Het HondenForum

Ik herken het gedrag wel, Mahru deed het ook eerst. Gewoon op zoek naar iets om te doen, kapot te kauwen, van tafel te trekken of wat dan ook. Het was echt geen verlatingsangst maar toch blijkbaar het lastig vinden tot rust te komen om te gaan slapen als de mensen van huis zijn.
Terwijl Jura er gewoon rustig bij ligt te slapen en soms met één oog kijkt wat Mahru weer uitvreet (ik heb ze steeds gefilmd als ik wegging).
Ik heb maar dingen voor haar neergelegd die ze wel mag slopen, kartonnen dozen, wc rolletjes, etc.
En ik ben blijven oefenen ook met alleen zijn zelfs zonder Jura er bij. Dan gaf ik het goede voorbeeld door op het hondenbed te gaan liggen 'slapen'. Dan kwam ze bij me liggen en viel ook in slaap. Dit heb ik een aantal keer geoefend en daarna de stap gemaakt dat ik niet meer op het bed ging liggen maar ik ging een boek lezen op de bank. Of even achter de laptop. Heel stapgewijs merkte ik dat ze het snapte en nu gaat ze uit zichzelf al slapen.

Ritme vindt ze wel belangrijk dus ik zorg dat ze 's ochtends een lange ronde al heeft gelopen en wat oefeningen heeft moeten doen als ze daarna alleen moet zijn. Zodat ze wel voldaan is zeg maar.
Misschien heb je wat aan mijn verhaal, want ik herkende dus een deel van wat jij schrijft.

Ja dat alles opeten is best lastig. Die van mij sloopt het alleen.
Of nouja fruit uit de fruitschaal eet ze wel op. Maar daar laat ik dan expres een wortel voor haar in liggen, trapt ze iedere keer weer in.

Maar als ze de bench zelf prima vindt, dan lijkt het me een goed middel om te helpen dit gedrag uit te laten doven.

Csiva doet hetzelfde. Ze gaat ook wat stukmaken als ze alleen moet blijven. Of alleen... Met de andere 2. In de bench niks aan de hand

Ohja, wat ik ook doe is van die geluiden van zeegolven via spotify aanzetten als wij weggaan. Die zet ik ook 's avonds als ze gaan slapen kort aan. Die geluiden = slapen. Werkt echt goed bij de oudste, die snapt als ik het aanzet dat ze dus thuisblijft als wij weggaan en ze zoekt meteen een plek om te slapen. Is misschien ook iets waar je iets mee kunt?

Ik heb er toevallig ook net een topic over geopend. Misschien hangt het wel in de lucht hahaha.

Nala zit om deze reden nachts tijdelijk weer in de bench. Overdag gaat het goed.
Al heb ik van de week de rits niet goed dicht gedaan en toen lag ze op de stoel toen ik beneden kwam. Niks gesloopt dus ik gaf ze nog een kans,
Maar dat kostte me 5 donuts en een halve zak bananen snoepjes. Ze was erg druk op de training die dag hahaha.

Sanne!! schreef:Ik heb er toevallig ook net een topic over geopend. Misschien hangt het wel in de lucht hahaha.

Nou dat denk ik zeker Want ik heb dan geen problemen met verlatingsangst hier, maar mijn honden vervelen zich de blubber.
Ik doe best veel met ze, maar het korte daglicht helpt niet, en het pokke weer ook niet. En de uitvallende lessen op de KC (want te nat) en het schapendrijven wat steeds niet doorgaat (want te nat) helpen ook niet.
En ikzelf die véél minder energie heb als ik thuis kom na het werk (heb zin in winterslaap) helpt ook niet.

Ik denk dat je toch wat moet gaan doen voor je weg gaat. En dat je moet accepteren dat ze een hol wil. Honden uit Spanje en andere landen zijn vaak gewend om in een huisje te slapen in het asiel. Die voelen zich naakt zonder huisje. Dus ik zou sowieso de bench laten staan open. Je geeft aan dat ze er graag in gaat liggen.
En ik denk dat je moet kijken of je niet iets met haar kan doen voor je weg gaat. Bas kan prima alleen zijn en doet niks. Toch zal ik haar nooit alleen laten voor een paar uur zonder eerst met haar naar de polder te gaan en een uur te gaan lopen. Dan weet ik dat ze moe is. Daarnaast krijgt ze dus wat te eten voor ik weg ga. Een staafje, een dentastick of een ander lekkers. Dan is ze daarop gefocussed. Anders gaat ook zij zitten bij de deur en loop je dus weg in een emotie van de hond van ik wil mee.... Dat moet je voorkomen. Je moet zien dat je wegloopt in een emotie van appel of afleiding. Dus als ze eten letten ze minder op het afscheid. Of je zegt, plaats! Baasje is zo terug. Lief zijn! Dus je beveelt ze alleen te blijven. Dan zijn ze ook niet in een staat van "ik wil mee... ".

Voor mij heeft het alleen laten met wat lekkers er voor gezorgd dat Bas altijd blij is als ik mijn jas pak en weg ga. Dan rent ze naar de keuken en gaat breed kwispelend bij de la van de koekjes zitten. Ik geef ook altijd iets dat zo lang duurt dat ik al weg gereden ben. Daarmee heb ik het scheidingsmoment heel erg veranderd. Toen wij haar net hadden was ze heel plakkerig en zat ze meteen zwaar beteuterd op haar gat bij de deur die ik dan dicht moest trekken. Dan ging ze ook piepen. Totaal verkeerde emotie om afscheid van je hond te nemen. Die hond houdt dat ook vast. Gaat in die emotie hangen en wachten. Dus probeer haar eens of onder appel te krijgen en wat te leren. Zoals plaats, en nu even alleen zijn! Baasje is zo terug! Braaf! Maar in mijn ogen nog beter, zorg dat het scheidingsmoment prettige emotie op gaat roepen. Dus zorg voor afleiding.

Zoals ik het nu doe, met het geven van een staafje dat bv 3 minuten duurt, is er geen letterlijk afscheid. Bas is happy als ik weg ga want ze krijgt wat, en ik zie haar wegrennen bij mij vandaan naar haar mandje met haar lekkers. Dan loop ik weg. Roep dat ze braaf moet zijn en weg ben ik. Alle partijen blij. Want ik wordt ook niet blij van 2 grote ogen bij de deur die ik dan dicht moet trekken.

laeken schreef:Ik denk dat je toch wat moet gaan doen voor je weg gaat. En dat je moet accepteren dat ze een hol wil. Honden uit Spanje en andere landen zijn vaak gewend om in een huisje te slapen in het asiel. Die voelen zich naakt zonder huisje. Dus ik zou sowieso de bench laten staan open. Je geeft aan dat ze er graag in gaat liggen.
En ik denk dat je moet kijken of je niet iets met haar kan doen voor je weg gaat. Bas kan prima alleen zijn en doet niks. Toch zal ik haar nooit alleen laten voor een paar uur zonder eerst met haar naar de polder te gaan en een uur te gaan lopen. Dan weet ik dat ze moe is. Daarnaast krijgt ze dus wat te eten voor ik weg ga. Een staafje, een dentastick of een ander lekkers. Dan is ze daarop gefocussed. Anders gaat ook zij zitten bij de deur en loop je dus weg in een emotie van de hond van ik wil mee.... Dat moet je voorkomen. Je moet zien dat je wegloopt in een emotie van appel of afleiding. Dus als ze eten letten ze minder op het afscheid. Of je zegt, plaats! Baasje is zo terug. Lief zijn! Dus je beveelt ze alleen te blijven. Dan zijn ze ook niet in een staat van "ik wil mee... ".

Voor mij heeft het alleen laten met wat lekkers er voor gezorgd dat Bas altijd blij is als ik mijn jas pak en weg ga. Dan rent ze naar de keuken en gaat breed kwispelend bij de la van de koekjes zitten. Ik geef ook altijd iets dat zo lang duurt dat ik al weg gereden ben. Daarmee heb ik het scheidingsmoment heel erg veranderd. Toen wij haar net hadden was ze heel plakkerig en zat ze meteen zwaar beteuterd op haar gat bij de deur die ik dan dicht moest trekken. Dan ging ze ook piepen. Totaal verkeerde emotie om afscheid van je hond te nemen. Die hond houdt dat ook vast. Gaat in die emotie hangen en wachten. Dus probeer haar eens of onder appel te krijgen en wat te leren. Zoals plaats, en nu even alleen zijn! Baasje is zo terug! Braaf! Maar in mijn ogen nog beter, zorg dat het scheidingsmoment prettige emotie op gaat roepen. Dus zorg voor afleiding.

Zoals ik het nu doe, met het geven van een staafje dat bv 3 minuten duurt, is er geen letterlijk afscheid. Bas is happy als ik weg ga want ze krijgt wat, en ik zie haar wegrennen bij mij vandaan naar haar mandje met haar lekkers. Dan loop ik weg. Roep dat ze braaf moet zijn en weg ben ik. Alle partijen blij. Want ik wordt ook niet blij van 2 grote ogen bij de deur die ik dan dicht moet trekken.

Bij mijn beide honden doe ik het juist zonder appel of afleiding. Ik wachtte (in de aanleerfase) tot er complete rust was, en dan ging ik even weg (de hond van te voren en tijdens het weggaan compleet negerend). Ik zet hun slaapmuziekje op, ga me klaarmaken en loop de deur uit. Het is een andere aanpak dan die jij noemt, maar werkt hier dus heel goed. Het idee erachter is, is dat weggaan normaal is en ik niks 'anders' hoef te doen. Dus juist niet afleiden of onder appel zetten of naar de plaats sturen, want daarmee kan je juist benadrukken dat er iets gebeurt en ik denk dat dat niet voor elke hond handig is.
Ook thuiskomen is hier 'normaal'. Geen gedoe, ze mogen me natuurlijk even begroeten maar ik blijf rustig en ga niet lopen kirren van ooooh hebben jullie me gemist ofzo. Ik ben gewoon weer thuis, klaar, en dat is net zo normaal als weggaan.

Ik heb het idee dat sommige honden juist goed reageren op die duidelijkheid over wat er te gebeuren staat, en andere juist beter reageren als je er helemaal geen aandacht aan schenkt.
Mila is van het eerste type. Als ik zeg dat ik 'even boodschappen ga doen', weet zij dat ze niet mee mag en blijft met een zucht liggen. Als ze niet precies weet of ze wel of niet mee mag, wordt ze juist eerder onrustig en is ze teleurgesteld als dan uiteindelijk blijkt dat ze niet mee mag.
Amy daarentegen vindt het idee dat ze niet mee mag al helemaal niet leuk en ging dan protestblaffen zodra ik één van de andere honden wel meenam en de deur achter me dicht deed. Bij haar heb ik het opgelost door twee dagen lang constant met de andere honden in en uit te lopen, zodat dat daar helemaal niets bijzonders meer aan was. Ze wacht nu nog wel als ik wegga met één van de andere honden, maar als we dan niet binnen een kwartier terug zijn, gaat ze op de bank liggen slapen.

Ja dat klinkt ook wel logisch, dat sommige honden duidelijkheid nodig hebben. Jura heeft meestal wel duidelijkheid nodig maar hierbij dus niet.

Mijn honden, die overigens goed alleen konden zijn, lieten aangeboden eetwaar liggen tot ik weer thuis was.
Toen ze jong waren hadden ze ook de gewoonte om attributen die rondslingerden te pakken, meestal dingen die ik gebruikt had, maar dat deden ze als ik thuis was. Dat was gewoon een sport, kwam herman ineens met een schaar in de bek heel sneaky aanlopen, werd uitbundig geprezen, liet het los en kreeg beloning. Ik leerde opruimen van gevaarlijke dingen en liet minder gevaarlijke dingen slingeren, zodat de sport bleef. Het was dus leuk, als ik er deel vanuit maakte. Ben ik er niet, dan is niks interessant.
Als ik thuis ben heeft hij ook waakkwaliteiten, mij melden dat er iets is, dan kijk ik even en dan is het goed. Als ik er niet ben, reageert hij nauwelijks op iets.
Nu, als mijn kleinzoon is geweest en ik alle rondslingerende spulletjes opgeruimd heb, vindt hij altijd nog wel iets wat achtergebleven is en dan ligt hij daar, zie je wel wat ik heb.
Ik verbied dus nauwelijks ondeugden en probeer er altijd iets leuks uit te halen in samenwerking.
Natuurlijk begrens ik het wel.

Ik zou ook de bench weer even terugzetten als dat toch een veilig plekje biedt. Finn zit vanaf het begin bij mijn ouders in de bench als we even weggaan of slapen. Sinds enige tijd mocht hij gewoon los als we even weg waren en dat ging probleemloos (bij mij is hij immers ook altijd los zonder problemen). Toen we hem ook 's nachts los wilden laten stond hij binnen 2 minuten piepend aan de deur. Toch de bench weer neergezet en hij lag er al in voordat ik hem goed en wel in elkaar gezet had.
Bij mij is hij altijd los en ik zorg ervoor dat hij wat te doen heeft. Dat moet uiteraard wel een beetje veilig zijn, dus als Pippi papier opeet zou ik dat ook maar niet doen. Je zou overal wat snoepjes kunnen verstoppen, maar dan eet Vriend ze waarschijnlijk op?

Lastig he, ik zit er ook over na te denken om een bench aan te schaffen. Zodra Rani alleen beneden is gaat ze rottigheid uithalen, ook al is er iemand boven. Net vond ik weer een verpakking met hete pepers op de bank, het bakje was aangevreten maar de pepers lagen nog. Toch niet zo lekker
's nachts slaapt ze nu bij ons op de slaapkamer en houden we de deur dicht, dan gaat ze rustig slapen. Ik vind het alleen sneu om haar overdag ook op de slaapkamer te doen maar misschien kom ik daar nog overheen.

Tot nu toe gaat het overdag alleen zijn aardig zolang ze maar wat te knagen heeft, dat gaat ongeveer een uur goed.

Polly doet het ook. Die kan prima alleen zijn en bovendien is ze dat dus niet want 5 andere honden.
Maar die gaan zoet slapen en Polly denkt: Yes!
Die wandelt dus over tafel en heeft het drukdrukdruk.
Ze weet dat het niet mag en haalt het niet eens in haar hoofd als ik er ben of het kan zien.
Soms doet ze het ook als ik er wel ben, dan klimt ze in de keuken op tafel en gaat op onderzoek. Dat hoor ik en dan blijft ze ook doodonschuldig zitten: Wat nou?!
Het is verveling volgens mij.
Maar ja, verzin daar maar eens wat op als ze gemiddeld de aandachtsspanne van een mug hebben

Ik denk ook dat het verveling is. Csiva is overdag als we thuis zijn heel veel bezig. Even spelen, even knuffel halen, even dit, even dat. Het is geen hond die gewoon een paar uur slaapt. Ja, 's nachts. Dus alleen thuis = vervelen want geen baas die even iets doet. Al is t maar zeggem, brave hond vermaak jezelf oid. Dus gaat ze lopen keten. Tafel op, aanrecht op, door de vensterbanken lopen en de rits van de kussens van de bank open maken... In de bench dus, gek genoeg gaat ze daar nl wel gewoon liggen slapen.

runninggirl schreef:

laeken schreef:Ik denk dat je toch wat moet gaan doen voor je weg gaat. En dat je moet accepteren dat ze een hol wil. Honden uit Spanje en andere landen zijn vaak gewend om in een huisje te slapen in het asiel. Die voelen zich naakt zonder huisje. Dus ik zou sowieso de bench laten staan open. Je geeft aan dat ze er graag in gaat liggen.
En ik denk dat je moet kijken of je niet iets met haar kan doen voor je weg gaat. Bas kan prima alleen zijn en doet niks. Toch zal ik haar nooit alleen laten voor een paar uur zonder eerst met haar naar de polder te gaan en een uur te gaan lopen. Dan weet ik dat ze moe is. Daarnaast krijgt ze dus wat te eten voor ik weg ga. Een staafje, een dentastick of een ander lekkers. Dan is ze daarop gefocussed. Anders gaat ook zij zitten bij de deur en loop je dus weg in een emotie van de hond van ik wil mee.... Dat moet je voorkomen. Je moet zien dat je wegloopt in een emotie van appel of afleiding. Dus als ze eten letten ze minder op het afscheid. Of je zegt, plaats! Baasje is zo terug. Lief zijn! Dus je beveelt ze alleen te blijven. Dan zijn ze ook niet in een staat van "ik wil mee... ".

Voor mij heeft het alleen laten met wat lekkers er voor gezorgd dat Bas altijd blij is als ik mijn jas pak en weg ga. Dan rent ze naar de keuken en gaat breed kwispelend bij de la van de koekjes zitten. Ik geef ook altijd iets dat zo lang duurt dat ik al weg gereden ben. Daarmee heb ik het scheidingsmoment heel erg veranderd. Toen wij haar net hadden was ze heel plakkerig en zat ze meteen zwaar beteuterd op haar gat bij de deur die ik dan dicht moest trekken. Dan ging ze ook piepen. Totaal verkeerde emotie om afscheid van je hond te nemen. Die hond houdt dat ook vast. Gaat in die emotie hangen en wachten. Dus probeer haar eens of onder appel te krijgen en wat te leren. Zoals plaats, en nu even alleen zijn! Baasje is zo terug! Braaf! Maar in mijn ogen nog beter, zorg dat het scheidingsmoment prettige emotie op gaat roepen. Dus zorg voor afleiding.

Zoals ik het nu doe, met het geven van een staafje dat bv 3 minuten duurt, is er geen letterlijk afscheid. Bas is happy als ik weg ga want ze krijgt wat, en ik zie haar wegrennen bij mij vandaan naar haar mandje met haar lekkers. Dan loop ik weg. Roep dat ze braaf moet zijn en weg ben ik. Alle partijen blij. Want ik wordt ook niet blij van 2 grote ogen bij de deur die ik dan dicht moet trekken.

Bij mijn beide honden doe ik het juist zonder appel of afleiding. Ik wachtte (in de aanleerfase) tot er complete rust was, en dan ging ik even weg (de hond van te voren en tijdens het weggaan compleet negerend). Ik zet hun slaapmuziekje op, ga me klaarmaken en loop de deur uit. Het is een andere aanpak dan die jij noemt, maar werkt hier dus heel goed. Het idee erachter is, is dat weggaan normaal is en ik niks 'anders' hoef te doen. Dus juist niet afleiden of onder appel zetten of naar de plaats sturen, want daarmee kan je juist benadrukken dat er iets gebeurt en ik denk dat dat niet voor elke hond handig is.
Ook thuiskomen is hier 'normaal'. Geen gedoe, ze mogen me natuurlijk even begroeten maar ik blijf rustig en ga niet lopen kirren van ooooh hebben jullie me gemist ofzo. Ik ben gewoon weer thuis, klaar, en dat is net zo normaal als weggaan.

Ik ga ook pas weg als het stel rustig ergens ligt en op het punt staat om eens lekker lang te gaan dutten. Niks afscheidsrituelen en zeker geen vreten geven voor ik weg ga, want dan laat ik wakkere honden achter.

Ik zweer bij routine en moe achterlaten op het ogenblik dat je honden toe zijn aan eens effe lekker slapen. Dus voor je de deur uit gaat een lange wandeling met rennen en spelen, dan lekker vreten en dan lekker slapen. 's Middags doe ik af en toe ook wel een lange wandeling, maar niet al te vaak, want voor je het weet hebben je honden een topconditie en een verkeerde routine en lopen ze te stuiteren in afwachting van die middagwandeling. Dan loop ik dus liever 's ochtends nog een half uurtje verder zodat ze echt met hangende tongen binnen komen, en dan een flinke bak vreten, en dan is het stel hier echt uren bewusteloos.

Zowel Toto als Lilo hebben fors gesloopt in het verleden, en Toto vrat dan ook nog eens van alles op , maar dit is en blijft voor mij de goeie aanpak. 's Ochtends de forse inspanning, flink moe thuis komen, effe lekker vreten en dan uren uitbuiken. 's Middags een kortere wandeling, wel even rennen maar niet overdrijven, en dan blijft alles heel.

Ik zie het ook steeds als ik een dagje thuis werk. Zo tegen een uur of drie heb ik weer honden, maar daarvoor ligt het stel echt voor dood op de bank te snurken.

laeken schreef:Je moet zien dat je wegloopt in een emotie van appel of afleiding. Dus als ze eten letten ze minder op het afscheid. Of je zegt, plaats! Baasje is zo terug. Lief zijn! Dus je beveelt ze alleen te blijven. Dan zijn ze ook niet in een staat van "ik wil mee... ".

Dit kan inderdaad voor sommige honden goed werken. Morris heeft hier ook behoefte aan. Als ik wegga zonder rituelen dan is hij constant onrustig. Dan weet hij niet goed wat hij moet doen. Hij heeft het altijd in de gaten als ik weg moet. Geen idee hoe, doe soms echt nog niks anders dan anders, maar hij voelt aan, baasje gaat zo weg! En dan gaat hij al onrustig doen. Ga ik dan gewoon zo de deur uit dan blijft het onrustige ook.
Maar zodra ik hem een taak geef en bij vertrek hem naar zijn plaats stuur en zeg "Tot straks! Goed op het huis passen!" dan is het klaar. Taak!
Dan gaat hij ook met zucht in zijn mand liggen, ik geef hem zijn gevulde Kong (bij dag werken, langer weg) of een kauwding (als ik maar even weg ben) en dan ga ik weg. Hij is dan prima rustig. Eet eerst op wat ik gegeven heb (alleen deze twee dingen, geef ik iets anders dan eet hij dat echt niet op tot ik weer thuis ben) en gaat dan ergens liggen slapen. Hij verandert eens van plek, loopt eens een rondje door het huis, slaat aan als hij 'verdachte' dingen ziet/hoort en vermaakt zich prima met luieren tot ik weer thuiskom.
Loop ik gewoon weg zonder iets te zeggen, zonder hem opdracht te geven 'op te passen' dan drentelt hij veel vaker door de kamer, kijkt om de paar minuten door het raam, slaat aan bij alles wat hij hoort en springt dus ook bij alles op want stel je voor dat ik er al aankom...

Of het voor Pip en Vriend verstandig zou zijn weet ik niet, maar wie weet kun je iets met mijn manier (die overeenkomsten heeft met die van Laeken).
Als ik wegga zijn de honden vaak onrustig want ze willen liever mee. Op het moment dat ik helemaal klaar ben en met jas, tas, sleutels, schoenen in de gang sta graai ik een flinke hand kattenbrokjes uit een bak en strooi ik die uit door de hele kamer. Resultaat: blije hondjes (en katten ) die enthousiast gaan zoeken en speuren (terwijl ik me uit de voeten maak en even "tot straks" zeg). Net als bij laeken is er geen vervelend afscheidsmoment maar juist een fijne emotie en in ons geval zijn ze even bezig geweest met neus en lijf. Daarna drinken ze wat en gaan ze liggen.

Basco heeft er de pest aan als ik wegga.
Als ik de radio hard aan zet dan weet hij dat ik wegga.
Als hij dan mee wil zeg ik tegen hem: kan niet, dat begrijpt hij.
Dan gaat hij op het kleed zitten, kijkt heel zielig en wacht op het handje brokjes dat ik op het kleed gooi.
Als hij druk bezig is met het opeten zeg ik: tot straks, en dan ga ik weg.
Hij heeft nooit gesloopt.