Het HondenForum

Waarschijnlijk is dit gewoon de leeftijd en het komt helemaal goed met gewoon verder doen

Je reageert er verder goed op dus waarom zou het niet voorbij gaan?

Je beschrijft het duidelijk genoeg maar volgens mij is dit een "je had erbij moeten zijn" situatie. Volgens mij heb je al meerdere pups opgevoed en dan kan je redelijk op je gevoel vertrouwen.
kinderen hebben zo'n fase dat moet ook wel om later zelfstandig te kunnen gaan leven, ik kan me voorstellen dat pups dit ook doen en dit op de ene pup grotere invloed heeft dan op een ander en de een daar dus meer begeleiding bij nodig heeft.. Ik zelf zou het nog even afwachten en mocht het blijven duren actie ondernemen.
Tja, waarschijnlijk had je dit zelf ook al bedacht.....

Charlie is geen grote held, maar hij heeft ook een fase gehad dat ie echt extreem schijterig was. Niet met andere honden (was het maar zo) maar wel met allerlei andere dingen. En hij was al vrij snel vrij zwaar dus dan stond ik echt met een blok beton aan de lijn die geen pas meer verzette. Hij durfde bijv. niet op de galerij bij mijn vader, maar ook niet over de sluis hier (terwijl ie daar als pup gewoon overheen liep), niet van een klein trapje af.. Is na een aantal maanden weer overgegaan. Het is nog steeds niet de dapperste, hij vindt het al snel heel spannend maar als ie nu ziet dat Pom en ik niet reageren dan zet ie zich wel over zn bibbers heen

Ik heb er hier 1 als ze loops moet worden dan word ze ook angstiger, dan is ze ineens bang voor bv een kliko of zo. Misschien dat mogelijk ook een oorzaak zou kunnen zijn.

Heb 2 poedelzussen van 6 maanden oud en 1 daarvan kan ook een drama queen zijn. Af en toe als ze te ver doordraaft in haar gegil en geblaf of eigenlijk meer gekrijs dan krijgt ze een tik tegen d'r kont om haar weer even bij haar positieven te halen.
Doe daar niet zo moeilijk over , meest gaat dat vanzelf ook wel weer over. Kinderen hebben ook wel zo'n jank en drama periode en bij de meeste is dat ook weer goed gekomen.

Ja, die van mij had dat ook af en toe.
Een geparkeerde scooter was soms heeeel gevaarlijk. Wapperende fietstassen door de wind. En laatst lag er een jas op straat waarvan een mouw wind vatte en dus bewoog als een arm. Doodeng. kont op de grond en niet die kant op willen. Met een omweg loop ik er dan toch heen, om hem te laten ontdekken dat het zo eng niet is. Rustig, hem de ruimte gevend. Maar hem wel laten zien dat ik het niet eng vind. En daarna busines as usual.
Hij is net 2 geworden en het wordt echt minder, de laatste keer was twee maanden geleden ofzo, dat was die mouw en ik moest trouwens zelf ook even goed kijken voordat ik zag wat het was
Dus ja, het gaat over

Kruimel53 schreef:Dat klinkt alvast hartstikke goed Ze was zeker wel doodop na al die prikkels!

Ach weet je, jij weet prima hoe je het aan moet pakken. Misschien is ze wat meer uitgesproken angstig dan eerdere honden, dat kan best in haar aard zitten, maar jij kunt daar best mee omgaan. Ze zal vast nooit een onbesuisde dender-d'r-maar-op-af hond worden maar dat hoeft ook niet tenslotte.

Eens!
Scheelt mij typen

Mijn Abbey was vanaf het begin vele malen erger dan jou Poppy. Bang van onbekende honden, bang voor onbekende mensen. Nu is 2,5 jaar oud en traint ze gewoon met grote zwarte honden in de groep, terwijl ze er in haar hart nog steeds bang voor is. Het enige wat ik gedaan heb is haar heel veel steun bieden, en vooral niet pushen. Eerst wilde ze bijv. helemaal in de hoek van het veld met mij spelen en trainen, prima. Dichterbij klapte ze helemaal dicht, dus dat deed ik dan ook niet. Dit heb ik steeds verder uitgebouwd, en nu loopt ze gewoon wedstrijden en kan ze prima trainen in een nieuwe groep grote honden. Buiten met wandelen vindt ze contact met grote opdringerige honden nog steeds moeilijk. Ik ga zelf stilstaan en heb haar geleerd om bij me te blijven, blijft een hond lastig doen dan los ik het op voor haar. Inmiddels weet ze dat ze me daar in kan vertrouwen. Toen ze nog klein was, heb ik heel veel omgelopen voor onbekende honden waarvan ik niet wist hoe ze reageerde. En ook dit weer voorzichtig uitgebouwd, eerst met bekende rustige honden en toen ze daar aan toe was steeds meer onbekende honden. Ook hierbij heb ik haar nooit gepushed.
Succes met Poppy, het gaat vast goedkomen