Het HondenForum

Beste honde liefhebbers,

Ik wil even vertellen dat skidder is ingeslapen op 23 dec 2015 .

Ik heb de dierenarts thuis laten komen zodat de honden en skidder zelf natuurlijk op rustige wijze afscheid konden nemen .
Het was heftig om mee te maken daar het de eerste keer was .
Skidder hebben we naar het dieren crematorium gebracht en de volgende dag was hij in een urn weer thuis .
Nu zijn er 3 honden achter gebleven en ze hebben afscheid genomen op hun manier.
Toen we de volgende dag ze alleen hebben gelaten wegens booschappen doen hadden we de voice recorder aan gezet voor te horen of alles goed ging .
Nu blijkt dat de middelste van de roedel heeft zitten huilen als een wolf .
Ik had het gevoel dat hij huilde van verdriet ,nu is mijn vraag zijn er mensen die dit als eens meegemaakt hebben dat een hond is overleden van de roedel en dat dan de ander gaat huilen .

Niet bij een hond. Wel bij een kat. Mijn kat heeft nog bijna een half jaar lang zoekend/mauwend door het huis gelopen.
Niet constant maar af en toe ging ze opeens weer zoeken.
En helemaal als het zo kort geleden is dan zou ik het even aankijken. Niet straffen, je hond snapt gewoon niet wat er gebeurt. Waar Skidder is.

Skidder schreef:Beste honde liefhebbers,

Ik wil even vertellen dat skidder is ingeslapen op 23 dec 2015 .

Ik heb de dierenarts thuis laten komen zodat de honden en skidder zelf natuurlijk op rustige wijze afscheid konden nemen .
Het was heftig om mee te maken daar het de eerste keer was .
Skidder hebben we naar het dieren crematorium gebracht en de volgende dag was hij in een urn weer thuis .
Nu zijn er 3 honden achter gebleven en ze hebben afscheid genomen op hun manier.
Toen we de volgende dag ze alleen hebben gelaten wegens booschappen doen hadden we de voice recorder aan gezet voor te horen of alles goed ging .
Nu blijkt dat de middelste van de roedel heeft zitten huilen als een wolf .
Ik had het gevoel dat hij huilde van verdriet ,nu is mijn vraag zijn er mensen die dit als eens meegemaakt hebben dat een hond is overleden van de roedel en dat dan de ander gaat huilen .

Dat je verdriet hebt is normaal, maar ga niet je andere honden vermenselijken. Er is een verandering in de roedel en daar moeten de andere honden aan wennen. Dat heb mijn roedel ook nadat er een hond is ingeslapen.
Doe gewoon zoals je altijd doet.
Sterkte.
Ellen

Honden en katten rouwen ook hoor Ellen en de birmanen

Is niet vermenselijkt.

De ene hond kan beter tegen zoiets dan de andere hond.
De ene hond zal hem echt missen en roepen (dat loeien) en de andere hond schikt zich in de nieuwe situatie enz.
Zoveel honden zoveel reacties.

Misschien kan je helpen met Ignatia (D6 dacht ik, van VSM)
Een heimweemiddel.

Met het inslapen van Beer kwamen alle honden wel aan Beer snuffelen en waren ze heel rustig bij hem en wat down. Alleen Dino was echt aangedaan leek het. Hij maakte een tijd lang een sombere indruk en hij leek hem heel erg te missen. Honden pikken ook stemmingen op van mensen, dus ze voelen misschien je eigen verdriet. Dino is daar erg gevoelig voor dus dat kan natuurlijk ook meespelen.

Geloof dat het meer de verandering in de samenstelling van roedel is en gemis van een lid plus het baasje die iets schijnt te zien vanuit haar eigen verdriet. Een hond heeft helemaal geen begrip van leven en dood.
Heb altijd veel honden in roedels gehad en al heel wat jaren naar heb nog geen hond zien rouwen.

Mijn honden waren gewend dat er een mee ging (training/jacht) en de ander thuis moest blijven. Dus ook het laatste bezoek dierenarts leverde hooguit wat gesnuffel op en verder niets.

Ik dacht ook altijd dat honden geen begrip hebben van verlies en het missen van een maatje. Maar ik ben daar toch in de loop der tijd anders over gaan denken. Rio heeft Orson gemist en die op zijn beurt weer Tash. Rio is thuis ingeslapen en na zijn dood ging Micron op hem liggen en hij was overduidelijk ongelukkig aan zijn uitdrukking te zien. Sien is een hele tijd na Rio zijn dood anders geweest dan anders , ze wordt nu langzamerhand weer de oude en heeft weer plezier, gelukkig. Wij menen altijd wel dat wij weten wat honden voelen en wat ze niet voelen maar ik denk dat we ons daarin wel eens kunnen vergissen.

Tara schreef:Dieren hebben absoluut besef van leven en dood. Er is net als bij mensen geen voorgeschreven manier van omgaan met het verlies van een soortgenoot, maar wij stellen al onze dieren altijd in de gelegenheid om nog even te kijken naar hun overleden soortgenoot.
Onze eerste hond overleed 's avonds laat op de hoek van de straat. Hij deed een plas, draaide zich om kreeg een hartstilstand.
Weg was hij.
Meneer Taar heeft hem naar binnen gedragen en in een vlaag van verstand hebben we nog gauw een laken gepakt waar we de hond op legden om hem de andere dag makkelijker te kunnen verplaatsen. Tara was nog vrij jong, en ze zat maar stilletjes met kopje schuin naar haar dode 'broer', al van pup af aan haar slapie, te kijken. Uiteindelijk ging ze naast hem liggen en wriemelde net zo lang met haar kopje tot ze schedel aan schedel lagen en ging toen slapen. Ik weet niet waarom ze dat deed, en het maakt me ook niet eens zoveel uit, maar het is een feit dat ze heel bewust dat contact nog zocht. Ook de andere dag bij het crematorium is ze meegeweest en heeft uitvoerig alles bekeken, nog eens aan 'broer' gesnuffeld...
Ik ben blij dat we haar die mogelijkheid geboden hebben. Ik weet niet of het voor haar nou werkelijk verschil heeft gemaakt, maar ik vind gewoon dat roedelgenootjes de mogelijkheid moeten krijgen om afscheid van elkaar te kunnen nemen.

Dat vind ik ook en wij laten onze honden ook in de gelegenheid om na de dood afscheid te nemen. Micron ging op Rio liggen en ik weet zeker dat als ik je dat op foto had laten zien, zonder de context te vertellen waarom hij zo lag, mensen zonder twijfel zouden zeggen dat hondje is doodongelukkig. Dat duurde overigens maar kort bij hem maar bij Sien weer veel langer. Wij dachten dat ze gewoon ook wat ouder werd dus wat gas terug nam maar dat was het dus toch niet. Want sinds kort rent en vliegt ze weer dat het een lieve lust is en deze vakantie, we zitten nu in Drenthe, heeft ze uitgebreid tijdens het wandelen lopen spelen met Woody van mijn dochter die ook mee is. Had zelf natuurlijk net weer eens geen fototoestel bij me helaas die wandeling , jammer want het was een genot om weer eens te zien die vrolijkheid bij haar.

Mijn man houdt vol dat Jarah niet meer alleen kan zijn sinds Bijou ( haar moeder, ook de moeder van Tama en Nikkie) dood is.

Ik denk zelf dat Gerard, sinds hij niet meer werkt, de honden teveel aandacht geeft de reden is dat Jarah niet meer alleen kan zijn.

Feather__ schreef:Honden en katten rouwen ook hoor Ellen en de birmanen
Is niet vermenselijkt.

dat zeg ik ook niet dat ze niet rouwen. ik merk aan mijn honden dat ze als roedel even lam zijn geslagen. daarna is er een nieuwe rangorde en gaat het leven verder bij honden. Ik ga ze ook niet meer aandacht geven of zieloig tegen hun praten van "mis je poekie ook zo net zo als het vrouwtje poekie mist? "

ellen

Ik doe t niet meer de andere honden erbij
1 x gedaan bij Dusty en Xena was compleet overstuur letterlijk krijsen en niet meer bij de da naar binnen durven (daar was ze infeslapen)... nee nooit meer.
Merk ook niet veel verschil... ja ze blijven kijken de eerste tijd en wachten waar ie blijft maar dat is ook meer routine wat dan anders wordt imo dan rouwen. Ze blijven eten en drinken en doe gewoon hun ding.

malinois schreef:Ik doe t niet meer de andere honden erbij
1 x gedaan bij Dusty en Xena was compleet overstuur letterlijk krijsen en niet meer bij de da naar binnen durven (daar was ze infeslapen)... nee nooit meer.
Merk ook niet veel verschil... ja ze blijven kijken de eerste tijd en wachten waar ie blijft maar dat is ook meer routine wat dan anders wordt imo dan rouwen. Ze blijven eten en drinken en doe gewoon hun ding.

Het inslapen laten we ze niet bij , dat is thuis gebeurt en mijn zoon heeft toen de andere honden even meegenomen en weer thuis gebracht nadat de da weer vertrokken was.

Nanna schreef: Ik denk dat honden meesters zijn in nemen hoe het komt. En dat hun baas weleens doorslaggevend kan zijn in hun gedrag.

Nou Micron is toch een schoolvoorbeeld wat opportunisme betreft maar hij was toch even doodongelukkig toen Rio overleed. Wellicht scheelt het ook hoe hecht de band is tussen de honden in hoeverre ze het zich aantrekken.

Naar de dierenarts zoals ook bij een enting/controle gebeurt. Ik laat de hond hier ook achter voor crematie. Ben goed voor mijn dieren bij leven maar dood is even janken,denk soms nog eens aan ze maar hoef niks op de schoorsteenmantel oid. Nooit gemerkt dat de achterbijvende hond(en) erg lang bleven zoeken.

Tineke schreef:
malinois schreef:Ik doe t niet meer de andere honden erbij
1 x gedaan bij Dusty en Xena was compleet overstuur letterlijk krijsen en niet meer bij de da naar binnen durven (daar was ze infeslapen)... nee nooit meer.
Merk ook niet veel verschil... ja ze blijven kijken de eerste tijd en wachten waar ie blijft maar dat is ook meer routine wat dan anders wordt imo dan rouwen. Ze blijven eten en drinken en doe gewoon hun ding.
Het inslapen laten we ze niet bij , dat is thuis gebeurt en mijn zoon heeft toen de andere honden even meegenomen en weer thuis gebracht nadat de da weer vertrokken was.

Nee het inslapen zelf niet, maar ze werd bij de DA ingeslapen en ik heb ze daarna even uit de auto gehaald om erbij te kijken... wat een drama met Xena zeg... dat ging door merg en been...

Ja, honden rouwen maar ieder op z'n eigen manier, ligt er zeker ook aan hoe de band tussen de honden was.
Lady is in Januari ingeslapen bij de DA.
Ik heb haar meegenomen om thuis te begraven, Alex heeft haar gezien en piepte een beetje maar werd overstuur toen ik haar wou begraven. Ik heb hem maar naar binnen gebracht, hij is toch lange tijd enorm triest geweest. Lady was zijn "moeder"
Hij bloeide weer helemaal op toen Vusi in April kwam.

Nanna schreef:
Tineke schreef:
Nanna schreef: Ik denk dat honden meesters zijn in nemen hoe het komt. En dat hun baas weleens doorslaggevend kan zijn in hun gedrag.
Nou Micron is toch een schoolvoorbeeld wat opportunisme betreft maar hij was toch even doodongelukkig toen Rio overleed. Wellicht scheelt het ook hoe hecht de band is tussen de honden in hoeverre ze het zich aantrekken.
Ja, dat kan. Hier hangt het allemaal als los zand aan elkaar. Ze kunnen het prima met elkaar vinden hoor maar ik heb nooit iets van een band tussen twee honden of hecht roedelgedrag kunnen bespeuren. Met dat laatste ben ik trouwens wel blij; ze zullen zich nooit als één man op een andere hond storten.

Dat heb ik hier dan weer wel... Xavi houdt alles en iedereen in de gaten. Hij ging nog wel elke dag even kijken waar Xito gezeten had in de kennel (wat hij elke dag normaal gesproken ook deed, ging altijd ff een snuf halen bij hem), en in de auto stond hij te wachten tot hij eruit kwam maar ik denk dit meer missen van routine was dan het missen van de hond.

Toen Douscha stierf, werd Lizzy een dood vogeltje terwijl die twee weliswaar prima met elkaar overweg konden, maar het was zeker geen dikke mik. Ik had zelfs verwacht da Lizzy op zou bloeien, omdat ze dan geen enkele concurrent meer had. Maar niet dus.
Ze wilde niks meer, liep een beetje als een zombie achter me aan te sjokken en iets lekkers at ze met lange tanden. Ik ging extra leuke dingen doen met haar maar het maakte niets uit.
Tot Amber kwam. Ze begon op slag aan een tweede jeugd. Wat een verschil zeg!! Nu met grote broer Kailen erbij , lijkt ze helemaal in haar element.

of je het nu rouwen moet noemen of iets anders, feit is dat een overlijden van een dier wel degelijk verschil kan maken voor een ander dier.

Nanna schreef:
Tineke schreef:
Nanna schreef: Ik denk dat honden meesters zijn in nemen hoe het komt. En dat hun baas weleens doorslaggevend kan zijn in hun gedrag.
Nou Micron is toch een schoolvoorbeeld wat opportunisme betreft maar hij was toch even doodongelukkig toen Rio overleed. Wellicht scheelt het ook hoe hecht de band is tussen de honden in hoeverre ze het zich aantrekken.
Ja, dat kan. Hier hangt het allemaal als los zand aan elkaar. Ze kunnen het prima met elkaar vinden hoor maar ik heb nooit iets van een band tussen twee honden of hecht roedelgedrag kunnen bespeuren. Met dat laatste ben ik trouwens wel blij; ze zullen zich nooit als één man op een andere hond storten.

Dat heeft niet noodzakelijkerwijs met de hechtheid van een roedel te maken hoor. Heb dat weleens een gelegenheidsroedel zien doen die echt niet zo hecht waren maar toen even wel.

Het HondenForum

Roedel

Roedel

Re: Roedel

Re: Roedel

Re: Roedel

Re: Roedel

Re: Roedel

Re: Roedel

Re: Roedel

Re: Roedel

Re: Roedel

Re: Roedel

Re: Roedel

Re: Roedel

Re: Roedel

Re: Roedel

Re: Roedel

Re: Roedel

Re: Roedel

Re: Roedel

Re: Roedel

Re: Roedel