorm verschil in 4 maanden tijd, meer dan genoeg om te willen blijven re-socialiseren.

Omdat een hond die echt bang is, niet achter hetgeen aangaat wat hem bang maakt, als de baas niet in de buurt is.
Dat is geen logische stap voor een echt angstige hond. Angstige honden reageren vaak extreem ontwijkend, en pas bij een acute confrontatie zullen ze aanvallen of vluchten. Een onzekere hond is dan weer een ander verhaal, maar dan heb je het dus al niet meer over angstagressie.

Niet mee klooien, apart houden. Met een bijtincident ben je nog verder van huis. Hij is zoals hij is en dat wist je op voorhand. Gewoon accepteren en separeren.

Ik snap sowieso de hele redenatie niet. Een herder is een waakhond pur sang. De ene sterker dan de andere maar meestal waken ze in elk geval. Ik heb hele waakse herders gehad. Voor veel mensen ook een reden om een herder te nemen. Je hond is altijd alert, hoort alles en jij kan rustig slapen.

Deze hond is een goede waker. Hij laat niemand binnen. Prima, dat is waarvoor ze vaak worden aangeschaft en deels de reden dat deze rashonden gefokt worden.

Dus om nu te zeggen, hij is eigenlijk bang gaat me echt te ver. Nee, hij is waaks. En hij verdedigd zijn erf, mede-dames-herders en mensen tegen alle mensen die niet bij zijn roedel horen. Klaar, meer moet je er niet van willen maken.

De enige oplossing zal zijn dat jij boven hem komt te staan en hem zeer zwaar onder controle hebt en kan houden of dat je hem weg zet als er bezoek is. Ik zou zeker voor dat laatste kiezen.

Ik herken dit gedrag helemaal. Wuilus was ook erg waaks en hield bezoek ook in de gaten. Zij had zelfs eigen regels voor bezoek. Niet stampen op de deurmat als je sneeuw aan je schoenen hebt, niet alleen naar de keuken. Niet in kasten kijken of dingen uit het huis oppakken als ik er niet bij was etc etc. Daar moet je mee leven. Of je maakt je hond dermate volgzaam dat jij alles regelt en je hond niks mag regelen. Maar dat zal een hele klus worden.

Eva, mijn laekense herder, moest helemaal niks van bezoek hebben. Die beet. Zo simpel was het en dat kon je wel onder controle krijgen door de zaak als een politieagent te gaan regelen maar 10 keer simpeler was het om haar in de bench of kennel te doen wat ze ook zonder enige sputtering prima kon accepteren. Gaf haar rust. En mij ook Want als je een verkeerde inschatting zou maken kon ze dus echt even goed bijten. Kende ze mensen eenmaal echt heel goed dan waren ze eigen en was het hele risico van bijten volledig weg. Dan was ze dol op die mensen. En naarmate ze wat ouder werd werd ze ook wat makkelijker met vreemde mensen omdat ze beter stuurbaar was en meer vertrouwen kreeg in vreemde mensen.

Al met al, je herder is doodnormaal, gewoon een echte waker en als je geen risico wil nemen moet je hem wegsperren of gewoon bovenop hem gaan zitten en hem leren dat hij niet mag waken en niet mag en. Maarja, dan is hij een herder die een golden retriever moet zijn. Hoe eerlijk is dat? Geniet nou maar van je veiligheid en gun die hond zijn karakter en sper hem gewoon weg. Niks riskeren maar gewoon allemaal rust geven. De mensen en je hond en dan met name ook jezelf.

Ik ben het eigenlijk wel met Laeken eens. Het is een waker en dat neemt hij bloedserieus. Gewoon apart zetten. Tay waakt ook heel serieus, zelfs vrienden die al jaren elke week over de vloer komen, mogen de tuin niet in als wij er niet zijn. Als wij er wel zijn, slaat hij aan, maar gaat daarna dolblij knuffelen en gek doen. Mensen die hij niet zo goed kent, kunnen niet de tuin in lopen, dan moet hij eerst apart of aan de lijn en dan nog wisselt het. Hij loopt ook achter ze aan en houdt alles in de gaten. En als ik hem opsluit, gaat hij heerlijk liggen slapen, dan hoeft hij niet op te letten.

Met mensen die regelmatig over de vloer zouden komen, zou ik proberen om hem aan ze te laten wennen, maar als het maar 1 keer in de zoveel tijd is zou ik hem gewoon apart zetten.

Apple schreef:Omdat een hond die echt bang is, niet achter hetgeen aangaat wat hem bang maakt, als de baas niet in de buurt is.
Dat is geen logische stap voor een echt angstige hond. Angstige honden reageren vaak extreem ontwijkend, en pas bij een acute confrontatie zullen ze aanvallen of vluchten. Een onzekere hond is dan weer een ander verhaal, maar dan heb je het dus al niet meer over angstagressie.

Dank je wel! Ik leer een hoop bij van dit soort topics. Ook de andere reacties vind ik heel verhelderend!

lucie schreef: Echter komt volgende maand mijn broer een paar dagen op bezoek die hier natuurlijk zonder gevaar voor eigen leven moet kunnen rondlopen. Ik vraag mij dus af wat ik nu het beste kan doen.

Het beste is: broer raadplegen. Wat vindt broer ervan? Is broer een hondenmens?
Kailen is gewoon goed waaks, niks mis mee. Hoe lang doet broer erover 'eigen' te worden met K.? Hoe lang doet K. erover te begrijpen dat broer eigen roedel is, bijvoorbeeld doordat broer hem eten en drinken geeft en kamt/borstelt?

bedankt voor jullie bijdrages!
Laat ik voorop stellen dat ik Kailen inderdaad bewust heb gekozen, oa vanwege zijn waaksheid. De meisjes slaan weliswaar aan en bij Amber lijkt het dan of er een brandalarm afgaat , maar verder is alle bezoek Welkom. Normaal gesproken ben ik wekenlang alleen, ben absoluut niet bang, maar niettemin is het toch prettig een hond te hebben die niemand binnenlaat!
Zijn gedrag kunnen we ook prima mee omgaan; ten eerste omdat hier zo weinig mensen komen, ten tweede omdat hij het accepteert als wij het stokje van hem overnemen. Maar het is waar, helemaal zeker ben je nooit en risico's wil je niet nemen, dus vandaar dat ik meestal separeer. En jullie vinden allemaal dat ik dat ook het beste kan blijven doen

Alleen is daar dus mijn broer die komt. Logés hebben nogal de neiging je hele huis 'over' te nemen en ik kan Kailen kwalijk de hele dag wegstoppen. Mijn broer is geen hondenmens, al vindt ie ze op zich wel leuk.
Ik heb wel gemerkt, en ben ook heel benieuwd naar jullie ervaringen daarin, dat Kailens reactie verschilt van persoon tot persoon. Vrouwen gaan sowieso meestal beter dan mannen. er was hier een osteopaat voor de paarden (doet ook honden), geweldig rustige zelfverzekerde vent. Ik vroeg hem na de behandeling of hij het ok vond dat we Kailen erbij lieten. Kailen snufte even en vond het verder prima! Het hapincident vond dan weer plaats bij een nogal macho type man; lijkt me allemaal geen toeval!
Maar goed, mijn broer is niet een erg aanwezig persoon. Ik wil hem dan ook wel een beetje met hem laten socialiseren (weet ff geen beter woord) bv door samen te wandelen en hem eten te laten geven. Misschien muilkorven als er heen en weer wordt gelopen? K heeft daar geen enkel bezwaar tegen. En natuurlijk ook beiden rust geven door separeren. Zoiets? Uiteraard alles afhankelijk van hoe het gaat.

Ik ga graag nog even apart in op enkele reacties van jullie, want het onderwerp vind ik erg interessant

blondie schreef:Als je zo weinig mensen normaliter over de vloer krijgt zou ik niet nu in een relatief kort tijdsbestek gaan werken aan dit gedrag. De kans dat hij een behoorlijke terugval krijgt lijkt mij groot.
Het risico dat er wat kan gebeuren verkleinen door hem wat vaker zijn rust te gunnen en iedere dag bekijken hoe de reactie op jouw broer is zolang hij bij jullie over de vloer is. Dan werk je er toch aan, maar wordt de hond niet onder druk gezet.

duidelijk

Als hij een muilkorf gewend is, is het direct een goed trainingsmoment.
Misschien samen ergens gaan wandelen en dan samen het terrein op gaan en van daaruit verder zien?

lucie schreef:bedankt voor jullie bijdrages!

Ik heb wel gemerkt, en ben ook heel benieuwd naar jullie ervaringen daarin, dat Kailens reactie verschilt van persoon tot persoon. Vrouwen gaan sowieso meestal beter dan mannen. er was hier een osteopaat voor de paarden (doet ook honden), geweldig rustige zelfverzekerde vent. Ik vroeg hem na de behandeling of hij het ok vond dat we Kailen erbij lieten. Kailen snufte even en vond het verder prima! Het hapincident vond dan weer plaats bij een nogal macho type man; lijkt me allemaal geen toeval!

Ja ik merk heel sterk verschil in het type mens waar mijn hond waaks op reageert. Ze reageert vooral op 'gevaarlijk' en 'apart'. Dus een dronken man die zwalkend op ons af komt lopen als we de deur uitstappen wordt heel anders gadegeslagen dan een rustige vrouwpersoon. Of een man die stoer lopend en naar ons starend op ons afkomt, dat vindt ze ook niet oké. 'hondenmensen' gaat eigenlijk altijd wel goed. Maar als er iets gebeurt dat volgens haar regels niet klopt dan laat ze zich wel horen. Zo moet je bijvoorbeeld niet met je fiets op de stoep achter ons aan gaan fietsen, daar heb je de weg voor. In huis accepteert ze wel alles wat wij binnenlaten, al heeft ze soms wel de neiging tot herderen, dus overal volgen en alles controleren wat er gebeurt. Dan moet ik haar naar haar plaats sturen en 'blijf' commando geven. Dat werkt hier goed, ze is wel waaks en xherder maar ik denk een stuk milder dan die van jou. Was dat niet zo geweest dan had ik voor een bench gekozen bij bezoek. Of bij drukte dan gaat ze mooi de tuin in, is voor haar ook wel zo fijn.

Izzie_Anneke schreef:

Apple schreef:Omdat een hond die echt bang is, niet achter hetgeen aangaat wat hem bang maakt, als de baas niet in de buurt is.
Dat is geen logische stap voor een echt angstige hond. Angstige honden reageren vaak extreem ontwijkend, en pas bij een acute confrontatie zullen ze aanvallen of vluchten. Een onzekere hond is dan weer een ander verhaal, maar dan heb je het dus al niet meer over angstagressie.

Dank je wel! Ik leer een hoop bij van dit soort topics. Ook de andere reacties vind ik heel verhelderend!

ik zou er niet op rekenen dat dit voor alle honden in zijn algemeenheid geldt eigenlijk.
er zijn zat angstige honden die de aanval nog steeds de beste verdediging vinden, of die baas nou in de buurt is of niet.
angstige honden zijn niet direkt de beste graadmeters als het aankomt op het inschatten van werkelijk gevaar en als zij bedenken dat er inderdaad gevaar is (wat dus helemaal niet zo hoeft te zijn) komen ze voor dezelfde keus te staan als ieder ander in een bedreigende situatie: fight or flight.
ik zou er maar niet van uitgaan dat een angstige hond per definitie voor flight kiest.

ik zou kailen apart zetten als je er zelf niet bij bent en hem bij je broer en de rest van het gezelschap laten als je hem wel kunt begeleiden.
dan hoef je hem niet de hele dag weg te sluiten, maar neem je ook geen onverantwoordelijke risico's op ongelukken.

renee-uk schreef:

Izzie_Anneke schreef:

Apple schreef:Omdat een hond die echt bang is, niet achter hetgeen aangaat wat hem bang maakt, als de baas niet in de buurt is.
Dat is geen logische stap voor een echt angstige hond. Angstige honden reageren vaak extreem ontwijkend, en pas bij een acute confrontatie zullen ze aanvallen of vluchten. Een onzekere hond is dan weer een ander verhaal, maar dan heb je het dus al niet meer over angstagressie.

Dank je wel! Ik leer een hoop bij van dit soort topics. Ook de andere reacties vind ik heel verhelderend!

ik zou er niet op rekenen dat dit voor alle honden in zijn algemeenheid geldt eigenlijk.
er zijn zat angstige honden die de aanval nog steeds de beste verdediging vinden, of die baas nou in de buurt is of niet.
angstige honden zijn niet direkt de beste graadmeters als het aankomt op het inschatten van werkelijk gevaar en als zij bedenken dat er inderdaad gevaar is (wat dus helemaal niet zo hoeft te zijn) komen ze voor dezelfde keus te staan als ieder ander in een bedreigende situatie: fight or flight.
ik zou er maar niet van uitgaan dat een angstige hond per definitie voor flight kiest.

Bij Izzie ben ik er nog steeds van overtuigd dat haar drijfveer angst is . Ik snapte de opmerking alleen niet, en nu wel.
In het 'heftigste' incident hier heb ik een boel signalen gemist voordat Izzie echt begon uit te vallen en er toen een gedragstherapeut bij gehaald. Ik heb haar toen veel duidelijker kunnen observeren en het hondje was gewoon bang.

Ook het feit dat ze zo vooruit gaat sterkt me hier in. Je merkt aan haar dat ze zich meer en meer ontspant en stukken zelfverzekerder wordt. Ik denk te merken dat ze rustiger wordt nu ze hier echt thuis is / mag blijven maar dat kan ook mijn vermenselijken zijn . Ik doe er ontzettend mijn best op haar te laten merken dat ze hier niet bang hoeft te zijn en ik zie een wereld van verschil met toen ik haar net had

Izzie_Anneke schreef: Bij Izzie ben ik er nog steeds van overtuigd dat haar drijfveer angst is . Ik snapte de opmerking alleen niet, en nu wel.
In het 'heftigste' incident hier heb ik een boel signalen gemist voordat Izzie echt begon uit te vallen en er toen een gedragstherapeut bij gehaald. Ik heb haar toen veel duidelijker kunnen observeren en het hondje was gewoon bang.

Ook het feit dat ze zo vooruit gaat sterkt me hier in. Je merkt aan haar dat ze zich meer en meer ontspant en stukken zelfverzekerder wordt. Ik denk te merken dat ze rustiger wordt nu ze hier echt thuis is / mag blijven maar dat kan ook mijn vermenselijken zijn . Ik doe er ontzettend mijn best op haar te laten merken dat ze hier niet bang hoeft te zijn en ik zie een wereld van verschil met toen ik haar net had

dan denk ik dat je het heel goed aanpakt
je schiet veel meer op met kijken naar je hond, diens gedragingen goed interpreteren en daarop inspelen, dan met luisteren naar wat algemene kreten die de helft van de tijd geen betrekking hebben op de hond in kwestie.

Ik zou de hond lekker met rust laten, alleen de omstandigheden aanpassen zodat er niks kan gebeuren.
Maar ik ben dan ook lui

lucie schreef: Ik heb wel gemerkt, en ben ook heel benieuwd naar jullie ervaringen daarin, dat Kailens reactie verschilt van persoon tot persoon. Vrouwen gaan sowieso meestal beter dan mannen. er was hier een osteopaat voor de paarden (doet ook honden), geweldig rustige zelfverzekerde vent. Ik vroeg hem na de behandeling of hij het ok vond dat we Kailen erbij lieten. Kailen snufte even en vond het verder prima! Het hapincident vond dan weer plaats bij een nogal macho type man; lijkt me allemaal geen toeval!
Maar goed, mijn broer is niet een erg aanwezig persoon. Ik wil hem dan ook wel een beetje met hem laten socialiseren (weet ff geen beter woord) bv door samen te wandelen en hem eten te laten geven. Misschien muilkorven als er heen en weer wordt gelopen? K heeft daar geen enkel bezwaar tegen. En natuurlijk ook beiden rust geven door separeren. Zoiets? Uiteraard alles afhankelijk van hoe het gaat.

Rust en kalmte zijn de toverwoorden. De meeste honden zijn daar in mijn ervaring gevoelig voor. Samen met 'niet erg aanwezig' zou dat voor K wel eens heel geruststellend kunnen zijn. Is het een idee om als er gemuilkorfd wordt, broer het eten te laten geven en dan de muilkorf af te laten doen? Dat associeert bek vrij èn eten met Broer. Alleen als er sprake is van bak/voernijd zou dat misschien riskant kunnen zijn.

Ben benieuwd naar je ervaringen!

hebben jullie ervaring met honden die geen contact willen met vreemden en muilkorven aan- en af doen?
ik kan me namelijk zo voorstellen dat die vreemde helemaal niet in de buurt van die muilkorf kan komen en ook, mocht dat wel lukken, dat de hond op het moment dat die muilkorf afgaat dat doet wat ie niet kon vanwege diezelfde muilkorf: in die vreemde hangen.

mijn vorige reu was eenzelfde type als kailen en gemierk met een vreemde en een muilkorf was bij hem vast en zeker verkeerd afgelopen alhoewel het helemaal geen bijtgrage hond was.
mijn riet is dat wel, bijtgraag, die durft echt wel te bijten als iemand die ze er niet wil hebben te dicht in haar persoonlijke ruimte komt en eerlijk gezegd zie ik het bij haar nog veel verkeerder aflopen dan bij mijn territoriale reu indertijd, als diegene die ze sowieso al niet dichtbij wil hebben haar muilkorf af zou doen, stel dat iemand dat al zou willen

ik zou helemaal niet inzetten op die opgelegde, min of meer gedwongen interactie, zou hond en bezoek onder controle houden en de hond wegsluiten als ik dat niet kon.
de visite laten voeren zou ik ook niet doen omdat voeren een bevestiging is van de baas-hond verhouding en ik die niet zou willen laten verzwakken door dat machtige 'wapen' uit handen te geven.
het goede gedrag van de hond staat en valt in dit geval met het overwicht van de baas en je schiet er niks mee op om dat overwicht te verminderen.

super al deze input, daar heb ik echt wat aan! ik was al weer aan een hele mail begonnen, toen hier de stroom uitviel (tja, boerenland in Frankrijk he ). ik ga zo weer verder.
Interessant ook wat je schrijft Running Girl over dat herderen, want dat is precies wat ie doet maar dat had ik nog niet zo beseft
Ik heb wel goeie hoop dat ie kan wennen aan mijn broer, des te meer omdat de meisjes hem kennen en blij zullen zijn hem te zien. En vaak heeft het gedrag van de andere honden al veel effect is mijn ervaring.

Apple schreef:

Izzie_Anneke schreef:

Apple schreef:Ik zou het zeker geen 'angstagressie' noemen, nou ben ik sowieso niet zo van die term, maar los daarvan heb ik het idee dat hij gewoon de neiging heeft eigen beslissingen te nemen, als niemand het voor hem doet.

Kun je uitleggen waarom je dit vindt? Ik zie parallelen met Izzie's gedrag in huis en die is wel degelijk bang. Ze reageert / reageerde veel minder heftig dan in dit verhaal maar ik heb ook gegrom, geblikker en een hap in de lucht gezien. Daarna lag ze onder tafel met de staart tussen de benen, oren plat in de nek en bij beweging van de gedragstherapeut die er was volgde acuut gegrom.
Buiten sprong ze weg als iemand haar aan wilde halen. Ik heb dus altijd aangenomen dat ze 'agressief' gedrag liet zien uit angst. Ben benieuwd wat jij daar van vindt.

In het geval van ts: Je kunt waarschijnlijk zelf het beste inschatten hoe heftig zijn gedrag is, en ook hoe erg jij dit vindt. Ik vind het persoonlijk geen optie om bij bezoekers stress te hebben of stress bij Izzie te zien. Ik ben er dus mee aan de slag gegaan. Maar hier zie ik een enorm verschil in 4 maanden tijd, meer dan genoeg om te willen blijven re-socialiseren.

Omdat een hond die echt bang is, niet achter hetgeen aangaat wat hem bang maakt, als de baas niet in de buurt is.
Dat is geen logische stap voor een echt angstige hond. Angstige honden reageren vaak extreem ontwijkend, en pas bij een acute confrontatie zullen ze aanvallen of vluchten. Een onzekere hond is dan weer een ander verhaal, maar dan heb je het dus al niet meer over angstagressie.

ik ben zelf ook niet zo van de hokjes en etiketjes; ik bedoelde te zeggen dat als je de klassieke tweedeling angstagressie of dominante agressie neemt, Kailen dan aan de angstkant zit. Niet omdat het een angstige hond is, maar rondom mensen is hij wel degelijk erg onzeker. Hij mijdt ze, en als hij echt gedwongen contact heeft, probeert hij weg te komen. Voorbeeld: tijdens zijn vaccinatie wurmde hij zich in alle bochten om aan het contact te ontsnappen (wat hij trouwens ook doet als ik hem probeer af te drogen). We hebben toen even een muilkorf omgedaan, want uiteindelijk heeft hij natuurlijk geen keus meer en kan ie happen. Hij zal zeker het een en ander hebben meegemaakt om zo overdreven soms op 'vastpakken' te reageren. Vind eigenlijk dat ie nog best een hoge bijtdrempel heeft als je ziet hoe erg ie dat vindt.
Mijn theorie is dat ie zich thuis, op eigen terrein, veilig waant. Bezoekers vormen een potentiele bedreiging, maar in plaats van weg te kruipen zoals Izzie in bovenstaand verhaal doet, probeert hij contrôle over de situatie te krijgen, het herderen. Hij laat de dingen best aan ons over gelukkig, daar zal ik nog scherper op zijn. Alleen weet ik (nog) niet altijd welke dingen voor hem te veel zijn, zodanig dat hij meent te moeten ingrijpen. Wat Renee uK ook zegt, soms is de aanval de beste verdediging...

renee-uk schreef:hebben jullie ervaring met honden die geen contact willen met vreemden en muilkorven aan- en af doen?
ik kan me namelijk zo voorstellen dat die vreemde helemaal niet in de buurt van die muilkorf kan komen en ook, mocht dat wel lukken, dat de hond op het moment dat die muilkorf afgaat dat doet wat ie niet kon vanwege diezelfde muilkorf: in die vreemde hangen.

mijn vorige reu was eenzelfde type als kailen en gemierk met een vreemde en een muilkorf was bij hem vast en zeker verkeerd afgelopen alhoewel het helemaal geen bijtgrage hond was.
mijn riet is dat wel, bijtgraag, die durft echt wel te bijten als iemand die ze er niet wil hebben te dicht in haar persoonlijke ruimte komt en eerlijk gezegd zie ik het bij haar nog veel verkeerder aflopen dan bij mijn territoriale reu indertijd, als diegene die ze sowieso al niet dichtbij wil hebben haar muilkorf af zou doen, stel dat iemand dat al zou willen

ik zou helemaal niet inzetten op die opgelegde, min of meer gedwongen interactie, zou hond en bezoek onder controle houden en de hond wegsluiten als ik dat niet kon.
de visite laten voeren zou ik ook niet doen omdat voeren een bevestiging is van de baas-hond verhouding en ik die niet zou willen laten verzwakken door dat machtige 'wapen' uit handen te geven.
het goede gedrag van de hond staat en valt in dit geval met het overwicht van de baas en je schiet er niks mee op om dat overwicht te verminderen.

ik zou liever ook niet willen dat mijn broer aan de muilkorf zou komen; de muilkorf vindt ie niet erg maar hij wil geen gedoe van vreemden aan zijn lijf. Hij heeft trouwens absoluut geen voernijd.
Maar hoe sta jij tegenover iets lekkers laten geven? s' avonds krijgen ze allemaal een kauwsnack, Kailen is hier dol op. Het lijkt mij op zich wel een goed idee als Broer die dan gaf, of vind je dit toch te gedwongen?

Ik zou eerst kijken hoeveel spanning of stressen Kailen ervaart. Is hij ontspannen kan hij een snack geven, is hij niet ontspannen zou ik dat gewoon lekker laten zitten.
Het zou al heel wat zijn als je broer er gewoon kan zijn zonder dat Kailen wat met hem moet.

Lucia schreef:Ik zou eerst kijken hoeveel spanning of stressen Kailen ervaart. Is hij ontspannen kan hij een snack geven, is hij niet ontspannen zou ik dat gewoon lekker laten zitten.
Het zou al heel wat zijn als je broer er gewoon kan zijn zonder dat Kailen wat met hem moet.

dat sowieso natuurlijk Ik ga ook geen strak schema opleggen hoe ik het ga aanpakken, maar vind het wel fijn om wat ideeen van andere mensen te horen over wat ik zou kunnen doen

Lucia schreef:Ik zou eerst kijken hoeveel spanning of stressen Kailen ervaart. Is hij ontspannen kan hij een snack geven, is hij niet ontspannen zou ik dat gewoon lekker laten zitten.
Het zou al heel wat zijn als je broer er gewoon kan zijn zonder dat Kailen wat met hem moet.

Inderdaad. Ik heb wel eens een vriendin over de vloer die honden best spannend vindt. Dan zijn de regels heel strikt, Jura op haar plek en ze komt er niet vanaf. En andersom, vraag ik de vriendin ook geen (oog)contact met Jura te maken. Ze zou niet happen maar zo bewaren we de rust wel het beste. Het moeilijkste vindt ze echt mensen die wat onzeker naar haar toe zijn, die móet ze in de gaten houden want blijkbaar vindt ze het lastig in te schatten wat die allemaal van plan zijn en of dat oké is.
Maar andere mensen die kunnen hier binnen stappen en ze is helemaal prima en dan kan alles.

renee-uk schreef:mijn vorige reu was eenzelfde type als kailen en gemierk met een vreemde en een muilkorf was bij hem vast en zeker verkeerd afgelopen alhoewel het helemaal geen bijtgrage hond was.

was jouw reu buiten Eigen terrein ook net als Kailen (ontwijkend naar mensen toe) en heb je daar een verklaring voor? gewoon uit interesse voor het gedrag hoor...