Het HondenForum

Hebben jullie ook wel eens zo'n moment dat je denkt 'oh, dit is eigenlijk helemaal niet opvoedkundig verantwoord' en het dan toch laten gebeuren?

Gisteren liep ik met mijn zusje door het bos. Het was er lekker druk, hardlopers, fietsers, wandelaars met en zonder hond, erg zondags dus. Op een gegeven moment zag ik verderop een man zitten, in een rolstoel. Aangezien Finn graag op bankjes springt om bij mensen op schoot te kruipen, dacht ik dat hij vast geen onderscheid zou maken tussen een bankje of rolstoel, dus ik riep hem bij me. Hij kwam netjes en bleef in de buurt, totdat we te dicht bij de man kwamen en hij zich niet meer in kon houden. Op z'n vrolijkste galopje op die man af. Ik riep nog, maar dat heeft dan gewoon geen zin Die man ziet Finn aankomen en begint al 'Hé ventje'... aai, aai. Zijn muziek moest ook even wijken, want oordopjes gingen uit en Finn kreeg alle aandacht. Het is dan zo'n leuk gezicht, maar totaal niet de bedoeling natuurlijk. Dus wel excuses aangeboden, maar de man vond het niet zo'n probleem.
Het is zo'n redelijk onschuldig opvoedkundig probleem, maar dan denk ik daarna dat vast niet iedereen erop zit te wachten. Volgende keer toch maar aanlijnen ipv alleen afleiden. En dan kort aanlijnen, want de eerste keer dat ik dit meemaakte zat hij gewoon aan de lijn..

dat gebeurt hier wel tig keer per dag Vaak dat ik roep en ze niet luisteren en dan loop ik gewoon door van "bekijk het dan maar" of Nina gaat weer graven waar het niet mag, maar ja ze is wel lekker bezig of ze mogen niet op mensen afrennen, maar als iemand over de dijk loopt scheuren ze met z'n drietjes naar het achterstuk van het weiland, lekker even rennen denk ik dan

kortom, vaak zat zit ik opvoedkundig niet helemaal juist, maar ik heb echt lieve honden en als ik echt boos word dan luisteren ze wel

De afgelopen twee jaar zijn aan één stuk door opvoedkundige missers geweest. Ach ja. Heb een lieve hond en ben er tevreden mee. Doe mijn best en heb gelukkig een slimme hond die het snel weer oppakt.

_Leonie schreef:De afgelopen twee jaar zijn aan één stuk door opvoedkundige missers geweest. Ach ja. Heb een lieve hond en ben er tevreden mee. Doe mijn best en heb gelukkig een slimme hond die het snel weer oppakt.

haha, klinkt bekend Wat wel grappig is dat ik in sommige dingen heel consequent ben, bijvoorbeeld als ik met de paarden bezig ben, dan mogen ze absoluut niet de bak in en dat weten ze heel goed en zullen het ook niet doen.

Sadie teveel laten aanhalen toen ze klein was door iedereen;p Ze was(en is) heel schattig natuurlijk dus iedereen ging altijd gelijk door de knieen en aaaaah. En nu rent ze op iedereen af om ze te begroeten, waardoor ik heel hard moet bleren om te zorgen dat ze terugkomt. Af en toe denk ik ook laat maar.....en laat ik het gebeuren. Ze kan er ook niks aan doen dat ze zo leuk is

Ik denk daar ineens niet over na. Als we het maar gezellig hebben en mijn huis niet wordt gesloopt.

Ik roep mijn honden altijd terug als ik iemand tegemoet loop, laat ze volgen en geef weer vrij als we gepasseerd zijn. Kiwi ziet dat als een startschot en stuift er als een malle er vandoor.
Nu is het misverstand ontstaan dat ze bij het passeren van een persoon, ze er direct er vandoor mag schieten. Ik laat dat meestal maar een beetje gebeuren, want ik vind de timing van het terugroepen heel belangrijk en dat is precies het moment dat ik naast de tegenligger loop. Ik vind het een beetje loederig overkomen om op dat moment gelijk KIWI STOP te tetteren. Dus ik laat het begaan.

Tot ik laatst iemand tegemoet liep, en daarachter liep een oude vrouw met een boomertje. Kiwi stormt er dus vandoor bij het passeren van de eerste persoon, en de oudere vrouw schrok zich de blubber toen Kiwi met Kelpie-speed op haar af kwam suizen.

Ik vind dat niet netjes.

Kiwi stoof er overigens rakelings voorbij maar de vrouw wankelde op dr benen omdat ze dacht dat Kiwi het op haar of haar hondje gemunt had.
Nu ben ik bezig met terugroepen en belonen na het passeren van personen en het startschot-effect is er inmiddels al wat uit.

Kruimel53 schreef:Opa Kátur had ik overigens geheel onbedoeld aangeleerd om te gaan blaffen tegen mij als Logi met een andere hond ging spelen. Hij vond al dat drukke gedoe maar niks en ging zich ermee bemoeien met veel getetter, dus ik dacht slim te zijn en hem af te leiden met snoepjes zoeken. Dat vond hij ook een puik idee, en dus ging hij er zelf luidkeels om vragen zodra Logi leuk ging spelen.

Maar dat is geen misser, dat is een hit. Of in ieder geval vanuit Káturs standpunt

Polly klimt op alle schoten die ze tegenkomt.
Zelfs grote stoere kerels smelten voor die fluwelen kijkers van het mormel

Marjoleine schreef:Polly klimt op alle schoten die ze tegenkomt.
Zelfs grote stoere kerels smelten voor die fluwelen kijkers van het mormel

Maar dat is toch überschattig?

En opvoedkundige missers, ja dagelijks. Zo ben ik veel te laks waar het gaat om Toto en vreemde mensen. Hij wil heel graag met iedereen kennis maken, en mijn 'Netjes naast!' werkt alleen als ik het echt meen. En vooral kinders van een jaar of 8-10 vinden Toto vaak geweldig, en andersom ook. Dan staat zo'n joch te roepen van "Mama ik wil ook zo'n hond!" en die moeder staat boos naar mij te kijken want godse grote hond staat haar jong in zijn gezicht te likken. Zo fout.

Oh gelukkig ben ik niet de enige die wel eens iets door de vingers ziet.

Marjoleine schreef:Polly klimt op alle schoten die ze tegenkomt.
Zelfs grote stoere kerels smelten voor die fluwelen kijkers van het mormel

Ik kan het me zo voorstellen! Afgelopen weekend kwam ik in het bos een man tegen met een klein harig hondje, Isabel heette ze. God, wat onwijs leuk! Ik hou normaal niet zo van kleine langharige hondjes, maar deze was fantastisch, had haar zo meegenomen. Heerlijk met die lange haren door het zand en de modder en die man roepen 'Isabellll, kom'

Shelly is 1 grote opvoedkundige misser

Van die kleine snepjes in je kont als je niet snel genoeg bent naar mevrouw haar zin, zichzelf tussen je benen wurmen als ze aandacht wil, het blaffen als ze vind dat ze te weinig aandacht krijgt, etc.
En tja ik kijk haar aan en dan die sprankelende oogjes en blije bek en dan ben ik alweer vergeten dat ze eigenlijk iets deed wat niet mocht

Hanneke2 schreef:

Marjoleine schreef:Polly klimt op alle schoten die ze tegenkomt.
Zelfs grote stoere kerels smelten voor die fluwelen kijkers van het mormel

Maar dat is toch überschattig?

Dat hangt er vanaf waar ze vandaan komt en wat de schoot in kwestie aanheeft

@veertje, het had Polly kunnen zijn. Ze is superschattig maar nog een groter varken dan haar moeder, en die is al behoorlijk erg.
En die klimt ook niet op schoten.
Polly staat tegen je te wimperogen met van die enorme Bambi-kijkers en iedereen gaat voor de bijl. En dan blijkt ze zeikensnat en vol zand te zitten of zo

Heel onverantwoord maar als ik thuiskom en Ted blij is me te zien ga ik daar lekker in mee. Even een minuutje met speeltjes rondrennen en samen dansjes doen. Ik vind het heerlijk altijd, die dolenthousiaste begroeting. Tijdens het wachten tot we de deur uitgaan samen en wachten op d'r eten etc is ze zo braaf rustig dat ik het verder ook niet erg vind.

Jep schuldig. Luna is zo'n lieve makkelijke hond. Maar eigenlijk schijtvervelend met wandelen. Want ze loopt continu voor iedereen z'n poten. Serieus, als of ze het er om doet. En dan gaat ze stil staan, waardoor je bijna je nek breekt. Tegemoet komende hardlopers, maken soms ook de gekste sprongen want mevrouw gaat niet opzij. Opvoedkundiger zou natuurlijk zijn als ik haar dit ga afleren. Maar ja, het is er zo ingeslopen.. Hahah.
Sultan gaat werkelijk als hij los loopt, naar ieder mens toe. Hij heeft een tijdje opgesprongen, dit doet hij amper nog. Maar hij moet er altijd wel naar toe, oren in de nek en als een gek kwispelen. Bij iederéén. Als je hem niet aait, wilt hij ook nog welles zijn kop onder je hand steken. Aaaaai mijjj. Thuis krijgt hij natuurlijk nooit aandacht, denk dat dat het is.

Kunstjes vind ik wel leuk om te leren, maar dat komt omdat dat aan Luna niet te leren valt. Na jaren en jaren oefenen gaat zij nu soms zitten.. Maar dat was het. ( zij is buiten een beenklever, dus das wel handig)
Dus met Sultan, die na 2 minuten het woord "zit" al door had, ben ik een beetje doorgeslagen. Hij kan ontelbaar kunstjes haha.

Je heb tin een ligfiets ook niks op een bospad te zoeken

Nanna schreef:

Sulluna schreef:Jep schuldig. Luna is zo'n lieve makkelijke hond. Maar eigenlijk schijtvervelend met wandelen. Want ze loopt continu voor iedereen z'n poten. Serieus, als of ze het er om doet.

Dat heb ik met Bakkie Als er een peloton mountainbikers nadert weet ik het al. Dan móet ie dwars in de weg gaan staan. Kan ik hem wel roepen maar dan spring ie vlák voor ik hem te pakken heb alsnog achterwaarts voor de eerste fietser en dat is veel vervelender.
Ondertussen kennen de meeste fietsers hem wel en moeten ze er om lachen. Hij doet verder ook niks fout hoor; staat daar gewoon met zijn zoete zeehondengezicht midden op het pad terwijl de fietsers om hem heen laveren
Hij schijnt er wat aan te ontlenen.

Deerhound Charles had het ook. Kwam er een fietser aan, stond hij als een blok beton op dat smalle bospad, geen snorhaar bewegend. En hij woog 80 kilo dus dat douw je ook niet aan de kant. De meesten stapten af en pakten hun fiets en liepen om hem heen. En zo had ie het ook graag

Précies dit doet Luna ook

Kruimel53 schreef:

Marjoleine schreef:Je hebt in een ligfiets ook niks op een bospad te zoeken

Het was een echt officieel fietspad, dat toevallig dwars door het bos loopt. De ligfietser was volkomen gerechtigd daar te fietsen (al had het wat minder snel gemogen) en ik had toen-nog-niet opa bij zijn kladjes moeten grijpen. Gevalletje nét te laat. En 'doettie anders nóóit' ging niet op want ik wíst dat het kon gebeuren.

Oh, dan was het geen bospad dus.
Ik vind ligfietsen enge dingen trouwens, hier rijden ze ook aan de grens van het losloopgebied. Daar rammelt het van de beesten, herten, honden, en auto's mogen er ook.
Kamikaze is het.

Nanna schreef:

Sulluna schreef:Jep schuldig. Luna is zo'n lieve makkelijke hond. Maar eigenlijk schijtvervelend met wandelen. Want ze loopt continu voor iedereen z'n poten. Serieus, als of ze het er om doet.

Dat heb ik met Bakkie Als er een peloton mountainbikers nadert weet ik het al. Dan móet ie dwars in de weg gaan staan. Kan ik hem wel roepen maar dan spring ie vlák voor ik hem te pakken heb alsnog achterwaarts voor de eerste fietser en dat is veel vervelender.
Ondertussen kennen de meeste fietsers hem wel en moeten ze er om lachen. Hij doet verder ook niks fout hoor; staat daar gewoon met zijn zoete zeehondengezicht midden op het pad terwijl de fietsers om hem heen laveren
Hij schijnt er wat aan te ontlenen.

Deerhound Charles had het ook. Kwam er een fietser aan, stond hij als een blok beton op dat smalle bospad, geen snorhaar bewegend. En hij woog 80 kilo dus dat douw je ook niet aan de kant. De meesten stapten af en pakten hun fiets en liepen om hem heen. En zo had ie het ook graag

Biry doet dat ook, niet bij fietser, maar wel bij wandelaars. Zij loopt daar, dus iedereen die haar tegemoet komt heeft maar uit te wijken

@Marjoleine: Die wimperogen inderdaad, ik smolt ervoor. Daar stond ze dan, voorpootjes op mijn knie, staartje hard kwispelend en met haar kontje te schudden. Ik smolt ter plekke. Een kruising Shih Tzu/Maltezer was het volgens meneer.

@Dre: Die ogen hè, ik vergeet ook steeds dat hij eigenlijk iets fout doet. Als hij in een speelse bui is (vaak dus..), heeft hij ook een vrij hondse manier van spelen (meegenomen uit zijn asieltijd). Loop je dan door de kamer, heb je een hond in je enkels hangen of hij springt naar je handen. Hartstikke fout, ik weet het en bij een andere hond had ik het ook niet geaccepteerd, maar door zijn vrolijke gedoe ben ik het meteen vergeten

Sulluna schreef:
Kunstjes vind ik wel leuk om te leren, maar dat komt omdat dat aan Luna niet te leren valt. Na jaren en jaren oefenen gaat zij nu soms zitten.. Maar dat was het. ( zij is buiten een beenklever, dus das wel handig)

Het zal de naam wel zijn dan Hier is madam wel zo slim om eerst te kijken wat het haar oplevert. Een enorm lekker koekje/hapje eten verdient een snellere zit dan een droog kaakje

Verder heeft Luna nogal de nijging om tussen mensen door te lopen, zeker als er kinderen in het spel zijn. Het is natuurlijk nog leuker als de mensen/kinderen in kwestie het niet leuk vinden/bang zijn Ze doet niets hoor, ze springt niet, ze loopt alleen langs (in de zomer verdienen blote benen wel een stiekeme lik/aanraking met een koude natte neus). Ik doe altijd net of ik het niet zie, want ze luistert toch niet als ik zeg dat ze het niet mag.

Mijn vriend is trouwens nog véél erger. Luna slaapt altijd op bed en als mijn vriend niet thuis is kan ze prima traplopen, maar als hij er wel is staat ze onder aan de trap zielig te zuchten. En ja, mijn vriend draagt haar dan naar boven

Hoeveel smoorverliefde kleffe stelletjes, elkaars handen noodgedwongen moesten loslaten vanwege Luna die er als een tank tussen gaat stil staan...

ik heb hier een stel rasbedelaars. dat wil zeggen, mijn man heeft dat ervan gemaakt want hij vindt het geweldig om te zien wat ze uit de kast halen voor een lekker hapje. En ik maak mij er heus ook wel eens schuldig aan . Maar als ik het zat ben, stuur ik ze naar hun plaats en dan is het ook wel afgelopen.
Bij bezoek kijk ik even aan wat zij ervan vinden. Veel mensen vinden het namelijk reuzeleuk om honden iets van tafel te geven en die van mij willen er nog wel een poot voor geven ook. Vooral Lizzy is een meester in het bedelen, die krijgt ook de meest verstokte anti-bedelaar nog zover (honden haters komen uiteraard mijn huis niet in he ). Het begint met netjes zitten, dan krijg je haar kopje op schoot, pootje erbij en dan heel hevig met dr oogjes knipperen. Je moet wel van steen zijn om dan niks te geven

veertje schreef:@Dre: Die ogen hè, ik vergeet ook steeds dat hij eigenlijk iets fout doet. Als hij in een speelse bui is (vaak dus..), heeft hij ook een vrij hondse manier van spelen (meegenomen uit zijn asieltijd). Loop je dan door de kamer, heb je een hond in je enkels hangen of hij springt naar je handen. Hartstikke fout, ik weet het en bij een andere hond had ik het ook niet geaccepteerd, maar door zijn vrolijke gedoe ben ik het meteen vergeten

Ja dat ja en het is ook een loeder hoor af en toe, maar dat vind ik zo leuk

Izzy heeft ook een happerige manier van spelen, als we liggen te stoeien dan hapt ze (zacht) naar m'n hand. Ze bijt niet hard, maar het hoort natuurlijk niet. Maar omdat ze dan zo'n lief snoetje trekt, vind ik het dan weer schattig. Bij anderen doet ze dit niet snel gelukkig, ze past d'r manier van spelen gelukkig op de persoon aan. Ook als ik d'r hard krab tussen d'r schouderbladen raakt ze zo in extase dat ze met d'r voortandjes begint te grazen, het liefst pakt ze dan zo'n klein velletje Tja, ach.

Lemuria schreef:Izzy heeft ook een happerige manier van spelen, als we liggen te stoeien dan hapt ze (zacht) naar m'n hand. Ze bijt niet hard, maar het hoort natuurlijk niet. Maar omdat ze dan zo'n lief snoetje trekt, vind ik het dan weer schattig. Bij anderen doet ze dit niet snel gelukkig, ze past d'r manier van spelen gelukkig op de persoon aan. Ook als ik d'r hard krab tussen d'r schouderbladen raakt ze zo in extase dat ze met d'r voortandjes begint te grazen, het liefst pakt ze dan zo'n klein velletje Tja, ach.

Haha Shelly heeft ook het liefste mijn vingers, Juno pakt graag mijn hele arm inderdaad

Die kleine velletjes pakt Shelly altijd als ik niet snel genoeg bent

Lemuria schreef:Izzy heeft ook een happerige manier van spelen, als we liggen te stoeien dan hapt ze (zacht) naar m'n hand. Ze bijt niet hard, maar het hoort natuurlijk niet. Maar omdat ze dan zo'n lief snoetje trekt, vind ik het dan weer schattig.

Hoort dat niet? Dexter doet dat ook ja, als hij echt enthousiast speelt. Of als hij ergens ligt en je aait hem dan pakt 'ie je hand, heus niet al te zachtzinnig, en deponeert die op zijn buik. "Hier. Aaien. Nu graag."

Hij krijgt ook veel te veel brokjes tijdens de wandelingen, want telkens als hij vindt dat hij iets braafs heeft gedaan -een lege verpakking níet opgepakt, niet naar de hond geblaft, netjes gewacht bij de stoeprand- dan gaat hij me enórm aanstaren, met een heel blije bek. En daar kan ik dan geen weerstand aan bieden.

Dexter krijgt ook alles voor elkaar. Toen we op vakantie waren ging hij logeren bij mijn schoonmoeder. Daar moest hij, net als haar eigen hond vroeger, in de serre slapen. Na drie nachten wilde Dexter dat niet meer en liet ze hem maar in de woonkamer. En tegen 't eind van de vakantie lag hij heerlijk opgekruld in haar stoel. Ik kan dat ook niet hoor, er was ooit besloten dat Dex niet op 't bed mocht liggen maar dat hebben we nog geen jaar volgehouden Hij kijkt er ook altijd zo innig tevreden bij.