Het HondenForum

Onze hond is op straat opgegroeid en snapt niet dat ze met mensen ook kan spelen. (Doet niks liever dan met andere honden spelen.) Vaak is ze zo blij om ons te zien dat ze spelbuigingen maakt of vrolijk op en neer springt, maar als wij dan bijvoorbeeld zachtjes op onze dijen slaan en achteruit lopen om haar een beetje uit te dagen achter ons te rennen of zo, komt ze gewoon verlegen kwispelend naar ons gestapt.

Ze rent ook niet achter balletjes en dergelijke aan.

Heel soms speelt ze zelf wel met haar speeltjes, maar als wij dan nog maar naar haar kijken, laat ze die meteen vallen en gaat een meter opzij en staat dan verlegen te kwispelen alsof ze zegt: "Pak maar hoor, het is van jou. "
Eén keer was ze tijdens het wandelen door het dolle heen van blijdschap en wilde ze plots wel achter een dennenappel aanrennen. Die heb ik als een gekoesterde schat mee naar huis genomen en daar durfde ze nog 2 maal achteraan rennen als ik hem weggooide, maar dan deed ze weer hetzelfde: verlegen kwispelend naar mij komen stappen en zich onder haar kin laten aaien.

Iemand tips? Het is een erg atletische hond en het zou fijn zijn mocht ze achter balletjes willen rennen.

Hoe lang is ze nu bij jou?

Als je haar een balletje aanbiedt, wil ze dat dan wel vastpakken?

Jullie hebben haar nog helemaal niet lang toch? Bij sommige honden kan het echt even duren voordat ze je genoeg vertrouwen om echt vrij te spelen. En sommige honden spelen nou eenmaal nooit met speeltjes of mensen. Sommigen gaan ook nooit apporteren.
Ik zou het heel rustig aan doen, misschien vindt ze een vieze sok met jouw hand er in wel leuk om heel zachtjes met haar bek mee te spelen bijvoorbeeld. Of dat je jouw hand speels laat bewegen onder een deken.
Een knuffel of ander zacht speelgoed zou je ook voorzichtig mee kunnen kijken of ze een trekspelletje leuk vindt. Er zijn zo veel meer manieren van spelen te bedenken! Gelukkig maar want elke hond is weer anders dus ze vinden niet allemaal alles leuk. Al kan dat natuurlijk ook nog wel komen bij jouw hond.

Ze is er toch nog niet zo lang? Het vertrouwen moet nog wat groeien. Ik herkende in Rani in het begin echt niet de speelse, actieve en ondernemende hond die het nu is. Ze plakte aan mijn benen en verroerde zich niet. Wacht maar, zeiden ze van de stichting

En nu na een maand of 5 denk ik af en toe of het niet wat minder kan

Ik weet niet hoe lang ze al bij jullie is, maar dit is helemaal niet ongewoon voor (buitenlandse) herplaatsers die nooit hebben geleerd om te spelen met mensen of speeltjes.
Amoz woont hier nu een halfjaar en begint pas echt de laatste maand met speeltjes te spelen. Amy (ook een buitelandse ex-zwerver die hier nu 10 maanden woont) speelde wel al heel snel, maar die is ook nog veel jonger.
In het begin kijk ik vaak of ik ze kan overhalen tot spelen door zelf op de grond te gaan zitten op mijn knieën, met mijn handen wat op de grond te schuiven en tikken, de honden een beetje zacht aan te stoten tegen hun flanken (als ze dat niet eng vinden). Vanuit het spelen met mij ga ik dan over op het spelen met speeltjes. Ik begin dan met zo'n speeltje:

Dat laat ik snel over de grond slepen, ik bungel er wat mee, etc. De honden hoeven dan niets uit jouw handen te pakken en dat maakt het vaak makkelijker.
Ik doe het maar af en toe (anders leg je er weer druk op, en daardoor wordt het alleen maar spannender) en bij voorkeur als de hond al in een uitgelaten stemming is. Ook tijdens het wandelen als ze flink aan het rennen zijn of we rennen samen een stukje en dan haal ik het speeltje tevoorschijn.
Balletjes vinden Amy en Amoz hier nog steeds niets aan (maar dat komt misschien ook omdat Mila vindt dat alle ballen van haar zijn), maar inmiddels spelen ze wel met allerlei zachtere speeltjes als ik ze die geef of voor ze weggooi.

Ik had een hond van de SPCA ze was 2 jaar toen ze bij ons kwam, ze werd 13 jaar en heeft nooit met ons gespeeld
Rende wel met Alex mee en speelde met hem, ze hield van rennen en was altijd blij.
Ze was ontzettend lief en pienter, hield van knuffelen maar spelen nada-nop

Toen ze haar certificaat "Canine Good Citizen" kreeg was ook een van de punten "spelen met het baasje" ik als een idioot op en neer springen en Lady die mij aankeek van "nou dat doe je goed, krijg je zeker punten voor"

Het belangrijkste is dat je hond blij en relaxed is.

De Spaanse jonge hond van mijn broer wilde in het begin bij hen ook niet met mensen spelen, wel met honden. Het kwartje begon te vallen toen we met onze Tommy de ballenfetisjist mee gingen wandelen. Met bal mee natuurlijk! Al snel rende hij mee met Tommy achter de bal aan. Inmiddels speelt hij graag met alle gezinsleden!

Heel herkenbaar. Mijn herplaatser heeft ook nooit geleerd om te spelen met speelgoed of mensen. Ik kan wel met haar dollen dmv najagen, samen oprennen en spelbuigingen maken. Maar als ik met speelgoed met haar wil spelen doet ze hetzelfde als die van jou - beleefd dr speelgoed aan je afstaan en dat was dat.
Ik denk dat jou hond, net als die van mij, erg gevoelig van aard is en ook heel erg beleefd. Dat heeft voor en nadelen

De hond die bij mij zo lastig speelt (Kiwi), speelt wel trekspelletjes met mijn andere hond (Mayke). Ik probeer af en toe het trekspelletje van Mayke over te pakken, waardoor ik ineens een trekspelletje aan het spelen ben met Kiwi. Dat gaat steeds beter en ik krijg haar toch steeds vaker zover dat ze erin mee gaat.

Yindi speelde ook niet met mensen toen ze bij ons kwam, ze was een beetje verlegen. Door Snoopy liep ze al wel snel achter een balletje aan maar andere spelletjes waren niet voor Yin. Ze ontdooide steeds meer en durfde speeltjes langer vast te houden en opeens trok ze er 1x aan.
Ze liet meteen los want eng!!
Tegenwoordig hangt ze grommend in speeltjes, rent ze achter het baasje aan om hem in z'n kont te bijten, is aan het stoeien met baasje onder luid gegrom en een hoop zacht gehap in armen en benen.

Geef het de tijd. Tips van Diana zijn goed!

Ik vind het eerlijk gezegd altijd een beetje vreemd om te zeggen dat een hond 'nooit heeft geleerd om te spelen'.
Er zijn ook gewoon honden die daar minder behoefte aan hebben. Onze golden had de grootste lol met stokken en tennisballen, maar het liefst gewoon alleen. Ik heb haar 1x een spelbuiging zien maken, die heb ik toevallig ook op foto.
Dat heeft dan niks met je band te maken of met 'leren spelen'.
Apple daarintegen speelt eigenlijk met ons net als met honden, dan rent zij achter mij, dan ik weer achter haar aan. Spelbuigingen, speels happen etc. Maar dat is gewoon hoe ze is.
Ik zou dat dus ook niet zozeer verwachten. Wie weet veranderd het nog, hartstikke leuk natuurlijk, kan best zijn dat ze het nu niet doet omdat ze nog moet wennen natuurlijk. Maar misschien komt dat wel nooit, dat geeft ook niet.

Paisley schreef:Heel herkenbaar. Mijn herplaatser heeft ook nooit geleerd om te spelen met speelgoed of mensen. Ik kan wel met haar dollen dmv najagen, samen oprennen en spelbuigingen maken. Maar als ik met speelgoed met haar wil spelen doet ze hetzelfde als die van jou - beleefd dr speelgoed aan je afstaan en dat was dat.
Ik denk dat jou hond, net als die van mij, erg gevoelig van aard is en ook heel erg beleefd. Dat heeft voor en nadelen

De hond die bij mij zo lastig speelt (Kiwi), speelt wel trekspelletjes met mijn andere hond (Mayke). Ik probeer af en toe het trekspelletje van Mayke over te pakken, waardoor ik ineens een trekspelletje aan het spelen ben met Kiwi. Dat gaat steeds beter en ik krijg haar toch steeds vaker zover dat ze erin mee gaat.

Karel doet dit ook.. apporteren vindt ie wel leuk, en dat doet ie dan ook graag, maar een trekspelletje dus echt niet. Het lijkt wel alsof ie 'bang' is dat ik hem te brutaal vind ofzo. Hij laat alles meteen los en hij gaat echt niet vol overgave in een touw hangen met mij. Met Pom durft ie het idd ook wel, maar met mij blijft ie heel voorzichtig. Hij is verder niet extreem beleefd, althans, hij is vrij lomp, maar hij is wel gevoelig.

Een van nature speelse hond gaat uiteindelijk - als ze eenmaal voldoende vertrouwen heeft - ook wel met jullie spelen hoor. Dat duurt gewoon effe.

Wat je kan doen is zelf een beetje 'op zijn honds' met een speeltje gaan spelen, dus op handen en knieën een beetje mee over de vloer schuiven en vrolijk kwispelen met die billen, en het dan 'aanbieden' aan je hond door het naar haar te duwen en dan een stukje achteruit gaan en een speelbuiging maken. Dat is lichaamstaal die ze snapt. Een balletje weggooien is geen honds spelgedrag, hoewel veel honden het natuurlijk erg leuk vinden, is het iets wat wij hen leren.

Kijk hoe zij speelt met andere honden en kopieer dat gedrag. Spelbuigingen, duwtjes geven met je neus, je lijf wegdraaien met je hoofd laag en dan een duwtje geven met je kont, dat soort voorzichtige speluitdagingen werken vaak wel, zeker als je het regelmatig kort probeert en ermee stopt als je geen reactie krijgt, en dan later weer probeert. Honden onderling gaan ook beter als ze het snel respecteren als de ander blijkbaar nu geen zin heeft om te spelen. En voor haar is het weer een stukje vertrouwen dat ze niets MOET, maar dat ze zelf kan kiezen of ze wel of niet op een speluitnodiging kan ingaan.

Ze klinkt trouwens wel ontzaglijk lief en sociaal, ook al is ze nog wat verlegen.

Gollum en Mika zijn ook beiden niet van de trekspelletjes. Gol speelt heel zacht, ze vind het leuk om bijvoorbeeld rustig een balletje over en weer te rollen met mij. Als ze daar enthousiast van word gooit ze het balletje ineens de andere kant op en moet ik opstaan om het te pakken. Dat doe ik dan heel langzaam zodat ze me te snel af is en dan gaat ze ererondjes door het huis lopen

Mika wil vooral speelgoed afpakken en mee naar haar mand nemen om te verdedigen
Als een ander geen interesse meer heeft is ze het weer zat. Rennen is haar favoriete bezigheid, ik kan wel een balletje of stokje gooien en dan rent ze daar heel hard achteraan om het vervolgens heel snel weer los te laten en een paar achtjes te rennen
Binnen spelen interesseert haar verder niet echt, binnen wil ze knuffelen.

Rani houd wel van trekspelletjes en het grappige is dat ze daar Gol ook voor weet te porren. Ze spelen echt heel leuk samen met speelgoed. Buiten spelen ze weer minder leuk omdat Rani te wild is, Rani kan beter met wendbare Mika rennen. Die is te snel om om te beuken

En zo zijn alle honden weer anders.

Apple schreef:Ik vind het eerlijk gezegd altijd een beetje vreemd om te zeggen dat een hond 'nooit heeft geleerd om te spelen'.
Er zijn ook gewoon honden die daar minder behoefte aan hebben. Onze golden had de grootste lol met stokken en tennisballen, maar het liefst gewoon alleen. Ik heb haar 1x een spelbuiging zien maken, die heb ik toevallig ook op foto.
Dat heeft dan niks met je band te maken of met 'leren spelen'.
Apple daarintegen speelt eigenlijk met ons net als met honden, dan rent zij achter mij, dan ik weer achter haar aan. Spelbuigingen, speels happen etc. Maar dat is gewoon hoe ze is.
Ik zou dat dus ook niet zozeer verwachten. Wie weet veranderd het nog, hartstikke leuk natuurlijk, kan best zijn dat ze het nu niet doet omdat ze nog moet wennen natuurlijk. Maar misschien komt dat wel nooit, dat geeft ook niet.

TS zegt dat de hond nooit heeft geleerd om met mensen te spelen. Dat kan inderdaad vaak een punt zijn met herplaatsers, die nog nooit met mensen hebben gespeeld. En tuurlijk zijn er honden die liever zelf met een speeltje bezig zijn en/of die totaal geen behoefte hebben aan stoeien met de baas, maar een hond die wel vrolijk met andere honden speelt, heeft de potentie om ook met jou te spelen, hij begrijpt / vertrouwt alleen nog niet dat jij een speelkameraadje kan zijn.

Ik denk wel dat het je band versterkt als je met je hond speelt. Vooral bij zo'n voorzichtige hond als die van TS kan je juist in spel wat grenzen verleggen omdat het spel is. Je kan op je rug gaan liggen, je kan eens speels een oor grijpen en even checken of dat schoon is van binnen en zoetjes aan raakt die hond steeds meer gewend aan (leuk) contact met de baas.

Bedankt voor de reacties allemaal! Fijn te horen dat er mensen zijn wiens herplaatser uiteindelijk toch heeft geleerd te spelen met mensen. Rupee is inderdaad nog maar sedert kerstdag bij ons. Ik vind het ook niet verwonderlijk op zich, maar wou dus gewoon wat tips horen.

Ik vond het ook wel een goed idee om een keer te proberen afspreken met een andere hond die wel achter balletjes aanrent of met alternatieve speeltjes waar de drempel wat lager is. Zullen we proberen!

Hanneke2 schreef:

Apple schreef:Ik vind het eerlijk gezegd altijd een beetje vreemd om te zeggen dat een hond 'nooit heeft geleerd om te spelen'.
Er zijn ook gewoon honden die daar minder behoefte aan hebben. Onze golden had de grootste lol met stokken en tennisballen, maar het liefst gewoon alleen. Ik heb haar 1x een spelbuiging zien maken, die heb ik toevallig ook op foto.
Dat heeft dan niks met je band te maken of met 'leren spelen'.
Apple daarintegen speelt eigenlijk met ons net als met honden, dan rent zij achter mij, dan ik weer achter haar aan. Spelbuigingen, speels happen etc. Maar dat is gewoon hoe ze is.
Ik zou dat dus ook niet zozeer verwachten. Wie weet veranderd het nog, hartstikke leuk natuurlijk, kan best zijn dat ze het nu niet doet omdat ze nog moet wennen natuurlijk. Maar misschien komt dat wel nooit, dat geeft ook niet.

TS zegt dat de hond nooit heeft geleerd om met mensen te spelen. Dat kan inderdaad vaak een punt zijn met herplaatsers, die nog nooit met mensen hebben gespeeld. En tuurlijk zijn er honden die liever zelf met een speeltje bezig zijn en/of die totaal geen behoefte hebben aan stoeien met de baas, maar een hond die wel vrolijk met andere honden speelt, heeft de potentie om ook met jou te spelen, hij begrijpt / vertrouwt alleen nog niet dat jij een speelkameraadje kan zijn.

Ik denk wel dat het je band versterkt als je met je hond speelt. Vooral bij zo'n voorzichtige hond als die van TS kan je juist in spel wat grenzen verleggen omdat het spel is. Je kan op je rug gaan liggen, je kan eens speels een oor grijpen en even checken of dat schoon is van binnen en zoetjes aan raakt die hond steeds meer gewend aan (leuk) contact met de baas.

Wat Hanneke zegt dus.
Het gaat wel degelijk over niet geleerd hebben met mensen spelen volgens mij. Er zit ontzettend veel speelsheid in en ze speelt dolgraag met andere honden dus die sociale speelsheid heeft ze ook.
Apple, je zegt dat je jouw hond maar 1 keer een spelbuiging naar jullie zag maken, maar dat is het nu net: Rupee maakt aldoor spelbuigingen naar ons, maar ze weet niet hoe het verder moet. Ik denk dus niet dat het is "hoe ze is".

ranetje schreef:Hoe lang is ze nu bij jou?

Als je haar een balletje aanbiedt, wil ze dat dan wel vastpakken?

Neen… Zodra we haar aandacht geven komt ze onderdanig staan flossen. Ze heeft een speeltouw met losse lapjes stof aan, en als je die heen en weer schudt in haar gezicht knijpt ze gewoon haar oogjes dicht en blijft stil staan kwispelen met haar mond dicht.
Maar met de tijd zal dat wel beteren. We laten het haar zelf maar aangeven. We staan het spelen zeker niet continu op te dringen of zo.

Hanneke2 schreef:Een van nature speelse hond gaat uiteindelijk - als ze eenmaal voldoende vertrouwen heeft - ook wel met jullie spelen hoor. Dat duurt gewoon effe.

Wat je kan doen is zelf een beetje 'op zijn honds' met een speeltje gaan spelen, dus op handen en knieën een beetje mee over de vloer schuiven en vrolijk kwispelen met die billen, en het dan 'aanbieden' aan je hond door het naar haar te duwen en dan een stukje achteruit gaan en een speelbuiging maken. Dat is lichaamstaal die ze snapt. Een balletje weggooien is geen honds spelgedrag, hoewel veel honden het natuurlijk erg leuk vinden, is het iets wat wij hen leren.

Kijk hoe zij speelt met andere honden en kopieer dat gedrag. Spelbuigingen, duwtjes geven met je neus, je lijf wegdraaien met je hoofd laag en dan een duwtje geven met je kont, dat soort voorzichtige speluitdagingen werken vaak wel, zeker als je het regelmatig kort probeert en ermee stopt als je geen reactie krijgt, en dan later weer probeert. Honden onderling gaan ook beter als ze het snel respecteren als de ander blijkbaar nu geen zin heeft om te spelen. En voor haar is het weer een stukje vertrouwen dat ze niets MOET, maar dat ze zelf kan kiezen of ze wel of niet op een speluitnodiging kan ingaan.

dit.
je moet zelf een beetje hond worden en jezelf klein maken. ik ga soms ook wel liggen op de grond, dat vinden ze heel gek.
mijn herder is erg van het naar de poten van andere honden happen, dus dat imiteer ik dan met mijn handen (heel zachtjes en rustig natuurlijk).
Bij Lizzy, die absoluut niet van speeltjes houdt, heb ik wel het 'ik ga Lizzy pakken' geintroduceerd door een paar stappen achter haar aan te doen als ze in een speelse bui was, mijn handen hoog te houden en er hapbewegingen mee te pakken, terwijl ik riep: ik ga Lizzy pakken. Zij liep dan een paar stappen weg en stopte dan, en ik ook want het moet geen jagen worden. Dan weer opnieuw beginnen.
Het is belangrijk dat je geen druk uitoefent en zo min mogelijk bedreigend overkomt.

Nikolaas schreef:Maar met de tijd zal dat wel beteren.

Kán. Maar ik heb hier ook zo'n onderdanig type die als herplaatser bij me is gekomen, en die vindt het nog hartstikke spannend om met mij te spelen.
We hebben het over meer dan twee jaar
Achter ballen aanrennen vindt hij hartstikke leuk inmiddels, maar fysiek met mij spelen? Nope.
Soms doet hij het, dat heeft meer dan een jaar geduurd, dan pakt hij mijn arm zachtjes vast met zijn bek. Dan speel ik even met hem, en dat vindt hij wel leuk. Maar hij vindt het vooral spannend (ik pak mama vast ) en het duurt nooit langer dan een halve minuut voordat hij stressgeeuwend verontschuldigend tegen mij aankruipt, de ziel.
Aan flossen sjorren gaat iets beter, vindt hij ook leuk, maar ook dat is spannend. Hij checkt voortdurend of het nog goed is wat hij doet.

Apple schreef:Ik vind het eerlijk gezegd altijd een beetje vreemd om te zeggen dat een hond 'nooit heeft geleerd om te spelen'.
Er zijn ook gewoon honden die daar minder behoefte aan hebben. Onze golden had de grootste lol met stokken en tennisballen, maar het liefst gewoon alleen. Ik heb haar 1x een spelbuiging zien maken, die heb ik toevallig ook op foto.
Dat heeft dan niks met je band te maken of met 'leren spelen'.
Apple daarintegen speelt eigenlijk met ons net als met honden, dan rent zij achter mij, dan ik weer achter haar aan. Spelbuigingen, speels happen etc. Maar dat is gewoon hoe ze is.
Ik zou dat dus ook niet zozeer verwachten. Wie weet veranderd het nog, hartstikke leuk natuurlijk, kan best zijn dat ze het nu niet doet omdat ze nog moet wennen natuurlijk. Maar misschien komt dat wel nooit, dat geeft ook niet.

Het is desondanks best herkenbaar bij herplaatsers. Ze kennen het concept van speeltjes niet en leren in huis al snel dat ze van jouw spullen af moeten blijven. Ze moeten dus leren dat er ook spullen zijn waar ze wel aan mogen komen en wat ze daar dan mee kunnen doen.
Van mij hoeft een hond natuurlijk niet te spelen als hij dat helemaal niet wil, maar sommige honden geven aan dat ze wel willen maar niet weten hoe of niet goed durven. Dat heeft vaak met vertrouwen te maken en juist samen spelen kan dan enorm veel betekenen voor de band. Het is leuk en ontspannen samen bezig zijn en het is een manier om de hond te leren dat er bij jou leuke dingen gebeuren. Dit kan heel waardevol zijn in training, als je bijvoorbeeld je hond weg wilt roepen als hij met een andere hond wil spelen. Jij kunt dan zelf even met je hond spelen, waardoor het wegroepen niet betekent dat je iets leuks in de weg staat.
Het kost vaak wat tijd, maar bij een speelse hond komt het meestal vanzelf wel als je het rustig stimuleert en uitdaagt, maar er ook niet te veel druk op legt.

Miranda schreef:

Nikolaas schreef:Maar met de tijd zal dat wel beteren.

Kán. Maar ik heb hier ook zo'n onderdanig type die als herplaatser bij me is gekomen, en die vindt het nog hartstikke spannend om met mij te spelen.
We hebben het over meer dan twee jaar
Achter ballen aanrennen vindt hij hartstikke leuk inmiddels, maar fysiek met mij spelen? Nope.
Soms doet hij het, dat heeft meer dan een jaar geduurd, dan pakt hij mijn arm zachtjes vast met zijn bek. Dan speel ik even met hem, en dat vindt hij wel leuk. Maar hij vindt het vooral spannend (ik pak mama vast ) en het duurt nooit langer dan een halve minuut voordat hij stressgeeuwend verontschuldigend tegen mij aankruipt, de ziel.
Aan flossen sjorren gaat iets beter, vindt hij ook leuk, maar ook dat is spannend. Hij checkt voortdurend of het nog goed is wat hij doet.

Alle vooruitgang is welkom.
Wel schattig he? Dat voorzichtige van "oei, misschien vinden ze dat ik nu te ver ga".

For the record: flossen is Vlaams voor kroelen. In mijn bericht bedoelde ik het dus net iets anders.

Hanneke2 schreef:Een van nature speelse hond gaat uiteindelijk - als ze eenmaal voldoende vertrouwen heeft - ook wel met jullie spelen hoor. Dat duurt gewoon effe.

Wat je kan doen is zelf een beetje 'op zijn honds' met een speeltje gaan spelen, dus op handen en knieën een beetje mee over de vloer schuiven en vrolijk kwispelen met die billen, en het dan 'aanbieden' aan je hond door het naar haar te duwen en dan een stukje achteruit gaan en een speelbuiging maken. Dat is lichaamstaal die ze snapt. Een balletje weggooien is geen honds spelgedrag, hoewel veel honden het natuurlijk erg leuk vinden, is het iets wat wij hen leren.

Kijk hoe zij speelt met andere honden en kopieer dat gedrag. Spelbuigingen, duwtjes geven met je neus, je lijf wegdraaien met je hoofd laag en dan een duwtje geven met je kont, dat soort voorzichtige speluitdagingen werken vaak wel, zeker als je het regelmatig kort probeert en ermee stopt als je geen reactie krijgt, en dan later weer probeert. Honden onderling gaan ook beter als ze het snel respecteren als de ander blijkbaar nu geen zin heeft om te spelen. En voor haar is het weer een stukje vertrouwen dat ze niets MOET, maar dat ze zelf kan kiezen of ze wel of niet op een speluitnodiging kan ingaan.

Ze klinkt trouwens wel ontzaglijk lief en sociaal, ook al is ze nog wat verlegen.

Ik zie dit helemaal voor me hoe ik dit bij mijn honden doe.

En hier zit zeker een kern van waarheid in. Mijn Jantje vind zo met mij spelen leuk en begrijpt het ook. Als ik ga staan en verder speel stopt hij ook en kijkt me vol afwachting aan wat hij dan eigenlijk moet doen.

Nikolaas schreef: Wel schattig he? Dat voorzichtige van "oei, misschien vinden ze dat ik nu te ver ga".

Ja, dat schrikken van zijn eigen moed

For the record: flossen is Vlaams voor kroelen.

Dat had ik inderdaad even gemist

Kiwi speelt na 5 jaar nog steeds niet met mij.

Apple schreef:Ik vind het eerlijk gezegd altijd een beetje vreemd om te zeggen dat een hond 'nooit heeft geleerd om te spelen'.

Tuurlijk zijn er speelse honden en minder speelse. Maar als je een pup in huis hebt en daar probeer je elke dag wat mee te spelen, dan doet dat echt wel wat met een hond. Als je hem alleen in je achtertuin hebt en alleen eten komt geven, heeft een hond dus helemaal niet geleerd dat mensen op meer interactie zitten te wachten dan dat.
In combinatie met een gevoelig, onderdanig karakter, loopt het erop uit dat je een hond hebt die alles aan je wil afstaan wat jij blijkbaar belangrijk vind.

Ik merk aan Kiwi dat ze vaak wel wil maar niet durft. Ik weet zeker dat dat niet zo zou zijn geweest als ik haar vanaf pup af aan had gehad.

Ik denk dat we erg gebaat zullen zijn bij het voorbeeld van andere honden.
Gisteren kwamen we een man tegen met een jack russell waar Rupee gelijk dol op was. Ik kwam de eigenaar vandaag weer tegen toen hij zijn woning binnenging en hij stelde spontaan voor of ik het leuk zou vinden zijn hondje mee te nemen op wandeling. Heb ik gedaan en was heerlijk. Die twee hebben zich rot geamuseerd in het losloopveldje en omdat die jack wel achter stokken aanging… deed Rupee het plots ook!
Volgens mij komt het uiteindelijk wel goed.