Het HondenForum

Sinds oud en nieuw wil Wilma niet meer naar buiten.Op oudjaarsdag heeft ze Alprazolam gehad en we hebben geprobeerd haar op rustige tijden uit te laten, maar ze is toch erg in paniek geraakt.
Normaal is ze heel blij en soms iets te enthousiast ik de riem pak en komt gelijk naar me toe rennen. Nu blijft ze liggen. Als het me uiteindelijk toch gelukt is om haar mee te krijgen zit ze te trillen in de lift. Als we buiten zijn wil ze alleen maar weer terug naar binnen. Ze loopt de hele wandeling met haar staart tussen de poten. Ze reageert ook niet meer op andere honden, wat ze normaal wel deed. Gisteren ben ik met haar naar het bos gegaan. Ik hoopte dat ze even lekker kon rennen maar dat wilde ze niet. Ze bleef alleen maar tegen mijn been aan lopen. Normaal moet ik juist moeite doen om haar in mijn buurt te houden met loslopen en huppelt ze alle kanten op met een stok in haar bek. Ik heb een paar keer een stok gegooid maar daar ging ze niet achteraan. Ik herken haar niet meer terug. Voor het vuurwerk was ze helemaal geen bange hond. We hebben al een aantal wandelingen gehad zonder een enkele knal, maar ze blijft bang.

Zou dit vanzelf weer over gaan?

He wat rot zeg!
Ik denk niet dat ik zou wachten tot het vanzelf overgaat, ik zou proberen haar weer een positieve associatie te laten leggen met de riem, de lift, de wandeling zelf.
Is ze gevoelig voor (heel lekker) voer of misschien een nieuw speeltje? Clicker eventueel?

Hè wat naar
Misschien met de auto naar een volledig andere plek gaan, zoals het strand? Of met een andere hond die ze kent gaan wandelen.

annemick schreef:Hè wat naar
Misschien met de auto naar een volledig andere plek gaan, zoals het strand? Of met een andere hond die ze kent gaan wandelen.

ja goed idee wel rot zeg

Ik zeg niet dat het zo is, maar het kán ook aan je eigen houding liggen.
Nieuwjaarsdag verdomde Skadi het om naar buiten te gaan, met Jeroen mee. Vol in de ankers.
"Geef haar maar even" zei ik tegen hem. Jeroen liep vast door naar buiten, en toen nam ik Skadi mee. Ze liep zó mee, geen enkel probleem. Een houding van 'je hebt niks te kiezen' kan wel eens helpen.
Het verschil is dat Jeroen verkeerd reageerde op Ska toen ze in de ankers ging, hij stopte. En probeerde haar te lokken. "Kom maar meisje, er is niks aan de hand".
Ik liep vastbesloten door, met een rukje aan de lijn terwijl ik zei "stel je niet aan, dóórlopen". Dat werkte.
Ze is er nu ook helemaal overheen, gelukkig.

Heel erg eens met Miranda. Bas wilde ook niet naar buiten met oud en nieuw. Maarja, ik wil niet dat ze binnen plast. We waren nl ergens op bezoek. Dus ze stond met staart tussen de benen in de deur. Hopla, braaf! Meekomen. Plasje doen! Goed zo meisje! Kom maar, naar binnen. Hup! En klus geklaard.

Je moet haar dus dwingen nu en geen keus geven. Doe je dat niet dan krijg je de grootste problemen nu. Wilma heeft niks te willen en als je haar nu het gevoel geeft dat dat wel zo is dan gaat ze zich daar ook naar gedragen. Je hoeft niet gemeen of hard te zijn maar je moet haar nu wel leiding en sturing geven en zo dus steun. Wilma wil nl niet bang zijn en binnen blijven en ze heeft je nu nodig.

laeken schreef:Heel erg eens met Miranda. Bas wilde ook niet naar buiten met oud en nieuw. Maarja, ik wil niet dat ze binnen plast. We waren nl ergens op bezoek. Dus ze stond met staart tussen de benen in de deur. Hopla, braaf! Meekomen. Plasje doen! Goed zo meisje! Kom maar, naar binnen. Hup! En klus geklaard.

Ja, het is een bepaald toontje. Opgewekt, maar er is NUL onderhandelingsruimte. Het moet.
Húp, dóórlopen, stel je niet aan!
En als de wandeling dan achter de rug is, is het een brááf hondje, goed gedaan hoor! En dan weer over tot de orde van de dag.

Miranda schreef:

laeken schreef:Heel erg eens met Miranda. Bas wilde ook niet naar buiten met oud en nieuw. Maarja, ik wil niet dat ze binnen plast. We waren nl ergens op bezoek. Dus ze stond met staart tussen de benen in de deur. Hopla, braaf! Meekomen. Plasje doen! Goed zo meisje! Kom maar, naar binnen. Hup! En klus geklaard.

Ja, het is een bepaald toontje. Opgewekt, maar er is NUL onderhandelingsruimte. Het moet.
Húp, dóórlopen, stel je niet aan!
En als de wandeling dan achter de rug is, is het een brááf hondje, goed gedaan hoor! En dan weer over tot de orde van de dag.

Precies. Dat toontje gebruik ik ook. Klinkt lief, is ook lief maar we gaan het wel gewoon nu doen
Bas en ook al mijn eerdere honden reageerden er heel goed op.

Jol was ook een drama, en nu nog een beetje trouwens. Maar verleiden en blijven paaien en roepen helpt gewoon niet echt.
Hier roep ik 1x dat we gaan, komt ze niet dan loop ik naar haar toe, kijk haar verder niet aan, pak haar bij de halsband en zonder woorden neem ik haar mee, lijn haar aan en lopen we naar buiten.
Bij haar is de kans namelijk groot dat als je gaat paaien dat ze nog verder wegduikt en als je haar dan mee wilt nemen gaat ze grommen brommen en kun je wachten op de knauw.
Gisteren heenweg naar visite niets aan de hand, en terug was het donker en wilde ze niet meer mee naar huis
Tsja, in dat geval ook aanlijnen en gaan lopen, en thuis (en onderweg) was ze heel knap en braaf! Thuis een koekje erin en klaar.
Even weer door de zure appel heen lijkt wel.

Wij hadden het twee jaar geleden met Dexter, ook na oud en nieuw. Hij durfde 's avonds niet meer naar buiten. Staart tussen de poten, oren plat, en niet meelopen. Hij ging er ook gewoon bij zitten, of probeerde zich achteruit uit zijn tuig te wurmen. In het begin gaven we hem daar ook ruimte in, want het was toch wel zielig en hij moest over zijn angst heenkomen. Dus lokken, geruststellen, brokjes strooien, enzovoort. Maar het werd alleen maar erger en erger. Toen zijn mijn vriend en ik een aantal avonden samen naar buiten gegaan, en ging één van ons achter Dexter lopen zodat hij niet achteruit uit z'n tuig kon komen. Húp, doorlopen. En dat werkte prima, na drie dagen liep hij weer gewoon mee. Of dan hoefden we alleen even de riem achter zijn kont te doen, als hij toch in protest ging, en dan wist hij het alweer. Oh ja, werkt niet meer, ik moet meelopen.

Als hij angstig is werkt het trouwens slecht als ik heel enthousiast ga doen, dan lijkt Dexter juist meer in zijn schulp te kruipen. Ik negeer het dus meestal een beetje, loop gewoon door en na een tijdje gaat hij dan zelf weer meer ruimte nemen en snuffelen en zo. Het werkt vaak wel als ik even een brokje in het gras gooi, dan gaat hij zoeken en snuffelen en dat helpt ook wel goed. Niet om de hond te lokken dus, maar om die neus aan het werk te zetten. Ik weet niet of Wilma voergericht is, maar misschien dat zoiets voor haar ook wel werkt?

Wilma is weer helemaal haar blije zelf . Vanochtend kwam ze naar me toe huppelen toen ik de riem pakte en ze sprong tegen me op, iets wat ik al lang probeer af te leren, maar waar ik nu erg blij mee was. "Goedzoo Wilma zo ken ik je weer "... "Oh nee, Wilma LAAG". Buiten doet ze ook weer blij.

Miranda schreef:Ik zeg niet dat het zo is, maar het kán ook aan je eigen houding liggen.
Nieuwjaarsdag verdomde Skadi het om naar buiten te gaan, met Jeroen mee. Vol in de ankers.
"Geef haar maar even" zei ik tegen hem. Jeroen liep vast door naar buiten, en toen nam ik Skadi mee. Ze liep zó mee, geen enkel probleem. Een houding van 'je hebt niks te kiezen' kan wel eens helpen.
Het verschil is dat Jeroen verkeerd reageerde op Ska toen ze in de ankers ging, hij stopte. En probeerde haar te lokken. "Kom maar meisje, er is niks aan de hand".
Ik liep vastbesloten door, met een rukje aan de lijn terwijl ik zei "stel je niet aan, dóórlopen". Dat werkte.
Ze is er nu ook helemaal overheen, gelukkig.

Je hebt gelijk. Ik smeekte haar teveel om alsjeblieft mee te komen. Als ze weer zo doet (ik hoop het niet) ga ik proberen om haar duidelijk te maken dat ze geen keus heeft.
Bij mijn man liep ze gisteren al gewoon mee en bij mij wilde ze niet.

Wat fijn dat het weer beter gaat! Ben het ook helemaal eens met Laeken en Miranda. Mijn moeder kan ook zo heerlijk mieterig doen met haar hond, die staat er hopeloos om heen te dralen en roept steeds bezorgd uit "kijk eens hoe bang hij is". En als haar hond een rechtsomkeert maakte en naar huis wilde, liet ze zich meesleuren en rende achter hem aan terug naar huis.

Dat gaat bij mij zeker anders. Ik heb hem op nieuwjaarsdag meegenomen, hup hier met die hond, lekker lopen, stappestap, komop hup hup, in de flow van mijn eigen twee honden die wel gewoon graag meeliepen.
Je ziet zienderogen dat ie ging ontspannen. Ik weet natuurlijk niet hoe het er bij jullie aan toe gaat, maar bij mijn moeder weet ik het zeker dat zij degene is geweest die van een onzekere hond een bange hond heeft gemaakt. Met alle goede bedoelingen, maar helaas t is wel zo.

Ook eens, zeker als een hond onzeker is. Lokken, proberen gerust te stellen en meegaan in die angst werkt volgens mij nooit. Ik zou op zo'n moment ook doortastend zijn en de hond geen ruimte geven, daar heeft hij dan het meeste aan.