Het HondenForum

Joris wil NIET in de auto. Hij heeft geen vervelende ervaring met de auto, helemaal niet. Maar hij heeft er een bloed hekel aan. Als we een stukje rijden, doen we meestal iets leuks(uitlaatgebied etc). Maar ik moet hem echt de auto in stoppen. In de achterbak is geen optie meer, hij joelt en gilt alles bij elkaar. Bij het uitstappen moet je ook oppassen dat hij niet ontsnapt, want de deur is nog niet open of hij staat buiten. Ik heb nu een riem gekocht die in de gordel zit. (hij zit nu op de achterbank, dat gaat iets beter), maar wel vast in de gordel. Ik heb alles geprobeerd, brokjes in de auto, koekjes, lekker bot etc. Best lastig, want ook Joris gaat gewoon mee op de vakanties is de bedoeling. Ik weet het, hij is nu 6 maanden, moet nog veel leren. Ik heb dit bij de andere honden nooit gehad. Wie heeft tips? Hij geeft trouwens niet over, het joelen begint al zodra ik de auto start, dus misselijk kan hij dan niet zijn.

Zou een keer flink op de rem gaan staan en gelijk een flinke bek opzetten , klaar.

bouvierpoedel schreef:Zou een keer flink op de rem gaan staan en gelijk een flinke bek opzetten , klaar.

helpt niet, al gedaan.

Ik heb hetzelfde gehad met Mila. Die ging overigens niet joelen en was niet onrustig in de auto, alleen héél erg gestrest (hijgen, kwijlen, bibberen).
Bij haar hielp een nylon bench op de achterbank heel erg, zo had ze een holletje waar ze in kon kruipen en vond ze het autorijden zelf al snel niet meer zo'n drama. Het in de auto gaan bleef nog wel een probleem. Dat heb ik geoefend met de clicker en door er één groot spel van te maken: eerst het naar de auto toe lopen en het aanraken van de auto geclickerd. Daarna heb ik alle portieren van de auto opengezet en gingen we spelen rondom en in de auto, met het in de auto springen en er direct weer uitspringen terwijl ik er een speeltje doorheen gooide, even in de auto blijven zitten (met alle portieren open) en daarna achter een speeltje aan mogen bij het eruit springen, een hand voertjes op de achterbank gooien die ze op mijn teken mocht gaan zoeken, etc. Zo was na een week of twee het in de auto springen ook geen probleem meer.

ja dat zal ik ook eens gaan doen, portieren open zetten en er een spel van maken, goede tip, dank je.
Nu het rijden nog. Al eens een van de jeugd ernaast gezet, blijft hij ook onrustig blaffen en joelen.

Is hij niet een beetje wagenziek? Dat hij niet hoeft over te geven, maar zich wel misselijk/beroerd voelt?

Evertje schreef:Is hij niet een beetje wagenziek? Dat hij niet hoeft over te geven, maar zich wel misselijk/beroerd voelt?

nee, het begint al zodra ik de motor aanzet. Dan heb ik nog geen meter gereden

Hij kan wel de link gelegd hebben tussen het geluid van de motor en zich daarna vervelend voelen, waardoor het geluid van de motor nu die reactie ook al oproept

De hond van oma had dat wel, was uiteindelijk ook een ramp geworden met autorijden. Ondoenlijk voor zowel de hond als de overige passagiers. Na veel proberen ook een middel tegen reisziekte gegeven en de hond in een bench gedaan. Toen het auto rijden weer opgebouwd met alleen maar leuke dingen doen. En nu springt hij uit zich zelf de bench in en ligt gewoon rustig. Dus ik wilde het je toch als tip meegeven om in het achterhoofd te houden.

Ja dat kan.
Morgenavond begint de vervolgcursus, ik zal daar ook eens vragen. Hij moet het toch echt leuk gaan vinden, anders kan hij niet mee op vakanties en dat wil ik absoluut. Misschien anders reispillen halen

oke, bedankt voor de tips

Lola vond het ook niks in het begin, die heb ik geholpen door niet te ver te gaan in het begin en anders onderweg even stoppen en eruit. Verder gooide ik op de stukken zonder bijzonderheden (remmen, optrekken, bochten) koekjes naar de achterbank. Nu is er niks meer aan het handje

Jacky schreef:oke, bedankt voor de tips

Misschien kan je Caro. eens vragen? Ik herinner me iets met Puchu in de auto wat uiteindelijk opgelost is maar ik weet niet meer precies wat.

Het is wel heel vervelend. Onze vorige hond (herplaatser) blafte en joelde niet maar ging in de achterbak als een gekooide tijger heen en weer lopen en hijgen. Op de achterbank was ietsje beter maar toch te gevaarlijk om lange ritten te doen. Het is helaas nooit over gegaan en wij zijn toen niet verder dan 300 km op vakantie gegaan want ik wil ook persé de hond mee op vakantie. Ik hoop dat het bij Joris goed komt.

Ik heb één hond gehad die al begon te kotsen als ik de achterklep van de auto open deed.
Puur psychisch.
Een kort ritje was al krijsen achterin en niet stil te krijgen.
Dat heb ik ook niet meer geprobeerd.
Ik heb een bench achterin gezet.
De hond cocculus gegeven en vervolgens in de auto gezet.
150 meter rijden naar het dichtstbijzijnde stukje gras............ hond uit de auto en spelen op het gras.
Dan weer in de auto en naar huis.
Elke dag een honderd meter of meer verder.
Uiteindelijk een paar kilometer gereden voor de wandeling en weer naar huis.

Na een half jaar gingen we op vakantie.
1000 kilometer in twee dagen.
Hij heeft nog 1 keer gespuugd toen hij bij een tussenstop wat van de grond had gepikt op een parkeerplaats.
Daarna nooit meer een probleem gehad.
Hij vond autorijden niet leuk, maar hij was stil, liet zich gewoon in de auto zetten en bleef onderweg rustig.
Dat vond ik genoeg.

We zullen toch naar de hondenschool moeten, is nog te ver voor hem om te lopen. Is tien minuutjes rijden, of naar een uitlaat gebied. Ik zal alle tips hier uit proberen. Hoop van harte dat hij het overgroeid, want zo is het niet leuk om hem mee te nemen.

Ik heb het ook met Mayke. Ze stapt zonder problemen in de auto, ook als ze los loopt, maar eenmaal de riem vast dan begint het gedraal. Ze blaft niet want dat is VERBODEN! (op de Bouvierpoedel-manier)
Maar ze blijft zeuren en drentelen en wil gek genoeg op het uiterste randje van de stoelen zitten, waardoor ze steenvast naar voren flikkert als ik alleen al het gas los laat. Ze vind het dus allemaal rete spannend maar doet het allemaal zelf.

Het helpt wel als ik zo nu en dan toeter dat ze dr kop moet houden. Niet altijd gezellig maar als ik het niet doe, dan draait ze door.
Wat bij Mayke wel erg helpt, is om haar voorin te laten zitten. Aan mij of de versnellingspook zitten is hoogst verboden en doet ze dan ook niet, dus ik vind het niet onveilig.

Gek genoeg doet ze het alleen op de heenweg. Angst in combinatie met wat opwinding (wat gaan we doen?!). Op de terugweg is er nog wel wat angst, maar geen opwinding, dus gaat ze meestal wel liggen of houdt ze in ieder geval dr kop.

Voor het uit de auto schieten - daar zou ik HEEL duidelijk over zijn - je gaat er pas uit als ik je er toestemming voor geef.
Uit de auto springen als het portier open gaat, vind ik een doodzonde, want t is levensgevaarlijk. Kiwi deed het ook in het begin. Blokkeer hem net zo lang tot hij weer afstand van de deur neemt en kalmerende signalen laat zien (wegkijken of zitten) Dan mag je eruit.

Jacky schreef:We zullen toch naar de hondenschool moeten, is nog te ver voor hem om te lopen. Is tien minuutjes rijden, of naar een uitlaat gebied. Ik zal alle tips hier uit proberen. Hoop van harte dat hij het overgroeid, want zo is het niet leuk om hem mee te nemen.

Voor mijn gevoel begint het verbeteren van dit probleem door je hond in de auto te zetten (liefst in een bench, dat is ook veiliger bij het openen van de klep) en verder doof te zijn voor elk protest.

Ik zeg niets, kijk niet, rijd gewoon.
Die cocculus (tegen wagenziekte) kan helpen als dat een onderdeel is van het probleem.
En wagenziekte kan best, ook als hij niet kotst/kwijlt/enz.

En hond vast in de auto , bak voer erbij en deuren open.
Volgende dag deuren dicht.
Dag daarop starten en laten draaien.
Dag erop een flinke autorit gaan maken , zijn lichaam en geest geven het ook een keer op en knalt hij van vermoeidheid in elkaar.

Pien die bleef verkrampt staan ,kotsen ,schijten ,zeiken en kwijlen en piepen . Paar keer op de rem gaan staan en een lange rit van dikke 2 uur gemaakt.
Op terugweg lag ze te slapen en nooit meer gebeurt.

En hond vast in de auto , bak voer erbij en deuren open.
Volgende dag deuren dicht.
Dag daarop starten en laten draaien.
Dag erop een flinke autorit gaan maken , zijn lichaam en geest geven het ook een keer op en knalt hij van vermoeidheid in elkaar.

Pien die bleef verkrampt staan ,kotsen ,schijten ,zeiken en kwijlen en piepen . Paar keer op de rem gaan staan en een lange rit van dikke 2 uur gemaakt.
Op terugweg lag ze te slapen en nooit meer gebeurt.

ik heb er 1 die wel wagenziek is. haar probleem niet de mijne. ze gaat gewoon in de auto. in het begin gewoon kop kont gepakt en haar er in gezet. nu springt ze zelf erin. maar een feest vind ze het niet, kwijlen en heel soms nog overgeven. geef haar wel iedere keer een lekkertje als ze in de auto zit.
ellen

ellen en de birmanen schreef:ik heb er 1 die wel wagenziek is. haar probleem niet de mijne. ze gaat gewoon in de auto. in het begin gewoon kop kont gepakt en haar er in gezet. nu springt ze zelf erin. maar een feest vind ze het niet, kwijlen en heel soms nog overgeven. geef haar wel iedere keer een lekkertje als ze in de auto zit.
ellen

Die eerste twee zinnen vind ik wel bijzonder. Wagenziekte is geen keuze, dat is misschien wel haar probleem maar ze doet het niet bewust. Waarom daarvoor niet gewoon een pilletje geven?

@ts, je schrijft 'ik ga alle tips uitproberen'. Ik zou 1. Niet het hele rijtje afgaan want daar wordt het niet duidelijker op voor je hond. Kies een aanpak en hou die langere tijd vol. En 2. Niet proberen, maar doen. Dat is een hele andere mindset en het zou maar zo kunnen dat je hond die daadkracht ook oppikt.

Mijn eerste hond was ook zo, maar die joelde zo omdat hij t helemaal geweldig vond

De hond die m'n ouders nu hebben joelde zo omdat hij echt wagenziek was

In beide gevallen een varikennel inde auto gezet en t joelen was zo over
En Gringo was ook niet misselijk meer

1,5 jaar heeft hij in de varikennel gezeten als ze weg gingen
Toen toch eens zonder geprobeerd en dat gaat nu alweer een jaar of 6 hartstikke goed
Hij is nooit meer misselijk geweest en heeft ook nooit meer gespuugd

Ja, een bench was bij Mila dus ook de oplossing - in haar geval een nylon bench. Ik zou dat zeker proberen, omdat ik vaker heb gehoord dat het hielp bij honden die bang waren in de auto of wagenziek waren.
Zoals Lilo ook al zegt: ik zou ook één plan maken en dat een tijdje volgen. Want het kan best even duren voordat het goed gaat, dus je moet er wel wat tijd voor uittrekken. Maar sommige tips zijn prima te combineren natuurlijk.

Overigens wilde ik met Mila ook graag met de auto op vakantie en is zij gegaan van een hondje dat met een ritje van 1 minuut al zat te bibberen, hijgen en kwijlen en het echt verschrikkelijk vond in de auto, naar een hond die vorig jaar met de auto mee geweest is naar Spanje (twee hele dagen in de auto) zonder een enkel probleem.

Elco had in het begin behoefte aan of op schoot zitten of in een bench oid. Dus heb ik z'n reisbench open op de achterbank gezet, zodat hij erin kon, terwijl hij ook aan z'n tuigje in de gordel zat. Later kon ik de bench vervangen door z'n mand/kussen en de laatste keer zat hij gewoon op de achterbank zonder kussen of wat dan ook.
In juni was het nog flink veel piepen op de route van Rotterdam naar Zwolle. Half oktober heb ik hem bijna niet gehoord op dat stuk. En vorige week naar Hoek van Holland is het bij 1 keer een keelgeluidje gebleven.
Dan tel ik de laatste autorit niet mee. Toen zat hij in een autobench en bleef stil terwijl de overige 5 honden in de auto aan het blaffen en piepen waren: precies omgekeerde wereld met de vorige keer in die auto, toen we maar gestopt zijn en ik hem tussen m'n voeten gezet heb, tegen de principes van de chauffeur in. Want dat gekrijs uit de bench was nog erger....

Voor Mayke is een transportbox dan weer helemaal geen goed idee. Negeren werkt niet - die trekt een keel open om nooit weer op te houden. Protestblaffen. Die heeft meer stamina dan ik, dat weten we allebei.
Mijn moeder moest Mayke een keer naar me toe brengen, ritje van 1,5 uur in de transportbox/ Die dacht dat negeren wel zou helpen. Naïef, want daar is een rit van 1,5 uur niet lang genoeg voor Die heeft dus nonstop in dr oor lopen toeteren.

Ik ben begonnen met koekjes op de achterbank te gooien, en Joris sprong er zo in. Onderweg wilde hij perse naar voren, wat niet kan want hij zit in de gordel. Ook op de terugweg, hup koekje erin. Nog wel janken onderweg. We zullen toch zoveel mogelijk moeten oefenen. En ja, ik ga ook hem voeren in de auto, zoals bouvierpoedel zegt, misschien wordt het dan wel leuk. Hij blijft een retriever, dus voor vreten doet hij alles.

Even een berichtje, het gaat goed in de auto, hij is nog wel wat hyper, maar dat hysterische gedoe is over.
Met koekjes kom je een heel eind dus

Jacky schreef:Even een berichtje, het gaat goed in de auto, hij is nog wel wat hyper, maar dat hysterische gedoe is over.
Met koekjes kom je een heel eind dus

Fijn dat er al vooruitgang in zit! Wat maakte nou uiteindelijk het verschil - want je had het eerder ook met koekjes geprobeerd, toch?

ik denk puur de gewenning. Hij zit nu vast in de gordel, blaft en piept niet meer. Nog wel wat onrustig, maar kan geen kant op. Laatste keer toen we van de hondenschool kwamen , ging hij meteen liggen. Prima.
Kan hij gerust mee op vakantie

Jacky schreef:ik denk puur de gewenning. Hij zit nu vast in de gordel, blaft en piept niet meer. Nog wel wat onrustig, maar kan geen kant op. Laatste keer toen we van de hondenschool kwamen , ging hij meteen liggen. Prima.
Kan hij gerust mee op vakantie

Dat is fijn zeg. Bij onze vorige hond (herplaats weimaraner) is het nooit gelukt. Zo jammer vond ik dat. Wij nemen onze hond ook altijd mee op vakantie en Sterre ook een herplaatser is super in de auto gelukkig. Dus ik ben erg blij voor jullie.