Het HondenForum

Laila is in the house.

Net weer lekker naar het bos op het loslaatveld met Laila, Shira en Nola (Buck, Dino en Balou gaan ook maar ik heb het in twee groepen verdeeld). Is omheind dus veilig dacht ik. Zit er ergens een gat onder het hek.

Laila weg, twee pups er achter aan, zoon en ik over het hek geklommen. Shira en Nola kwamen gelijk terug, maar Laila maakte een rondje sloot met bananen in haar oren. Ik hield mezelf voor om niet te roepen, geen enkele zin. Maar het zweet brak me uit. Het is wel een hond die drie jaar heeft gezworven, en ze weet heel goed dat ze nu bij mij hoort maar ja, bloed kruipt waar het niet gaan kan denk ik dan.

Ik hield mezelf voor dat ik niks gewend meer ben met drie oudjes die op een sukkeldrafje meelopen en niks meer uithalen. En dat de afstand waarop ze van ons was best meeviel voor een hond die voor m'n gevoel met drie seconden door het bos heen is qua snelheid. Ze kan echt heel hard. Maar ze was wel ver weg.

Uiteindelijk kwam ze weer terug en heb ik haar een frolicje gegeven (wat een afknapper ipv een eend )maar ook gelijk aangelijnd. Ik wist dat ik het niet moest doen maar ik had m'n zenuwen dat ze er echt vandoor zou gaan niet in bedwang. Om het goed te maken haar zelf nog een keer losgemaakt , weer er vandoor. Toen ben ik de andere kant opgelopen, ze kwam uiteindelijk achter ons aan. En met stalen zenuwen haar twee keer beloond zonder aante lijnen bij terug komen. Toen was het genoeg geweest voor mezelf en lijnde ik haar aan. Thuis even een paracetamolletje genomen wel.

Maar hoe pak je zoiets het beste aan, dat ze niet zoveel ruimte neemt, zonder zelf met een eend onder je arm te gaan lopen. Overal zitten eenden. Ik ben tot nu toe met m'n honden dit niet gewend dus geen ervaring mee.

Ik zal dan wel weer 'zo'n hondensporter' zijn. Maar volgens mij heb je maar 3 opties:

1) langs de HA voor hartpilletjes en haar d'r gang laten gaan
2) altijd aanlijnen, bij de wat minder slimme honden kan je er een lange lijn aan hangen en voer of een speeltje meenemen. Die lijn naar verloop van tijd los laten en inkorten in de hoop dat ze er niet 'achterkomen' dat die lijn gewoon los is en later er helemaal vanaf
3) een correctiehalsband, het enige middel waarbij je op afstand kunt corrigeren, ook met een trilling/spray/pieptoon

Voor de meeste honden is het opjagen van wild nu eenmaal het meest geweldige wat er bestaat en zelfbelonend gedrag. Dan kan je daar wel als eigenaar met een biefstukje of balletje gaan staan zwaaien, maar dikke kans dat ze het opjagen verkiezen boven het lekkers/speeltje.

Daarom ben ik dan ook zeer dankbaar met mijn 3 niet jagen de honden

Hippo schreef:Ik zal dan wel weer 'zo'n hondensporter' zijn. Maar volgens mij heb je maar 3 opties:

1) langs de HA voor hartpilletjes en haar d'r gang laten gaan
2) altijd aanlijnen, bij de wat minder slimme honden kan je er een lange lijn aan hangen en voer of een speeltje meenemen. Die lijn naar verloop van tijd los laten en inkorten in de hoop dat ze er niet 'achterkomen' dat die lijn gewoon los is en later er helemaal vanaf
3) een correctiehalsband, het enige middel waarbij je op afstand kunt corrigeren, ook met een trilling/spray/pieptoon

Voor de meeste honden is het opjagen van wild nu eenmaal het meest geweldige wat er bestaat en zelfbelonend gedrag. Dan kan je daar wel als eigenaar met een biefstukje of balletje gaan staan zwaaien, maar dikke kans dat ze het opjagen verkiezen boven het lekkers/speeltje.

Daarom ben ik dan ook zeer dankbaar met mijn 3 niet jagen de honden

Daar was ik zelf ook altijd zo blij mee.

Het is echt vreselijk moeilijk gedrag.
Ben heeft het ook altijd gedaan.
80x prima luisteren, en ineens kolder in de kop en weg was hij.
Hij is bij ons heel lang zelden los geweest. Alleen in gebieden waar er heel veel ruimte is en geen kans op echt ontsnappen.
Nu is hij 12 en loopt hij wel dagelijks los in een verlaten gebied. Maar ook daar 'verdwijnt' hij nog wel eens. Kan daar geen kwaad gelukkig, en tegenwoordig vindt hij beloning in de vorm van kaas toch wel belangrijker.
Kortom, het zit er ingebakken. We hebben wel eens een stroomband overwogen maar nooit gedaan. Ik weet niet of Laila verder nog gevoelig is voor iets, geluid bv?
Ik zou haar in ieder geval weer even aan de lange lijn doen.

Zodra je ziet dat ze op de wip zit bij je halen, of is ze in een split second weg?

Ik herken het, ook jouw reactie Zelf ben ik voor Hippo's tweede optie gegaan, met de kleine wijziging dat ik hem vaak aanlijn ipv altijd. Het hangt sterk van het gebied af. Een losloopgebied met veel honden loopt hij makkelijk en lang los en in een (natuur)gebied met weinig honden en veel wild loopt hij nooit los. Dan heb je nog vanalles wat ertussen hangt en dat laat ik van de situatie en zijn bui afhangen. Soms laat ik hem even los om met een andere hond te spelen en zodra ik merk dat het spelen klaar is en zijn focus verlegd wordt naar geurtjes, gaat hij weer aan de lijn. Soms laat ik hem tegen het einde van de wandeling ook even los, dan is hij al wat moe en heb ik tijdens het wandelen wat aandachtsoefeningetjes gedaan. Op die momenten blijf ik wel met hem bezig door te spelen, rennen, springen of wat dan ook. En in 'veilige' gebieden mag hij wat verder weg, ook al kost me dat zelf de nodige zenuwen. Ik heb dat voor mezelf moeten opbouwen om dat vertrouwen te krijgen. Dat hij heus mij wel in de gaten houdt en er niet vandoor gaat.

Apple schreef:Het is echt vreselijk moeilijk gedrag.
Ben heeft het ook altijd gedaan.
80x prima luisteren, en ineens kolder in de kop en weg was hij.
Hij is bij ons heel lang zelden los geweest. Alleen in gebieden waar er heel veel ruimte is en geen kans op echt ontsnappen.
Nu is hij 12 en loopt hij wel dagelijks los in een verlaten gebied. Maar ook daar 'verdwijnt' hij nog wel eens. Kan daar geen kwaad gelukkig, en tegenwoordig vindt hij beloning in de vorm van kaas toch wel belangrijker.
Kortom, het zit er ingebakken. We hebben wel eens een stroomband overwogen maar nooit gedaan. Ik weet niet of Laila verder nog gevoelig is voor iets, geluid bv?
Ik zou haar in ieder geval weer even aan de lange lijn doen.

Morgen gaat ze aan de lange lijn. Heb er eentje van 20 meter. Dus dan kan ik het gedrag goed observeren en toch op een veilige manier. Normaal gesproken is ze heel baasgericht en blijft altijd bij me in de buurt. Als ik roep komt ze ook direct aanrennen.

marian* schreef:Zodra je ziet dat ze op de wip zit bij je halen, of is ze in een split second weg?

Ja zo gauw ze een eend of waterhoentje ziet krijgt ze een nerveus onbereikbaar gedrag en is weg. Toch kwam ze ook wel weer terug van die eenden maar ze blijft dan wat nerveuzig en druk en lijkt te twijfelen of ze wel echt naar mij zou gaan of terug naar de eenden. Maar omdat ik er niet echt op berekend was omdat ze op een "veilig" veld liep, heb ik in eerste instantie niet heel goed op haar gelet, dus w.s. signalen gemist. Ik was ondertussen met zoon aan het praten en keek naar haar vanuit m'n ooghoek en tegelijkertijd naar Shira en Nola met een andere hond.

veertje schreef:Ik herken het, ook jouw reactie Zelf ben ik voor Hippo's tweede optie gegaan, met de kleine wijziging dat ik hem vaak aanlijn ipv altijd. Het hangt sterk van het gebied af. Een losloopgebied met veel honden loopt hij makkelijk en lang los en in een (natuur)gebied met weinig honden en veel wild loopt hij nooit los. Dan heb je nog vanalles wat ertussen hangt en dat laat ik van de situatie en zijn bui afhangen. Soms laat ik hem even los om met een andere hond te spelen en zodra ik merk dat het spelen klaar is en zijn focus verlegd wordt naar geurtjes, gaat hij weer aan de lijn. Soms laat ik hem tegen het einde van de wandeling ook even los, dan is hij al wat moe en heb ik tijdens het wandelen wat aandachtsoefeningetjes gedaan. Op die momenten blijf ik wel met hem bezig door te spelen, rennen, springen of wat dan ook. En in 'veilige' gebieden mag hij wat verder weg, ook al kost me dat zelf de nodige zenuwen. Ik heb dat voor mezelf moeten opbouwen om dat vertrouwen te krijgen. Dat hij heus mij wel in de gaten houdt en er niet vandoor gaat.

Het is buiten het losloopveld op zich een gebied met vrijwel geen wild, alleen die watervogels. Dus al een vrij veilig terrein. Ik denk dat ik toch ga proberen om er heel erg op te trainen en inderdaad aandachtsoefeningen. En zelf gewoon de andere kant oplopen hielp vandaag wel want daardoor vond ze zelf de afstand te groot worden. Ik wil heel graag dat ze lekker los kan lopen. Maar ik moet mezelf wel moed inpraten haha

Ze is nog niet zo lang bij je toch?
Dan zou ik nog niet gaan voor hartpilletjes of een correctiehalsband hoor.

Lekker een lange lijn en heel veel tijd investeren in een betrouwbaar 'hier' commando en dan maar eens verder zien.

Lucia schreef:Ze is nog niet zo lang bij je toch?
Dan zou ik nog niet gaan voor hartpilletjes of een correctiehalsband hoor.

Lekker een lange lijn en heel veel tijd investeren in een betrouwbaar 'hier' commando en dan maar eens verder zien.

Sinds 20 November. Dus het gaat al heel goed. Het was ook nog niet de bedoeling dat ze al buiten het veld zou komen. Als ik haar op het veld roep reageert ze direct en ze komt ook heel vaak uit zichzelf even contact maken.

Ik zou ook voor de zekerheid met de lange lijn gaan lopen, en op haar houding gaan letten. Niet toelaten dat ze richting eenden gaat of ze op laat vliegen. Kijken voor wat voor beloning ze graag naar je terugkomt als je de focus terug op jou wilt krijgen ipv het instinct om achter de eenden aan te gaan.
Klinkt strikt, maar ik had er ook zo een, en die was in het begin niet terug te roepen, én had een instelling van "Ik vind jou toch wel terug ". (wat ze inderdaad prima kon, die raakte ook totaal niet van slag als ze een roteind bij me weg was).
Bij haar ben ik in aanvang écht alles gaan verbieden, want die vloog echt overal achteraan, waar ik dus achter kwam toen ik haar net had.
Ook met lange lijn, en heel veel de focus, op tijd en soms zomaar, bij mij zien te krijgen.

blondie schreef:Ik zou ook voor de zekerheid met de lange lijn gaan lopen, en op haar houding gaan letten. Niet toelaten dat ze richting eenden gaat of ze op laat vliegen. Kijken voor wat voor beloning ze graag naar je terugkomt als je de focus terug op jou wilt krijgen ipv het instinct om achter de eenden aan te gaan.
Klinkt strikt, maar ik had er ook zo een, en die was in het begin niet terug te roepen, én had een instelling van "Ik vind jou toch wel terug ". (wat ze inderdaad prima kon, die raakte ook totaal niet van slag als ze een roteind bij me weg was).
Bij haar ben ik in aanvang écht alles gaan verbieden, want die vloog echt overal achteraan, waar ik dus achter kwam toen ik haar net had.
Ook met lange lijn, en heel veel de focus, op tijd en soms zomaar, bij mij zien te krijgen.

Bedankt, ik ga het zo ook aanpakken.