Het HondenForum

Kiwi doet t hartstikke goed hier. Ze is gehoorzaam, is steeds relaxter, kan het uitstekend vinden met Mayke. Ze spelen veel samen en hebben echt een maatje aan elkaar.
Ze is perfect op 1 behoorlijke ergernis na - ze is knijter opdringerig. En ook heel onderdanig daarin.

Niet een beetje, maar behoorlijk erg Toen ik voor het eerst bij Kiwi op bezoek ging om kennis te maken, katapulteerde ze zich al boven op mijn schoot om mijn gezicht te likken. Dit deed ze ook bij het gezin waar ze in de opvang was, wat 1 van de kinderen een tand door dr lip heeft bezorgd.

Dat soort onstuimige liefdesbetuigingen heb ik heel rap afgeleerd. Ik hou daar totaal niet van. Ik blokkeer haar met mijn lichaamstaal en nu is een bepaalde blik al genoeg als ik zo'n liefdesbetuiging aan zie komen, en dat is steeds minder vaak.

Wat ik veel moeilijker vind, is haar begrenzen wanneer ik haar wel aandacht wil geven. Als ze bijvoorbeeld naast me ligt en ik aai haar, dan kruipt ze direct helemaal in me, krijg ik maaiende poten in mijn gezicht en moet ik haar snuit uit mijn nek plukken (ielg..!)
Als ik op de bank lig en ze mag bij me komen liggen, krijg ik gegarandeerd dr ellebogen tussen mijn ribben en ligt ze kreunend van genot bovenop me gedrappeerd. En ik ben er op die manier al gauw genoeg klaar mee en stuur dr weer weg

Ook als ik Mayke aanhaal, stort ze zich er regelmatig tussen. Dit kan ik blokkeren met een vingerknip, maar Mayke vind dat weer ongezellig en druipt ook af, of ze gaat zich tegen Kiwi aanbemoeien omdat Kiwi door deze afwijzing Mayke gaat uitlokken.

Al met al is in huize Paisley het ongecompliceerde geknuffel einde verhaal en iets geworden waar je mogelijk letsel bij oploopt. Ook voel ik me soms narrig, omdat ik Kiwi zo vaak moet afwijzen. Dan voel ik me een chagrijnig wijf en koop mijn schuldgevoel bij Kiwi af met iets lekker en probeer het gevoel dat ik Mayke voortrek aan de kant te zetten. Maar eigenlijk is het niet zo. Mayke hoef ik nooit af te wijzen, die wil alleen aangehaald worden als ik er ook zin in heb, en die doet dan rustig. Kiwi spartelt zo van genoegen dat ze me pijn doet en me ook erg irriteert.

Weet iemand wat ik hiermee moet?

Ik denk dat sommige honden dat ook wel nodig hebben, die aanraking. Coda is ook zo, die moet soms gewoon even in me kruipen Gespring en gehyper wil ik niet hebben maar ze mag wel op schoot liggen, dat vindt ze gewoon heel fijn en af en toe moet dat ff. Denk dat het het best werkt als je er een middenweg in weet te vinden? Zij haar aandacht maar dan wel op een tamelijk rustige manier? Andere honden wegduwen is wel een no-go, uiteraard.

als je een kopie van mayke had willen hebben had je een ander hondje moeten nemen.
wat een gezanik elke keer, het is niet goed of het deugt niet.
denk dat menigeen van geluk een gat in de lucht zou springen met een zo makkelijk hondje, in plaats van maar te zoeken en te zoeken tot er weer iets is wat afgekraakt kan worden.
waarom herplaats je haar niet, ben je van alle ellende af!

renee-uk schreef:als je een kopie van mayke had willen hebben had je een ander hondje moeten nemen.
wat een gezanik elke keer, het is niet goed of het deugt niet.
denk dat menigeen van geluk een gat in de lucht zou springen met een zo makkelijk hondje, in plaats van maar te zoeken en te zoeken tot er weer iets is wat afgekraakt kan worden.
waarom herplaats je haar niet, ben je van alle ellende af!

Welke ellende? Ik irriteer me gewoon aan heel opdringerig gedrag, en misschien vind ik hier tips. Verder vind ik haar te gek en ben ik erg blij met haar.
Een kopie van Mayke zit ik zeker niet op te wachten. Mayke is in veel opzichten een lastpak, daarvan is 1 genoeg.

Paisley schreef:

renee-uk schreef:als je een kopie van mayke had willen hebben had je een ander hondje moeten nemen.
wat een gezanik elke keer, het is niet goed of het deugt niet.
denk dat menigeen van geluk een gat in de lucht zou springen met een zo makkelijk hondje, in plaats van maar te zoeken en te zoeken tot er weer iets is wat afgekraakt kan worden.
waarom herplaats je haar niet, ben je van alle ellende af!

Welke ellende? Ik irriteer me gewoon aan heel opdringerig gedrag, en misschien vind ik hier tips. Verder vind ik haar te gek en ben ik erg blij met haar.
Een kopie van Mayke zit ik zeker niet op te wachten. Mayke is in veel opzichten een lastpak, daarvan is 1 genoeg.

Voor haar is het heel normaal gedrag. Ik denk dat je er beter aan doet je eigen instelling hierover bij te schaven en je dus niet meer te irriteren maar blij te zijn met hoe ze haar aanhankelijkheid toont.

Maeve schreef: Denk dat het het best werkt als je er een middenweg in weet te vinden? Zij haar aandacht maar dan wel op een tamelijk rustige manier? Andere honden wegduwen is wel een no-go, uiteraard.

Dat vind ik een lastige, omdat ze soms op een uitnodigend signaal van mij soms zo enthousiast ingaat, dat ik haar weer moet afwijzen omdat ik niet wil dat ze me aflebbert of krabt.

Het lijkt soms ook wel onrust die voor haar ook onprettig is, want soms maakt ze zich tijdens het knuffelen ineens uit de voeten. Dan lijkt de spanning haar te groot te worden. Ik doe in het dagelijkse leven mijn best om voor Kiwi rust te brengen. Ze is geen angstige hond, maar op sociaal vlak naar mij en Mayke toe wel heel onzeker. Regelmaat doet haar goed. Onrust uit zich bij haar in het willen "inlikken" / bevestiging zoeken. ("jij vind mij toch wel lief he?" zoiets)
Soms is ze in een heel relaxte state-of-mind en kan ik haar wel aanhalen zonder dat ze zo opgewonden en hyper wordt. Maar dat is altijd op mijn initiatief.

Misschien is dat de crux, en kan ik beter haar alleen aanhalen op mijn eigen initiatief. Lijkt me rustiger voor haar, dat gespartel is voor haar toch eigenlijk ook niets.

runninggirl schreef: Voor haar is het heel normaal gedrag.

Ik weet dat eigenlijk niet, zal ik over na moeten denken. Zoals ik hierboven schrijf, het lijkt heel erg op bevestiging zoeken / 'inlikken' en komt erg instabiel over. Ik merk ook dat ze door andere honden wordt afgesnauwd als ze diezelfde energie bij andere honden gebruikt.
Bijvoorbeeld door hond van mijn moeder, wat echt een mietje en een goedsul is. Die heeft Kiwi meerdere malen naar de grond gewerkt toen ik haar net had. We wisten niet wat we zagen. Maar die instabiele energie wordt door andere honden dus gelijk afgestraft.
Gelukkig gaat het tussen die twee nu helemaal goed.

Paisley schreef:

Maeve schreef: Denk dat het het best werkt als je er een middenweg in weet te vinden? Zij haar aandacht maar dan wel op een tamelijk rustige manier? Andere honden wegduwen is wel een no-go, uiteraard.

Dat vind ik een lastige, omdat ze soms op een uitnodigend signaal van mij soms zo enthousiast ingaat, dat ik haar weer moet afwijzen omdat ik niet wil dat ze me aflebbert of krabt.

Het lijkt soms ook wel onrust die voor haar ook onprettig is, want soms maakt ze zich tijdens het knuffelen ineens uit de voeten. Dan lijkt de spanning haar te groot te worden. Ik doe in het dagelijkse leven mijn best om voor Kiwi rust te brengen. Ze is geen angstige hond, maar op sociaal vlak naar mij en Mayke toe wel heel onzeker. Regelmaat doet haar goed. Onrust uit zich bij haar in het willen "inlikken" / bevestiging zoeken. ("jij vind mij toch wel lief he?" zoiets)
Soms is ze in een heel relaxte state-of-mind en kan ik haar wel aanhalen zonder dat ze zo opgewonden en hyper wordt. Maar dat is altijd op mijn initiatief.

Misschien is dat de crux, en kan ik beter haar alleen aanhalen op mijn eigen initiatief. Lijkt me rustiger voor haar, dat gespartel is voor haar toch eigenlijk ook niets.

Of draai het eens om: is jouw strenge houding op dit vlak een extra reden tot spanning voor haar?
Sommige honden bezitten die rust van zichzelf en anderen niet, Kiwi klinkt als een hondje dat nou eenmaal erg snel van 0 naar 100 gaat Ik ben dat wel gewend van Tollers en deels rem je dat, ze moeten wel normaal doen en hoeven inderdaad niemand een tand door de lip te koppen met hun aanhankelijkheid. Maar als je het volledig de kiem in wil smoren moet je er zoveel druk op leggen dat het ten koste gaat van de hond. Dan vraag je iets dat echt heel moeilijk is voor ze, en zo maak je van wat een ontspannen moment zou moeten zijn een heel lastige oefening.

Coda mag niet met haar poten maaien maar als zij uitgebreid mijn armen wil aflebberen als ik haar aai, prima Vindt ze blijkbaar prettig en met die regel kunnen we allebei leven

Paisley schreef:

Maeve schreef: Denk dat het het best werkt als je er een middenweg in weet te vinden? Zij haar aandacht maar dan wel op een tamelijk rustige manier? Andere honden wegduwen is wel een no-go, uiteraard.

Dat vind ik een lastige, omdat ze soms op een uitnodigend signaal van mij soms zo enthousiast ingaat, dat ik haar weer moet afwijzen omdat ik niet wil dat ze me aflebbert of krabt.

Het lijkt soms ook wel onrust die voor haar ook onprettig is, want soms maakt ze zich tijdens het knuffelen ineens uit de voeten. Dan lijkt de spanning haar te groot te worden. Ik doe in het dagelijkse leven mijn best om voor Kiwi rust te brengen. Ze is geen angstige hond, maar op sociaal vlak naar mij en Mayke toe wel heel onzeker. Regelmaat doet haar goed. Onrust uit zich bij haar in het willen "inlikken" / bevestiging zoeken. ("jij vind mij toch wel lief he?" zoiets)
Soms is ze in een heel relaxte state-of-mind en kan ik haar wel aanhalen zonder dat ze zo opgewonden en hyper wordt. Maar dat is altijd op mijn initiatief.

Misschien is dat de crux, en kan ik beter haar alleen aanhalen op mijn eigen initiatief. Lijkt me rustiger voor haar, dat gespartel is voor haar toch eigenlijk ook niets.

Nou dat dus Truus is hier nu 4 weken en die kan dat ook, likken en druk druk en in je kruipen tot vervelends aan toe, ik ben lieverdeliefste nou ja zoiets, ze krijgt de aandacht en dan kap ik het af met klaar en als ze dan rustig is nodig ik haar uit om nog even te snollen en dan mag dat tot ik weer zeg klaar, en ook als Madam aandacht krijgt moet ze wegwezen, werkt hier goed

Paisley schreef:

renee-uk schreef:als je een kopie van mayke had willen hebben had je een ander hondje moeten nemen.
wat een gezanik elke keer, het is niet goed of het deugt niet.
denk dat menigeen van geluk een gat in de lucht zou springen met een zo makkelijk hondje, in plaats van maar te zoeken en te zoeken tot er weer iets is wat afgekraakt kan worden.
waarom herplaats je haar niet, ben je van alle ellende af!

Welke ellende? Ik irriteer me gewoon aan heel opdringerig gedrag, en misschien vind ik hier tips. Verder vind ik haar te gek en ben ik erg blij met haar.
Een kopie van Mayke zit ik zeker niet op te wachten. Mayke is in veel opzichten een lastpak, daarvan is 1 genoeg.

ach kom, ik heb nog geen enkele post van je gezen waarin je wel blij bent met dat beest.
ze is te braaf en weet ik wat en nu is ze opeens niet meer braaf en heb je weer een probleem.
maakt niet uit wat ze doet, goed kan ze het toch niet doen.

misschien zou je je knuffels wat minder exclusief moeten maken, dan heeft ze niet zoveel reden om uit haar dak te gaan als ze ze eindelijk eens krijgt.
of je accepteert haar zoals ze is, in plaats van eisen aan haar te stellen waaraan ze niet kan voldoen omdat het eenvoudigweg niet in haar zit.

kijk gewoon eerst eens naar jezelf en je houding tegenover die hond, denk dat je dan al halverwege de oplossing bent.
als je tenminste eerlijk naar jezelf kunt kijken en eens ophoudt alles op dat hondje te schuiven.

Als je haar instabiel of onzeker vindt overkomen, is het misschien een idee haar zelfvertrouwen op te krikmen ipv haar af te wijzen en het dus erger maken. Ik ga verder echt mee met Renée. Ik lees alleen maar 'ze is leuuk, maaaaar...' over Kiwi. Zo jammer. En onnodig. Menigeen zou erg blij zijn met zo'n makkelijke hond.

renee-uk schreef: maakt niet uit wat ze doet, goed kan ze het toch niet doen.

Het is maar wat je lezen wil he. Ik vind dr te gek. Maar ik ga geen topic openen met de titel "Mijn hond komt als ik roep" of "Voernijd, dat kennen we hier niet" want dan zijn we snel uitgepraat. Al komt het verhaal over schapendrijven aardig in de buurt, maar dat kon ik niet laten omdat ik zo BLIJ met dr ben

Ik kan helemaal niets met jou posts, nooit. Dus stop er maar mee, me af te zeiken. Zou bijna gaan denken dat je in het echt ook zo'n zure smoel heb. En dat willen we niet, wel?

Dit is wel een beetje des Kelpies, ik ken er een heel aantal die met alle geweld in je willen kruipen. Tallie kan er ook wat van. Als het te gek gaat zeg ik dat ze moet nokken, doet ze dat niet dan stuur ik haar weg. Simpel

Hilde schreef:Als je haar instabiel of onzeker vindt overkomen, is het misschien een idee haar zelfvertrouwen op te krikmen ipv haar af te wijzen en het dus erger maken.

Inderdaad, hier werken we ook hard aan! Ik ben ook leuke dingetjes met haar aan het trainen en dat geeft snel resultaat, want ze leert snel en heel graag. Dat geeft haar echt rust - dat ze weet wat ze moet doen en dat ze het dan goed doet.
Maar afwijzen van onstuimige toenaderingen - ik kan niet anders. Ik heb mijn tanden lief

En verder baal ik ervan dat ik nu wordt aangesproken op een openharig topic waarin ik heb gedeeld dat ik me moeilijk aan haar kan hechten. Als je aangeeft dat ik alleen maar kritiek op haar heb en denkt dat negatief in de relatie sta, dan heb je over wezelijke zaken heengelezen.
Want deze zin slaat volledig de plank mis

Menigeen zou erg blij zijn met zo'n makkelijke hond.

Ik bèn onwijs blij met haar. Betekent het dat ik niet mag werken aan de zaken die nog beter kunnen?

Tallie schreef:Dit is wel een beetje des Kelpies,

Ja dat is me ook wel een beetje opgevallen Toen ik bij een kelpie fokker op bezoek was, werd ik bedolven onder de enthousiaste hondjes Buiten ken ik Kelpies heel anders, maar dan doen ze het ook niet. Kiwi niet iig, en de kelpies van andere mensen die ik ken ook niet.
Ze hoeft het ook niet helemaal af te leren, we zoeken wel naar de juiste omgang.

Dat zeg je met een kalme stem "Rustig doen" en dan beloon je dat met aandacht.

Rhodi is ook zo'n heerlijke gek. Die wil soms van liefde wel in je krúipen.
Ik hou ervan, maar met ruim 30 kg grote hond vs amper 55 kg teer gesteld moet je dan soms wel even laten weten waar een grens ligt.

Afwijzen hielp niet. Nee roepen ook niet. Boos worden al helemaal niet. En dat vond ik ook niks.
Wat hier werkt is gewoon des honds; gil als het pijn doet. Voor Rhodi is een hoog, schel geluid, al is het maar een piepje, direct teken dat het zachter moet. Toen ik dat eenmaal doorhad, (afgekeken van kleine hondjes die de groten te lomp vonden) ging het als een zonnetje. Rhodi werd uit zichzelf al veel voorzichtiger en we leerden van elkaar wat fijn knuffelen is en wat niet. Je merkte ook dat de lompe acties niet meer zo herhaalt werden.

Nu kan ik me die enorme enthousiasme zonder kleerscheuren laten welgevallen. Ik hou ervan! Niks heerlijker dan je armen wijd gooien en ruim 30 kg liefde in je armen te kunnen sluiten zonder pijn.

Finn kan dat ook doen, die kruipt in je (soms haast letterlijk door bij me onder de fleecedeken te kruipen). Eerlijk gezegd vind ik het heerlijk zo'n knuffelhond Volgens mij heeft hij het ook echt nodig en hij zou er denk ik echt anders van worden als ik hem hierin steeds zou afwijzen. En natuurlijk zijn daar grenzen in, maar iedere keer wegsturen zou hij echt ongelukkig van worden.

Ik zou Kiwi niet afwijzen, maar laten zien wat ze dan wel moet doen. Niet bovenop je liggen, maar naast je en daar krijg je aandacht.

Aan je verhaal merk ik een beetje een onderliggende irritatie. Je bent er klaar mee en stuurt haar weg. De liefdesbetuiging is vies en een ongecompliceerde knuffel is verleden tijd. Het klinkt allemaal een beetje alsof er meer is dan alleen een leuke hond die haar liefde op een enthousiaste manier uit.

Paisley schreef:

renee-uk schreef: maakt niet uit wat ze doet, goed kan ze het toch niet doen.

Het is maar wat je lezen wil he. Ik vind dr te gek. Maar ik ga geen topic openen met de titel "Mijn hond komt als ik roep" of "Voernijd, dat kennen we hier niet" want dan zijn we snel uitgepraat. Al komt het verhaal over schapendrijven aardig in de buurt, maar dat kon ik niet laten omdat ik zo BLIJ met dr ben

Ik kan helemaal niets met jou posts, nooit. Dus stop er maar mee, me af te zeiken. Zou bijna gaan denken dat je in het echt ook zo'n zure smoel heb. En dat willen we niet, wel?

denk je werkelijk dat het mij ook maar iets kan schelen wat jij van mij vindt?
praat voor jezelf en niet als een of andere mislukte verpleegster die 's morgens vraag hoe 'we' ons voelen
doe maar eens wat aan je relatie met de hond die je eigenlijk helemaal niet hebben wil en die nooit iets goed kan doen.

Cleva schreef:
Als zij nou zegt dat ze blij met haar hond is, wie is een ander dan om te zeggen dat dat niet zo is?

Ik zit me hier te pletter te verbazen hoe sommige mensen hebben besloten hoe kut ik Kiwi vind Terwijl ik alleen maar op het forum loop te jubelen hoe leuk, slim, leergierig, betrouwbaar gehoorzaam etc ze is, (en hoe raar ik het vind dat ik meer moeite heb met het hechten) Terwijl Mayke zo'n loeder is en het bij haar wonderlijk wel gelukt is.

Maar goed, het zijn dezelfde mensen die ik over me heen kreeg toen ik wel eens postte over de uitdagingen die ik met Mayke had. Toen kreeg ik zogenaamd wat ik verdiende, en nu krijgt mijn hond niet wat ze verdient
Zal wel.

Maeve schreef: Of draai het eens om: is jouw strenge houding op dit vlak een extra reden tot spanning voor haar?
Sommige honden bezitten die rust van zichzelf en anderen niet, Kiwi klinkt als een hondje dat nou eenmaal erg snel van 0 naar 100 gaat Ik ben dat wel gewend van Tollers en deels rem je dat, ze moeten wel normaal doen en hoeven inderdaad niemand een tand door de lip te koppen met hun aanhankelijkheid. Maar als je het volledig de kiem in wil smoren moet je er zoveel druk op leggen dat het ten koste gaat van de hond. Dan vraag je iets dat echt heel moeilijk is voor ze, en zo maak je van wat een ontspannen moment zou moeten zijn een heel lastige oefening.

Coda mag niet met haar poten maaien maar als zij uitgebreid mijn armen wil aflebberen als ik haar aai, prima Vindt ze blijkbaar prettig en met die regel kunnen we allebei leven

Eens! Luna kan ook zo doen. Het moet niet hysterisch worden, maar ik ga niet van haar verwachten dat ze het met pure rust benaderd als ze merkt dat er aandacht in aantocht is. Dat past niet bij haar. Geen gespring, gemaai met poten en ook geen hoge blafjes, maar druk en blij mag wel. Voor onszelf zou het prettiger zijn als ze rustiger reageert, maar als ze dat zou doen, zou ze Luna niet zijn.

Ik denk ook dat je door je strengheid, maar ook door de wisselvalligheid (uitgenodigd voor knuffelsessie, afgewezen voor knuffelsessie) en de irritatie na haar reactie, meer spanning bij haar brengt, wat meestal alleen maar averechts werkt. Ik zou het dus doen zoals Valerie zegt:

Valerie schreef:Dat zeg je met een kalme stem "Rustig doen" en dan beloon je dat met aandacht.

Cleva schreef:Heb je al geprobeerd zelf een beetje rust uit te stralen?

Wel een goed punt, ben een opgewonden standje en ben sinds een paar dagen ziek thuis, en heb ook vaker rustiger contact met Kiwi.

Maar wanneer straal je meer rust uit dan wanneer je slaapt? Misschien zit ik dan net in een hectisch REMslaapje, maar Kiwi staat bijna iedere nacht met haar staart zwiepend tegen het nachtkastje me wakker te trommelen.
Meestal mompel ik dan wat verwensingen en dan springt ze weer op het bed om op mijn voeten te liggen en verder te slapen.


Het is een hele vooruitgang, want voorheen deed ze aan nachtelijke feestjes en kon ik niet anders dan een bench gebruiken. Sinds ik verhuisd ben, is de bench blijven hangen in de inboedelopslag en het gaat heel goed zo nu.

Cleva schreef:
Maak er eens een paar weken een kunst van om niet onbedoeld je herder op te fokken.
Rust, Reinheid, Regelmaat.

Het wordt echt onwijs therapeutisch hier Cleva Het is al een hele kunst om mezelf niet op te fokken.
Maar je hebt wel een punt hier. Ik heb twee honden die tegenpolen van elkaar zijn op vele vlakken. Ik heb niet alleen de voordelen, maar ook de uitdagingen van een sensitieve hond. Kiwi dr uitdagingen liggen misschien niet zo aan de oppervlakte, maar dat ze subtiele signalen geeft betekent niet dat ze makkelijker aan te pakken zijn.

Nu ik er over nadenk, zijn er nog een paar kleine puntjes die hier misschien betekenis in hebben. Kiwi reageert vaak spanning af op Mayke. Ze gaat Mayke dan in dr nek hangen of ze blaft naar haar, oppervlakkig lijkt dit uitdagingen tot spel. Maar ik zie vaak dat het afreageren van spanning is. Het gebeurt tijdens de training ook wel eens en het is voor mij signaal om goed af te sluiten en dan direct te stoppen.
Ik moet zien of er in die momenten een gemene deler zit waar ik invloed op heb,.

Paisley schreef:

Cleva schreef:
Als zij nou zegt dat ze blij met haar hond is, wie is een ander dan om te zeggen dat dat niet zo is?

Ik zit me hier te pletter te verbazen hoe sommige mensen hebben besloten hoe kut ik Kiwi vind Terwijl ik alleen maar op het forum loop te jubelen hoe leuk, slim, leergierig, betrouwbaar gehoorzaam etc ze is, (en hoe raar ik het vind dat ik meer moeite heb met het hechten) Terwijl Mayke zo'n loeder is en het bij haar wonderlijk wel gelukt is.

Maar goed, het zijn dezelfde mensen die ik over me heen kreeg toen ik wel eens postte over de uitdagingen die ik met Mayke had. Toen kreeg ik zogenaamd wat ik verdiende, en nu krijgt mijn hond niet wat ze verdient
Zal wel.

Sorrie maar ben nog nooit over je heengevallen maar de irritatie in je berichten over kiwi voert de boventoon, het beestje kan niets goed doen !

Cindy52 schreef:het beestje kan niets goed doen !

Nou ik vind het vervelend dat je dit over mijn hond zegt. Ze kan zoveel goed doen en nu zeg jij van niet

Paisley schreef:

Cindy52 schreef:het beestje kan niets goed doen !

Nou ik vind het vervelend dat je dit over mijn hond zegt. Ze kan zoveel goed doen en nu zeg jij van niet

Niet de zaken omdraaien, uit alles wat jij schrijft en vooral hoe je over haar schrijft maak ik dat op.

Cindy52 schreef:

Paisley schreef:

Cindy52 schreef:het beestje kan niets goed doen !

Nou ik vind het vervelend dat je dit over mijn hond zegt. Ze kan zoveel goed doen en nu zeg jij van niet

Niet de zaken omdraaien, uit alles wat jij schrijft en vooral hoe je over haar schrijft maak ik dat op.

Dan heb je dat verkeerd opgemaakt.


Hoe vaak ik ook zeg dat ik onwijs blij met Kiwi ben - je gaat het toch niet geloven. Ik weet niet waarom dat zo is.
Als je vind dat Kiwi niets goeds bij me kan doen, weet ik in ieder geval dat je over héél wat posts heen hebt gelezen, of alleen eruit hebt gehaald wat níet lekker loopt (en ik herhaal - dat zijn maar heel weinig dingen, zoals ik dit topic geopend heb - er gaat onwijs veel goed)

Paisley schreef:

Cindy52 schreef:

Paisley schreef:

Cindy52 schreef:het beestje kan niets goed doen !

Nou ik vind het vervelend dat je dit over mijn hond zegt. Ze kan zoveel goed doen en nu zeg jij van niet

Niet de zaken omdraaien, uit alles wat jij schrijft en vooral hoe je over haar schrijft maak ik dat op.

Dan heb je dat verkeerd opgemaakt.


Hoe vaak ik ook zeg dat ik onwijs blij met Kiwi ben - je gaat het toch niet geloven. Ik weet niet waarom dat zo is.
Als je vind dat Kiwi niets goeds bij me kan doen, weet ik in ieder geval dat je over héél wat posts heen hebt gelezen, of alleen eruit hebt gehaald wat níet lekker loopt (en ik herhaal - dat zijn maar heel weinig dingen, zoals ik dit topic geopend heb - er gaat onwijs veel goed)

Misschien komt het wel door de manier waarop je over haar praat. Ik zeg helemaal niet dat het zo is maar zo komt het wel over, alsof ze niets goed kan doen in je ogen, er straalt geen liefde vanuit voor dat hondje en nogmaals ik zeg niet dat het zo is maar zo komt het gewoon over.

Ik heb zo'n heerlijk enthousiaste witte herder die het liefste bovenop je, poten maaiend in je kruipt. Nu vind ik een fijne knuffelpartij altijd heel erg gezellig, maar mijn vriend heeft daar wat meer moeite mee en bezoekde familie waar hij gek op is wil ik ook heel laten.

Beetje bij beetje komen we nu naar een midden toe. 'Vroeger' sprong hij al poten maaiend, armen vasthoudend, kopstotengevend bovenop de uitverkorene.. Nu rent hij, als er bezoek komt, of hij is blij ons te zien, als een dol dwaze op een van zijn speeltjes af en gaat daar dan op kauwen terwijl wij hem rustig knuffelen. Hoe het zo gegroeit is weet ik niet precies, maar het werkt wel, hier kan hij wat van zijn overtollige energie in kwijt zonder dat wij hem moeten wegsturen omdat het te gek wordt.

's avonds op de bank mag best, maar dan rustig liggen, hoofd op schoot en lekker gekroelt worden. Wordt het te lomp dan moet hij van de bank af maar zorg ik wel dat ik hem daarna, wanneer hij rustig aan onze voeten ligt lekker nor even kroel, zo van, in alle rust is het goed en krijg je knuffels. Nu gaat hij ook vaak, wanneer hij eigenlijk bovenop ons wil kruipen, voor de bank zitten met zijn kop op onze schoot. Dan tikt die staart tegen de salontafel als een gek, maar hij weet zich verder redelijk in te houden en geniet van alle knuffels.

Als ik het zo schrijf denk ik dat bij ons vooral inderdaad de truc was, zelf rustig zijn - hoe chaotischer wij thuis komen (in doen en hoofd..) hoe chaotischer hij wordt. En vooral heel veel knuffelen op het moment dat hij ligt/zit/staat op de plek waar wij hem hebben willen.

Ik heb ook zo'n enthousiaste knuffelaar, alleen is ze ook nog best groot en ontzettend lomp
Daar moet ik ook rustig bij doen en zijn, anders word ze zelf te dol. Wat dat betreft kijk ik Gollums gedrag af, die is zo zen. Wanneer Rani te druk is loopt ze weg en gaat ze ergens anders liggen. En wanneer Rani rustig is mag ze tegen Gollum aan slapen.

Wanneer ik druk doe breken ze de tent af
Ook wel eens leuk hoor maar er moet ook rust zijn af en toe.