Het HondenForum

Aan het begin van de avond ben ik toen ik Kiki uitliet achterover uitgegleden en met de achterkant van mijn hoofd tegen een muur geknald. Op de huisartsenpost beland omdat er een wond zat en die is geplakt.
Verder gelukkig niks aan de hand
Toen ik na de val weer bij stukken was zat Kiki stijf tegen me aan en was daarna onder een hoedje te vangen. Ook geschrokken denk ik. Ergens verbaast het me niet van haar maar ik vind het wel speciaal.
Hoe reageert jouw hond op zoiets?

Geen idee, ik glij niet zo vaak achterover met m'n kop tegen de muur

Als ik echt eens pijn heb (botje in voet gebroken) komt ze heel zenuwachtigjes met laag kwispeltje naar me toe om te kijken of er ergens een kusje gedeponeerd moet worden. Want kusjes maken alles goed in haar beleving.

ik ben een keer heel hard gevallen toen ik met jan en gina in het bos was, kon ook niet meteen weer overeind omdat mijn knie niet wou.
ik heb ze niet hoeven roepen, ze kwamen meteen kijken wat er was en toen ik niet opstond kwam gina tegen me aan liggen en ging jan naast me zitten waken.
gelukkig viel het mee en konden we even later weer verder, want of er iemand bij me in de buurt had kunnen komen als ik wel hulp nodig gehad had betwijfel ik

ooit 1 keer met mijn paard gevallen, ik met mijn hoofd op de grond terecht gekomen en daar ging het licht uit. Een half uur later wakker geworden, Kjerro lag naast me en hield mijn paard op afstand (want die liep uiteraard vrij rond dan, hij had gelukkig niets). Best speciaal.

Verder eens sit ups willen doen in de huiskamer. Het moment dat ik er aan begon, viel Ds me aan, dus hopelijk kom ik nooit ten val bij die

Jura komt dan geruststellen en controleren, en als ze dat nodig vindt gaat ze ook wel over me waken.

Ik heb er hier dan 3 die denken; gezellig!!!

Interesseert mijn honden geen bal, ben eens uitgegleden en met mijn kont en hoofd keihard op de weg beland toen het spekglad was, kon niet gelijk overeind komen.
Gelukkig kan iemand mij dan wel helpen want er kwam een man aan en die wilde mij overeind helpen en ze blaften geeneens tegen hem.
Maar was ondertussen zelf overeind gekomen.

Mijn honden vonden het denk ik alleen vervelend voor hen zelf. Hahaha.

Ik ben ooit eens op mijn smoel gegaan met DuCain, ik had toen van die nep crocs aan, even de hond uitlaten en de dijk aflopen, en dat moet je niet willen, dat is glad- enkel flink verstuikt en ik zag even sterretjes, DuCain ging me op dat moment bewaken, de meneer die wou helpen, werd echt weg gegrauwd.
Ik stel me zo voor dat Van Gils iets slimmer is en het wel goed zou vinden als er hulp kwam maar ik zou het niet weten, ik maak er geen dagelijks werk van

Lemuria schreef:Geen idee, ik glij niet zo vaak achterover met m'n kop tegen de muur

Als ik echt eens pijn heb (botje in voet gebroken) komt ze heel zenuwachtigjes met laag kwispeltje naar me toe om te kijken of er ergens een kusje gedeponeerd moet worden. Want kusjes maken alles goed in haar beleving.

hier hetzelfde. kusjes maken alles goed

Ook een keer met ijzel hard onderuit gegaan. Ze stonden binnen no time naast me om te kijken wat die gekke baas nou weer deed. Ze bleven ook netjes staan wachten voordat ik weer op de beentjes stond.
Ook met paard en al een keer onderuit gegleden. Ik weet nog dat ik hem onder mij weg voelde glijden en enige tijd later kwam ik weer bij m'n positieven en had ik een blij grazend paard naast mij. Hij had gelukkig niks en heeft waarschijnlijk al die tijd schoon gezien om eens een hapje te nuttigen. Ik had dankzij de cap alleen een hersenschudding. Was wel rare gewaarwording want ik ben hele stukken kwijt van de plek van vallen en thuis aankomen. Maar alles op automatische piloot ofzo en was ook wel makkelijk paard gelukkig. Ik had nog wel de tegenwoordigheid van geest om een vriendin te bellen. Die is ook mee naar huis gefietst met ons haha

Geen idee maar toen ik onderuit ging was Nap eerst heel erg bij mij, neusje tegen mij aan duwen enz maar toen het te lang duurde stond hij alweer op het veld konijnen te zoeken.

ik heb helemaal niks aan ze
een paar jaar geleden had ik een tamelijk ernstig auto ongeluk gehad waarbij ik o.a. een open armbreuk had opgelopen (na operatie krijg je dan geen gips). Ik ging zo gauw ik kon weer een beetje wandelen met de honden maar belandde op een dag bij een stroomdraad omheining waar normaal nooit stroom op staat. Ik stapte eroverheen, me vasthoudend aan een boom, maar bleef met mn voet steken in het draad waardoor ik allerlei schokken kreeg. Affijn, ik viel en greep in een reflex me met mn net helende arm vast, die door de draaiing -knak- zei.
De pijn en paniek waren redelijk groot kan ik je vertellen want ik stond ook nog eens midden in het bos, van God en iedereen verlaten. Maar de honden stonden alleen maar te kijken waar ik nou bleef...
Heb uiteindelijk me toch een weg kunnen banen door het struikgewas de heuvel op en kon weer fijn naar het ziekenhuis

Gelukkig nog niet onderuit gegaan met de honden, maar ik denk dat Dana tegen me aan of het liefst zelf op me zou gaan liggen, en dan inderdaad met een lage kwispel alleen maar kusjes geven van baas wakker worden of baas wat doe je nu?

Dux die zou in eerste instantie kijken wat er gebeurt en misschien wel blijven zitten voor heel even, maar als het te lang duurt zou hij gewoon gaan keten en lekker van zijn vrijheid genieten...

Tara schreef:

lucie schreef:ik heb helemaal niks aan ze
een paar jaar geleden had ik een tamelijk ernstig auto ongeluk gehad waarbij ik o.a. een open armbreuk had opgelopen (na operatie krijg je dan geen gips). Ik ging zo gauw ik kon weer een beetje wandelen met de honden maar belandde op een dag bij een stroomdraad omheining waar normaal nooit stroom op staat. Ik stapte eroverheen, me vasthoudend aan een boom, maar bleef met mn voet steken in het draad waardoor ik allerlei schokken kreeg. Affijn, ik viel en greep in een reflex me met mn net helende arm vast, die door de draaiing -knak- zei.
De pijn en paniek waren redelijk groot kan ik je vertellen want ik stond ook nog eens midden in het bos, van God en iedereen verlaten. Maar de honden stonden alleen maar te kijken waar ik nou bleef...
Heb uiteindelijk me toch een weg kunnen banen door het struikgewas de heuvel op en kon weer fijn naar het ziekenhuis

Och mens, wat een horrorverhaal joh!

ja dat was het ook... en ik maar hopen dat tenminste mijn herder even hulp zou gaan halen maar niks hoor

Ik ben eens midden in het bos keihard onderuit gegaan. Toen bleek dat Skadi prioriteiten heeft
Ze ging éérst de bal halen, die ik had laten vallen, en kwam daarna kijken hoe het met mij was.
Toen het even duurde voor ik weer overeind kon komen verdeelde ze haar aandacht tussen mij en de omgeving, ze wou volgens mij idd waken. Daarna was ze heel lief en geduldig met mij weer overeind helpen.

Maar éérst die bal halen dus. Prioriteiten!

Ik ben 1 keer heel hard gevallen midden in t bos, met pom. Vond ze wel grappig.. Ik wat minder

Miranda schreef:Ik ben eens midden in het bos keihard onderuit gegaan. Toen bleek dat Skadi prioriteiten heeft
Ze ging éérst de bal halen, die ik had laten vallen, en kwam daarna kijken hoe het met mij was.
Toen het even duurde voor ik weer overeind kon komen verdeelde ze haar aandacht tussen mij en de omgeving, ze wou volgens mij idd waken. Daarna was ze heel lief en geduldig met mij weer overeind helpen.

Maar éérst die bal halen dus. Prioriteiten!

Slimme hond

Ik struikelde vorige week bij het wandelen met de hondjes, lang uit in het gras. Alex (bijna 11) ging aan me snuffelen en naast me zitten, Vusi (7 maanden) ging meteen in speel houding en likte me in het gezicht

Ik ben een keer knoerthard van de trap gelazerd. Eenmaal onderaan, lag ik een beetje suffig van aaaah pijn. Luna kwam al gauw naar mij toe en ging er een beetje twijfelend naast zitten..

En sultan? Die zag dat ik op de grond lag , rende naar zijn speelgoed mand en kwam terug met zijn bal.. Woaaaah gaan we spelen

lucie schreef:ik heb helemaal niks aan ze
een paar jaar geleden had ik een tamelijk ernstig auto ongeluk gehad waarbij ik o.a. een open armbreuk had opgelopen (na operatie krijg je dan geen gips). Ik ging zo gauw ik kon weer een beetje wandelen met de honden maar belandde op een dag bij een stroomdraad omheining waar normaal nooit stroom op staat. Ik stapte eroverheen, me vasthoudend aan een boom, maar bleef met mn voet steken in het draad waardoor ik allerlei schokken kreeg. Affijn, ik viel en greep in een reflex me met mn net helende arm vast, die door de draaiing -knak- zei.
De pijn en paniek waren redelijk groot kan ik je vertellen want ik stond ook nog eens midden in het bos, van God en iedereen verlaten. Maar de honden stonden alleen maar te kijken waar ik nou bleef...
Heb uiteindelijk me toch een weg kunnen banen door het struikgewas de heuvel op en kon weer fijn naar het ziekenhuis

Iehh

Miranda schreef: Ze ging éérst de bal halen, die ik had laten vallen, en kwam daarna kijken hoe het met mij was.

Uma zou 'm met de staart tussen de benen peren. Een áánval!
En Manu vindt het waarschijnlijk heel raar, zal me kusjes geven en zal indien hij losloopt eens kijken wat er in de buurt te doen is
Dat denk ik. Maar ik val niet zo vaak hard genoeg om te blijven liggen.
Ooit met de fiets heel hard onderuit gegaan naast een drukke weg. Manu schoot los, en hij liep toen nooit los dus mijn hart zat in mijn keel. Hij was echt geschrokken van de val (de lul liep mijn wiel in). Ik heb vanuit mijn tenen gekrijst HIEERRRRR! En hij kwam gelijk terug.
Mijn knie bleek gekneusd, dat was het. Maar Manu slaapt dan dus wel hele nachten op bed en loopt aan de riem keurig naast me. Ze houden toch wat meer rekening met je op zo'n moment

Jurek was heel waakzaam en beschermend en op zijn manier zorgzaam als ik eens viel of uitgleed. Hij stond altijd binnen een poep en een zucht bij me met zijn dikke neus tegen m'n gezicht. Samica doet dat ook maar is dan iets minder prominent aanwezig.
Eens gehad dat ik hier in de gladde straat viel en toen ik even bij zat te komen, kwam er een auto aan. Jurek stond al blaffend tussen mij en de auto de chauffeur om mij heen te dirigeren. Die meneer durfde wel zijn raam open te doen om te vragen of alles goed was maar niet de auto uit te komen. Als het heel glad of heel mistig was, dan liep Jurek altijd een metertje of twee voor me.

Herman, die 5 minuten op een bankje zitten overdreven lang vindt, heeft een aantal jaren terug een paar uur naast me gezeten, toen ik mijn been gebroken had in het bos, zonder telefoon, in de stromende regen. In november is het dan koud kan ik je zeggen. Toen ik in de ambulance lag, schudde hij de halsband af en nam wel de benen. Toen ik hem riep stormde hij de ambulance in, een modderhond, die zich ook nog even fijn uit ging schudden. Het was allemaal modder, nattigheid dennennaalden en herfstbladeren.

j.werkman schreef:Herman, die 5 minuten op een bankje zitten overdreven lang vindt, heeft een aantal jaren terug een paar uur naast me gezeten, toen ik mijn been gebroken had in het bos, zonder telefoon, in de stromende regen. In november is het dan koud kan ik je zeggen. Toen ik in de ambulance lag, schudde hij de halsband af en nam wel de benen. Toen ik hem riep stormde hij de ambulance in, een modderhond, die zich ook nog even fijn uit ging schudden. Het was allemaal modder, nattigheid dennennaalden en herfstbladeren.

Oh wat zullen de ambulancemedewerkers daar blij mee zijn geweest!

Gevallen ben ik nog niet met Elco erbij. Maar als ik eens m'n stappen verkeerd inschat en dus struikel (maar wel overeind blijf), komt hij ook meteen kijken of het wel goed gaat. Ik vermoed dat als ik echt val hij me kusjes komt geven

Ik durf het niet te zeggen. Denk dat Csiva me 1000 kusjes gaat geven en dat Luca en Dumas hun kans schoon zien om eens even goed op jacht te gaan

j.werkman schreef:Herman, die 5 minuten op een bankje zitten overdreven lang vindt, heeft een aantal jaren terug een paar uur naast me gezeten, toen ik mijn been gebroken had in het bos, zonder telefoon, in de stromende regen. In november is het dan koud kan ik je zeggen. Toen ik in de ambulance lag, schudde hij de halsband af en nam wel de benen. Toen ik hem riep stormde hij de ambulance in, een modderhond, die zich ook nog even fijn uit ging schudden. Het was allemaal modder, nattigheid dennennaalden en herfstbladeren.

hoe krijg je dat voor elkaar?

lucie schreef: hoe krijg je dat voor elkaar?

Struikelen over een tak of zo?

Ik ben 1 keer gevallen doordat 1 van de honden keihard tegen mijn knieholten aan denderde. Ik had net Smudge (pup uit Engeland) die schrok zo heftig dat ze met de staart tussen de poten er vandoor ging. Gelukkig stopte ze bij de auto. De rest stond erbij en keek er naar met zulke ogen.
ellen

Uitglijden, Het been brak al bij de beweging, voordat de grond geraakt werd. Ik hoorde en voelde de knak. Ik heb me nog omgedraaid, het been een zwiepert gegeven en ben naar een breder pad getijgerd, weer omgedraaid en tegen een paaltje gaan zitten. Wat was ik blij met mijn goedgevulde pakje shag.

Het ambulancepersoneel was heel lief, heeft de hond nog even flink geknuffeld.

Ik ben wel eens uitgegleden, maar nog nooit even knock-out gegaan. Toen ik uitgleed, kwamen Mila en Amoz meteen kijken of alles goed was en bleven bij me staan tot ik weer opstond. Amy ging muizen vangen

Ik ben met Diem wel een aantal keren gevallen, lopend maar ook dat hij de fiets omver trok. Maar dat was dan zijn schuld en aangezien ik wel pijn had maar ook bij bewustzijn bleef, kreeg hij nogal een verbale veeg uit de pan elke keer Ik liet hem dan af gaan zodat ik kon bijkomen en dat deed hij dan opeens heel braafjes Ik denk dat als ik zelf val Diem nog steeds denkt dat hij gedonder krijgt.
Mies staat dan beetje vertwijfeld op afstand te kijken, dans ontspringend enzo. Maar ik vrees dat als ik door eigen toedoen val ze haar kans schoon ziet en alles doet wat niet mag (vreten en jagen). Als ik mij in huis bezeer komen ze ook niet echt in actie.
Diem is wel beschermend trouwens, maar ik heb geen idee of hij woorden in daden omzet als ik niet capabel ben om hem te ondersteunen/corrigeren. Mies houdt van álle mensen